Reisverslag zomer 2026: Frankrijk - Village de la Guyonnière dag 3

Maandag 27 juli 2026
 
Sinds onze aankomst bij Village de la Guyonnière zijn we alleen nog op de camping geweest. Vandaag komt daar verandering in: we gaan ons eerste uitstapje doen!
 
Na het gebruikelijke ochtendritueel stappen we in de auto en rijden we naar Brem sur Mer, een dorpje vlakbij de kust. In dit plaatsje zit Parc des Dunes, een klein ‘attractiepark’. De toegang is €13 voor iedereen vanaf 90 centimeter, ongeacht kind of volwassene. In het park zijn alle attracties dan vrij toegankelijk.

De ingang van Parc des Dunes

 
Je komt binnen in een overdekt gedeelte waar je wat lekkers kunt kopen en, als enige uitzondering tegen betaling, spelletjes kunt doen als basketbal gooien en tafelvoetbal. Buiten kom je als eerste bij een viertal grote trampolines en een ballenbak.

Als je het 'echte' park binnenkomt, kun je twee kanten op.

 
Vanaf daar kun je twee kanten op. Wij blijven eerst aan de linkerkant, waar een rodelbaan is voor kinderen vanaf 8 jaar (manlief test hem en begrijpt maar al te goed waarom: het is namelijk een enorme rammelbaan…), een springkussen in de vorm van een piratenboot (officieel voor kinderen vanaf 7 jaar) en een tweepersoonsskelter. Die is nog flink doortrappen, want de baan loopt over een heuveltje.

Even doortrappen! Op de achtergrond is één van de vele springkussens te zien.

 
Er staat hier ook nog een oranje tweepersoonsschommel, die eigenlijk geadviseerd wordt voor kinderen vanaf 14 jaar. Waarom begrijpen we niet, hoogstens dat het wat zwaarder schommelen is.

Op deze schommel mag je eigenlijk pas vanaf 14 jaar...

 
De rest van het terrein aan deze kant bestaat uit verschillende springkussens, een gedeelte voor de kleintjes met allerlei toestellen en twee waterglijbanen, waar je pas vanaf 8 jaar op mag. Dit hadden we van tevoren gezien op de plattegrond en we hebben daarom expres de verplichte zwemkleding niet meegenomen.

Vanaf 8 jaar mag je van deze glijbaan af. Er is verder ook geen zwembad bij.

 
Nadat onze kleine klauterkabouter een tijdje bij het springkussen van de krokodil gespeeld heeft (die echt heel leuk is, aangezien de bek op en neer gaat), besluiten we naar het andere deel van het park te gaan om de schaduw op te zoeken. De springkussens staan namelijk in de volle zon en hier zijn geen bomen of parasols die voor wat verkoeling zorgen.

Dit springkussen was favoriet door de op en neer gaande bek van de krokodil

 
We steken het bruggetje bij de trampolines over en komen in het rechterdeel van het park. Hier is een grote minigolfbaan. Spelen is gratis, maar je moet wel €1 per persoon borg betalen.

De minigolfbaan van het park

 
In dit deel van het park zijn ook weer trampolines en er staat ook weer een springkussen, deze keer met safaridieren. Verder zijn er twee tonnen waar je in kunt lopen en is er een mattenglijbaan. Een medewerker van het park heeft de banen nog even extra ingespoten, maar zo hard als bij de Spielscheune in Duitsland gaat deze niet!

Het extra inspuiten heeft niet echt geholpen, het is een heel tam glijbaantje!

 
Net als aan de andere kant is hier ook een rodelbaan, al gaat deze een stuk rustiger. Officieel is het opnieuw vanaf acht jaar, maar nadat we een ander jong jongetje hebben zien gaan, durven we het wel aan. Zoonlief vindt het fantastisch en gaat maar liefst drie keer achter elkaar.

Een nieuwe favoriet: de rodelbaan!

Een andere favoriet van hem zijn de skelters, waar hij maar geen genoeg van krijgt. Er zijn ook nog trapfietsen met handbesturing, maar die zijn wat ingewikkelder om te besturen en laat hij snel links liggen.

Trapfietsen met handbesturing... niet een heel groot succes!

 
Terwijl we onze meegebrachte lunch aan een tafeltje opeten (dit is gewoon toegestaan in het park), kijken we naar de overige ‘attracties’: een doek waar je met een voetbal in moet schieten om een bepaald aantal punten te scoren, een overdekte ruimte met grote LEGO-blokken (vanaf 6 jaar…), een draaimolen die je zelf moet duwen, een klimparcours, kleine bootjes die je handmatig moet voortbewegen en nog een soort binnenspeeltuin.

Een variatie op de roeiboot?

 
Er is ook nog een soort reuzeschommelschip, waar je van de ene kant naar de andere kant moet lopen om schuin te gaan. Officieel vanaf 14 jaar, maar het is zo mak dat we ons zoontje prima mee durven nemen.

Het 'reuzeschommelschip'

 
Inmiddels is het bijna half één en zijn we een kleine twee uur binnen, maar hebben we het wel gezien. Het is een grappig parkje, de prijs valt mee als je kijkt naar het aantal speelmogelijkheden en voor kinderen is het heerlijk uitleven. De leeftijdsrestricties begrijpen we alleen niet helemaal. Ze worden weliswaar ter indicatie gegeven, maar toch… Wat ook opvallend is, is dat er in het hele park maar twee toiletten zijn. Het is gelukkig niet megadruk, maar voor een kinderpark vinden we dit toch wat weinig.

De skelters waren de grote favoriet vandaag!

 
Vanaf het park rijden we naar een supermarkt in de buurt om wat boodschappen in te slaan. Het is geen aanrader: de winkel is enorm druk, mensen staan midden in het pad stil, inclusief medewerkers met grote karren die uitgebreid met elkaar gaan staan kletsen, en een kassa waar het tempo vrij laag ligt… We zijn dan ook blij als we alles hebben en terug naar de camping kunnen.
 
Terug op de camping zitten we even. We willen eigenlijk gaan zwemmen, maar om drie uur is er ook de buikglijbaan, die onze zoon graag wil doen. We besluiten daarom nog even bij de caravan te blijven en om drie uur eerst te gaan glijden. Deze glijbaan is een groot verschil met die op de vorige camping: daar was het een platte baan die op een hobbelige ondergrond lag, nu is het een goed opgeblazen dubbele baan met genoeg water en sop.

Dit is een betere baan dan op de eerste camping!

 
Onze waterrat glijdt drie keer, al is glijden een groot woord. De truc is om een hoge sprong te nemen, maar hij duikt eigenlijk meteen op zijn knietjes, waardoor hij afremt. Als hij vervolgens op zijn buik gaat liggen en een duwtje krijgt, komt hij gelukkig wat verder.

De techniek kan nog wat verbeterd worden...

 
Na het glijden lopen we naar het zwembad, dat tot onze verbazing dicht is. Door de enorme hoeveelheid slippers en schoenen denken we eerst dat het te druk is en vol zit, maar al snel horen we allerlei verhalen over een gaslek. Dit lijkt ons vrij sterk bij een zwembad, maar bij de bar, waar we een ijsje gaan halen, zien we een jongetje met een lijkbleek gezicht dat aan het hoesten is. Als BHV’er bemoeit mijn man zich ermee en krijgt hij van de moeder te horen dat het jochie een vreemde damp heeft ingeademd. Een medewerker van de camping komt ook vragen wat er is en uiteindelijk gaan ze samen naar de receptie.
 
Wij gaan enigszins onzeker terug naar de caravan. Wat is er nu aan de hand? Mijn man gaat nog even kijken of hij iets kan betekenen voor het jongetje bij de receptie, maar hij is vrij snel terug met de mededeling dat er twee ambulances en brandweerwagens staan en dat er meer kinderen zijn met wie het niet goed gaat…

De brandweerwagens bleven lange tijd staan... Wat zou er aan de hand zijn?

 
Omdat het duidelijk is dat het zwembad voorlopig niet opengaat, kopen we bij het winkeltje wat waterspeelgoed om zo even af te koelen. We maken ons wel zorgen over de kinderen. Als wij niet eerst naar de buikglijbaan waren geweest, had ons zoontje er ook zomaar bij kunnen zitten…

Op een andere manier afkoelen!

’s Avonds zien we gelukkig een brief hangen bij het podium met meer uitleg. Door een menselijke fout zijn twee middelen met elkaar in contact gekomen, wat een chemische reactie met damp heeft opgeleverd. Het water is nooit besmet geweest en alles is inmiddels weer in orde. Er wordt ook verteld dat het met iedereen goed gaat, wat ons wel enorm oplucht. Het zwembad zal morgen weer gewoon open gaan.

De informatie over wat er gebeurd is

 
Blij dat er verder niks ernstigs is, wachten we op de minidisco. Die begint met het voorstellen van de ‘piraten’, oftewel het animatieteam. Daarna wordt er uitbundig gedanst en geroepen (heerlijk als kinderen bijna naar bed moeten… ;)). Na het laatste liedje wordt er gesproken over een speciale gast: Lenny, de campingmascotte. Natuurlijk moet er eerst meerdere keren geroepen worden, maar dan verschijnt hij eindelijk op het podium.

Het animatieteam stelt zich voor

 
Nadat er nog een liedje samen gedanst is, mogen de kinderen op de foto. Het is enorm dringen, want het hele podium staat vol met kinderen. Na wat geduw en heel veel geduld is het gelukkig de beurt aan onze eigen Lenny-fan en mag hij op de foto met de grote vos.

Op de foto met Lenny!

 
Begrijpelijk duurt het daarna een flinke tijd voordat hij slaapt. Voor morgen hebben we echter geen uitgebreid programma: we willen alleen kijken of we even lekker naar het strand kunnen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag zomer 2026: Frankrijk - Village de la Guyonnière dag 2

Zondag 26 juli 2026
 
Gisteren zijn we aangekomen bij de tweede bestemming van onze vakantie: camping Village de la Guyonnière in de Vendée. We hebben al een klein beetje rondgekeken toen we gisteren aankwamen, maar vandaag willen we de camping verder verkennen.

Tijd om de camping te verkennen!

 
Als we wakker worden, is het bewolkt buiten. Ook is het een stuk frisser dan de afgelopen dagen: zoonlief wil zelfs met zijn vestje aan ontbijten! Gelukkig warmt het al snel iets op en kunnen we gewoon in korte broek en T-shirt op stap.
 
Onze eerste stop is het veld naast het onze, waar een volière is voor duiven naast een speeltuintje. Iets verderop is nog een hok waar vier (later zien we zelfs nummer vijf) konijnen wonen.

Eén van de Nijntjes

 
We lopen door naar het centrum, omdat we weten dat het zwembad om half tien open gaat. Ruim na half tien is het hek echter nog steeds op slot. Ik vraag het aan een medewerker vlakbij, die meteen gaat bellen. Het blijkt dat degene die moet openen er niet is, maar zijn baas zal zo snel mogelijk komen. Nog geen halve minuut later is dit ook werkelijk zo en kunnen we rustig foto’s maken van het zwembad zonder allerlei mensen erop.

De stroomversnelling van het zwembad met de rotsen waar je doorheen gaat

 
Vervolgens lopen we naar de schuur naast het zwembad. Elke ochtend is er namelijk een tractorrit over de camping voor kinderen. Er staan al heel veel kinderen te wachten, dus we bereiden ons zoontje vast voor dat hij mogelijk niet meekan. De aanhangwagen blijkt echter groter dan we dachten en bijna alle wachtende kinderen kunnen mee.

Ik heb m'n wagen volgeladen...

 
In een rustig tempo rijdt de tractor een rondje naar de stacaravans die net buiten het centrum liggen en daarna weer terug. Ons kleine boertje geniet er volop van en wil later deze week zeker nog een keer mee!

Met de tractor over de camping (foto gemaakt door ons zoontje van vijf vanaf de tractor!)

 
Iets wat hij spannender vindt, is de Miniclub waar we hem voor opgegeven hebben. Via een QR-code moeten alle kinderen namelijk aangemeld worden, anders mogen ze niet meedoen. Waar het bij onze vorige bestemming vrije inloop was, is het hier half elf beginnen en pas om twaalf uur naar huis. Ouders mogen er niet bij blijven, ze mogen alleen even mee naar binnen lopen. Dit is voor ons zoontje natuurlijk paniek, maar we leggen uit dat als er iets is of als hij het niet meer leuk vindt, de leiders ons kunnen bellen. Met tegenzin stemt hij in om te blijven.
 
Om twaalf uur zijn we nog steeds niet gebeld en halen we een vrolijk jongetje op. Hij heeft een piratenknutsel gemaakt en spelletjes gedaan en ja, hoor, hij wil deze week nog wel een keer!

De Miniclub was toch wel leuk...

 
Terug in de caravan lunchen we. Daarna is er even speeltijd voor we naar de receptie lopen om de ‘Lenny speurtocht’ te halen. Lenny is de mascotte van de camping en ook het gezicht van het animatieteam. Verspreid over de camping zijn dertien bordjes opgehangen met een QR-code erop, die naar een vraag leiden. Met de antwoorden kun je een code vinden, waarna je een kleine beloning kunt krijgen. Terwijl we bij de receptie zitten, vertelt één van de animatoren ons dat niet alle bordjes meer hangen, maar dat we de speurtocht wel kunnen doen.

Onder andere bij de receptie kun je de Lenny speurtocht ophalen

 
Vol goede moed beginnen we. De vragen variëren van een opdrachtje doen tot wat meer achtergrond over de camping en Frankrijk zelf (hoeveel stokbroden eet een Fransman gemiddeld per jaar?). Een aantal vragen is inderdaad niet te vinden, maar dankzij een kleine wijziging van het internet-adres, kunnen we ze toch allemaal beantwoorden. Via de laatste code sturen we het antwoord in en krijgen we te zien dat Lenny succesvol de schat heeft gevonden! Vanavond moeten we ons voor de minidisco melden, dan krijgen we onze beloning.

Ja, weer eentje gevonden!

 
Omdat we ook nog even willen zwemmen, eten we wat vroeger. Helaas blijkt de ravioli beschimmeld, waarschijnlijk omdat het gisteren te lang zonder koeling in de auto heeft gelegen. Gelukkig heeft het campingwinkeltje nog iets, zodat we in ieder geval kunnen eten.
 
Na het eten nemen we een snelle duik in het zwembad. Het is al de hele dag bewolkt met af en toe wat miezer en vrij veel wind, dus heel erg aangenaam is het niet. Binnen is het wel iets beter uit te houden.
 
We blijven dus niet lang en gaan op tijd terug om ons om te kleden, waarna we terug naar het centrum gaan. Aangezien het nog te vroeg is voor de minidisco, kijken we bij de bar nog een stukje van de laatste etappe van de Tour de France. Om tien voor zeven melden we ons bij het podium en krijgt onze speurder een echt diploma met zijn naam erop!

Nog een stukje Tour kijken...

 
Daarna wil hij nog wel even blijven voor de minidisco, die gelukkig wat minder luid is dan die van vorig jaar in Italië en ook afsluit met een rustig liedje. We werpen nog één blik op de Tour (in de caravan hebben we geen televisie en de livestream werkt hier in Frankrijk niet), maar gaan dan snel terug om onze kleine danser naar bed te brengen. Begrijpelijk spookt hij nog even, terwijl wij dankzij een videogesprek met het thuisfront toch de finish nog even kunnen zien.

Even helemaal los tijdens de minidisco!

 
Het is een actieve dag geweest vandaag, mede door het koelere weer. Morgen belooft het wel weer wat zonniger te worden, dus dat belooft opnieuw een prima dag om buiten te zijn te worden!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag zomer 2025: Italië - dag 7

Donderdag 31 juli 2025
 
We starten weer met een ontbijt buiten. Als we allemaal aangekleed zijn, gaan we naar de fietsverhuur van de camping, want we willen kijken of we naar het Gardameer kunnen fietsen vandaag!
 
Van de man en vrouw bij de winkel krijgen we een lange uitleg, aangezien ze waarschijnlijk niet weten dat we in Nederland meer op de fiets zitten dan in de auto. Daarna mogen we wegfietsen. Het is even wennen, aangezien het meer een soort mountainbike is en de versnelling achterstevoren zit in vergelijking met onze eigen fietsen thuis. De ondersteuning (ja, we hebben e-bikes) moet je ook flink opkrikken: pas vanaf stand 3 gaat hij echt ondersteunen.

Lekker Hollands op de fiets!

 
We fietsen naar de receptie en gaan daar het fietspad op. Het stuk langs de camping is keurig geasfalteerd, daarna wordt het een hobbelige kruising tussen stukken asfalt en grind en daarna alleen een harde grindweg. We rijden langs de rivier tot we bij een autoweg komen. Om bij het meer te komen, moeten we die weg volgen… Gelukkig mag het autoverkeer maximaal vijftig kilometer per uur en is er een zebrapad, zodat we veilig de overkant kunnen bereiken. Nu komen we echt bij het dorp van het Gardameer: Peschiera del Garda. We volgen een straat langs een verlaten militaire kazerne en komen dan in de toeristische drukte van het dorpje. Na een paar keer oversteken, komen we bij een parkeerplaatsje met een helling die afloopt naar het water. We zijn bij het Gardameer!

Het fietspad langs de rivier

We zijn bij het Gardameer!

 
Met het meer op de achtergrond maken we wat foto’s. Ook testen we even hoe koud het water is, wat nog meevalt. Daarna fietsen we terug en gaan we door een oude stenen poort het dorpje in. Naast een hek parkeren we de fietsen, zodat we door de toeristische straatjes kunnen lopen. Er zijn echt alleen maar restaurantjes, souvenirwinkeltjes en ijswinkels. Bij een klein cafeetje stoppen we even voor een drankje en een toiletstop. Ook hier is weer een ouderwetse ‘gat in de grond’ wc, wat we niet verwacht hadden in zo’n toeristische plaats.

Even de watertemperatuur testen...

Een stop in één van de vele cafeetjes

 
Nadat we afgerekend hebben, lopen we nog even langs het meer voor wat foto’s. Het warmt echter inmiddels flink op, dus beginnen we aan de terugtocht naar de camping. Omdat we nu niet over hoeven te steken, zitten we vrij snel weer op het fietspad.

Nog een laatste blik op het Gardameer...

 
We rijden terug naar de camping en fietsen dan nog iets verder de andere kant op. Verder die kant op hebben we een mooi uitzicht op het Castello Monzambano. We fietsen helemaal door tot een monument voor soldaten die in 1848 hebben gevochten voor de vrijheid, waar we ook langs gereden zijn met de auto toen we naar Parco Cavour gingen, en keren dan weer om.

Castello Monzambano (later ontdekten we dat dit de kerk van het dorpje is en niet het kasteel)

 
Op de camping lunchen we, waarna we de rest van de middag zwemmend en luierend doorbrengen. Na het avondeten leveren we de gehuurde fietsen weer in en nemen we nog een laatste duik voor het bedtijd is voor onze kleine slaapkop. Natuurlijk mogen wij weer genieten van de minidisco, vanavond gevolgd door live muziek op het podium en links naast ons de pool party in het zwembad, die tot elf uur doorgaat met muziek en dan abrupt stopt. De dag zit er immers weer op, op naar de volgende!

Elke avond is er Minidisco, met campingmascotte Huppi ("Joepie")

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 8