Reisverslag Landal Het Vennenbos 2026 - Dag 1

Vrijdag 30 oktober 2026
 
Al jaren staat het dorp waar wij wonen bekend als grote trekpleister voor Halloween (dit jaar hebben we er zelfs het NOS Journaal mee gehaald!). Dit is inmiddels zo groot geworden dat onze wijk ook overspoeld wordt door mensen met (nep)kettingzagen, bebloede kleding en skeletten. Wij vinden Halloween zoals bij Slagharen of Disneyland Parijs heel leuk en schattig, maar deze enge dingen passen totaal niet bij ons. Daarom hebben we, net als vorig jaar, een last minute geboekt voor een weekendje weg om alle chaos en bangmakerij te ontlopen. Deze keer hebben we gekozen voor een park van Landal: het Vennenbos.

We hopen bij Het Vennenbos Halloween iets meer te ontlopen...

 
Omdat we natuurlijk pas na schooltijd kunnen gaan rijden, hebben we wat file bij ’s Hertogenbosch en Eindhoven, maar het is gelukkig geen extreem tijdverlies. Dwars door het Brabantse dorpje Hapert, waar toevallig een vriend van mijn man woont, komen we bij de ingang van het park. Gebruik wel goed je navigatie, want de bordjes die de weg wijzen naar het park, verschijnen pas laat.
 
Via de Landal app check je van tevoren in, dus als je aankomt, kun je meteen doorrijden. Er staat ook niemand om je welkom te heten, zodat je zelf kunt kiezen om de auto op de centrale parkeerplaats te zetten of bij het huisje. Wij kiezen voor bij het huisje, zodat we minder ver naar het Park Plaza hoeven te lopen.

Op de aankomst- en vertrekdag mag je de auto bij het huisje neerzetten om uit of in te laden. Er zijn dan geen parkeerplekken, je zet de auto gewoon op het gras tussen de bomen. Daarna moet hij officieel op de parkeerplaats geparkeerd worden, maar dit lijkt niet gehandhaafd te worden.

 
Vanaf het huisje wandelen we naar het zwembad, dat in het Park Plaza (het overdekte centrum van het park) is. Het is even zoeken, want de bewegwijzering is zeer minimaal. Dankzij de plattegrond in de app vinden we uiteindelijk de snelste route en staan we na een paar minuten bij het Park Plaza.

Het zwembad bevindt zich in het Park Plaza

 

Als we binnenkomen, valt ons meteen de kleurrijke aankleding op, waardoor het onmiddellijk een gezellig gevoel geeft. Hierdoor vinden we deze Park Plaza nu al leuker dan die bij de Lommerbergen, het park van Landal waar we in januari geweest zijn.
 

Door de leuke aankleding en de dakramen oogt deze Park Plaza meteen gezellig

We lopen naar het zwembad, dat een surf-/strandthema heeft aan de bordjes te zien. Na even zoeken vinden we een familiehokje waar we met z’n drieën in kunnen. De kluisjes werken met een cijfercode, wat we wel heel fijn vinden: geen gedoe met armbandjes of muntjes, alleen een code intoetsen.
 
In het zwembad is het nog heel rustig. We vinden moeiteloos een plaatsje en gaan dan op verkenning, beginnend bij het begin: de ingang. Recht ertegenover is het golfslagbad. De golven lijken vanaf de kant best heftig, maar als je in het water ligt, valt het best mee. Wel is het achterste gedeelte van het park ineens heel diep: je gaat letterlijk vanaf 1.35m naar 1.90m.
 

Het golfslagbad

Links voor het golfslagbad is een gewoon bad met de mogelijkheid om naar buiten te gaan. Achter het bad is een grote waterspeeltuin met allerlei sproeiers, vallende emmers en meerdere glijbaantjes. Ook is er een enorme trechterglijbaan, die goed in de smaak valt bij ons alle drie!

Via dit 'gewone' bad kun je ook naar buiten

De waterspeeltuin met links de erg leuke trechterglijbaan!

Uiteraard mag ook de vallende emmer niet ontbreken!

 
Verder is er naast de waterspeeltuin nog een bad waarvan we denken dat het het vroegere buitenbad was, er is nog een klein bad met twee kinderglijbanen, een peuterbadje, een korte glijbaan naar een warm bad en een leuke, wat langere glijbaan met verlichting aan de binnenkant. Ook is er een wildwaterbaan, die goed te doen is voor kinderen. Je komt ook heel fijn weer vlak bij de ingang uit, zodat je gemakkelijk nog een keer kunt gaan.

Dit kleine bad heeft twee glijbaantjes voor kinderen

Deze California glijbaan heeft verlichting binnenin, inclusief pijlen die heel grappig de verkeerde kant op wijzen.

 

De in- en uitgang van de wildwaterbaan zitten heel handig vlak naast elkaar

Na het zwemmen gaan we terug naar ons huisje: nummer 852. Het is een kindercottage, maar dan wel een iets simpelere variant dan bij de Lommerbergen. Er zijn dus wel spelletjes en speelgoed aanwezig, maar er is geen glijbaan bij het stapelbed. Voor onze zoon maakt dat niet heel veel uit, hij vermaakt zich ook prima met de klossen en de krijtjes om op de borden op de deuren te schrijven!

Er is wel speelgoed aanwezig in de kinderkamer...

... maar geen glijbaan bij het bed.

 
Als we een beetje geïnstalleerd zijn en mijn man de auto naar de centrale parkeerplaats heeft gebracht, richten we ons op het koken. Dat is een uitdaging, want de schilmesjes kunnen alleen scheef snijden en de antiaanbaklaag van de pan heeft z’n beste tijd wel gehad. Toch lukt het om een maaltijd op tafel te krijgen.

De keuken ziet er oké uit, maar de schilmesjes en de pannen zijn minder oké...

 
Omdat het inmiddels al laat is, gaan we niet meer wandelen, maar kijken we alleen nog even vanuit de deuropening naar de vele vliegtuigen die over komen: Eindhoven Airport is namelijk niet ver van hier. Gelukkig is het daar niet zo druk als bij Schiphol, maar we zien toch in korte tijd verschillende toestellen vliegen.

Bij helder weer kun je (behalve sterren) regelmatig vliegtuigen over zien komen --> de langere lichtstrepen tussen de bomen. Het geluid was beter te horen dan de lichten te zien zijn op de foto! ;)

 
Uiteindelijk wordt het iets rustiger en gaat zoonlief zijn (stapel)bed in. Natuurlijk moet er nog even gerekt worden, maar dan slaapt hij vrij snel. Wij zitten nog lekker even met de verwarming aan in de woonkamer. Morgen willen we nog een keer gaan zwemmen, maar ook het park verkennen, waar we hopelijk weinig van Halloween mee zullen krijgen!

's Avonds konden we nog even lekker op de bank zitten. Een spelletje doen werd lastig, want er waren geen pionnen aanwezig...

 
Tot morgen!

Reisverslag Slagharen 2026 - Scary Prairie + B&B In de Backerije

Vrijdag 9 en zaterdag 10 oktober
 
Afgelopen mei zijn we een tweetal dagen in Attractiepark Slagharen geweest. Toen zagen we al de aankondigingen voor het Halloween-thema van het park: Scary Prairie en de Western Nightmares. Die laatste leken ons wat meer geschikt voor oudere kinderen, maar de Scary Prairie wilden we met ons zoontje van vijf wel uitproberen!
 
Om te voorkomen dat we zaterdagochtend al vroeg moeten gaan rijden, zijn we vrijdag al aan het einde van de middag vertrokken. We hebben een B&B geboekt om te overnachten, aangezien overnachten bij Slagharen ons de vorige keer niet goed bevallen is (en ook niet mogelijk is voor 1 nacht). Het is B&B In de Backerije geworden, net buiten het centrum van Zuidwolde.

De zij-ingang van de B&B, waardoor we direct bij ons gedeelte zijn

De B&B wordt gerund door Yvon, die ons hartelijk ontvangt. Ze laat ons zien wat ons deel van de B&B is: we hebben een woon-/slaapkamer met nog een vliering erbij. Op deze vliering staan twee bedden, waarvan eentje bezet mag worden door onze zoon.

Onze woonkamer met links ons bed

De vliering met de twee bedden

 
Naast het appartement is nog een soort toegangskamer, die een hal voor moet stellen, alleen dan wel met magnetron, koelkast, kast met handdoeken en extra dekens en een tafel met koffie- en theefaciliteiten.

De 'hal' met koffie- en theefaciliteiten en de grote kast met handdoeken en dekens

Na een ‘gezonde’ afhaalmaaltijd bij een pizzeria op een paar minuten rijden van de B&B, is het tijd om te gaan slapen. Zoonlief vindt het slapen boven even spannend, maar binnen een paar minuten is hij al diep in slaap. Wij zitten nog even, maar omdat we bang zijn dat hij ons hoort, kijken we geen tv en doen we ook geen spelletjes. Uiteindelijk gaan wij ook naar bed, waarbij het ons opvalt dat het buiten echt helemaal stil is. Dat is wel iets anders dan ons huis vlakbij militair oefenterrein, waarbij we ’s nachts de schietoefeningen kunnen horen!

Lekker slapen in alle rust!

 
’s Ochtends, na een prima nachtrust, krijgen we ons ontbijt bij ons appartement gebracht. Het is een uitgebreid ontbijt met versgebakken broodjes, plakjes kaas, jam en wat zoet beleg, sap, boter en een gebakken eitje voor iedereen. We laten het ons heerlijk smaken, waarna we inpakken en ons klaarmaken voor de Scary Prairie. De B&B is ons goed bevallen: we hadden veel ruimte, alles was eigenlijk aanwezig (handdoeken, zeep, beddengoed en zelfs douchegel en shampoo) en het ontbijt was erg goed. Voor ons was de open ruimte boven wel een nadeel met een kind, in dat opzicht geven wij de voorkeur aan een huisje. Mocht dit voor jou geen probleem zijn, dan is dit zeker een aanrader (anders ook, maar hou er dan rekening mee dat je ’s avonds niet echt iets kan doen als het kind slaapt).

Het ontbijt smaakte goed!

 
Vanaf de B&B is het een kleine twintig minuten rijden naar Slagharen. Van tevoren hebben we al een parkeerkaart gereserveerd, dus we kunnen zo doorrijden op de parkeerplaats. Het is nog heel rustig: we kunnen op rij 3 al parkeren.
 
Tijdens het lopen naar de ingang zien we al de eerste Halloween-versieringen: bij de looptunnel zijn lange flappen opgehangen met daarop ‘Scary Prairie’ (waarvan vandaag de allereerste dag is) en ‘Western Nightmares’. Ook de ingang is versierd met strobalen en pompoenen.

De versierde ingang van het park

 
Als we het park ingelopen zijn, zien we meteen rechts de ‘Pumpkin Market’: een heleboel versieringen met pompoenen, waar ook ‘echte’ pompoenen rondlopen. Ze kletsen heel leuk met ons zoontje en omdat hij een speciaal Halloween-achtig shirtje aan heeft, krijgt hij zelfs een pompoenzaadje!

De Pumpkin Market

Even poseren met alle pompoenen!

 
Onderweg naar de eerste attractie komen we vervolgens Burgemeester Bright tegen, die ons vraagt de verdachte figuren een beetje in de gaten te houden.

Babbelen met Burgemeester Bright

 

Eén van hen zien we vrij snel daarna op Main Street, de centrale straat die uitgebreid versierd is met verdorde maïsstengels, spookachtige etalages en pompoenen op strobalen. Deze persoon stelt zich voor als de Kwakzalver en belooft onze zoon een groot zwembad in de tuin met glijbaan. Hij hoeft alleen maar in zijn handen te klappen en te springen nadat de Kwakzalver een vaag mengsel op de grond om hem heen heeft gegooid. Zou het echt gelukt zijn? We betwijfelen het…

De Kwakzalver belooft onze zoon een zwembad... ja, ja...

 
Verderop ontmoeten we nog een waarzegster, die ons waarschuwt voor de boeven van het park, de Red Bandits. Ook zien we nog een dame in een Mexicaanse jurk die vrolijk ronddanst.

De waarzegster (l) en de dansende Mexicaanse dame

 
Behalve de verdachte figuren en de versieringen zijn er ook nog wat activiteiten, zoals een show met Jackie de Coyote en parkmascottes Randy en Rosie. Wij kijken de allereerste show die ze opvoeren, maar blijkbaar gaat niet alles goed, want tijdens één van de laatste scènes moet het doek opeens dicht en wordt er gemeld dat er een technische storing is. Een kleine tien minuten later wordt de show alsnog uitgespeeld, maar er wordt niet verteld waarom er gestopt moest worden.

Sheriff Sem (l) met Randy en Rosie. Jackie de Coyote is nog net te zien achter de trapleuning.

Ook Randy en Rosie hebben zich verkleed!

Verder zijn er tijdens de Scary Prairie nog twee zogenaamde ‘walkthroughs’: een soort wandeling door een gebouw met een spookachtig thema. Je moet hiervoor wel een apart kaartje kopen, waarvan de prijzen rond de 5 euro per persoon liggen. Dit vinden we vrij veel geld, zeker aangezien we al een toegangskaartje en parkeerkaart gekocht hebben, en bovendien denken we dat het voor ons zoontje nog te spannend is. We horen ook geen andere mensen erover, dus we kunnen ook niet op ervaring afgaan.
 
Omdat het park ’s avonds nog open is voor de Western Nightmares, is er geen afsluitende parade, zoals tijdens ons vorige bezoek. We snappen het, want gasten zonder kaartje hiervoor moeten natuurlijk het park uit, maar we vinden het wel jammer, aangezien we de parade vorige keer erg leuk vonden.
 
Door de speciale rook, die nu bij de tunnel geblazen wordt om alles nog een beetje spannender te maken, verlaten we aan het einde van de dag het park. We vonden het leuk om de Scary Prairie gezien te hebben: de versieringen brengen je meteen in Halloween-sfeer en ook de straatfiguren speelden erg leuk. De show met Jackie de Coyote, Randy en Rosie was ook goed bedacht: er zat wat spanning in, maar het was niet te eng voor kinderen.

De versieringen waren erg leuk!

 
Alles bij elkaar kunnen we een bezoek tijdens de Scary Prairie best aanraden. Daarnaast vinden we Slagharen gewoon nog steeds een leuk park en sluiten we niet uit dat we er zeker nog eens terug naartoe gaan!
 

Tot ooit!

Uit in Nederland: Speelpark & maïsdoolhof Voorthuizen

Zaterdag 19 september 2026
 
Met de meeste kinderen zijn uitjes vaak leuker als ze zelf lekker kunnen bewegen. Bij Speelpark & Maïsdoolhof Voorthuizen staat dit voorop: het park is één grote speeltuin waar kinderen zich helemaal uit kunnen leven.
 
Speelpark & Maïsdoolhof Voorthuizen ligt vlakbij de snelweg A1 en is dus goed aan te rijden. De parkeerplaats is niet enorm groot, maar wel gratis. De toegangsprijs voor het park is schappelijk (€7 voor kinderen en €5 voor volwassenen) en volwassenen krijgen bij hun entree een muntje voor een gratis kopje koffie of thee.

Tegenover het park is een camping, naast het park is nog een boerenwinkel.

 
Als je aankomt bij het park, begin je in de binnenruimte. Hier is een groot klimtoestel, je kunt er zitten en iets eten en drinken en er zijn een paar toiletten. Het zijn er maar vier en het zijn de enige toiletten op het hele park, maar we hebben hier tijdens ons hele bezoek niet één keer hoeven wachten.
 
Buiten is het grote speelterrein. Ons zoontje duikt meteen op de traptractors af, die zich links van de buitenuitgang bevinden. Er zijn genoeg tractors voor meerdere kinderen en er zijn zowel tractors met trappers als looptractors voor de allerkleinsten.

De traptractors zijn meteen favoriet!

 
Naast de traptractors is een grote zandbak met twee waterpompen, waarvan eentje het vandaag niet doet. Kinderen kunnen hier heerlijk graven en met water en modder spelen. Wel een tip om dit als laatste te doen of om reservekleding mee te nemen, want het risico op vies worden is erg groot!

Heerlijk spelen... en vies worden!

 
Schuin achter de zandbak zijn wat dierenverblijven. Toen we hier eerder dit jaar waren, zagen we er een moederkameel met haar kleintje, maar die zijn inmiddels verhuisd naar een wei aan de buitenkant van het speelterrein. Wel zijn er nog hokken voor konijnen, schapen, kippen en geiten. Op een bord dat aan de muur hangt, is te lezen dat je alle hokken in mag, zolang je de dieren maar niet voert of optilt en vriendelijk tegen ze bent. Zoonlief durft meteen het konijnenverblijf in (wel op gepaste afstand natuurlijk, want te dichtbij komen is nog iets te spannend…), maar de geiten vindt hij toch wat te groot. Na heel wat wikken en wegen gaat hij uiteindelijk toch en moet ik natuurlijk meteen een foto maken als bewijs dat hij er echt in is geweest!

Even vastleggen dat hij toch wel echt bij de geiten in het hok heeft gestaan!

 
Buiten is nog een ponyweitje, waar je niet in mag. Naast de ponyweide is de skelterbaan. Deze is echt voor iets oudere kinderen, want je moet behoorlijk doortrappen en er wordt snel en hard gereden. Natuurlijk zijn er ook altijd kinderen die gaan botsen, waardoor het aan te raden is om hier als ouder echt bij te blijven, want voor je het weet zijn er tranen of zitten er twee skelters in elkaar vast…

Als er weinig kinderen zijn, is het prima te doen op de skelterbaan, maar pas op als het drukker is!

 
Wat niet te missen is op het veld waar alle speeltoestellen staan, is het vliegtuig. De binnenkant is grotendeels verwijderd: er is nog een klein stukje van de cockpit in tact en het toilet, wat afgesloten is met een doorzichtige plaat en waar een nepdrol in is geplaatst… Voor kinderen is dat natuurlijk enorm lollig om te zien, al is het ook weer jammer dat er lolbroeken zijn geweest die afval onder de plaat door hebben geschoven, waardoor de drol minder goed opvalt.

Het vliegtuig van 'Voorthuizen Airport'

Onze minipiloot vermaakt zich echter prima met het spelen in de cockpit en daarna naar beneden glijden. Vervolgens moeten we naar het volgende voertuig: de traphelikopters. Het is leuk bedacht en goed aan te fietsen, maar het deurtje aan de zijkant sluit niet helemaal. Ik ben blij dat ik degene ben die daar het dichtst bij zit, want anders had ik het erg spannend gevonden zo hoog boven de grond met een half open deur!

Even vliegen met de traphelikopters (wel aan boord blijven...)

 
Vlakbij de traphelikopters staat nog een voertuig: de maïsbus. Toen we hier een paar maanden geleden waren, was de bus gevuld met maïskorrels, waar kinderen als een soort ballenbak in konden spelen. Helaas is er veel maïs uitgehaald (ook al hangt er een bord dat maïs niet uit de bak mag…), waardoor er nu niks meer over is om mee te spelen. Gelukkig maakt onze kleine chauffeur dat niks uit: die bestuurt vrolijk de bus verder!

Vroem, vroem, rijden maar!

 
Op het terrein staan ook nog wat kleine klimtoestellen en springkussens, maar de grootste attractie is natuurlijk het maïsdoolhof. Bij de ingang hebben we een potloodje en een antwoordblad gekregen, want er zijn zeven vragen te vinden in het doolhof. Elke vraag heeft een moeilijke en een makkelijke variant, zodat het zowel voor jonge als iets oudere kinderen (en de volwassenen!) leuk is.

Nog wat regels en uitleg bij de ingang van het doolhof

 
Het blijkt nog een vrij groot doolhof te zijn ook. Vraag één hebben we al snel en dan komen we bij de uitkijktoren. Dit doet vermoeden dat je al ergens halverwege het doolhof moet zijn, maar we ontdekken dat het echt heel groot is. Het is geen ingewikkelde route: je hebt keuzemomenten, maar als je verkeerd loopt, ben je vrij snel terug waar je begon. De vragen zijn ook goed te doen: zoonlief kan zelfs de meeste moeilijke vragen goed beantwoorden.

De uitkijktoren

Het uitzicht op het doolhof vanaf de toren. Waar moeten we zo heen?

 
Ergens in het doolhof pauzeren we nog even, want het is er ook heerlijk rustig. De maïsplanten zijn zo hoog dat ze de geluiden van het speelterrein ook blokkeren, zodat je echt even geen geschreeuw of botsende skelters hoort. Na een flinke tijd lopen wordt het echter ook wel benauwend, vinden we, want gaan we nog wel bij de uitgang komen? Gelukkig komen we er natuurlijk wel, maar wat ons betreft had de route net ietsje korter gemogen.

Zoonlief is ongeveer 1.12m, dus je bent in het doolhof echt even helemaal 'verstopt'!

We blijven nog even op het terrein om de traptrein te doen (zorg voor goed getrainde benen, want ze trappen vrij zwaar!) en nog even lekker te klimmen en spelen. Als afsluiting halen we nog iets lekkers, wat prima te doen is: voor een zakje snoep betalen we maar €1,60.

Even doortrappen in de trein!

 
Alles bij elkaar vinden we dit een budgetvriendelijk uitje. De toegangsprijs valt mee, er zijn geen extra parkeerkosten en iets halen bij de horeca is ook zeker betaalbaar. Daarnaast is het ook geen enkel probleem als je je eigen eten en drinken meeneemt. Wel staat er tegenover de betaalbaarheid dat de kwaliteit van het park natuurlijk totaal niet te vergelijken is met een park als bijvoorbeeld de Efteling. Ik noemde al de slecht sluitende deurtjes bij de helikopters, maar een nog duidelijker voorbeeld is te zien bij de push-pullauto’s. Hier is het asfalt zo gebarsten dat sommige auto’s niet eens kunnen rijden, omdat ze meteen klem rijden. Natuurlijk zijn er ook nog de skelters en traptractors, maar toch… Als er iets is, moet je er ook goed mee kunnen spelen, vinden we.

De push-pullauto's zijn lastig vooruit te bewegen door de vele barsten in het asfalt.

 
Aan de andere kant is er voor kinderen echt heel veel te doen op het terrein en zijn ze echt wel een paar uur zoet, zeker als je ook nog het doolhof in gaat. Wel is het echt een droog weer-bestemming, al geeft het park zelf aan dat je er ook leuk met slechter weer kunt spelen. Binnen is een speeltoestel, ja, maar als alle kinderen die vandaag buiten speelden daarop hadden moeten gaan spelen, zou het een alles behalve leuk dagje zijn geweest. Dus: zeker wel een aanrader dit park, maar wel met droog weer.

"Ik kijk uit naar je komst!"

Uit in Nederland: Naturalis

Maandag 17 augustus 2026
 
Een aantal weken geleden ontvingen we bij de Donald Duck een speciale aanbieding voor museum Naturalis in Leiden. Aangezien ons zoontje een enorme fan is van dino’s, was de keuze niet moeilijk: daar moesten we heen!
 
We reizen met de trein vandaag, wat prima te doen is. Bij Leiden Centraal stappen we uit en dan is het een kleine tien minuutjes lopen naar de ingang. Onderweg moeten we een paar keer ‘bukken’ voor vliegtuigen die net van Schiphol opgestegen zijn of daar gaan landen, want het vliegveld is natuurlijk niet ver weg. Verdwalen doen we ook niet: de route staat uitstekend aangegeven.
 
Bij het aanschaffen van de kaartjes moesten we een tijdslot kiezen om naar binnen te gaan. Voor je het museum in gaat, is er echter al genoeg te zien: natuurlijk het overzicht van welke expositie op welke verdieping is, maar vooral de zaal Live Science. Deze is altijd gratis te bezoeken en kun je dus al bekijken voor je het museum in gaat. Voordat we hierheen gaan, bergen we eerst onze spullen op in een kluisje: voor 50 cent of 1 euro borg kun je de hele dag een kluisje gebruiken en hoef je dus niet met al je spullen rond te lopen. Ideaal!

De museumzalen zijn op verschillende verdiepingen

 

Als we onze kluissleutel hebben (nummer 95 uiteraard, want meneertje is fan van Cars…), gaan we de zaal Live Science in. Dit is een enorm hoge zaal waar skeletten en opgezette dieren te zien zijn, maar ook kun je er een vlinder tekenen, die inscannen en dan op een scherm terugzien (zoiets hebben wij in Italië gedaan bij SeaLife met een vis) en zijn er op bepaalde tijden interactieve shows. Verder kun je de trap op naar de eerste verdieping, waar het Dino Lab is: als er nieuwe dinobotten bij het museum aankomen, worden ze daar verzorgd en je kunt er ook echte dinobotten zien. Ook kun je op deze verdieping wat ontdekkistjes met onder andere veren of dierenpoep bekijken en boeken lezen over dieren.

Het grote skelet in de zaal Live Science

 
Om elf uur mogen we het museum in. Per gezelschap krijg je een bandje (dus ben je met een familie van 4, dan krijgt één iemand maar een bandje), waarmee je het museum in en uit kunt lopen zonder elke keer je ticket te hoeven laten scannen. Je kunt dus tussendoor makkelijk even teruglopen naar de zaal Live Science, het winkeltje, het restaurant of de picknickruimte.
 
Het museumbezoek begint op de tweede verdieping in de zaal Leven. Langs een reuzeinktvis en andere opgezette zeedieren kom je ‘onder water’ terecht, met allerlei zeedieren die nu nog leven. Ook is er een klein uitstapje naar de ruimte Workshop nu, waar je (voorzichtig!) dingen mag aanraken, zoals dierenvellen of botten. Je kunt er ook een soort Kapla-spel spelen en dingen onder een microscoop bekijken.

Enkele dieren die onder water leven

 
De zaal Leven gaat verder van de waterdieren naar de overige dieren. In een enorm grote zaal staan opgezette dieren van bijna elke soort die je maar kunt bedenken: een olifant, een leeuw, een bizon, apen, een koala, maar ook kikkers, vogels en vlinders. Via de met pijlen aangegeven wandelroute kom je langs alle verschillende dieren en mis je er geen één. Ook kun je op grote schermen dierlijke bewoners van de verschillende werelddelen zien en hoe zij leven.

Een deel van de zaal Leven

 
Wanneer je de zaal uitgaat, ontdek je dat je op de derde verdieping aan bent gekomen. Hier zijn de volgende zalen: de aarde, de dinotijd en de Rexperience. De aarde gaat over vulkanen, aardbevingen en andere natuurverschijnselen, waardoor edelstenen en mineralen tevoorschijn komen. Je kunt er in een busje zogenaamd over Hawaï rijden, een filmpje kijken over tektonische platen en natuurlijk allerlei prachtige stenen bewonderen.

Even een ritje over Hawaï!

 
De volgende zaal, de dinotijd, is natuurlijk favoriet bij onze kleine dino-fan. Hij kan moeiteloos de verschillende skeletten benoemen die er staan, waaronder de stegosaurus en de triceratops, en bekijkt geïnteresseerd de fossielen. Het hoogtepunt is natuurlijk Trix, het skelet van de T-rex. Deze is pas aan het einde te zien en de spanning ernaartoe wordt natuurlijk nog even opgebouwd met licht, voetstappen op de grond en grommende geluiden.

Het skelet van zoonliefs favoriete dino: de triceratops

Pas op, achter je!

De Rexperience slaan we over: dit is een soort interactieve dinorondleiding, maar deze wordt wegens schrikeffecten pas aangeraden voor kinderen vanaf acht jaar. Bovendien moet je er een extra kaartje voor kopen (€2 per persoon) en ben je opnieuw gebonden aan een extra tijdslot.
 
Na een lunchpauze in de picknickruimte op de begane grond, waar we ondertussen een filmpje kunnen bekijken over hoe medewerkers van Naturalis meehielpen met het opgraven van dinobotten in de VS een aantal jaar geleden, gaan we verder naar de vijfde verdieping, waar de zaal De ijstijd is. In het midden is Nederland nagemaakt, waar je helemaal omheen kunt lopen. Op diverse plekken kun je via ‘verrekijkers’ zien wat er op het land gebeurt, afgewisseld met een flits van hoe dat gebied er nu uit ziet. Langs de wanden zijn allerlei kasten met botten. Je mag zelfs uit een speciale kast een bot lenen en dan zelf op zoek gaan om erachter te komen van welk dier het is.

De zaal De ijstijd

 
Het hoogtepunt (letterlijk) in deze zaal is natuurlijk het skelet van de mammoet. Dit is opgebouwd uit botten van maar liefst driehonderd verschillende mammoeten, omdat er bijna nooit een compleet skelet gevonden wordt. Door te combineren en puzzelen is het toch mogelijk om een hele mammoet te reconstrueren.

Het skelet van de mammoet(en)

 
Van De ijstijd gaan we naar twee kleinere zalen: De vroege mens en Evolutie. De vroege mens is een film over de zoektocht hoe de mens aan de aap verwant is en er zijn een paar replica’s van onderdelen van het menselijk lichaam die gevonden zijn. De echte fossielen zijn namelijk terug naar Indonesië, waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen.
 
De zaal Evolutie vertelt over hoe alles met elkaar verbonden is, maar dat er door kleine veranderingen nieuwe soorten ontstaan.

De zaal Evolutie

 
Op de zevende verdieping zijn de laatste zalen. We beginnen bij de minst vrolijke: De dood. Er zijn een aantal opgezette dode dieren te zien, maar verder valt het zware van het onderwerp mee. Deze tentoonstelling is meer gericht op dat alles een begin en een einde heeft en daar er uit iets ouds iets nieuws kan ontstaan. Er is ook een weegschaal waarop je zou moeten kunnen zien hoeveel je elke dag van jezelf verliest, maar deze staat blijkbaar niet goed afgesteld, want ons slanke zoontje zou ineens 49 kilo wegen!

We bestaan uit piepkleine stukjes...

 
De volgende zaal is leuker: De verleiding. Het is een heel vrolijke zaal die gaat over hoe dieren een partner zoeken. Sommige dieren gebruiken dans om het vrouwtje te verleiden, andere mannetjes gaan voor een opvallend uiterlijk en weer andere dieren gebruiken hun geur. Je kunt hier ook zelf ruiken (niet altijd aan te raden…).

Ruiken mag... maar wees gewaarschuwd!

In het middengedeelte zie je allerlei eieren en kun je vogeltjes ‘voeren’ via een spelletje. Ook kun je er een eigen ‘nestje’ bouwen.

Links vooraan is het spelletje vogeltjes 'voeren'

Je eigen 'nestje' bouwen

 

De laatste zaal is Het bos van Suriname, waar het groene deel van Suriname nagemaakt is, compleet met een miereneter en luiaard, maar ook een zogenaamd stuk water, waar je over de krokodillen heen moet lopen om geen natte voeten te krijgen! Je kunt er goud zien en leert dat door het zoeken naar goud grote delen natuur verdwijnen. Ook wordt er iets over de slavernij verteld.

Het bos van Suriname. Wie spot de luiaard?

 
Als we alles bekeken hebben, drinken we even wat op de negende verdieping, met uiteraard iets lekkers erbij. Ook kun je hier goed zien hoe hoog het museum echt is.

Hier moet je geen hoogtevrees hebben...

Op speciaal verzoek gaan we nog een keer terug naar de derde verdieping, waar zoonlief in ‘zijn’ busje op Hawaï kan zitten en we de dino’s nog een tweede keer bezoeken. Ook lopen we nog een extra rondje door de eerste zaal, Leven, om alle verschillende dieren te bekijken.

Nog een keer naar de zaal Leven

 
Daarna gaan we terug naar beneden om in het winkeltje te kijken. Natuurlijk zijn er de bekende knuffels, maar ook wat Legosetjes, speelgoed, stenen en boeken. Er staat ook een enorme knuffel van een T-rex, die onze kleine dino-fan maar al te graag zou hebben! Er staat gelukkig geen prijskaartje bij…
 
We gaan nog even terug naar Live Science, waar we vanochtend begonnen, voor de interactieve show Expeditie Naturalis. Een medewerker vertelt het één en ander over verschillende soorten die leven en geleefd hebben met behulp van filmpjes, stellingen en vragen. De kern van het verhaal is dat alle soorten elkaar nodig hebben om te blijven bestaan.

De interactieve show Expeditie Naturalis

 
Na de show halen we onze spullen uit ons kluisje en lopen we terug naar het station. We zijn goed moe, want we hebben veel gelopen, veel gezien en veel geleerd. We vonden het een ontzettend leuk museum, waar je echt wel een hele dag door kunt brengen. Het is ook echt een museum voor kinderen, aangezien er ook veel zelf te doen en onderzoeken is, maar ik zou wel aanraden om met iets oudere kinderen te gaan. Ons zoontje is vijf en enorm leergierig, dus hij heeft echt wel dingen gezien en kunnen doen, maar ik vond het wel op het randje. Kinderen vanaf een jaar of acht krijgen, denk ik, meer mee van alles wat er te zien en te ontdekken is. Het museum doet wel echt enorm zijn best om kinderen actief te houden: wij konden nu bijvoorbeeld de ‘foute bordjes’-speurtocht doen, waarbij we op zoek moesten naar goede antwoorden door goed te lezen, maar ook door goed na te denken.
 
Qua voorzieningen is Naturalis ook prima: er zijn op meerdere verdiepingen toiletten, de kluisjes zijn handig en het is toegestaan je eigen eten en drinken mee te nemen. Er is wel een restaurant op de begane grond en een café op de negende verdieping (officieel is er op de vijfde verdieping ook nog een Koffiecorner, maar die was vandaag gesloten), waarbij het eten vegetarisch is. Voor mij natuurlijk een pluspunt! 😉
Ook zijn er liften aanwezig (waarbij gevraagd wordt voorrang te geven aan degenen die het echt nodig hebben) en kun je op meerdere plekken even rustig zitten om wat te eten en/of te drinken.
 
Alles bij elkaar vonden we dit museum een enorme aanrader en willen we hier zeker nog eens terug naartoe!