Reisverslag Slagharen 2026 - dag 1

Vrijdag 8 mei 2026
 
Naast ‘gewone’ weekendjes weg houden we ook altijd veel van pretparken bezoeken. Vaak vinden we één dag dan wat kort om alles op ons gemak te kunnen doen en bekijken, dus dan is het fijn als je kunt blijven overnachten, zoals bij de Efteling. Deze keer gaan we een iets kleiner park proberen: Slagharen. We gaan daar overnachten op de camping in een Wigwam Deluxe, een grote tent met een eigen douche- en toiletgebouwtje.

In deze wigwam zullen we gaan overnachten!

 
Als we iets over tienen aankomen bij de parkeerplaats van het park, zien we al diverse bussen van schoolreisjes staan. We lopen eerst naar het incheckgebouw, dat zich op de parkeerplaats bevindt en waar alleen balies zijn om in te checken voor het vakantiepark. Er zijn hier verder geen faciliteiten, bijvoorbeeld een toilet, daarvoor moet je echt in het park zijn. We checken in, krijgen al de sleutel van onze wigwam, maar we besluiten eerst naar het park te gaan.
 
Via een wandelpad komen we bij de ingang. Het is even zoeken wat waar is, want er is geen echt duidelijke bewegwijzering. Dankzij een plattegrond ontdekken we de toiletten en hoe het park in elkaar zit. Links van de ingang is Main Street, een straatje met winkels en restaurantjes. Links en rechts van die straat is een deel van het park, allebei met attracties.

Op de plattegrond is goed te zien hoe het park is opgebouwd

 
We beginnen in het rechterdeel. Hier zijn onder andere de zweefmolen Apollo (toegankelijk vanaf 1,20m), de kinderachtbaan, de boomstamattractie en de ingang van de monorail. Omdat het vrij druk is bij de kinderachtbaan vanwege de diverse schoolreisjes, gaan we eerst naar het verkeersplein, waar kinderen in een autootje kunnen rijden. Er zijn maar een paar autootjes, dus hoewel er ook maar een paar kinderen in de rij staan, duurt het nog best lang voor onze coureur aan de beurt is.

Het verkeersplein waar kinderen zelf kunnen rijden

Na de autootjes is het tijd om te vliegen in een olifant, net zoals Dombo in Disneyland Parijs. Deze gaat echter niet zo hoog, maar heeft wel een bewegend oortje, wat erg schattig is.

Hier heet de olifant 'Jumbo'...

 
Vervolgens gaan we richting het andere deel van het park. Manlief gaat de grote achtbaan Goldrush uitproberen, ik ga met ons zoontje in de stoeltjeslift die van de ene naar de andere kant van het park gaat. De baan gaat nog best hoog, vind ik, maar het is wel leuk om het park vanuit de lucht te zien. Als je weer terug wilt, moet je wel weer eerst opnieuw in de rij gaan staan, je mag niet blijven zitten.

Uitzicht vanuit de stoeltjeslift

Met de stoeltjeslift ga je van de ene kant van het park over Main Street naar de andere kant

 
Wanneer we weer terug zijn waar we begonnen, zoeken we een bankje op om te lunchen. Daarna verkennen we Kids Country: een deel van het park dat gericht is op jongere kinderen. Zoonlief mag met ons een kort baantje rijden in een oude auto en in een tractor op een wat sneller parcours. Hier zien we hem genieten, ook al is het een simpel baantje.

Kinderen kunnen in deze autootjes 'rijden' (ze hoeven alleen maar te zitten, alles gaat automatisch)

 
Na al het rijden is het tijd voor een ander vervoermiddel: het schommelschip. Mama slaat even over, maar papa ‘offert’ zich wel op om met onze kleine piraat mee te gaan!

Dit is niks voor mama!

 
Met z’n drieën gaan we daarna naar het Red Bandits Adventure: een attractie waarbij je met een ronddraaiend bootje langs allerlei animatronics vaart die boeven uitbeelden. Een erg leuke attractie die zeer gedetailleerd aangekleed is!

Twee Red Bandits

 
Vervolgens splitsen we weer op: papa gaat nog een keer naar de Goldrush, ik neem ons zoontje mee naar de Chuck Wagon: een reuzenrad met karretjes in de vorm van huifkarren. Het ziet er heel onschuldig uit, maar hij gaat nog best hoog en bovenop waait het best wel, waardoor het karretje flink heen en weer schommelt.

In de Chuck Wagon, waarbij goed te zien is hoe de huifkar schommelt... De achtbaan op de achtergrond is de Goldrush, de toren in het midden de nieuwe attractie Sky Sifter, een toren waarbij je kan kiezen uit twee ritten: Gold en Silver. In Gold ga je helemaal ondersteboven, bij Silver ga je alleen heen en weer.

 
Inmiddels begint het wat rustiger te worden en kunnen we de kinderachtbaan doen. Het is nog best een wiebelige baan met veel bochten, waardoor hij toch iets heftiger blijkt te zijn dan we in eerste instantie dachten.

In het treintje van de kinderachtbaan Mine Train. Je mag zelf kiezen op welke rij je gaat zitten.

 
Papa test nog even de boomstamattractie, waarna we even pauzeren met een ijsje. Het plan is om daarna de monorail nog te doen, maar die sluit al om half vier en wij zijn er twee voor half vier. We wachten nog, maar uiteindelijk geven we het op en gaan we de rij uit, ook omdat er nog een meet en greet komt met de mascottes van het park: wasberen Randy en Rosie.

Daar ging papa! 

Even poseren met Randy en Rosie!

Na wat geknuffel en foto’s gaan we naar de auto om naar de camping te rijden, ook omdat de attracties sluiten. Het vakantiepark staat redelijk goed aangegeven en zonder al te veel problemen vinden we onze wigwam, E5. De tent bestaat uit een woongedeelte met een klein keukentje en drie slaapcompartimenten. Naast de wigwam is het gebouwtje met de douche en het toilet. Alles kan afgesloten worden met een sleutel, zodat je wel wat privacy hebt.

De drie slaapcompartimenten

Het douche- en toiletgebouwtje. Elk gebouw is verdeeld in vier badkamertjes. Je eigen badkamertje is helemaal afgesloten, maar je hoort wel wat er in de andere badkamertjes gebeurt.

Als we een beetje uitgepakt hebben en de bedden een soort van opgemaakt zijn (er is maar één soort lakenpakket en de maten van het onderlaken zijn net niet passend), gaan we terug naar het park om iets te eten. Veel keus is er niet, want er zijn maar een paar restaurants open. Het valt ons ook op dat er geen enkele winkel meer open is. Dit vinden we jammer, want dit lijkt ons juist een moment dat mensen willen winkelen.

Improviseren met onderlaken...

 
Bij Randy’s Pizza & Pasta halen we wat te eten, wat oké is. Daarna gaan we naar Aqua Mexicana, het zwembad dat bij het park hoort. Er is een rechthoekig bad, een kinderspeeltuin, een sproeiparkje, een jacuzzi en een toren met drie glijbanen. Alle glijbanen moeten met een band gedaan worden. Er zijn wel, heel slim, banden voor één, twee en drie personen. In het zwembad mag je alleen foto's maken van je eigen gezelschap, dus ik heb helaas geen foto's van binnen in het bad.

Bij een verblijf op het vakantiepark is het zwembad inbegrepen. Bij een los bezoek moet je extra betalen om te zwemmen.

Rond kwart voor zeven verlaten we het bad. We willen de spullen uit ons kluisje halen, dat hier werkt door €1 te betalen en een code te kiezen, waarna je een nummer toegewezen krijgt. Hoewel we alles goed intoetsen, krijgen we de melding dat het niet klopt. Gelukkig kan een personeelslid het kluisje alsnog voor ons openmaken, zodat we gewoon om kunnen kleden.
 
We lopen door het verlaten park (wat best grappig is om te ervaren) terug naar de camping, wat een korte wandeling is. Het enige vervelende is dat je je kaartje weer moet laten scannen om het park uit te komen en dat je de buggy in moet klappen om door het poortje te gaan. Er is ook een in- en uitgang voor buggy's en rolstoelen, maar die is een heel stuk teruglopen en vervolgens moet je dat stuk buitenom opnieuw lopen naar je huisje of wigwam.

Best een beetje gek: lopen in een verlaten attractiepark!

Op de camping blijkt dat het avondprogramma inmiddels begonnen is: barbecues, spelende kinderen en heel veel geluid. We trachten ons zoontje naar bed te brengen, maar een buurman van een paar tenten verderop zet net zijn muziekinstallatie aan, waardoor de hele camping mee kan genieten van het Nederlandstalig lied. Ook is er blijkbaar een wedstrijd bezig bij de plaatselijke voetbalvereniging, die naast de camping zit, want we horen om de paar minuten omroepberichten. Om negen uur vragen we vriendelijk aan de buren of de muziek wat zachter kan in verband met ons vijfjarige zoontje dat probeert te slapen, wat gelukkig gebeurt. Helaas maakt het weinig verschil met alle andere herrie om ons heen. Gelukkig is ons slaapkoppie inmiddels zo moe dat hij in slaap gevallen is, maar we vrezen een zeer onrustige nacht…

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag zomer 2024: Park Eifel - dag 3

Zondag 21 juli 2024
 
Na alle hitte van de afgelopen twee dagen slaat rond half zes ’s ochtends het weer om: het begint keihard te regenen en licht te onweren. De regen valt zo hard op het dak dat ons peutertje er wakker van wordt. We laten hem bij ons in bed liggen, maar als hij eenmaal door heeft dat het niet eng is, vindt hij het wel erg leuk en begint hij te feesten. We leggen hem terug in zijn eigen bed, maar ook daar slaapt hij natuurlijk niet meer.

Na alle zon van gisteren stortregent het nu...

 
Zodoende begint de dag dus vroeg. Omdat het terras nat geregend is, ontbijten we binnen, waarna we ons klaarmaken voor een ochtendje erop uit. Iets over negenen vertrekken we voor de rit naar het stadje Cochem. Hier is mijn man vroeger veel geweest. Ook zijn we er vier jaar geleden samen geweest, tijdens de coronapandemie en mijn zwangerschap. Ik heb er dus niet al te beste herinneringen aan, maar mijn man is ervan overtuigd dat dat vandaag kan veranderen.
 
De rit gaat door de heuvels en bergen met veel groen en hier en daar een uitkijk over het gebied. Ook komen we langs een groot gebied dat afgezet is met een hek met prikkeldraad: dit blijkt een luchtmachtbasis te zijn. Vlakbij Cochem zien we de rivier de Moezel door het land slingeren, wat een prachtig gezicht is met de zon erop.

Welkom in Cochem!

 
We rijden langs het hotel waar we vier jaar geleden verbleven en parkeren de auto verderop. Vervolgens lopen we naar de Sesselbahn, de stoeltjeslift naar de top van de berg. Onze kleine avonturier mag nog gratis mee, maar we kunnen niet met z’n drieën in een stoeltje. Manlief laat ons voorgaan, zodat hij onderweg nog een foto kan maken van de allereerste rit in de stoeltjeslift van onze kleine wereldreiziger.

Voor de eerste keer in de stoeltjeslift

 
Zonder problemen komen we boven aan. Nadat we even iets gedronken hebben (de temperatuur is alweer flink opgelopen), lopen we naar het uitkijkpunt over een hobbelig, rotsachtig paadje. Onze kleine klauterkabouter vindt het erg spannend, dus tilt papa hem een groot gedeelte van de weg. Het uitkijkpunt, waar een groot kruis staat, vindt hij wel weer erg mooi.

Uitzicht over de Moezel. Rechts het kruis waar we naartoe gewandeld zijn

 
We genieten op ons gemak van het uitzicht over de heuvels en de rivier de Moezel. Helemaal beneden zien we de ingang van de Sesselbahn en op de rivier zien we wat rondvaartboten varen. Op het station is het echter rustig, waarschijnlijk omdat het vandaag zondag is.

Genieten van het uitzicht over Cochem, de Moezel en het kasteel

 
Als we een tijdje gekeken hebben, klimmen en lopen we weer terug en nemen we de stoeltjeslift terug naar beneden. Ons kleine meneertje kijkt geïnteresseerd om zich heen en wil alles weten over de verschillende kabels en het draaiwiel aan het einde. Spannend vindt hij het niet meer, al geeft hij later aan dat hij het ‘een beetje spannend’ vond.

Weer terug naar beneden!

 
In een rustig tempo vanwege de hitte, gaan we terug naar het centrum, waar we door nog een paar straatjes wandelen. Bij een cafeetje lunchen we met als doel dat mijn slechte eetherinneringen aan Cochem verdwijnen. Toen we hier vier jaar geleden waren, was het eten in het hotel namelijk niet erg best. Ik ben vegetariër en ik was zwanger, dus ik kon niet alles eten wat er op het menu aangeboden werd. Een van de avonden kreeg ik daarom gebakken witlof, die zo vet en vol olie was dat ik er nog steeds misselijk van wordt als ik eraan terug denk. Gelukkig is deze lunch beter, al was slechter niet echt mogelijk.

Dit ziet er beter uit dan die witlof!

 
Na de lunch rijden we via een andere, zeer bochtige en heuvelige weg terug naar Park Eifel. Omdat ons kleine slaapkoppie lekker ingedut is, rijden we nog verder naar het dorpje Ulmen, waar ik een grappig bord gezien heb: heksen op bezemstelen moeten een bepaald paadje volgen. Als ik het later opzoek op internet, blijkt het een wegwijzer te zijn van een ‘Heksen, schurken en oplichters’ wandeling met verschillende stops onderweg.

Heksen deze kant op?

 
Terug bij Park Eifel halen we de bolderkar uit de kofferbak. Het is namelijk nog wel erg vroeg om nu al de rest van de middag in het zwembad door te gaan brengen en bovendien is er nog steeds kans op regen en onweer. Daarom besluiten we nu de wandeling in het bos naar de boomhut te doen. Via een ander pad zijn we al vrij snel bij de rivier. Volgens Google Maps is het nu nog slechts 650 meter. Er staat echter niet bij dat het 650 meter heuvelop is…
 
Het eerste stuk kennen we nog van gisteravond: de balanceerstop en de steile heuvelweg naar de Indiana Jones brug. Dat stuk blijkt het zwaarst te zijn, want na de Indiana Jones brug zijn we vrij snel bij de Bigfoot brug en vanaf daar is de boomhut al te zien.

De Bigfoot brug

 
Nadat we alle drie de Bigfoot brug (een brug met grote voetstappen als planken om op te stappen) overgestoken zijn, gaan we door naar de boomhut. Het is een enorme klimhut rondom een boom, die een moeilijke weg heeft over een schuine paal met voetstapjes (voor de gevorderde klauteraars) en een makkelijkere weg voor de kleine avonturiers. Alle drie gaan we helemaal naar het topje van de boomhut, waar je uit kunt kijken over het bos.

De boomhut in het bos

 
Op een bord zien we dat er nog twee van dit soort wandelroutes met klimtoestellen onderweg zijn. We vinden het een heel origineel idee, want op deze manier wordt wandelen voor kinderen ook leuk.
 
De terugweg gaat eerst een stuk makkelijker dan heen, omdat we heuvelafwaarts lopen. Daarna mogen we bij het park echter weer terug omhoog… Alle koelte van het bos is verdwenen en de verkoeling in de vorm van regen blijft ook uit. Gelukkig hebben we nog een zwembad om naartoe te gaan!
 
In het zwembad genieten we nog een laatste keer van de verschillende baden en natuurlijk de glijbanen, waarvan de bandenglijbaan inmiddels favoriet is geworden. We doen hem een paar keer, maar dan is het toch tijd om afscheid te nemen van het zwembad en terug naar het huisje te gaan.

Nog een laatste keer zwemmen...

 
In de huisje waagt mijn man zich aan de uitdaging koken. Alle pannen hebben zo’n slechte antiaanbaklaag dat we het laatste stukje maar in de magnetron klaarmaken, anders is het gewoon niet te doen. Waarschijnlijk verwacht Center Parcs niet dat je uitgebreid gaat kokkerellen, maar dit is wel erg slecht…
 
Als we enigszins gegeten hebben en alles weer opgeruimd is, lopen we nog een laatste stukje over het park voor het bedtijd is. Morgen zal ons slaapkoppie in een ander bed slapen, want dan reizen we verder naar Luxemburg.
 
We vonden Park Eifel een leuk park, maar toch zien we ons er niet snel terugkomen. Het huisje was wel erg groot en mooi (op de pannen na…) en het was fijn om een afgesloten balkon te hebben. De kranen hadden echter een gebruiksaanwijzing bij het koude water: als je koud aanzette, werd het water eerst kokend heet en daarna pas koud. Dit is met kinderen wel even oppassen natuurlijk.
De ligging van het huisje ten opzichte van de Market Dome was goed, met in- en uitladen was het alles behalve fijn. Het zwembad was op zich prima, maar niet echt Center Parcs waardig, vonden we. Er is bijvoorbeeld geen wildwaterbaan en ook geen golfslagbad. Natuurlijk hebben we ons wel vermaakt, maar het is niet wat je van Center Parcs verwacht. Nordseeküste had ook geen wildwaterbaan, maar wel een golfslagbad en een leuke glijbaan van verdieping naar verdieping. Zij hadden ook nog de leuke Lazy River met de verschillende kunstwerken onderweg, zoiets misten we hier een beetje.
 
Alles bij elkaar hebben we echt wel drie leuke dagen gehad op het park, maar als we eerlijk zijn, gaat onze voorkeur voor een volgend Center Parcs bezoek toch uit naar een ander park, bijvoorbeeld De Huttenheugte, Het Meerdal of Port Zélande. Maar morgen eerst de camping in Luxemburg!
 
Tot morgen!

Vroem, vroem... op naar de volgende bestemming!

Lees verder: Luxemburg - dag 1

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 2

Maandag 11 juli 2016: Los Angeles --> Palm Springs

Oorspronkelijk was ons idee om vandaag eerst naar Hollywood te gaan en dan door te rijden naar Palm Springs. Omdat de reisdag gisteren toch wel vermoeiend was, besluiten we echter om vandaag direct naar Palm Springs te gaan, een rit van een kleine honderd mijl.

We beginnen de dag natuurlijk eerst met een frisse douche die wat eerder plaatsvindt dan we dachten: de klok gaf volgens ons namelijk half zeven aan, maar het bleek pas half zes te zijn… We doen het rustig aan en gaan uiteindelijk om half acht ontbijten. Vandaag is één van de keren dat het ontbijt bij de hotelreservering inbegrepen is. Het blijkt zeer goed geregeld met een ruime keus in broodjes, wafels, muffins, cornflakes, sap en fruit. Uiteraard ontbijten we buiten, want de temperatuur is hier ’s ochtends vroeg al prima.

Na het ontbijt pakken we de koffers in, laden ze in de auto en checken we uit. Met een rustig tempo gaan we richting Palm Springs, wat volgens ons navigatiesysteem zo’n twee uur rijden zal zijn. Onderweg hebben we een mooi uitzicht op de San Gabriel Mountains. Zelf rijden we ook een stukje door de bergen, maar dan wordt het landschap steeds wat dorder.

Vlakbij Palm Springs komen we een bekende blikvanger tegen: de vele windmolens die er staan om energie op te wekken. In totaal zijn er in dit gebied zo’n vierduizend windmolens geplaatst. Elke windmolen kan zo’n 300 kilowatt aan energie produceren – genoeg voor een gemiddeld huishouden om een maand mee door te komen.

Een deel van de vele windmolens

Langs de windmolens rijden we Palm Springs zelf in, dat verdeeld is in Uptown en Downtown. Ons hotel ligt aan de andere kant van het centrum met een prachtig uitzicht op de bergen.

Het uitzicht vanaf de hotelkamer

Als we onze koffers op onze kamers hebben neergelegd en een beetje bijgekomen zijn, stappen we weer in de auto om het centrum in te gaan. Onze eerste stop is even voor een kopje koffie met een broodje, waarbij we toevallig op de ‘Walk of Fame’ van Palm Springs terecht komen: een straat met de namen van beroemde mensen in sterren op de stoep.

Elvis mag niet ontbreken op de Walk of Fame!

Op ons gemak kijken we even rond in het centrum. We komen onder andere een gezellig pleintje met een fontein tegen, waarbij Sonny Bono een standbeeld heeft gekregen – een oud-burgemeester van Palm Springs.

Het plein met het standbeeld van Sonny Bono

We gaan terug naar de auto en rijden door naar de Aerial Tramway, een kabelbaan. De weg naar de ingang is echter eerst een uitdaging: we gaan al een stuk de bergen in, waarbij de auto flink moet klimmen. Er staan zelfs waarschuwingsborden dat de airco uit moet om oververhitting van de auto te voorkomen.

Uiteindelijk zijn we bij de parkeerplaats. We lopen het laatste stukje naar de ingang, kopen kaartjes en mogen vervolgens gelijk door naar de kabelbaan zelf. De tocht begint op een hoogte van 2643 feet (ongeveer 806 meter) en zal eindigen op een hoogte van 8516 feet (een kleine 2600 meter). Onderweg komen we langs vijf torens die de kabelbaan ondersteunen en waarbij het karretje wat heen en weer kan bewegen. Wat wel leuk is, is dat het karretje 360 graden ronddraait. Zo krijg je onderweg dus alle kanten te zien.

Omhoog met de kabelbaan

Ondanks de hoogte die we klimmen, verloopt de tocht snel. Voor we het weten, komen we al aan bij het bergstation en mogen we de kabelbaan verlaten. Als eerste lopen we aan de achterkant van het bergstation naar buiten, waar we uitzicht hebben op de Long Valley Creek. Dit is een gedeelte op de berg met veel bomen waar wat wandelpaden doorheen lopen. Er zouden ook dieren moeten zijn, maar die laten zich nu niet zien.

Uitzicht op de bergen

We gaan weer naar binnen en verlaten het bergstation nu aan de voorkant op het Desert View Terrace. Hier zien we de eerste dieren: de Western Gray Squirrel, oftewel de eekhoorn!

De eerste eekhoorn!

Natuurlijk zijn de eekhoorns niet de attractie hier, maar het prachtige uitzicht dat je hebt over de vallei onder ons. We kunnen de windmolens zien waar we langs gereden zijn en ook de stad Palm Springs.

Zicht op de windmolens in het dal (ingezoomd)

Lopend gaan we nog naar Grubb’s View, het hoogte punt waar we kunnen komen. Opnieuw hebben we een prachtig uitzicht op de vallei onder ons, maar ook op de bergen achter ons. Het is ook zeer aangenaam om boven te zien: door de hoogte valt de hitte, die in Palm Springs goed te voelen is, erg mee.

Zicht op Palm Springs in het dal

Na heel veel foto’s gemaakt te hebben, keren we terug naar de kabelbaan om weer naar beneden te gaan. Ook deze tocht gaat erg snel: we zijn zo beneden. Op ons gemak lopen we terug naar de auto. Uiteraard rijden we met de raampjes open en de airco uit naar beneden, want er wordt weer gewaarschuwd voor oververhitting.

Terug met de kabelbaan naar beneden. Het 'groene' in het midden van de foto is waar de weg terug naar Palm Springs loopt.

Gelukkig komen we zonder problemen terug bij ons hotel. We kleden ons snel om en duiken dan in het zwembad aangezien de temperatuur hier een stuk minder aangenaam is dan boven op de berg. Dit is niet gek: Palm Springs ligt per slot van rekening midden in de woestijn.

Hitte in Palm Springs

Als we lekker afgekoeld zijn, verkleden we ons voor het avondeten. Het restaurant vlakbij het hotel blijkt gesloten te zijn, dus nemen we de bus terug naar het centrum. We zijn niet de enigen: we krijgen gezelschap van enkele bijzondere figuren (om het netjes te zeggen!)…

In het centrum stappen we uit en gaan we snel een restaurant in, waar we erg lekker eten. Dan komt de rit terug naar het hotel… Bij de bushalte wacht al een zwerver op ons die (tegen ons? Tegen zichzelf?) hardop praat. Waar hij het over heeft, weten we eigenlijk niet.

De eerste bus die stopt bij de halte gaat helaas niet naar ons hotel. We wachten en wachten en zien dan een bus aankomen zonder letters op de voorkant. Hoewel we niet weten of de bus nog verder rijdt, steken we toch onze hand maar op. Gelukkig stopt de bus en blijkt het ook nog de goede te zijn. We stappen in en laten de hoeveelheid zeer bijzondere figuren weer over ons heen komen.

Na een korte rit zijn we terug bij ons hotel, waar we lekker nog even voor onze hotelkamers buiten zitten en napraten over de figuren uit de bus. Ook bereiden we ons vast voor op de dag van morgen: dan zullen we het Joshua Tree National Park bezoeken voor we doorrijden naar Phoenix/Scottsdale voor een verblijf van twee nachten.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 (Palm Springs --> Phoenix)