Reisverslag zomer 2024: Luxemburg - dag 7

Zondag 28 juli 2024

Rond drie uur ’s nachts word ik wakker. Deze keer niet van de regen, maar juist omdat het eindelijk droog is. Door de bomen naast onze stacaravan druppelt het nog een klein beetje op het dak, maar verder is het dan eindelijk klaar.
 
Bij het ontbijt is de lucht strakblauw en kan het grote droogproces beginnen. Alles is natuurlijk nog nat, van de houten planken op het terras tot aan het grasveldje ervoor toe. Voor de mensen die vandaag vertrekken met hun tent, zoals we zien als ik met ons zoontje op pad ga, is het geen fijn moment, want het zal nog wel even duren voor alles droog is.
 
Bij de supermarkt haal ik wat broodjes voor de lunch, daarna wil de kleine klauterkabouter graag nog in de binnenspeeltuin spelen. Wel bijzonder: overal in de speeltuin liggen frietjes op de grond, ook in het speeltoestel zelf. Een andere moeder meldt het al bij de receptie en daar wordt gezegd dat er iemand komt om schoon te maken.

"Overal frietjes en ik mag ze niet eens eten..."

 
Als zoonlief uitgespeeld is, gaan we terug naar de stacaravan voor een fruithapje. Daarna pakken we de bolderkar en beginnen we aan een wandeling richting het dorp. Eerst komen we langs het watervalletje waar we eerder ook geweest zijn, daarna lopen we door naar beneden. Onderweg komen we nog een houten prieel tegen, die een soort hangplek voor jongeren lijkt te zijn.

Deze staat midden in het bos

 
Iets verderop komen we uit achter de ‘boscrèche’, het kinderdagverblijf van Larochette. Daarnaast staat een klein kerkje met er vlakbij een groot beeld van Jezus aan het kruis en twee mensen erbij. Ook staan er op allerlei stenen scènes uit het paasverhaal uitgebeeld.

Het kerkje bij het kinderdagverblijf

 
Vanaf het kerkje lopen we naar het centrum van Larochette, waar de plaatselijke kerkdienst toevallig net begint. Ook is het vandaag markt én is de kermis al open. Na wat kraampjes bekeken te hebben, mag onze motormuis daarom nog in de draaimolen, waarbij hij heerlijk in de Ferrari gaat zitten.

Genieten in de draaimolen!

 
Na het ritje gaan we via een steil pad en een lange trap terug naar de camping. De route is korter dan weer helemaal terug lopen, maar het is wel een pittige klim.

Klimmen maar!

 
Als we weer terug zijn bij de stacaravan, is het lunchtijd. Vervolgens pakken we alvast het één en ander in, want morgen gaan we immers verder naar onze laatste bestemming aan de Belgische kust. Wel ronden we hier nog even goed af door te gaan zwemmen: nu de zon volop schijnt, is het in het water (van het binnenbad) heerlijk!

Nog even genieten aan het zwembad!

 
Nadat we een tijdje opgedroogd hebben, halen we nog een ijsje. Toevallig gaat het animatieteam net de generale repetitie doen voor de musicalshow Mamma Mia, die ze ’s avonds op gaan voeren. Zo kan onze kleine ABBA-fan ook nog even meegenieten. Eerst vindt hij de muziek nog wat hard, daarna staat hij vrolijk mee te dansen en swingen.

De nieuwste musicaldeelnemer!

 
Tijdens ‘The winner takes it all’ besluiten we om terug te gaan, aangezien er iemand uitgeswingd is. We kleden ons om, lezen nog wat boekjes en dan ga ik de avondmaaltijd halen: pizza en een vegetarische burger. De pizza’s zijn oké, met name de vierkazenpizza. De vegetarische pizza heeft grote stukken artisjok, die wat minder lekker smaken door de grootte. De burger is ook oké, niet heel spectaculair: broodje, blaadje sla, plakje tomaat, burger, plakje kaas, plakje tomaat en broodje en dat is het. Prima, maar Gordon Ramsay zal dat natuurlijk niet met ons eens zijn! 😉
 
Na het eten wandelen we nog voor het laatst een rondje over de camping. We hebben het de meeste dagen erg leuk gehad hier, de regendagen waren helaas gewoon wat minder. We sluiten ook niet uit dat we hier nog eens terug komen, want het is echt een leuke camping en in de omgeving is, vooral in de natuur, veel te zien. Het weer is echter wel een belangrijke factor: bij regen is er gewoon minder te doen. Dat vinden we dan een voordeel bij Center Parcs: bij slecht weer zijn daar ook genoeg binnenactiviteiten.
Wat betreft de activiteiten hier: het animatieteam biedt genoeg aan, alleen is ons peutertje daar gewoon nog net iets te klein voor. Hij vond het wel leuk om even mee te knutselen, maar alle drukte en geluiden passen niet echt bij hem. Voor kinderen die daar beter tegen kunnen, is deze camping een enorme aanrader. Ook het avondprogramma is elke avond gevuld: vanavond wordt bijvoorbeeld de show Mamma Mia gespeeld (die gisteren in verband met het weer niet door kon gaan). Het acteren is niet altijd een Oscar waard, maar er wordt met enthousiasme gedanst en geplaybackt, waardoor het een leuke avond voor iedereen wordt.

Mamma Mia... inclusief alle glitter!

De show is voor mij tevens de afsluiting van ons verblijf hier: morgen gaan we naar Oostende.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 1 (Oostende)

Reisverslag zomer 2024: Park Eifel - dag 3

Zondag 21 juli 2024
 
Na alle hitte van de afgelopen twee dagen slaat rond half zes ’s ochtends het weer om: het begint keihard te regenen en licht te onweren. De regen valt zo hard op het dak dat ons peutertje er wakker van wordt. We laten hem bij ons in bed liggen, maar als hij eenmaal door heeft dat het niet eng is, vindt hij het wel erg leuk en begint hij te feesten. We leggen hem terug in zijn eigen bed, maar ook daar slaapt hij natuurlijk niet meer.

Na alle zon van gisteren stortregent het nu...

 
Zodoende begint de dag dus vroeg. Omdat het terras nat geregend is, ontbijten we binnen, waarna we ons klaarmaken voor een ochtendje erop uit. Iets over negenen vertrekken we voor de rit naar het stadje Cochem. Hier is mijn man vroeger veel geweest. Ook zijn we er vier jaar geleden samen geweest, tijdens de coronapandemie en mijn zwangerschap. Ik heb er dus niet al te beste herinneringen aan, maar mijn man is ervan overtuigd dat dat vandaag kan veranderen.
 
De rit gaat door de heuvels en bergen met veel groen en hier en daar een uitkijk over het gebied. Ook komen we langs een groot gebied dat afgezet is met een hek met prikkeldraad: dit blijkt een luchtmachtbasis te zijn. Vlakbij Cochem zien we de rivier de Moezel door het land slingeren, wat een prachtig gezicht is met de zon erop.

Welkom in Cochem!

 
We rijden langs het hotel waar we vier jaar geleden verbleven en parkeren de auto verderop. Vervolgens lopen we naar de Sesselbahn, de stoeltjeslift naar de top van de berg. Onze kleine avonturier mag nog gratis mee, maar we kunnen niet met z’n drieën in een stoeltje. Manlief laat ons voorgaan, zodat hij onderweg nog een foto kan maken van de allereerste rit in de stoeltjeslift van onze kleine wereldreiziger.

Voor de eerste keer in de stoeltjeslift

 
Zonder problemen komen we boven aan. Nadat we even iets gedronken hebben (de temperatuur is alweer flink opgelopen), lopen we naar het uitkijkpunt over een hobbelig, rotsachtig paadje. Onze kleine klauterkabouter vindt het erg spannend, dus tilt papa hem een groot gedeelte van de weg. Het uitkijkpunt, waar een groot kruis staat, vindt hij wel weer erg mooi.

Uitzicht over de Moezel. Rechts het kruis waar we naartoe gewandeld zijn

 
We genieten op ons gemak van het uitzicht over de heuvels en de rivier de Moezel. Helemaal beneden zien we de ingang van de Sesselbahn en op de rivier zien we wat rondvaartboten varen. Op het station is het echter rustig, waarschijnlijk omdat het vandaag zondag is.

Genieten van het uitzicht over Cochem, de Moezel en het kasteel

 
Als we een tijdje gekeken hebben, klimmen en lopen we weer terug en nemen we de stoeltjeslift terug naar beneden. Ons kleine meneertje kijkt geïnteresseerd om zich heen en wil alles weten over de verschillende kabels en het draaiwiel aan het einde. Spannend vindt hij het niet meer, al geeft hij later aan dat hij het ‘een beetje spannend’ vond.

Weer terug naar beneden!

 
In een rustig tempo vanwege de hitte, gaan we terug naar het centrum, waar we door nog een paar straatjes wandelen. Bij een cafeetje lunchen we met als doel dat mijn slechte eetherinneringen aan Cochem verdwijnen. Toen we hier vier jaar geleden waren, was het eten in het hotel namelijk niet erg best. Ik ben vegetariër en ik was zwanger, dus ik kon niet alles eten wat er op het menu aangeboden werd. Een van de avonden kreeg ik daarom gebakken witlof, die zo vet en vol olie was dat ik er nog steeds misselijk van wordt als ik eraan terug denk. Gelukkig is deze lunch beter, al was slechter niet echt mogelijk.

Dit ziet er beter uit dan die witlof!

 
Na de lunch rijden we via een andere, zeer bochtige en heuvelige weg terug naar Park Eifel. Omdat ons kleine slaapkoppie lekker ingedut is, rijden we nog verder naar het dorpje Ulmen, waar ik een grappig bord gezien heb: heksen op bezemstelen moeten een bepaald paadje volgen. Als ik het later opzoek op internet, blijkt het een wegwijzer te zijn van een ‘Heksen, schurken en oplichters’ wandeling met verschillende stops onderweg.

Heksen deze kant op?

 
Terug bij Park Eifel halen we de bolderkar uit de kofferbak. Het is namelijk nog wel erg vroeg om nu al de rest van de middag in het zwembad door te gaan brengen en bovendien is er nog steeds kans op regen en onweer. Daarom besluiten we nu de wandeling in het bos naar de boomhut te doen. Via een ander pad zijn we al vrij snel bij de rivier. Volgens Google Maps is het nu nog slechts 650 meter. Er staat echter niet bij dat het 650 meter heuvelop is…
 
Het eerste stuk kennen we nog van gisteravond: de balanceerstop en de steile heuvelweg naar de Indiana Jones brug. Dat stuk blijkt het zwaarst te zijn, want na de Indiana Jones brug zijn we vrij snel bij de Bigfoot brug en vanaf daar is de boomhut al te zien.

De Bigfoot brug

 
Nadat we alle drie de Bigfoot brug (een brug met grote voetstappen als planken om op te stappen) overgestoken zijn, gaan we door naar de boomhut. Het is een enorme klimhut rondom een boom, die een moeilijke weg heeft over een schuine paal met voetstapjes (voor de gevorderde klauteraars) en een makkelijkere weg voor de kleine avonturiers. Alle drie gaan we helemaal naar het topje van de boomhut, waar je uit kunt kijken over het bos.

De boomhut in het bos

 
Op een bord zien we dat er nog twee van dit soort wandelroutes met klimtoestellen onderweg zijn. We vinden het een heel origineel idee, want op deze manier wordt wandelen voor kinderen ook leuk.
 
De terugweg gaat eerst een stuk makkelijker dan heen, omdat we heuvelafwaarts lopen. Daarna mogen we bij het park echter weer terug omhoog… Alle koelte van het bos is verdwenen en de verkoeling in de vorm van regen blijft ook uit. Gelukkig hebben we nog een zwembad om naartoe te gaan!
 
In het zwembad genieten we nog een laatste keer van de verschillende baden en natuurlijk de glijbanen, waarvan de bandenglijbaan inmiddels favoriet is geworden. We doen hem een paar keer, maar dan is het toch tijd om afscheid te nemen van het zwembad en terug naar het huisje te gaan.

Nog een laatste keer zwemmen...

 
In de huisje waagt mijn man zich aan de uitdaging koken. Alle pannen hebben zo’n slechte antiaanbaklaag dat we het laatste stukje maar in de magnetron klaarmaken, anders is het gewoon niet te doen. Waarschijnlijk verwacht Center Parcs niet dat je uitgebreid gaat kokkerellen, maar dit is wel erg slecht…
 
Als we enigszins gegeten hebben en alles weer opgeruimd is, lopen we nog een laatste stukje over het park voor het bedtijd is. Morgen zal ons slaapkoppie in een ander bed slapen, want dan reizen we verder naar Luxemburg.
 
We vonden Park Eifel een leuk park, maar toch zien we ons er niet snel terugkomen. Het huisje was wel erg groot en mooi (op de pannen na…) en het was fijn om een afgesloten balkon te hebben. De kranen hadden echter een gebruiksaanwijzing bij het koude water: als je koud aanzette, werd het water eerst kokend heet en daarna pas koud. Dit is met kinderen wel even oppassen natuurlijk.
De ligging van het huisje ten opzichte van de Market Dome was goed, met in- en uitladen was het alles behalve fijn. Het zwembad was op zich prima, maar niet echt Center Parcs waardig, vonden we. Er is bijvoorbeeld geen wildwaterbaan en ook geen golfslagbad. Natuurlijk hebben we ons wel vermaakt, maar het is niet wat je van Center Parcs verwacht. Nordseeküste had ook geen wildwaterbaan, maar wel een golfslagbad en een leuke glijbaan van verdieping naar verdieping. Zij hadden ook nog de leuke Lazy River met de verschillende kunstwerken onderweg, zoiets misten we hier een beetje.
 
Alles bij elkaar hebben we echt wel drie leuke dagen gehad op het park, maar als we eerlijk zijn, gaat onze voorkeur voor een volgend Center Parcs bezoek toch uit naar een ander park, bijvoorbeeld De Huttenheugte, Het Meerdal of Port Zélande. Maar morgen eerst de camping in Luxemburg!
 
Tot morgen!

Vroem, vroem... op naar de volgende bestemming!

Lees verder: Luxemburg - dag 1

Reisverslag zomer 2024: Park Eifel - dag 1

Vrijdag 19 juli 2024
 
Na heel lang afgeteld te hebben (we hebben namelijk al in februari deze vakantie geboekt), begint dan vandaag eindelijk onze zomervakantie. Dit keer geen spectaculaire rondreis door de VS of een exotisch uitstapje naar Sri Lanka, maar gewoon heerlijk in de buurt van Nederland. We beginnen met een weekend Park Eifel van Center Parcs in Duitsland, daarna reizen we door naar de camping in Luxemburg waar we twee jaar geleden ook geweest zijn en we sluiten af aan de Belgische kust.

Onze drie reisbestemmingen

 
Vandaag beginnen we dus in Duitsland. We vertrekken zoals altijd later dan gepland, maar in Nederland verloopt alles probleemloos. Onderweg zien we zelfs nog wandelaars van de Nijmeegse Vierdaagse lopen. Pas in Duitsland krijgen we te maken met wegwerkzaamheden, files door ongelukken en vrachtwagens die inhalen op een tweebaansweg, waardoor ze al het verkeer ophouden. We stoppen een paar keer onderweg en tikken uiteindelijk een totale reistijd aan van vijfenhalf uur, in plaats van de voorspelde vier.
 
Rond tien voor half twee rijden we de bochtige, omhoog lopende toegangsweg van Park Eifel op. We volgen het bordje ‘incheck’, krijgen onze armbanden en mogen meteen door naar ons huisje, nummer 52. Deze hadden we zelf uitgekozen vanwege de ligging vlakbij de Market Dome en het zwembad, alleen blijkt het nadeel dat je alleen aan de achterkant kan parkeren. En er loopt geen wandelpaadje naar de ingang…

Ons huisje... zonder toegangspaadje vanaf de parkeerplaats...

 
Via een met gras begroeide heuvel brengen we alle bagage naar het huisje. Het huisje is prima: beneden kom je binnen in een halletje met meteen rechts een berghok en een toilet. Links is de deur naar de woonkamer, die de keuken aan de voorkant van het huisje heeft. Verder is er een eettafel met vier stoelen, een bank met een laag rond tafeltje en een kastje onder de televisie. Een schuifdeur brengt je naar het terras met terrasmeubilair en gelukkig een hek eromheen.

De woonkamer met daarachter het terras

 
Boven zijn de twee slaapkamers, de ‘grote’ slaapkamer met ramen tot op de grond aan de achterkant van het huisje en de andere slaapkamer met een kleiner raam aan de voorkant. Verder is hier natuurlijk de badkamer (die een beetje muf ruikt) en nog een toilet.

De 'grote' slaapkamer

 
Na de enorme klus van bedden opmaken, alles uitpakken en opruimen gaan we richting de Market Dome. Volgens het bordje is het zes minuten lopen, maar zelfs met het wandeltempo van onze peuter van drie komen we nauwelijks op drie. Wel hebben we al een nadeel van het park ontdekt, wat we ook al van tevoren gelezen hadden: het park is op heuvels gebouwd en kent daarom veel trappen tussen alle verschillende hoogtes.

Park Eifel kent heel veel trappen...

 
Net buiten de Market Dome is een speeltuintje en de ingang van de supermarkt is er te vinden. Binnen is het Market Restaurant, waar we meteen voor morgenavond reserveren, een café en een klimroute, die onze kleine klauterkabouter nog net iets te spannend vindt. Ook zit Gametown hier en natuurlijk de ingang van de Aqua Mundo.

De ingang van de Aqua Mundo

 
Met onze armbandjes gaan we daar naar binnen. We vinden meteen een hokje dat een plankje heeft voor de kleintjes, kleden ons om en lopen dan naar het zwembad zelf. Vrijwel meteen vinden we een paar lege stoelen voor onze spullen, direct tegenover het peuterbad.

Het peuterbad

 
Het zwembad is voor Center Parcs begrippen klein. Er is een peuterbad met een glijbaantje en wat spuitfonteintjes, er is een groter bad met een stroomversnelling en nog een klein peuterbadje eraan vast, er zijn twee korte glijbanen, je kunt van een langere bandenglijbaan en er is een klein buitenbad. Wel is er een Water Playhouse, een waterspeeltuin, die op een klein oppervlak heel veel verschillende speelmogelijkheden heeft. Er is dus genoeg te doen, maar als je het vergelijkt met andere parken, is het wel een stuk kleiner.

Het grote bad met daarvoor nog een peuterbadje

 
Niettemin vermaken we ons prima. Het is niet heel erg druk, waardoor we de glijbanen gemakkelijk kunnen doen en ook buiten ruimte genoeg hebben om lekker te spetteren. Na nog een klein ijsje, waarbij onze kleine zoetekauw natuurlijk zelf grotendeels onder zit, kleden we ons rond kwart voor vijf weer aan en verlaten we het zwembad.
 
We brengen nog een snel bezoek aan de supermarkt voor een aansteker en een broodje bij de soep, daarna wandelen we terug naar ons huisje om te koken. Omdat het nog heerlijk weer is, eten we buiten met de wespenval aan het hek van het balkon vastgemaakt. Helaas is er één wesp die daar geen boodschap aan heeft, maar gelukkig hebben we nog het verjagingsspul uit Nordseeküste!
 
Na het eten doen we, net als thuis, nog een avondwandeling. Voorbij de laatste huisjes is een riviertje met een speeltuintje erbij. Hier speelt onze avonturier nog even en op de terugweg zien we zelfs nog een pad die het pad oversteekt.

Nog even lekker spelen

Een pad op het pad

 
Terug in het huisje is het bedtijd voor ons slaapkoppie. Het is echter nog warm boven, dus het duurt even voor hij eindelijk slaapt. Buiten is het gelukkig lekker afgekoeld, zodat we rustig op het terras kunnen zitten en bij kunnen komen van de lange, intensieve autorit. Morgen willen we het park verder gaan verkennen, maar dan wel zo vroeg mogelijk: ’s middags kan het dertig graden worden…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 7

Maandag 18 juli 2022
 
We zijn weer vroeg op en kunnen zonder gestoord te worden door wespen buiten ontbijten. Daarna is het ons gebruikelijke ochtendritueel met de was doen, afwassen, douchen, aankleden en spullen pakken.
 
Rond half tien vertrekken we voor onze eerste stop van de dag: Noumerleeën, een rotsformatie in het bos. We rijden voor het eerst linksaf bij de uitgang van de campingweg en na een stukje door het bos gereden te hebben, komen we weer bij de heuvels die op Noord-Frankrijk lijken.
 
We volgen Google Maps en komen uiteindelijk bij een camping uit. Ernaast loopt een onverhard pad richting het bos. We rijden het een stukje op, maar kunnen niet heel ver het bos in. Ik mag het eerst op verkenning. Ik loop een breed pad een flink stuk af, maar zie niks en keer terug. Nu mag mijn man het proberen. Met behulp van Google Maps weet hij het te vinden.

Midden in het bos zijn deze rotsen te vinden

 
Als hij terug is, mag ik opnieuw (we willen ons zoontje liever even laten zitten, aangezien de stop niet echt iets voor hem is). Deze keer kom ik ook echt in het bos terecht en met behulp van mijn mans aanwijzingen weet ik de rotskloof te vinden. Het is mooi, maar ik vind het ook weer niet heel spectaculair.

Een mooie rotskloof, maar na alles wat we al gezien hebben, niet heel spectaculair

Ik loop terug en bij de uitgang van het bos hoor ik ineens iets ritselen. Het klinkt te groot voor een vogel, dus blijf ik staan. Een paar tellen later schiet er een hertje uit het bos. Zodra het mij ziet, sprint het de andere kant het bos weer in. Het ging allemaal te snel om een foto te kunnen maken, maar eigenlijk vond ik dit nog bijzonderder dan de rotskloof…
 
Terug bij de auto help ik mijn man te keren op het landweggetje en dan gaan we naar de supermarkt. Natuurlijk is er onderweg weer een weg afgesloten, maar gelukkig is er een omleiding. We rijden door de bossen, langs een spoorlijn en door een paar dorpjes voor we bij een groot winkelcentrum komen. Er zit zelfs een Hema!
 
Bij een supermarkt doen we boodschappen voor de komende dagen. Dan rijden we via het centrum van Mersch, zoals de plaats heet, de bossen en heuvels weer door terug naar de camping. Daar kijk ik bij het winkeltje nog of ze citronella kaarsen hebben, als laatste redmiddel tegen de wespen. Helaas verkopen ze die niet, waardoor we genoodzaakt zijn halverwege de lunch weer naar binnen te vluchten.
 
Na de lunch gaat mijn man aan de slag om een wespenval te knutselen. Hopelijk helpt dat! Intussen heeft ons zoontje de grootste moeite om in slaap te komen. Twee vieze luiers later valt hij dan toch eindelijk in slaap, maar hij wordt een uur later niet lekker wakker en vindt alles even stom - de zwemluier en z’n wetsuit, z’n beker water en de aardbeien die hij als fruithapje krijgt. Uiteindelijk ontdekt hij dat het allemaal niet zo erg is en kunnen we hem lekker meenemen naar het zwembad.

Dat zwemmen is zo stom nog niet!

 
We beginnen in het grote, diepe bad buiten, maar dat is toch wat koud. We gaan nog even naar binnen en koelen heerlijk af. Als de lippen van meneer beginnen te trillen, gaan we er snel uit om op te warmen. Dan lopen we terug naar de stacaravan, waar ons waterratje nog even verder mag spetteren in bad.
 
Inmiddels is het alweer etenstijd. Voor de zekerheid eten we binnen, ook vanwege de warmte. Binnen is het nog goed uit te houden, maar buiten begint het wel echt een sauna te worden. Na het eten lopen we toch nog ons rondje naar de kinderspeeltuin en gaan we nog een keer met de kabelbaan in de andere speeltuin.

Het is niet koud buiten...

 
Dan is het echt bedtijd voor onze dreumes. Hij ligt nog even te duimen, maar valt vrij snel in slaap. Wij zitten eerst nog even binnen, maar dan ook nog buiten voor een spelletje en het bespreken van de dag van morgen. Dan willen we namelijk vroeg op stap om de warmte maar zo veel mogelijk voor te zijn.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 6

Zondag 17 juli 2022
 
We staan op de gebruikelijke tijd op en eten, met een vestje aan, buiten op het terras. Vervolgens is het douchen en aankleden, spullen verzamelen en gaan!
 
Omdat het net te ver lopen is, zeker met een buggy, gaan we met de auto naar het centrum van Larochette. We vinden een parkeerplaats vlakbij het VVV en vanaf daar is het een paar meter lopen naar de eerste kraampjes van de braderie.

Het centrum van Larochette met de braderie

 
Het blijkt een redelijke braderie te zijn qua aantal kraampjes. We lopen eerst langs de ene kant, gaan dan nog wat verder door naar de plaatselijke supermarkt en steken over om aan de andere kant terug te gaan. Hier zien we meer de kraampjes met tweedehands spullen.
 
Via de kermis op het plein komen we weer terug bij de eerste kraam, waar fruit verkocht wordt. We zien heel grote nectarines en perziken en echt enorme pruimen. We kopen echter niks, maar gaan terug naar de auto.
 
Met de auto rijden we de heuvelweg omhoog, waar we een nieuwe parkeerplek vinden langs de kant van de weg. We steken over en komen bij een paadje met grote stenen erlangs. Op de stenen zijn scènes afgebeeld van de lijdensweg van Jezus. Niet alle afbeeldingen zijn even duidelijk, vinden we, soms is het lastig te zien welk moment uit het evangelie het is.
 
Het pad eindigt bij een halve grot met een Maria-beeld, een klein kapelletje en een groot kruisbeeld. Zo midden in de natuur is het heel bijzonder om te zien.

Het kapelletje midden in de natuur

 
We lopen rustig terug naar de auto. Zonder verdere stops gaan we terug naar de camping, waar we ons zoontje op bed leggen. Natuurlijk heeft hij geen zin om te slapen, ook vanwege het feestje in zijn luier…
 
We besluiten dan maar vast de lunch klaar te gaan maken. Uiteraard moeten we halverwege weer naar binnen vluchten vanwege de wespen. Ondanks de enorme knoflookgeur die wij nog steeds ruiken, laten de wespen zich duidelijk er niet meer door tegenhouden!
 
Na de lunch doen we een nieuwe poging ons slaapkoppie op bed te leggen. Deze keer valt hij wel in slaap. Terwijl mijn man bij hem blijft, loop ik een rondje over en rondom de camping om wat foto’s te maken.

Even een rondje over de camping, o.a. richting de ingang met links de receptie en rechts het zwembad

 Als ik terug ben, schrikt ons mannetje wakker uit een nachtmerrie. We proberen hem te kalmeren en nog even te laten slapen, maar hij is nu over zijn slaap heen. Daarom nemen we hem mee naar de Miniclub, waar verven de middagactiviteit is. Dit heeft hij wel eens vaker gedaan en vindt hij altijd leuk. Voor de zekerheid hebben we z’n schort meegenomen en dat is maar goed ook! Er komt verf op papier, ja, maar papa en mama zien er ook mooi gekleurd uit!

Nieuwe Van Goghs?

Met de kunstwerken gaan we terug naar de stacaravan. We doen een fruithapje en kleden ons om voor het zwembad. Door de warmte, en de drukte op de camping (ook vandaag zijn er duidelijk weer nieuwe aankomsten), vinden we maar met moeite een plaatsje voor onze spullen. Als we alles weggelegd hebben, nemen we eerst een duik in het koude water van het buitenbad. Vooral het waterpistooltje blijft meneer geweldig vinden. In het binnenbad spettert hij lekker rond en gaat hij nog een paar keer van de glijbaan.

Het waterpistool blijft favoriet, ook na het zwemmen!

 
Omdat zijn lipjes nu wel echt beginnen te trillen, gaan we snel opwarmen. In de warme zon lopen we terug naar de stacaravan, waar we weer een poging doen ons feestbeest op bed te leggen. Na heel lang roepen en lachen valt hij nog een kwartiertje in slaap.
 
Intussen gaat mijn man aan de slag met de wegwerpbarbecue van de campingwinkel. Voor de zekerheid houdt hij een pan water in de buurt, want alles om ons heen is kurkdroog door de warmte van de afgelopen tijd. De barbecue doet het echter keurig en warmt snel op. Na een ruim halfuur zitten we lekker met z’n drietjes (papa naast de barbecue, zoonlief en ik binnen) te smullen van de vegaburgers.

Chef Barbecue heeft alles onder controle!

 
Na het avondeten willen we nog even ons avondrondje wandelen. Onze kleine meneer heeft er niet zoveel haast mee, waardoor we de kinderspeeltuin pas laat bereiken. Hij speelt lekker nog even, maar dan is het bedtijd. Papa en mama doen de barbecuevaat, meneer valt al snel in slaap. We zitten daarna nog even buiten en bespreken wat we de komende dagen nog willen doen. In ieder geval morgen op de planning: boodschappen doen!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 3

Donderdag 14 juli 2022
 
Onze tweede nacht in Luxemburg is iets onrustiger geweest dan de eerste. Het waaide blijkbaar iets meer, dus veel vallende dennenappels en ons zoontje werd een paar keer even wakker. Toch vindt hij half zeven een prima tijd om te gaan brabbelen en zingen. We halen hem uit bed en ontbijten buiten op het terras.
 
Omdat we de warmte van vandaag voor willen zijn, gaan we na het ontbijt snel douchen en onze spullen pakken. We vertrekken uiteindelijk iets over negenen en hebben het navigatiesysteem ingesteld op Hotel Pérékop in Berdorf, waar het eerste uitkijkpunt van het Müllertal is.
 
De weg gaat eerst rustig door de heuvels, die aan Noord-Frankrijk doen denken. Dan wordt het groener en rijden we via een bochtige weg door de stevigere heuvels. Er zitten een paar heerlijke (ahum…) haarspeldbochten bij en er zijn hier en daar werkzaamheden, waardoor er ineens midden op de weg een verkeerslicht staat.

Midden op de berg staat ineens een verkeerslicht

 
Uiteindelijk komen we makkelijk bij het hotel, want bordjes geven de bestemming al aan. Bij het hotel gaan we een zijweg in, die leidt naar een parkeerplaats. We parkeren, pakken de spullen uit de auto en lopen de 200 meter naar Hohllay en het Amfitheater. Dit zijn twee prachtige, bijzondere rotsformaties, maar niet helemaal buggyproof.

Een deel van het Amfitheater met de bijzondere rotsen

 
Het eerste stukje gaat onze dreumes nog mee in de buggy, maar dan schakelen we over op de draagzak. Zo kunnen we makkelijker door de grotachtige rotsen lopen. We vinden het echt heel mooi en heel bijzonder om te zien!

Hier met een buggy doorheen is niet aan te raden!

De bijzondere grotten van Hohllay

 
Na nog een afdaling het bos in keren we toch maar om, ook omdat onze kleine meneer van zich begint te laten horen. Hij begint duidelijk moe te worden, maar het is ook al voorbij zijn fruithapjestijd. We gaan terug naar de auto en pauzeren daar nog even.

Het bos voorbij de grotten

 
Vervolgens gaan we dezelfde weg terug en stoppen we bij de Predigtstuhl en de Werschrummschlüff. Omdat we onze dreumes niet weer uit de auto willen halen, gaan we om de beurt. Mijn man mag eerst, maar hij vindt niet de weg naar het uitkijkpunt van de Predigtstuhl. Ik probeer vervolgens de trap aan de andere kant en kom er wel. Het is een leuk uitkijkpunt, maar niet heel spectaculair.

De Predigtstuhl

 
Ik ga nog een stukje door de Werschrummschlüff, een bijzondere kloof met heel smalle stukken. Het zorgt ervoor dat je je even heel klein gaat voelen!

De Werschrummschlüff - hier moet je niet te breed zijn!

 

Je voelt je even heel klein hier!

Inmiddels is ons mannetje toch aan wat beweging toe, dus loop ik nog een stukje over het parkeerterrein met hem, terwijl mijn man toch even richting het uitkijkpunt gaat. Daarna is het de auto weer in en op naar de laatste stop van de dag: de Schiessentümpel.
 
Deze waterval is druk bezocht, waardoor er een groter parkeerterrein op 500 meter aangelegd is. Als we er parkeren, blijkt onze kleine uk net in slaap gevallen te zijn. We besluiten daarom om de beurt terug te lopen. Er zijn twee manieren: de - waarschijnlijk mooiere maar zware - route omhoog langs de rotsen of het voetpad langs de weg. In verband met de tijd kies ik voor het voetpad langs de weg. Het is goed aan te lopen en voor ik het weet, sta ik bij de brug boven de waterval.

Ik had ook de route via dit pad kunnen nemen...

 
Ik steek de brug over en ga rechts de trap af naar beneden. Nu kan ik de waterval voor het eerst zien. Nog een stukje verder naar beneden heb ik een nog beter zicht op de uit drie stukken bestaande waterval. Foto’s maken is even lastig, omdat mensen het water in lopen, maar op een groot rotsblok tegenover de waterval lukt het beter.

De Schiessentümpel

 
Na de foto’s ga ik snel weer terug, zodat mijn man kan gaan. Net als hij terug is, wordt ons zoontje wakker. We rijden met hem het laatste stukje terug naar de camping en maken bij de stacaravan snel zijn lunch klaar, want het is al bijna half één.
 
Normaal gesproken gaat hij na de lunch slapen. We leggen hem op bed, maar meneer heeft er geen zin in. Hij blijkt ook nog iets geproduceerd te hebben, maar ook een verschoning helpt hem niet om te gaan slapen. Uiteindelijk ga ik met hem na het kinderspeeltuintje, waar hij heerlijk kan klimmen en klauteren.

Het kinderspeeltuintje

 
Als we weer terug zijn, doen we snel een fruithapje voor we ons omkleden en richting het zwembad gaan. Het is inmiddels wat bewolkter, waardoor het buitenzwembad met het koude water nog minder aangenaam is dan gisteren. We gaan daarom vrij snel naar binnen, waar we even heerlijk spetteren. Wanneer de lipjes van onze waterrat toch wel beginnen te trillen, gaan we vlug opdrogen op de ligstoelen.

Het buitenzwembad is vandaag wat koud (foto op een ander moment gemaakt)

 
Na even gezeten te hebben, lopen we nog langs het supermarktje van de camping voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar de stacaravan om ons zoontje in bed te leggen (hij valt prompt in slaap) en de Tour te kijken. De mannen hebben niet heel veel haast vandaag en als we gaan eten, moeten ze nog een eindje. We zijn al klaar en hebben zelfs al afgewassen als ze eindelijk finishen.
 
We brengen nog even het afval weg en gaan nog één keertje naar de kinderspeeltuin voor het bedtijd is voor onze kleine uk. Als hij slaapt, zitten we lekker nog een tijdje buiten met een spelletje en bespreken we de dag van morgen. Dan willen we nog twee mooie punten van het Müllertal bekijken en we willen naar het dorpje Echternach.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4