Reisverslag Luxemburg 2022: dag 4

Vrijdag 15 juli 2022
 
Onze kleine wekker gaat vandaag al om kwart voor zes af. Gelukkig ‘snoozet’ hij nog even tot half zeven, maar dan is het echt wel klaar. We beginnen aan het ochtendritueel en maken er wat haast mee, omdat we graag al vroeg op pad willen. Natuurlijk wisten we al dat het met een kleine nooit loopt zoals gepland en vandaag is geen uitzondering: als we bijna klaar zijn om te vertrekken, is meneer eigenlijk zo moe dat hij naar bed wil.
 
We leggen hem op bed, maar na een halfuur is de feestvereniging weer aanwezig. We besluiten snel te vertrekken en rijden naar de eerste stop van de dag: Kallektuffquell. In tegenstelling tot de andere ‘grote’ punten van het Müllertal staat deze stop niet van tevoren aangegeven en moeten we plotseling op de rem als we er zijn. We kunnen gelukkig de auto parkeren bij een inham aan de overkant van de weg.
 
Vandaag zijn we beter voorbereid: we hebben de draagzak meegenomen en laten de buggy in de auto. We steken over en zien wat rotsen en water. Verderop is het iets groener met klimplanten en de zon die mooi tussen de bomen heen schijnt. Het is leuk, maar niet heel spectaculair zoals we op de foto’s gezien hadden.

Best leuk hier, maar niet spectaculair

 
We lopen weer terug en gaan nog iets verder door naar links. Nu komen we bij het fotoplaatje: de druipende rotsen. Het is heel bijzonder en ook echt heel mooi om te zien. Het water druipt via het mos en de rotsen naar beneden, waar het terecht komt in een helder meertje met heel veel planten op de bodem. Misschien is het water daardoor ook wel zo schoon en helder.

Dit lijkt er meer op!

 
Heel wat foto’s later gaan we terug naar de auto. Met enige moeite stellen we de navigatie in (er is geen internetverbinding hier, maar we weten dat de tweede stop in de buurt van die van gisteren was) en rijden we dezelfde route als gisteren door het bos en over de steile heuvel met alle bochten.
 
Bij hotel Pérékop, waar we gisteren waren, rijden we rechtdoor naar het punt Perekop. We zien enorm hoge rotsen met een trap erin uitgehakt en een smalle opening tussen de rotsen, waar een steile trap omhoog loopt. Om de beurt, omdat ons zoontje in slaap gevallen is, gaan we nog naar boven. Het is leuk om te zien, maar het is eigenlijk alleen maar bos en verder niet heel bijzonder. De rotsen zijn van beneden af indrukwekkender, vinden we.

De smalle trap naar boven

De rotsen van beneden gezien

Als ik terug kom, is ons mannetje weer wakker en zit hij aan zijn fruithapje. Wanneer hij klaar is, vervolgen we onze weg. We rijden naar het dorpje Echternach, waarbij de route nog een stukje door het bos gaat. Vervolgens komen we bij het dorp. We proberen een parkeerplaats te vinden, maar veel is al vol. Uiteindelijk komen we bij een groot terrein vlakbij het meer van Echternach en de ruïne van de Romeinse villa.

Het meer van Echternach

 
We nemen voor de zekerheid de broodtrommels mee en beginnen te lopen. Al snel zien we het meer, maar de Romeinse villa is de andere kant op. Met een bocht leidt de weg ons naar de ingang: een museum met een plat dak dat uitzicht biedt op de hele ruïne. Er is alleen geen loopplank, dus de buggy mag de paar treetjes op gesjouwd worden.

Het uitzicht over de Romeinse villa

 
Vanaf het dak kunnen we goed zien hoe groot de Romeinse villa ooit was. Er staan nog wat pilaren, maar vooral de stenen randen geven goed de verschillende delen van het villagebied aan.

Van bovenaf is goed te zien hoe groot de villa was

 
Via het museum, dat gratis te bezoeken is (en een langere trap als ingang heeft…), komen we bij de villa zelf. We lopen wat rond en lezen op borden wat de verschillende delen waren: het zwembad, het toilet, de keuken en de gangen. Via het museum verlaten we de villa daarna weer.
 
Tegenover de villa is een grote speeltuin, waar onze kleine uk even lekker kan spelen. Ook is er een toiletgebouw, dat gratis én redelijk schoon is. We willen er eigenlijk ook lunchen, maar een vervelende wesp doet ons besluiten het ergens anders te proberen.

Een deel van de grote speeltuin

 
We lopen naar de speelfonteinen aan het begin van het pad, maar ook daar weten ze ons te vinden. Dan maar terug naar de auto! Mijn man krijgt er nog eentje achter zich aan, maar daar blijft het gelukkig bij.
 
Na de lunch willen we eigenlijk nog Echternach zelf in. We navigeren naar een parkeerplaats, maar een wegafsluiting zorgt voor verwarring. Het parkeerterrein dat we uiteindelijk vinden, is vol. We rijden op goed geluk door wat straatjes en vinden dan ineens een smalle, lege parkeerplek. Een beetje sturen en dan staan we! Met een kaartje uit de automaat mag je een halfuur gratis parkeren, ontdekken we. Dat moet lukken, want wat we willen zien, is op zes minuten lopen.
 
Zo snel mogelijk lopen we naar het centrum. Via een gezellig uitziend pleintje komen we bij de abdij van Sint Willibrord. Willibrord was een christelijke heilige, die ook bisschop van Utrecht was. Zijn graf bevindt zich in de grote, prachtig versierde kerk. We vinden het heel bijzonder en indrukwekkend om te zien.

De abdij van Sint Willibrord

 
Vanwege de parkeertijd lopen we snel weer terug nadat we de kerk bekeken hebben. We gaan nog niet terug naar de stacaravan: er moeten eerst boodschappen gedaan worden! Eigenlijk rijden we weer een stukje terug, want de supermarkt zit naast de parkeerplaats van de Romeinse villa. We halen de boodschappen en stellen dan de navigatie in terug naar de camping.
 
Via een andere weg, een soort snelweg door de heuvels die aan Noord-Frankrijk doen denken, bereiken we onze bestemming. Onze dreumes slaapt zo vast als we parkeren dat we besluiten hem even te laten zitten. Natuurlijk wel met de deur open voor de frisse lucht!
 
Pas na meer dan een uur wordt hij wakker. We geven hem snel nog zijn fruithapje voor we ons omkleden en nog even gaan zwemmen. Omdat het al later is, houden we het bij een korte duik. Bij het winkeltje halen we nog een ijsje voor na het eten. We lopen daarna snel terug, voor de ijsjes kunnen smelten! Vervolgens is het tijd om te koken en de finish van de Tour de France te kijken.
 
We eten buiten en hebben, dankzij een schaaltje gesneden knoflook, geen last van wespen. Zelfs niet bij het ijsje en dat terwijl meneer helemaal onder zit! We poetsen hem op en nemen hem nog even mee naar de kinderspeeltuin.

"Kan je dit eten?"

 
Nadat we nog een klein rondje gelopen hebben, brengen we ons klauterkaboutertje naar bed. Binnen drie tellen slaapt hij al, zo moe is hij. Morgen houden we daarom een rustdag, zodat hij ook even lekker bij kan komen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 3

Donderdag 14 juli 2022
 
Onze tweede nacht in Luxemburg is iets onrustiger geweest dan de eerste. Het waaide blijkbaar iets meer, dus veel vallende dennenappels en ons zoontje werd een paar keer even wakker. Toch vindt hij half zeven een prima tijd om te gaan brabbelen en zingen. We halen hem uit bed en ontbijten buiten op het terras.
 
Omdat we de warmte van vandaag voor willen zijn, gaan we na het ontbijt snel douchen en onze spullen pakken. We vertrekken uiteindelijk iets over negenen en hebben het navigatiesysteem ingesteld op Hotel Pérékop in Berdorf, waar het eerste uitkijkpunt van het Müllertal is.
 
De weg gaat eerst rustig door de heuvels, die aan Noord-Frankrijk doen denken. Dan wordt het groener en rijden we via een bochtige weg door de stevigere heuvels. Er zitten een paar heerlijke (ahum…) haarspeldbochten bij en er zijn hier en daar werkzaamheden, waardoor er ineens midden op de weg een verkeerslicht staat.

Midden op de berg staat ineens een verkeerslicht

 
Uiteindelijk komen we makkelijk bij het hotel, want bordjes geven de bestemming al aan. Bij het hotel gaan we een zijweg in, die leidt naar een parkeerplaats. We parkeren, pakken de spullen uit de auto en lopen de 200 meter naar Hohllay en het Amfitheater. Dit zijn twee prachtige, bijzondere rotsformaties, maar niet helemaal buggyproof.

Een deel van het Amfitheater met de bijzondere rotsen

 
Het eerste stukje gaat onze dreumes nog mee in de buggy, maar dan schakelen we over op de draagzak. Zo kunnen we makkelijker door de grotachtige rotsen lopen. We vinden het echt heel mooi en heel bijzonder om te zien!

Hier met een buggy doorheen is niet aan te raden!

De bijzondere grotten van Hohllay

 
Na nog een afdaling het bos in keren we toch maar om, ook omdat onze kleine meneer van zich begint te laten horen. Hij begint duidelijk moe te worden, maar het is ook al voorbij zijn fruithapjestijd. We gaan terug naar de auto en pauzeren daar nog even.

Het bos voorbij de grotten

 
Vervolgens gaan we dezelfde weg terug en stoppen we bij de Predigtstuhl en de Werschrummschlüff. Omdat we onze dreumes niet weer uit de auto willen halen, gaan we om de beurt. Mijn man mag eerst, maar hij vindt niet de weg naar het uitkijkpunt van de Predigtstuhl. Ik probeer vervolgens de trap aan de andere kant en kom er wel. Het is een leuk uitkijkpunt, maar niet heel spectaculair.

De Predigtstuhl

 
Ik ga nog een stukje door de Werschrummschlüff, een bijzondere kloof met heel smalle stukken. Het zorgt ervoor dat je je even heel klein gaat voelen!

De Werschrummschlüff - hier moet je niet te breed zijn!

 

Je voelt je even heel klein hier!

Inmiddels is ons mannetje toch aan wat beweging toe, dus loop ik nog een stukje over het parkeerterrein met hem, terwijl mijn man toch even richting het uitkijkpunt gaat. Daarna is het de auto weer in en op naar de laatste stop van de dag: de Schiessentümpel.
 
Deze waterval is druk bezocht, waardoor er een groter parkeerterrein op 500 meter aangelegd is. Als we er parkeren, blijkt onze kleine uk net in slaap gevallen te zijn. We besluiten daarom om de beurt terug te lopen. Er zijn twee manieren: de - waarschijnlijk mooiere maar zware - route omhoog langs de rotsen of het voetpad langs de weg. In verband met de tijd kies ik voor het voetpad langs de weg. Het is goed aan te lopen en voor ik het weet, sta ik bij de brug boven de waterval.

Ik had ook de route via dit pad kunnen nemen...

 
Ik steek de brug over en ga rechts de trap af naar beneden. Nu kan ik de waterval voor het eerst zien. Nog een stukje verder naar beneden heb ik een nog beter zicht op de uit drie stukken bestaande waterval. Foto’s maken is even lastig, omdat mensen het water in lopen, maar op een groot rotsblok tegenover de waterval lukt het beter.

De Schiessentümpel

 
Na de foto’s ga ik snel weer terug, zodat mijn man kan gaan. Net als hij terug is, wordt ons zoontje wakker. We rijden met hem het laatste stukje terug naar de camping en maken bij de stacaravan snel zijn lunch klaar, want het is al bijna half één.
 
Normaal gesproken gaat hij na de lunch slapen. We leggen hem op bed, maar meneer heeft er geen zin in. Hij blijkt ook nog iets geproduceerd te hebben, maar ook een verschoning helpt hem niet om te gaan slapen. Uiteindelijk ga ik met hem na het kinderspeeltuintje, waar hij heerlijk kan klimmen en klauteren.

Het kinderspeeltuintje

 
Als we weer terug zijn, doen we snel een fruithapje voor we ons omkleden en richting het zwembad gaan. Het is inmiddels wat bewolkter, waardoor het buitenzwembad met het koude water nog minder aangenaam is dan gisteren. We gaan daarom vrij snel naar binnen, waar we even heerlijk spetteren. Wanneer de lipjes van onze waterrat toch wel beginnen te trillen, gaan we vlug opdrogen op de ligstoelen.

Het buitenzwembad is vandaag wat koud (foto op een ander moment gemaakt)

 
Na even gezeten te hebben, lopen we nog langs het supermarktje van de camping voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar de stacaravan om ons zoontje in bed te leggen (hij valt prompt in slaap) en de Tour te kijken. De mannen hebben niet heel veel haast vandaag en als we gaan eten, moeten ze nog een eindje. We zijn al klaar en hebben zelfs al afgewassen als ze eindelijk finishen.
 
We brengen nog even het afval weg en gaan nog één keertje naar de kinderspeeltuin voor het bedtijd is voor onze kleine uk. Als hij slaapt, zitten we lekker nog een tijdje buiten met een spelletje en bespreken we de dag van morgen. Dan willen we nog twee mooie punten van het Müllertal bekijken en we willen naar het dorpje Echternach.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4