Reisverslag zomer 2025: Legoland - dag 4

Donderdag 7 augustus 2025
 
Vandaag is onze laatste dag bij Legoland. We staan daarom weer vroeg op, ontbijten – waarbij er nog een ongelukje gebeurt met een glas dat bij ons zoontje breekt in zijn mond en waarbij een personeelslid alleen maar reageert met ‘Oh, sorry, we zullen het opruimen’… (gelukkig mankeert zoonlief niets, behalve de schrik) – en gaan weer vroeg naar het park. Zodra we naar binnen mogen, racen we naar de Jungle Expeditie, oftewel de boomstamattractie. We staan als derde in de rij, maar we hoeven gelukkig geen tachtig minuten te wachten voor deze populaire attractie!

Als we toch nog moeten wachten, dan maar even samen lezen!

 
Iets voor tienen wordt er begonnen met het testen, waarna om een paar minuten over tien de attractie echt opengaat. Het is een langere attractie met een lift, een klein stukje achteruit, wat Lego onderweg en één grote val waar je nat van wordt. Omdat het al warm is, is dat geen straf!

Daar gaan we... en...

... plons!

 
De rest van de dag proberen we de attracties te doen die we nog niet gedaan hebben of die we al wel gedaan hebben, maar erg leuk vinden. We ontkomen er echter niet aan om een Express Pass te kopen: tegen betaling sta je dan in een virtuele wachtrij, zodat je tussendoor andere dingen kunt doen. Er zijn diverse varianten, waarbij natuurlijk geldt: hoe duurder, hoe meer voordeel. Wij kiezen voor de goedkoopste (let op: de prijs op de website is een vanaf-prijs, je betaalt in werkelijkheid meer!), wat betekent dat we niet alle attracties kunnen kiezen, een paar attracties maar één keer en maar één attractie per keer. We kunnen hem verder wel ongelimiteerd gebruiken.
 
Dankzij de Express Pass kunnen mijn man en ik allebei de Grote Lego Race doen, een achtbaan waar ons zoontje nog net te klein voor is. Je zit in een soort raceautootje en gaat zo scherp door de bocht dat het lijkt of je uit de baan vliegt. Erg leuk!

De Grote Lego Race

 
Ook kan ik dankzij de pas de drakenachtbaan nog een keer doen. Deze is wel één van mijn favorieten! Ik doe ook nog de Harbour Cruise, een andere drukke attractie. Het houdt in dat je in een Lego-bootje een klein stukje vaart op het water langs wat Lego-bouwwerken. De hele vaart duurt zo’n anderhalve minuut, maar daarvoor sta je anders wel een halfuur in de rij. Zo’n Express Pass is misschien zonde van het geld, maar het scheelt wel een heleboel zinloze wachttijd!

De Harbour Cruise

 
Verder doen we de Ninjago attractie nog een paar keer, rijden we in het treintje door het park, lopen we door het Lego City politiedoolhof met spiegels en lasers (best grappig, maar erg kort) en bezoeken we Lego Atlantis. Dit is een soort Sea Life, maar dan met Lego in het grote aquarium. Het is niet echt een attractie, maar het is wel erg mooi. Ook hier geldt: waarschijnlijk is het geen halfuur wachten waard, maar leuk voor ‘s ochtends als de wachttijd nog kort is.

De buitenkant van Lego Atlantis

Het lijkt op Sea Life van Gardaland, maar dan met Lego erbij!

 
Helaas heeft de Junior Autorijschool een lange wachttijd, dus die slaan we over, maar zoonlief mag nog wel een rondje in het Lego-vliegtuig en we doen nog de Tempel Expeditie. Ik ga nog met hem in de Kids Power Tower, waarbij je jezelf omhoog moet hijsen en dan kan laten vallen. We doen ook nog de Piramide Rally (ik hoef niet meer naar de sportschool om mijn armen te trainen!) en de piratenboot, waarbij we heerlijk nat worden. Aangezien het zesentwintig graden is, is dat geen straf!

De Kids Power Tower

 
Aan het einde van de middag eten we bij de Italiaanse markthal. Je raadt het al, daar eten we… gebakken aardappels. We krijgen alle drie, ook de kinderversie, een bak vol met daarbij nog groente, wij twee dipsauzen en ons zoontje nog een stuk maïskolf. Over de hoeveelheid hoeven we dus zeker niet te klagen!

Ons avondeten... Het bakje met de maïskolf is het kindermenu...

 
Helaas is het nu wel echt tijd om terug naar het hotel te gaan, ook omdat alle attracties al sluiten (ze gaan om zes uur dicht, het park zelf om zeven uur). Daar douchen we alle drie even om af te koelen na de warme, drukke dag. Vervolgens is het bedtijd voor ons kleutertje en moeten wij gaan inpakken, want morgen rijden we terug naar Nederland…

Nog één nachtje genieten van dit leuke behang...

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag zomer 2024: Luxemburg - dag 3

Woensdag 24 juli 2024
 
Tijdens onze reisdag van Duitsland naar Luxemburg hebben we al wat gezien van de prachtige natuur. Vandaag krijgt dat een vervolg, want we hebben twee plekken op de planning die we willen gaan bezoeken.
 
De dag begint rustig met een ontbijtje op het terras en het afval weggooien, waarbij er een nieuw speeltuintje ontdekt wordt. Ook zijn we getuige van de ‘afvalbakkenparade’: de grote containers worden geleegd door ze allemaal achter een karretje te haken en ze zo mee te nemen. Het is wel te hopen dat iedereen inmiddels wakker is, want het maakt een enorm lawaai!

De 'afvalbakkenparade'

Als we onze spullen gepakt hebben, rijden we via een heerlijk bochtige weg naar de eerste stop van vandaag: de Predigtstuhl, oftewel de Preekstoel. Dit is een enorm hoge rots. Ernaast is de ‘Wolvenkloof’: een stuk natuur met rotsen, waar heel smalle gangen tussen zijn. Onze kleine klauterkabouter gaat dapper mee door de verschillende kloven, zelfs de allersmallste.

Tussen deze rotsen moeten we lopen...

Nadat we een tijdje door de Wolvenkloof gelopen hebben, mag ik onze peuter meenemen de Preekstoel op, zodat papa beneden het fotobewijs kan maken dat we echt bovenop geweest zijn. Precies als we bovenop staan, komt er een bus aan met Nederlanders in de seniorenleeftijd die ook deze plek willen bekijken. Wij zijn blij dat we de drukte voor zijn geweest!

Het bewijs: we zijn bovenop geweest!

 
Omdat de bus onze parkeerplek blokkeert, eten we even een fruithapje en verkennen mijn man en ik om de beurt het gebied aan de overkant van de weg. Ook hier is een kloof, breder dit keer, en je kunt er helemaal naar boven. Er staan echter geen hekken, dus we durven het niet aan met onze driejarige. Het uitzicht op de top is wel echt adembenemend mooi!

Uitzicht op de top

 
Als we allemaal weer veilig beneden zijn, rijden we naar stop twee: de Aquatower. Deze hoge toren vertelt over de waterwinning in het gebied en er is een uitkijkpunt. We moeten toegang betalen (€3,50 per persoon), maar krijgen daar wel een uitgebreid boekje – in het Nederlands! – bij met alle informatie over water, watergebruik en waterzuivering.

De Aquatower

 
Op de tiende verdieping, die gewoon te bereiken is via een lift, staat alle informatie uitgestald. We proberen er nog iets van te maken voor ons zoontje, maar een kind van drie heeft nog niet heel veel interesse in de kringloop van het water (wat we begrijpen!). Het proefje met het blauwe water vindt hij wel weer leuk om te doen, net zoals de knopjes uitproberen die geluiden maken.

Proefjes doen is altijd leuk!

Vervolgens gaan we nog met de lift naar de vijftiende verdieping voor het uitzicht. Het is best mooi, maar stiekem vind ik het uitzicht van eerder vanochtend vanaf de rots mooier.

Uitzicht vanaf de vijftiende verdieping

 
Buiten wacht de grootste ‘attractie’ voor ons kleine mannetje: een waterspeeltuintje. Er staan twee speeltoestellen, maar eentje werkt helaas niet. De ander heeft een pomp en een soort draaiboor, waarmee je water omhoog kan brengen. Daarna kun je het opvangen en naar een grote bak laten stromen. Dan gaat het weer terug onder de grond, zodat het opnieuw opgepompt kan worden. Toch nog een beetje de kringloop van het water?

Dit valt beter in de smaak dan het informatiegedeelte!

 
We rijden, na even gespeeld te hebben, terug naar de camping voor de lunch. Vervolgens gaat onze peuter enthousiast aan de slag met een bellenblaas. Als hij het zat is, neem ik hem mee naar de zandbak vlakbij de Miniclub, waar net twee leden van het animatieteam aan het oefenen zijn voor de Mamma Mia show van zaterdag. Dit betekent dat we bijna non-stop Voulez-vous van ABBA horen, inclusief de bijbehorende aanwijzingen voor het dansje. Zelfs zoonlief kent ze daarna bijna uit zijn hoofd!

Even lekker bellen blazen op het grasveld voor de stacaravan

 
Terug bij de stacaravan kleden we ons om voor het zwembad. We vinden gemakkelijk een plaatsje en lopen naar het buitenbad. Ik plons er dapper in en vind het, na een paar meter zwemmen, oké qua temperatuur… Onze kleine waterrat is er minder van overtuigd dat dit leuk is en wil graag naar binnen. De glijbaan uitproberen gaat nog, maar dan wil hij toch echt, echt, echt naar binnen. De watertemperatuur is daar wel iets beter, maar het is er ook flink drukker.
 
Na een tijdje gaan we terug naar buiten om op te drogen. We drinken nog even iets voor we naar de stacaravan gaan. Daar is het wel zo’n beetje tijd voor het avondeten, dat vanavond bestaat uit vegetarische knakworstjes, een Spaanse omelet en een salade… Zou het de menukaart van een vijfsterrenrestaurant halen? We betwijfelen het, maar het smaakt allemaal prima!
 
Als de afwas gedaan is, doen we nog een avondwandelingetje over de camping. Daarna is het natuurlijk alweer bedtijd voor ons kleine slaapkoppie. Wij zitten nog even buiten met op de achtergrond de live-muziek van vanavond. Het is te ver weg om de kwaliteit te beoordelen, maar het blijft in ieder geval nog gezellig levendig buiten. Op naar nog zo’n dag!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 4

Vrijdag 15 juli 2022
 
Onze kleine wekker gaat vandaag al om kwart voor zes af. Gelukkig ‘snoozet’ hij nog even tot half zeven, maar dan is het echt wel klaar. We beginnen aan het ochtendritueel en maken er wat haast mee, omdat we graag al vroeg op pad willen. Natuurlijk wisten we al dat het met een kleine nooit loopt zoals gepland en vandaag is geen uitzondering: als we bijna klaar zijn om te vertrekken, is meneer eigenlijk zo moe dat hij naar bed wil.
 
We leggen hem op bed, maar na een halfuur is de feestvereniging weer aanwezig. We besluiten snel te vertrekken en rijden naar de eerste stop van de dag: Kallektuffquell. In tegenstelling tot de andere ‘grote’ punten van het Müllertal staat deze stop niet van tevoren aangegeven en moeten we plotseling op de rem als we er zijn. We kunnen gelukkig de auto parkeren bij een inham aan de overkant van de weg.
 
Vandaag zijn we beter voorbereid: we hebben de draagzak meegenomen en laten de buggy in de auto. We steken over en zien wat rotsen en water. Verderop is het iets groener met klimplanten en de zon die mooi tussen de bomen heen schijnt. Het is leuk, maar niet heel spectaculair zoals we op de foto’s gezien hadden.

Best leuk hier, maar niet spectaculair

 
We lopen weer terug en gaan nog iets verder door naar links. Nu komen we bij het fotoplaatje: de druipende rotsen. Het is heel bijzonder en ook echt heel mooi om te zien. Het water druipt via het mos en de rotsen naar beneden, waar het terecht komt in een helder meertje met heel veel planten op de bodem. Misschien is het water daardoor ook wel zo schoon en helder.

Dit lijkt er meer op!

 
Heel wat foto’s later gaan we terug naar de auto. Met enige moeite stellen we de navigatie in (er is geen internetverbinding hier, maar we weten dat de tweede stop in de buurt van die van gisteren was) en rijden we dezelfde route als gisteren door het bos en over de steile heuvel met alle bochten.
 
Bij hotel Pérékop, waar we gisteren waren, rijden we rechtdoor naar het punt Perekop. We zien enorm hoge rotsen met een trap erin uitgehakt en een smalle opening tussen de rotsen, waar een steile trap omhoog loopt. Om de beurt, omdat ons zoontje in slaap gevallen is, gaan we nog naar boven. Het is leuk om te zien, maar het is eigenlijk alleen maar bos en verder niet heel bijzonder. De rotsen zijn van beneden af indrukwekkender, vinden we.

De smalle trap naar boven

De rotsen van beneden gezien

Als ik terug kom, is ons mannetje weer wakker en zit hij aan zijn fruithapje. Wanneer hij klaar is, vervolgen we onze weg. We rijden naar het dorpje Echternach, waarbij de route nog een stukje door het bos gaat. Vervolgens komen we bij het dorp. We proberen een parkeerplaats te vinden, maar veel is al vol. Uiteindelijk komen we bij een groot terrein vlakbij het meer van Echternach en de ruïne van de Romeinse villa.

Het meer van Echternach

 
We nemen voor de zekerheid de broodtrommels mee en beginnen te lopen. Al snel zien we het meer, maar de Romeinse villa is de andere kant op. Met een bocht leidt de weg ons naar de ingang: een museum met een plat dak dat uitzicht biedt op de hele ruïne. Er is alleen geen loopplank, dus de buggy mag de paar treetjes op gesjouwd worden.

Het uitzicht over de Romeinse villa

 
Vanaf het dak kunnen we goed zien hoe groot de Romeinse villa ooit was. Er staan nog wat pilaren, maar vooral de stenen randen geven goed de verschillende delen van het villagebied aan.

Van bovenaf is goed te zien hoe groot de villa was

 
Via het museum, dat gratis te bezoeken is (en een langere trap als ingang heeft…), komen we bij de villa zelf. We lopen wat rond en lezen op borden wat de verschillende delen waren: het zwembad, het toilet, de keuken en de gangen. Via het museum verlaten we de villa daarna weer.
 
Tegenover de villa is een grote speeltuin, waar onze kleine uk even lekker kan spelen. Ook is er een toiletgebouw, dat gratis én redelijk schoon is. We willen er eigenlijk ook lunchen, maar een vervelende wesp doet ons besluiten het ergens anders te proberen.

Een deel van de grote speeltuin

 
We lopen naar de speelfonteinen aan het begin van het pad, maar ook daar weten ze ons te vinden. Dan maar terug naar de auto! Mijn man krijgt er nog eentje achter zich aan, maar daar blijft het gelukkig bij.
 
Na de lunch willen we eigenlijk nog Echternach zelf in. We navigeren naar een parkeerplaats, maar een wegafsluiting zorgt voor verwarring. Het parkeerterrein dat we uiteindelijk vinden, is vol. We rijden op goed geluk door wat straatjes en vinden dan ineens een smalle, lege parkeerplek. Een beetje sturen en dan staan we! Met een kaartje uit de automaat mag je een halfuur gratis parkeren, ontdekken we. Dat moet lukken, want wat we willen zien, is op zes minuten lopen.
 
Zo snel mogelijk lopen we naar het centrum. Via een gezellig uitziend pleintje komen we bij de abdij van Sint Willibrord. Willibrord was een christelijke heilige, die ook bisschop van Utrecht was. Zijn graf bevindt zich in de grote, prachtig versierde kerk. We vinden het heel bijzonder en indrukwekkend om te zien.

De abdij van Sint Willibrord

 
Vanwege de parkeertijd lopen we snel weer terug nadat we de kerk bekeken hebben. We gaan nog niet terug naar de stacaravan: er moeten eerst boodschappen gedaan worden! Eigenlijk rijden we weer een stukje terug, want de supermarkt zit naast de parkeerplaats van de Romeinse villa. We halen de boodschappen en stellen dan de navigatie in terug naar de camping.
 
Via een andere weg, een soort snelweg door de heuvels die aan Noord-Frankrijk doen denken, bereiken we onze bestemming. Onze dreumes slaapt zo vast als we parkeren dat we besluiten hem even te laten zitten. Natuurlijk wel met de deur open voor de frisse lucht!
 
Pas na meer dan een uur wordt hij wakker. We geven hem snel nog zijn fruithapje voor we ons omkleden en nog even gaan zwemmen. Omdat het al later is, houden we het bij een korte duik. Bij het winkeltje halen we nog een ijsje voor na het eten. We lopen daarna snel terug, voor de ijsjes kunnen smelten! Vervolgens is het tijd om te koken en de finish van de Tour de France te kijken.
 
We eten buiten en hebben, dankzij een schaaltje gesneden knoflook, geen last van wespen. Zelfs niet bij het ijsje en dat terwijl meneer helemaal onder zit! We poetsen hem op en nemen hem nog even mee naar de kinderspeeltuin.

"Kan je dit eten?"

 
Nadat we nog een klein rondje gelopen hebben, brengen we ons klauterkaboutertje naar bed. Binnen drie tellen slaapt hij al, zo moe is hij. Morgen houden we daarom een rustdag, zodat hij ook even lekker bij kan komen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 3

Maandag 25 februari 2019

De afgelopen twee dagen hebben we Lanzarote een heel klein beetje gezien. Vandaag zal daar verandering in komen: we gaan mee met een excursie, waarbij we het hele eiland rond gaan.

We staan op tijd op, douchen, kleden ons aan en ontbijten in het restaurant. Nadat we op de kamer onze tanden netjes gepoetst hebben, wandelen we naar het hotel aan het einde van de straat, waar we opgehaald zullen worden voor de excursie. We moesten er om precies 8.57 zijn, maar uiteindelijk komt de bus pas na negen uur. Het is ook een volle bus: er zijn nog net een aantal plaatsen vrij. De laatste plaatsen worden opgevuld bij het hotel dat de bus na onze stop nog bezoekt.

Dan gaan we echt op weg. We rijden richting de kust en stoppen bij Los Hervideros. Dit is een gedeelte van het eiland waar lava na een vulkaanuitbarsting in de zee gestort is en prachtige kliffen heeft gevormd. Rondom de kliffen zijn enorme golven, waardoor er flink wat watergeweld te zien is. Het is heel indrukwekkend!

Los Hervideros

Van de reisleidster krijgen we de tijd om even rond te kijken en foto’s te maken. Vooral dit laatste doen we veel, want het is echt heel mooi om te zien! Met name de grot waar van twee kanten water in komt, is bijzonder.

De grot met water van twee kanten

Uiteindelijk gaan we terug de bus in en rijden we weer verder. De tweede stop is ook langs de kust: we stoppen bij El Golfo, een iets minder ruige kust dan Los Hervideros. Het bijzondere aan het dorpje El Golfo is Lago Verde, het groene meer. Dit meer is ontstaan in de krater van een vulkaan. Vanwege de algen die in het water leven, is het water helemaal groen gekleurd.

Lago Verde

Als we even gekeken hebben bij Lago Verde gaan we terug de bus in en rijden we naar het Timanfaya National Park. De weg gaat door een zwart, rotsachtig landschap dat ons doet denken aan Lavalands in de Verenigde Staten en Craters of the Moon. De vulkanen met de verschillende kleuren geven het echter een heel ander iets mee dan de twee Amerikaanse vulkaanlandschappen.

Timanfaya National Park

De bus stopt bij een nog actieve vulkaan. Hier worden drie proefjes gedaan met de bezoekers. Allereerst schept een man steentjes uit de grond, die je in je hand krijgt om vast te houden. De steentjes zijn echter zo heet dat je ze niet goed vast kunt houden. Ook het tweede proefje laat goed zien dat de vulkaan nog actief is: er wordt stro in een gat gegooid dat door de hitte binnen een halve minuut in brand vliegt.

Het tweede proefje

Het laatste proefje wordt met water gedaan. Koud water wordt in een zeventig meter diepe pijp gegoten en komt er vrijwel meteen weer uit, zo heet is het. De warmte van de vulkaan is ook te voelen als je je hand in de gaten tussen de stenen steekt die op een muur lijken. We vinden het heel bijzonder om dit zo te ervaren.

Het derde proefje

Op de vulkaan is ook een restaurant met een barbecue. Voor de barbecue wordt gebruik gemaakt van de hitte van de vulkaan. Wel moet je geduld hebben: voordat de aardappel helemaal gaar is, ben je bijna anderhalf uur verder.

Na de stop rijden we met de bus door het park. De route gaat tussen de vulkanen door en langs de kraters. In de bus wordt een bandje gedraaid met informatie, afgewisseld met ‘spannende’ muziek. Wij vinden de muziek niet helemaal passen, we worden zelfs een beetje zenuwachtig van de violen en andere instrumenten die constant een dramatisch effect proberen te creëren. Het landschap is al indrukwekkend genoeg, vinden we, daar hoeft echt geen muziek bij.

Onderweg in het park

De rit slingert zo’n halfuur over bochtige wegen met af en toe flinke heuvels door het park. Gelukkig is het eenrichtingsverkeer, want op de soms zeer smalle wegen wil je echt geen tegenliggers tegenkomen. De chauffeur heeft de rit echter vaker gereden, merken we, en volgt de weg moeiteloos. Als we weer terug zijn bij het beginpunt, krijgt hij een hartelijk applaus voor zijn stuurkunsten.

Het landschap met helemaal links een stukje weg

We verlaten Timanfaya National Park en rijden door naar de wijnstreek van Lanzarote. Hoewel er niet veel groeit op het eiland, is de wijn erg succesvol. Onderweg zien we de traditionele manier van druiven groeien voor wijn: er wordt een kuil gegraven in het vulkanische landschap, waar een druivenstruik in geplaatst wordt. In de grond zit een bepaalde steensoort die vocht vast houdt, waardoor de struik goed kan groeien. De stenen muurtjes beschermen de struiken tegen de passaatwinden.

De wijnstreek van Lanzarote

Hoe verder we door het wijngebied rijden, hoe meer wijnvelden we zien. Omdat de oogst in augustus is, zijn er nog niet veel struiken te zien, maar wel veel half ronde stenen muurtjes. Hier en daar zien we ook de moderne manier van wijnbouw: in plaats van half ronde muurtjes worden de muurtjes in lange, rechte rijen gebouwd.

De moderne manier van wijnbouw

Bij een bodega (een wijnproducent) stoppen we en krijgen we de kans de bekroonde wijn van de maker te proeven. Wij slaan echter over en maken in plaats daarvan foto’s van de omgeving.

De omgeving van de bodega

Na de stop rijden we door de Vallei van de Duizend Palmen (een gedeelte van Lanzarote met heel veel palmbomen) naar Haria voor de lunch. We worden met de hele groep aan tafels van vier gezet en mogen tafel voor tafel wat halen bij het buffet. Het is uiteraard niet zo uitgebreid als in ons hotel, maar de salade is erg lekker.

Als we ons bord leeg hebben, verlaten we het restaurant en kijken we even rond in de omgeving van het restaurant. Er is een winkeltje, maar eigenlijk zien we niets dat we graag willen kopen. Daarom lopen we nog een stukje het dorp in, waar helaas niet veel te doen is vanwege de siësta – de winkels zijn dicht tot het einde van de middag.

We lopen terug naar het restaurant en wachten tot we weer verder gaan. We rijden nu naar het noorden van het eiland, waar we stoppen bij een aloë vera plantage. Een vrouw vertelt ons allerlei dingen over de plantage, waarna er nog een verkooppraatje volgt in de winkel. Uiteraard zijn er voor ons speciale aanbiedingen en kortingen als we nu producten kopen. Dat geloven we wel en we verlaten de winkel dan ook zonder iets te kopen. Als we weer in de bus zitten, komt er nog wel iemand van de winkel naar ons toe, want alle bezoekers krijgen een klein cadeautje. Dat vinden we wel weer een mooi gebaar.

Aloë vera planten

Van de plantage rijden we naar Jameos del Agua, een grot met een ondergronds meer waarin de albinokreeft leeft. Het is heel bijzonder om te zien, al vindt mijn vriend het nog meer bijzonder omdat een aflevering van Bassie en Adriaan in de grot gefilmd is.

Jameos del Agua - de witte vlekjes in het water zijn de albinokreeften

Aan de andere kant van de grot is nog een groot bad dat lijkt op een zwembad. Het is ons echter niet helemaal duidelijk wat het is: is het echt een zwembad of is het gewoon ter versiering? Wel weten we dat het hele gebied rondom de grot is ingericht door César Manrique, een bekende kunstenaar van Lanzarote. Hij heeft verschillende bezienswaardigheden op het eiland ingericht, zoals de grot, maar ook het restaurant in het Timanfaya National Park. Daarnaast heeft hij ervoor gezorgd dat de meeste gebouwen op Lanzarote niet hoger zijn dan vier verdiepingen en dat de buitenkant in een lichte tint geverfd is. De kunstwerken die hij gemaakt heeft, stonden vroeger op rotondes op het eiland, maar na zijn overlijden zijn er veel naar het museum over hem gebracht.

We verlaten de grot en zoeken nog even de schaduw op, want de bus gaat pas om kwart voor vijf weg. Vanaf Jameos del Agua gaan we wel terug naar de hotels, want de eilandtour zit erop. Onderweg zien we nog wel grote verschillen in het landschap: langs de zee zien we hier en daar duinen, in het noorden zien we ook nog wat groen landschap en hoe verder we naar het zuiden gaan, hoe rotsachtiger en zwarter het wordt. We komen langs de luchthaven van Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, en langs een rotonde met standbeelden van dromedarissen erop. De dromedarissen hebben we eerder vandaag in het echt gezien vanuit de bus: de dieren zijn op Lanzarote namelijk populair om mee op safari te gaan.

Tegen zes uur zijn we terug bij ons eigen hotel. We bedanken de reisleidster vriendelijk, al hebben we helaas niet veel van haar verhaal mee gekregen. Mijn vriend spreekt geen woord Frans en omdat ze zo snel praatte en veel eiland-specifieke woorden gebruikte, heb ik lang niet alles kunnen volgen. Ergens is het jammer, maar we hebben veel gezien van het eiland en een mooie dag gehad.

In het hotel halen we eerst even een drankje om bij te komen van de lange dag. Dan frissen we ons op de kamer even op voor gaan eten. We kiezen nogmaals voor het Tex-Mex restaurant en genieten opnieuw van een heerlijke maaltijd.

Na het eten doen we nog een spelletje pool, waarbij we een variant moeten spelen: er ontbreekt namelijk een belangrijke bal. Het potje wordt er gelukkig niet minder leuk door, maar we melden het wel even bij de receptie.

Terug op de kamer pakken we alvast zo veel mogelijk de koffer in. Wel gaan we daarna nog één keer terug naar de bar voor een afscheidsdrankje. We wisten dat het een korte vakantie zou zijn, maar de dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. Morgen gaan we alweer terug naar huis, maar wel met een heleboel mooie nieuwe herinneringen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 7

7 mei 2015: Toronto à Niagara Falls

Het programma voor vandaag geeft aan dat het zeker een bijzondere dag gaat worden. We zullen eerst naar de CN Tower rijden hier in Toronto, waar ik naar boven mag om uit te kijken over de stad, en daarna bezoeken we de Niagara Falls. Vooral daar heb ik heel veel zin in!

Maar eerst ben ik nog in het hotel in Toronto. Zoals gebruikelijk ben ik vroeg wakker, misschien ook door het niet al te schone dekbed. Zodra het dan ook niet meer belachelijk vroeg is, sta ik op om extra lang te douchen. Ik haal een ontbijt bij de Starbucks, die gelukkig al om half zeven open is, en heb even contact met het thuisfront in Nederland. Terwijl ik praat, loopt er een nogal vreemde zwerfster rond, maar gelukkig staat er een beveiliger vlakbij die haar scherp in de gaten houdt.

Na het ontbijt loop ik terug naar het hotel om de laatste dingen in mijn koffer te stoppen. Ik breng mijn koffer zelf naar de bus in plaats van dat ik wacht op de bagageservice (bij een groepsrondreis is het gebruikelijk om de koffer op een bepaald tijdstip voor de deur van de kamer te zetten, waarna deze door het hotelpersoneel naar de bus wordt gebracht) en wacht dan rustig in de lobby van het hotel tot het tijd is om te vertrekken.

Vandaag rijden we om acht uur weg. We beginnen met een rit door de stad, waarbij we een mix zien van oude en moderne gebouwen. We maken een korte fotostop bij één van de moderne gebouwen, dat er vanuit de lucht als een oog uit zou zien (witte, ronde vorm in het midden en twee gebouwen eromheen). Ik weet helaas niet hoe het gebouw precies heet of wat voor soort gebouw het is, alleen dat het bekend staat als ‘Eye Ball Building’ (oogbalgebouw).

Het Eye Ball Building

We rijden verder langs diverse oude gebouwen, waaronder ook een gebouw dat me aan de Tower in Londen doet denken. Tussen alle hoge en moderne gebouwen staan af en toe oude kerken, iets dat het straatbeeld van Toronto erg uniek maakt. Maar het meest opvallende gebouw van Toronto is toch wel de CN Tower.

De CN Tower, gezien vanuit de bus

De CN Tower – oftewel de Canadian National Tower – is een toren van 553 meter hoog, die dienst doet als zendmast. Daarnaast is het een grote toeristenattractie, want je kunt er naar boven en op 350 meter hoogte over de stad uitkijken. En dat is precies wat ik ga doen!

Aan de voet van de CN Tower

Omdat de stadsrondrit vrij snel ging door weinig stops en oponthoud, zijn we echter te vroeg bij de toren: we kunnen pas vanaf negen uur naar boven. We wachten buiten in het zonnetje, want het is – we zijn het al bijna als vanzelfsprekend gaan beschouwen – een prachtig heldere dag. Dat belooft straks een mooi uitzicht!

Om negen uur is het dan zo ver: we mogen het gebouw in. Uiteraard is er een veiligheidscontrole voor we naar de liften door kunnen lopen. De lift is absoluut niet geschikt voor mensen met hoogtevrees (al is een uitkijk op 350 meter hoogte natuurlijk ook niet echt iets voor hen!), want de voorkant is gemaakt van glas. Terwijl we omhoog gaan naar 350 meter kunnen we dan ook al uitkijken over de stad. De lift gaat overigens erg snel: hij bereikt een snelheid van 22 kilometer per uur en doet er slechts 58 seconden over om boven te komen.

Uitzicht vanuit de lift over Toronto

Als we boven zijn, hoor ik spontaan hier en daar ‘wauw!’ Ik ben het er mee eens, want het uitzicht is werkelijk prachtig. Je kunt kilometers verder kijken en overal is wel weer iets anders te zien.

Het uitzicht over Toronto vanaf de bovenste verdieping van de CN Tower

De lift had ons naar de bovenste verdieping gebracht, waar je niet helemaal rond kunt lopen, maar een trap brengt je iets lager naar het uitkijkplatform buiten. Hier kun je wel helemaal rondlopen en Toronto echt van alle kanten bekijken.

Het uitzicht vanaf een verdieping lager, waar je buiten kunt lopen

Het meest bijzondere is echter toch wel de ‘glazen’ vloer. Een gedeelte van de vloer is namelijk zo gemaakt dat je helemaal naar beneden kunt kijken. Na de eerste stap, die ik toch wel een beetje spannend vind, loop ik hier overheen. Beneden kan ik het aquarium van Toronto zien en daarnaast zie ik onze twee geparkeerde bussen staan.

Vanaf de glazen vloer kijk je zo naar beneden op het dak van het aquarium. De twee witte rechthoeken er vlakbij zijn onze twee bussen.

Ik loop nog een paar rondjes, zowel op deze verdieping als op de bovenste, en bekijk ook alle informatieborden die ophangen met feitjes over de toren en bijzondere momenten. Natuurlijk loop ik ook nog een keer over het ‘glazen’ gedeelte!

Het bewijs: ik heb op de 'glazen' vloer gestaan!

Uiteindelijk moeten we dan toch terug naar beneden. Daar krijgen we nog even tijd om in de souvenirwinkel rond te kijken voor we terug naar de bus gaan. Rond tien uur rijden we weg bij de toren, op weg naar de Niagara Falls.

In de souvenirwinkel staat de CN Tower nagebouwd als Lego-kunstwerk!

Het is vandaag maar een korte rit: zo’n 130 kilometer. We stoppen onderweg dan ook niet, maar rijden in één keer door naar de Canadese kant van de Niagara Falls. De watervallen van de Niagara Falls liggen namelijk op de grens van de Verenigde Staten en Canada en kunnen van beide kanten bekeken worden. De Canadese kant wordt echter door veel mensen als mooiste beschouwd. Het is ook de kant waar het meest op toerisme gerekend wordt met restaurants, attracties en de Skylon Tower: een hoge toren met bovenin een uitkijkpunt en een ronddraaiend restaurant. Hier zullen wij later vandaag ook lunchen.

Onze eerste stop is echter bij de helikopters, want er zijn drie mensen uit de bus die met een helikopter over de watervallen zullen vliegen. Onze reisleidster gaat met hen mee, terwijl wij door de chauffeur naar de Niagara Whirlpool worden gebracht: een gedeelte voor de watervallen met wild stromend water. Er is een mogelijkheid om in een karretje naar de overkant te gaan, maar helaas hebben wij hier geen tijd voor.

Niagara Whirlpool met het karretje naar de overkant

Nadat we even rondgekeken hebben, brengt onze chauffeur ons terug naar de helikopters. Als iedereen weer in de bus zit, rijden we richting het uitkijkpunt Table Rock. Daar zien we eindelijk de watervallen voor het eerst. Vanuit de bus worden er al heel veel foto’s gemaakt door iedereen, maar natuurlijk krijgen we de gelegenheid om buiten rond te lopen.

Het eerste zicht op de mist van de watervallen

Als we eenmaal buiten staan en het geluid van het water horen, is het net alsof we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Vergeten zijn het dubieuze dekbed in het hotel in Toronto, de vele uren in de bus en zelfs het uitzicht vanaf de CN Tower. Dit is echt onbeschrijflijk!

 

De Horseshoe Falls

We krijgen een halfuur de tijd om foto’s te maken van de drie watervallen: de Horseshoe Falls, de American Falls en de Bridal Veil Falls. De Horseshoe Falls is de grootste waterval en lijkt qua vorm op een hoefijzer. De American Falls liggen aan de Amerikaanse kant, de Bridal Veil is een ‘klein’ watervalletje ernaast.

De American Falls. Het meest rechtse stukje waterval is de Bridal Veil.

Tegen de tijd dat we terug bij de bus zijn, hebben we met z’n allen zeker al honderden foto’s gemaakt. En we gaan nog niet weg! We rijden langs de watervallen richting de Skylon Tower, waar we zullen lunchen. De toren is in totaal 160 meter hoog, wat betekent dat er bovenin een prachtig uitzicht is over de watervallen. Voor ons zal het nog specialer zijn, want wij gaan lunchen in het ronddraaiende restaurant!

De Skylon Tower

Het restaurant bevindt zich bovenin de toren. De buitenkant van de toren en het middelste gedeelte staan stil, maar de vloer daar tussenin draait. Op die manier heb je elke keer weer een ander uitzicht. In een uur tijd draait de vloer één rondje.

Uitzicht vanuit het restaurant op de Horseshoe Falls

Terwijl we foto’s blijven maken en constant naar buiten kijken, krijgen we een heerlijke lunch geserveerd. De vegetarische maaltijd die ik uiteraard besteld heb, is werkelijk vijf sterren waard: het smaakt meer dan uitstekend! Mijn complimenten aan de kok!

De American Falls en Bridal Veil (helemaal rechts) vanuit de Skylon Tower

Als we uitgegeten zijn, gaan we terug met de lift naar beneden. Onze reisleidster regelt dat we met ons kaartje vanavond nog terug kunnen gaan, mochten we dat willen. ’s Avonds zijn de watervallen namelijk verlicht en aangezien ons hotel niet ver is, is het absoluut een optie om terug te gaan met bijvoorbeeld de shuttlebus. We spreken echter met een groepje Nederlands sprekende mensen af om vanavond terug te gaan lopen.

Maar eerst is het nog tijd voor een derde speciale ervaring: we zullen met een boot langs de watervallen varen tot vlakbij de Horseshoe Falls. Veel mensen die lezen over de Niagara Falls hebben van de Maid of the Mist gehoord, maar dat is de Amerikaanse boot die naar de Horseshoe Falls vaart. Wij gaan mee met de Hornblower, de Canadese boot. Eerst rijden we echter nog door het commerciële dorpje en zien we diverse opvallende restaurants en winkels.

Een chocolade/snoepwinkel in het dorpje bij de watervallen

Als we bij de boot zijn, krijgen we allemaal een rode poncho om te voorkomen dat we helemaal nat worden. Dan mogen we aan boord en varen we als eerste langs de American Falls. De ervaring is nauwelijks te beschrijven als je het geluid van het vallende water van zo dichtbij hoort en de waterdruppels voelt.

De American Falls vanaf de boot

De boot vaart verder naar de Horseshoe Falls. Vanwege de vele waterdruppels probeer ik mijn camera een beetje onder mijn poncho te houden, maar natuurlijk laat ik wel even vastleggen dat ik hier geweest ben!

Het bewijs: op de boot bij de Horseshoe Falls!

Na deze geweldige ervaring keert de boot om. We zien onderweg nog een prachtige regenboog en laten ons voor de tweede keer onder regenen door de American Falls. Dan staan we weer aan land: nat, maar een onvergetelijke ervaring rijker.

Een prachtige regenboog onderweg

We krijgen nog heel even tijd om wat laatste foto’s te maken en op te drogen voor we met de bus naar de duty free winkel (belastingvrije winkel) rijden: we zitten immers vlakbij de grens. We krijgen ruim de tijd om eventueel iets te kopen, maar ik hou het bij nog even lekker in het zonnetje zitten buiten en wat foto’s maken.

Een close-up van de Bridal Veil, de kleinste van de watervallen

Uiteindelijk gaan we richting het hotel, dat op ongeveer twee kilometer afstand van de watervallen ligt. Ik doe snel een paar boodschappen en dan sluit ik me aan bij het groepje dat nog teruggaat. We lopen in rustig tempo de twee kilometer terug, wat goed te doen blijkt te zijn. Het is makkelijk te vinden, het weer is nog goed en er is onderweg genoeg te zien.

Het uitzicht onderweg bestaat onder andere uit... eekhoorns.

Omdat het nog vrij licht is als we terug bij de watervallen zijn, besluiten we eerst iets te eten. Na de lunch van vanmiddag heeft niemand nog echt heel veel honger, dus houden we het bij iets kleins van het Market Café van het Hilton Hotel. Uiteraard passen de prijzen bij zo’n chic hotel…

Na het eten gaan we terug naar de Skylon Tower. We nemen de lift naar boven en zien dan de inmiddels prachtig verlichte watervallen.

De verlichte American Falls en Bridal Veil

Opnieuw loopt het getal van het aantal foto’s dat ik nog kan maken met dit fotokaartje in mijn camera in snel tempo terug. Het is uiteraard lastig om foto’s te maken van de verlichte watervallen in het donker, maar ik probeer het wel, aangezien ik dit thuis zeker terug wil zien.

De Horseshoe Falls zijn verlicht met de kleuren rood-wit-rood, net als de Canadese vlag

Ten slotte besluiten we om toch maar terug te gaan lopen. Morgen zullen we de watervallen nog één laatste keer zien als we de grens over gaan.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8 (Niagara Falls --> York)