Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 17

17 mei 2015: New Orleans à Pensacola

De rit van vandaag brengt ons naar de laatste staat die we deze reis zullen bezoeken: we gaan namelijk naar Pensacola in Florida. Daarna hebben we nog wel een aantal dagen vakantie, maar die zullen we alleen in Florida doorbrengen.

Nu zijn we echter nog in New Orleans. Ik sta weer vroeg op en ga om zeven uur naar beneden om te ontbijten in het restaurant van het hotel. Vandaag besluit ik een keer geroosterd brood te nemen. Terwijl ik wacht, zie ik meer mensen van de groep binnenkomen. Ook krijg ik gezelschap aan tafel van een Nederlands stel dat bij mij in het vliegtuig zat op de heenreis. Zij kiezen vanochtend ook voor geroosterd brood.

Omdat het stel bij mij aan tafel is komen zitten en zij later besteld hebben, ga ik ervan uit dat de bediening het ontbijt voor ons alle drie tegelijk brengt. Dit laat echter flink op zich wachten: bijna iedereen om ons heen, ook de mensen die later zijn gekomen, hebben al gekregen. Ik spreek de serveerster aan, die een beetje chagrijnig terug reageert. We moeten maar wachten, het is druk, vindt ze. Ik laat haar weten dat ik nu al ruim twintig minuten zit te wachten en dat mensen die later zijn gekomen al gekregen hebben. Zonder antwoord te geven, loopt ze weg.

Pas om half acht, een halfuur nadat ik binnen ben gekomen, krijg ik mijn ontbijt. Wat blijkt? Het hotel heeft maar één broodrooster…

Ik eet haastig mijn fruit op, smeer mijn geroosterde boterhammen en neem die mee naar de kamer, want ik moet mijn koffer nog verder inpakken. Ik kom nog wel op tijd bij de bus aan en de reisleidster zegt me dat ik nog rustig aan kan doen, maar ik vind het zelf toch vervelend.

Om acht uur rijden we weg bij het hotel. We komen door een arm gedeelte van de stad waar hier en daar nog beschadigde gebouwen te zien zijn en waar veel oude huizen staan. Onze reisleidster laat intussen een boek in de bus rondgaan over de orkaan Katrina.

Rond tien voor negen komen we in de staat Mississippi. De weg waarover we rijden, is erg slecht en zorgt voor veel gehobbel. Gelukkig hoeven we het maar iets minder dan anderhalf uur vol te houden: rond tien over tien rijden we de staat Alabama in.

In de buurt van het plaatsje Mobile in deze staat maken we onze eerste stop bij Bellingrath Gardens and Home. Dit huis met enorme tuin was vroeger van Walter en Bessie Bellingrath. Meneer Bellingrath was de eerste man in Mobile die Coca Cola in flesjes deed, waardoor hij erg rijk is geworden. Dit is terug te zien aan de gigantische tuin bij het huis, een tuin die eigenlijk meer een park is dan een tuin.

De ingang van de tuin

We krijgen van onze reisleidster een plattegrond en mogen vervolgens zelf even door de tuin lopen. Wel moeten we zorgen dat we om elf uur bij het huis zijn, want dan krijgen we een rondleiding.

Ik loop een stukje door de tuin en bekijk de fontein bij de rozentuin. Om eerlijk te zijn valt de rozentuin me een beetje tegen, omdat er weinig rozen in bloei staan.

De fontein bij de rozentuin

Als ik verder loop, kom ik uiteindelijk bij de Mermaid Fountain, de zeemeerminnenfontein. Deze fontein ligt mooi verborgen tussen heggen, waardoor je hem pas op het laatste moment ziet.

De Mermaid Fountain

Vanaf de fontein loop ik nog een klein stukje verder. Ik kom langs paadjes die verborgen liggen tussen enorme planten en struiken en zie ook één van de meren die bij de tuin horen.

Een verborgen rotspaadje richting één van de meren

Iets voor elf uur voeg ik me bij de rest van de groep voor de rondleiding door het huis. We moeten even wachten, maar dat is omdat wij van de gids wel foto’s mogen maken in het huis en de andere bezoekers niet.

De binnenplaats van het huis

De rondleiding begint in de woonkamer, waar al goed te zien is hoe rijk meneer en mevrouw Bellingrath waren. Ook één van de eetkamers (ja, inderdaad: één van de eetkamers…) laat dit duidelijk zien.

Een van de eetkamers

De rondleiding wordt vervolgd op de eerste verdieping van het huis, waar verschillende logeerkamers zijn. Wat mij opvalt, is dat alle kamers erg veel meubilair hebben en daardoor heel vol lijken. Ook staan er overal porseleinen beeldjes, want mevrouw Bellingrath verzamelde porselein.

Een kamer met een gedeelte van de verzameling porseleinen beeldjes

We gaan terug naar de benedenverdieping en bekijken de keuken en de verschillende serviezen. Ook zien we de enorme verzameling zilver bestek en een andere eetkamer. Deze heeft een prachtig uitzicht op de Fowl River, de rivier achter het huis.

Eetkamer met uitzicht op de Fowl River

Hierna eindigt de rondleiding. We krijgen nu nog langer de tijd om de tuin te verkennen en ook om te eten, want we rijden pas om één uur verder.

Ik gebruik de plattegrond die we hebben gekregen om op zoek te gaan naar het bayou gedeelte van de tuin. Het is even een wandeling, maar door alle prachtige planten en bloemen absoluut niet vervelend.

Het bayou gedeelte van de tuin

Als ik weer terug loop, landt er een rood vogeltje op het pad. Hij blijft even zitten, zodat ik mooi een foto kan maken. Ik ben geen vogelexpert, maar ik geloof dat het een rode kardinaal is (mocht ik het mis hebben, laat dan even een reactie achter!)

Een rode kardinaal in de tuin

Ik loop verder en kom nog langs het Aziatische gedeelte van de tuin. Dan ga ik op zoek naar het restaurantje om te lunchen. Als ik na het eten nog even naar buiten loop, blijkt er op het standbeeld in de vijver een slang te liggen. Hij beweegt echter niet en lijkt absoluut geen interesse te hebben in mij als ik foto’s maak.

De slang vlakbij het restaurantje

Ik laat de slang verder met rust en ga terug naar de bus. Precies om één uur vertrekken we weer op weg naar iets heel anders: het oude oorlogsschip USS Alabama. Het schip zelf bezoeken we niet, maar we krijgen wel tijd om even rond te kijken.

De USS Alabama

De USS Alabama was het zesde schip van de United States Navy (de marine). Het werd in 1940 te water gelaten en in 1942 voor het eerst gebruikt. In 1964 voer het schip naar de plaats waar het nu nog steeds ligt. Een jaar later werd het geopend voor het publiek als museum.

De USS Alabama werd in 1942 voor het eerst gebruikt

Vanaf de USS Alabama rijden we door richting de staat Florida. Om tien over half drie passeren we de staatsgrens voor de laatste keer. Vanaf nu zullen we alleen nog reizen door de ‘Sunshine State’.

Door de zon, die inderdaad volop schijnt, krijgt iedereen al zin om naar het strand te gaan. Eerst moeten we nog een klein stukje rijden, waarvan een gedeelte over bruggen over het water van de Gulf of Mexico, oftewel de Golf van Mexico.

Richting Pensacola Beach

Dan zijn we bij Pensacola Beach. We mogen kiezen: of al om kwart voor vier mee terug naar het hotel of om zes uur opgehaald worden en dan naar het hotel. Ik hoef niet lang na te denken, ik ga lekker naar het strand en pas om zes uur terug!

Met de badhanddoek die ik twee dagen geleden gekocht heb bij de Walmart, zoek ik een mooi plaatsje op het strand. Het is niet moeilijk om te genieten hier: heerlijk in het zonnetje vlakbij het water!

Op het strand van Pensacola

Ik vermaak me bijna twee uur prima, ook al kan ik niet helemaal het water in (ik ben maar alleen en ik kan mijn spullen niet onbewaakt achterlaten). In de verte zie ik zelfs de vin van een dolfijn, al maakt het beest zich snel uit de voeten als meer strandliefhebbers hem ontdekken.

Heerlijk genieten aan het strand

Om zes uur word ik samen met nog een aantal anderen keurig opgehaald door onze bus. We rijden een stukje verkeerd over een camperparkeerplaats (wat ook wel weer leuk is om te zien), maar dan kunnen we vlot door naar ons hotel in de buurt van het Pensacola vliegveld.

Ons hotel is in de buurt van Pensacola International Airport

Omdat alles nog onder het zand zit, douche ik even snel voor ik op zoek ga naar een restaurantje waar ik iets kan eten. Het wordt uiteindelijk de Taco Bell, waar ik een vegetarische wrap aangeraden krijg door de jongen achter de kassa. Het blijkt een goede keus geweest te zijn, want de wrap is heerlijk!

Na het eten loop ik terug naar het hotel, waar ik op mijn kamer lekker nog even tv kijk. Ik let er wel op dat ik niet te laat ga slapen, want morgen vertrekken we al om kwart over zeven. De eindbestemming dan? Orlando, vlakbij de bekende parken van Walt Disney. Ik heb er nu al zin in!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 18 (Pensacola --> Orlando)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 14

14 mei 2015: Nashville à Memphis

Een korte dag vandaag, aangezien we ‘slechts’ 360 kilometer zullen rijden. Het zal zeker geen saaie dag worden, want we gaan vandaag naar Graceland, het huis van Elvis Presley!

Net zoals de afgelopen twee dagen is ook vandaag het ontbijt inbegrepen in het hotel. Na het ontbijt worden de koffers weer verzameld en vertrekken we om acht uur richting Memphis.

We rijden over de 40 snelweg en maken onze eerste stop in de buurt van de stad Jackson. Daar brengen we een bezoek aan Casey Jones Village. Dit dorpje is speciaal opgericht om Casey Jones te herdenken, een treinmachinist die in 1900 om het leven kwam.

Casey Jones Village

In de nacht van 29 op 30 april 1900 moest Casey Jones een passagierstrein besturen. Het was een mistige, regenachtige nacht en hij liep met zijn trein achter op schema. Onderweg wist hij echter goed tijd in te halen, waardoor hij op tijd bij het station van Vaughan aankwam. Wat hij niet wist, was dat er nog een aantal treinen op het station stilstonden, waarvan er eentje op zijn rails stond. Zodra hij het zag, gebruikte hij de fluit van de trein om de passagiers te waarschuwen en begon hij uit alle macht te remmen. De passagiers overleefden de botsing allemaal, Casey Jones kwam als enige om het leven. Hij wordt in Casey Jones Village nog steeds herdacht en zijn oude huis is er te bezoeken.

Het oude huis van Casey Jones

Behalve het huis van Casey Jones, een oude treinwagon en een treinmuseum zijn er (uiteraard) ook souvenirwinkels in het dorpje en is er een Old Country Store (een ouderwetse winkel) met een restaurant.

De Old Country Store in Casey Jones Village

Als ik de winkeltjes en Country Store bekeken heb, loop ik nog een rondje over de parkeerplaats. Uit nieuwsgierigheid loop ik naar de bus die aan de andere kant van de parkeerplaats staat en tot mijn verbazing blijkt de bus uit Alaska te komen! Ik maak uiteraard een foto als bewijs, want een kentekenplaat van de staat Alaska kom je niet snel tegen aan deze kant van het land!

Het bewijs: een kentekenplaat uit Alaska!

Om elf uur rijden we weer verder richting Memphis. Onderweg regent het een beetje en komen we in een korte file terecht, die veroorzaakt wordt door wegwerkzaamheden. Gelukkig levert het niet heel veel vertraging op en zien we anderhalf uur na ons vertrek uit Casey Jones Village het eerste gebouw van Memphis: de Pyramid. Dit gebouw, dat 65 miljoen heeft gekost, was oorspronkelijk bedoeld als sportarena, maar door de hoge kosten en doordat het te weinig gebruikt werd, is het veranderd in een winkelcentrum met hotel en bowlingbaan.

De Pyramid van Memphis

We rijden door naar het Memphis Visitor Center, waar we stoppen. In het Visitor Center staan twee standbeelden, eentje van B.B. King en eentje van Elvis Presley, maar je mag ze vooral niet aanraken: beide standbeelden zijn met een alarm beveiligd…

Het met alarm beveiligde standbeeld van Elvis Presley

Vanaf het Memphis Visitor Center rijden we door naar het Lorraine Motel. Dit is het motel waar Martin Luther King werd neergeschoten toen hij een toespraak hield voor kamer 306. De krans aan het balkon geeft aan waar hij stond toen het gebeurde.

Het Lorraine Motel met de krans voor kamer 306

Voor het motel staan twee auto’s geparkeerd die lijken op de auto’s die er stonden toen Martin Luther King werd neergeschoten op 4 april 1968. Ook staat er een bord met informatie en foto’s. Een bepaalde foto maakt diepe indruk: een foto van mensen die wijzen naar de plek waar de schutter gestaan moet hebben, terwijl Martin Luther King op de grond ligt…

Het informatiebord met de foto onder '1968'

Na deze indrukwekkende ervaring is het even moeilijk om om te schakelen naar een andere King: Elvis Presley, de King of Rock ’n Roll. We rijden naar Graceland en komen terecht in de meest commerciële wereld die ik ooit gezien heb.

Welkom in Graceland... met de eerste souvenirwinkel

Terwijl onze reisleidster onze kaartjes regelt, kijk ik even rond. De prullenbakken met ‘Thank you, Thank You Very Much’ erop kan ik nog wel waarderen, maar dat de gratis WiFi verbinding me zo’n beetje dwingt in te checken bij Graceland op Facebook vind ik dan weer niet nodig.

Zelfs de prullenbakken hebben met Elvis te maken

Als we de kaartjes hebben, mogen we zelf rond gaan kijken. Ik loop door de eerste souvenirwinkel en kom uit bij een heel straatje met winkels, restaurants en Elvis-tentoonstellingen.

Het straatje met winkels, restaurants en tentoonstellingen

Nadat ik iets gegeten heb, ga ik in de rij staan om met een busje naar het huis gebracht te worden. Wat me opvalt, is dat er overal beveiliging rondloopt. Ook wordt mijn tas uitgebreid gecontroleerd voor ik, na drie kwartier in de rij te hebben gestaan, in een busje mag stappen en naar het huis gebracht wordt.

Graceland, het huis van Elvis Presley

Met behulp van een iPad en koptelefoon (die het bij mij uiteraard niet doet) mag je vervolgens door het huis lopen. Acteur John Stamos, bekend van de televisieserie Full House, vertelt samen met Elvis’ dochter Lisa Marie over de verschillende kamers en gebeurtenissen in het huis. We beginnen in de woonkamer, waar onder andere de grote pauwen op de ramen aandacht trekken.

De woonkamer met de muziekkamer

Vanaf de woonkamer mogen we doorlopen naar de slaapkamer van Elvis’ ouders, de eetkamer en de keuken. John Stamos verzekert ons ervan dat de keuken nog precies zo was als toen Elvis hier voor het laatst kookte…

De keuken

We krijgen heel kort de bekende Jungle Room te zien voor we de kelder mogen bezoeken. Hier was onder andere Elvis’ televisiekamer met maar liefst drie toestellen naast elkaar…

De televisiekamer

Een andere kamer in de kelder is de biljartkamer, die opvalt door de stoffen bekleding van de muren en zelfs het plafond.

Het plafond van de biljartkamer

Als we de trap weer oplopen, komen we uit bij de Jungle Room. Dit is de bekendste kamer in het huis en wordt zo genoemd vanwege het jungle-uiterlijk: een grastapijt op de grond, dierenbeelden en –knuffels en zelfs een waterval. In deze kamer nam Elvis ook zijn laatste twee albums op.

De bekende Jungle Room

We mogen doorlopen naar buiten en zien onder andere het kantoor en de wei voor de paarden. Ook staat er nog een kinderspeelset met een schommel.

De achterkant van het huis

De volgende halte van de tour is de Hall of Gold: een ruimte die gevuld is met alleen maar prijzen die Elvis tijdens zijn leven gewonnen heeft. Er zijn muren vol met gouden platen en trofeeën met daarnaast kledingstukken die Elvis in zijn films gedragen heeft. Zelfs de sluier die Priscilla, Elvis’ vrouw, droeg tijdens de bruiloft is te zien.

De sluier van de bruiloft

Van de Hall of Gold gaan we door naar opnieuw een ruimte vol met gouden platen en bekende kostuums die Elvis droeg tijdens zijn concerten.

Een deel van Elvis' gouden platen en kostuums

De volgende en laatste stop is de Meditation Garden, de tuin die Elvis zelf aan liet leggen voor de momenten dat hij op zoek was naar rust. Nu is het zijn laatste rustplaats: zijn graf bevindt zich in deze tuin. Naast hem liggen zijn vader en oma begraven, zijn moeders graf is naast dat van zijn vader en er is een steen ter nagedachtenis aan zijn overleden tweelingbroertje.

Elvis' graf

Na het bezoeken van het graf is de tour voorbij. Ik ga in de rij staan om terug te keren naar de overkant van de straat, waar de in- en uitgang van het Graceland landgoed is, en moet helaas weer lange tijd wachten. Er is namelijk iets mis gegaan met een vrouw in een rolstoel en ze moet met een ambulance opgehaald worden. Gelukkig lijkt ze weinig te mankeren.

Als ik eindelijk terug ben gebracht door het busje heb ik nog net tijd om rond te kijken in het Elvis Automobile Museum. In dit museum zijn de auto’s te zien waarvan Elvis de eigenaar was, maar ook auto’s die in zijn films gebruikt werden.

Het Automobile Museum

Nadat ik nog even rondgelopen heb en Elvis’ twee vliegtuigen vanuit de verte heb gezien, ga ik richting de bus om naar het hotel gebracht te worden. We maken echter eerst nog een stop bij de Sun Studio, de studio waar Elvis veel nummers opgenomen heeft.

De Sun Studio

In de Sun Studio worden tegenwoordig rondleidingen gegeven en je kunt er wat drinken. Ook kun je er alle posters en foto’s aan de muur bewonderen. Tussen al die foto’s kom ik een document tegen uit 1955 dat ondertekend is door Elvis Presley en door zijn vader, Vernon Presley.

Het ondertekende document uit 1955

Vanaf de Sun Studio rijden we rechtstreeks naar het hotel. Omdat het nog vroeg in de avond is, loop ik richting Beale Street, de bekende hoofdstraat van Memphis met alle winkels, restaurants en bars.

Beale Street

Omdat het me niet verstandig lijkt om hier als vrouw alleen ’s avonds laat rond te lopen, blijf ik maar kort voor ik terug ga naar mijn hotelkamer. Ik werk nog even alle verslagen bij en lees alvast de informatie voor morgen, als de rit naar New Orleans gaat.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 (Memphis --> New Orleans)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 7

7 mei 2015: Toronto à Niagara Falls

Het programma voor vandaag geeft aan dat het zeker een bijzondere dag gaat worden. We zullen eerst naar de CN Tower rijden hier in Toronto, waar ik naar boven mag om uit te kijken over de stad, en daarna bezoeken we de Niagara Falls. Vooral daar heb ik heel veel zin in!

Maar eerst ben ik nog in het hotel in Toronto. Zoals gebruikelijk ben ik vroeg wakker, misschien ook door het niet al te schone dekbed. Zodra het dan ook niet meer belachelijk vroeg is, sta ik op om extra lang te douchen. Ik haal een ontbijt bij de Starbucks, die gelukkig al om half zeven open is, en heb even contact met het thuisfront in Nederland. Terwijl ik praat, loopt er een nogal vreemde zwerfster rond, maar gelukkig staat er een beveiliger vlakbij die haar scherp in de gaten houdt.

Na het ontbijt loop ik terug naar het hotel om de laatste dingen in mijn koffer te stoppen. Ik breng mijn koffer zelf naar de bus in plaats van dat ik wacht op de bagageservice (bij een groepsrondreis is het gebruikelijk om de koffer op een bepaald tijdstip voor de deur van de kamer te zetten, waarna deze door het hotelpersoneel naar de bus wordt gebracht) en wacht dan rustig in de lobby van het hotel tot het tijd is om te vertrekken.

Vandaag rijden we om acht uur weg. We beginnen met een rit door de stad, waarbij we een mix zien van oude en moderne gebouwen. We maken een korte fotostop bij één van de moderne gebouwen, dat er vanuit de lucht als een oog uit zou zien (witte, ronde vorm in het midden en twee gebouwen eromheen). Ik weet helaas niet hoe het gebouw precies heet of wat voor soort gebouw het is, alleen dat het bekend staat als ‘Eye Ball Building’ (oogbalgebouw).

Het Eye Ball Building

We rijden verder langs diverse oude gebouwen, waaronder ook een gebouw dat me aan de Tower in Londen doet denken. Tussen alle hoge en moderne gebouwen staan af en toe oude kerken, iets dat het straatbeeld van Toronto erg uniek maakt. Maar het meest opvallende gebouw van Toronto is toch wel de CN Tower.

De CN Tower, gezien vanuit de bus

De CN Tower – oftewel de Canadian National Tower – is een toren van 553 meter hoog, die dienst doet als zendmast. Daarnaast is het een grote toeristenattractie, want je kunt er naar boven en op 350 meter hoogte over de stad uitkijken. En dat is precies wat ik ga doen!

Aan de voet van de CN Tower

Omdat de stadsrondrit vrij snel ging door weinig stops en oponthoud, zijn we echter te vroeg bij de toren: we kunnen pas vanaf negen uur naar boven. We wachten buiten in het zonnetje, want het is – we zijn het al bijna als vanzelfsprekend gaan beschouwen – een prachtig heldere dag. Dat belooft straks een mooi uitzicht!

Om negen uur is het dan zo ver: we mogen het gebouw in. Uiteraard is er een veiligheidscontrole voor we naar de liften door kunnen lopen. De lift is absoluut niet geschikt voor mensen met hoogtevrees (al is een uitkijk op 350 meter hoogte natuurlijk ook niet echt iets voor hen!), want de voorkant is gemaakt van glas. Terwijl we omhoog gaan naar 350 meter kunnen we dan ook al uitkijken over de stad. De lift gaat overigens erg snel: hij bereikt een snelheid van 22 kilometer per uur en doet er slechts 58 seconden over om boven te komen.

Uitzicht vanuit de lift over Toronto

Als we boven zijn, hoor ik spontaan hier en daar ‘wauw!’ Ik ben het er mee eens, want het uitzicht is werkelijk prachtig. Je kunt kilometers verder kijken en overal is wel weer iets anders te zien.

Het uitzicht over Toronto vanaf de bovenste verdieping van de CN Tower

De lift had ons naar de bovenste verdieping gebracht, waar je niet helemaal rond kunt lopen, maar een trap brengt je iets lager naar het uitkijkplatform buiten. Hier kun je wel helemaal rondlopen en Toronto echt van alle kanten bekijken.

Het uitzicht vanaf een verdieping lager, waar je buiten kunt lopen

Het meest bijzondere is echter toch wel de ‘glazen’ vloer. Een gedeelte van de vloer is namelijk zo gemaakt dat je helemaal naar beneden kunt kijken. Na de eerste stap, die ik toch wel een beetje spannend vind, loop ik hier overheen. Beneden kan ik het aquarium van Toronto zien en daarnaast zie ik onze twee geparkeerde bussen staan.

Vanaf de glazen vloer kijk je zo naar beneden op het dak van het aquarium. De twee witte rechthoeken er vlakbij zijn onze twee bussen.

Ik loop nog een paar rondjes, zowel op deze verdieping als op de bovenste, en bekijk ook alle informatieborden die ophangen met feitjes over de toren en bijzondere momenten. Natuurlijk loop ik ook nog een keer over het ‘glazen’ gedeelte!

Het bewijs: ik heb op de 'glazen' vloer gestaan!

Uiteindelijk moeten we dan toch terug naar beneden. Daar krijgen we nog even tijd om in de souvenirwinkel rond te kijken voor we terug naar de bus gaan. Rond tien uur rijden we weg bij de toren, op weg naar de Niagara Falls.

In de souvenirwinkel staat de CN Tower nagebouwd als Lego-kunstwerk!

Het is vandaag maar een korte rit: zo’n 130 kilometer. We stoppen onderweg dan ook niet, maar rijden in één keer door naar de Canadese kant van de Niagara Falls. De watervallen van de Niagara Falls liggen namelijk op de grens van de Verenigde Staten en Canada en kunnen van beide kanten bekeken worden. De Canadese kant wordt echter door veel mensen als mooiste beschouwd. Het is ook de kant waar het meest op toerisme gerekend wordt met restaurants, attracties en de Skylon Tower: een hoge toren met bovenin een uitkijkpunt en een ronddraaiend restaurant. Hier zullen wij later vandaag ook lunchen.

Onze eerste stop is echter bij de helikopters, want er zijn drie mensen uit de bus die met een helikopter over de watervallen zullen vliegen. Onze reisleidster gaat met hen mee, terwijl wij door de chauffeur naar de Niagara Whirlpool worden gebracht: een gedeelte voor de watervallen met wild stromend water. Er is een mogelijkheid om in een karretje naar de overkant te gaan, maar helaas hebben wij hier geen tijd voor.

Niagara Whirlpool met het karretje naar de overkant

Nadat we even rondgekeken hebben, brengt onze chauffeur ons terug naar de helikopters. Als iedereen weer in de bus zit, rijden we richting het uitkijkpunt Table Rock. Daar zien we eindelijk de watervallen voor het eerst. Vanuit de bus worden er al heel veel foto’s gemaakt door iedereen, maar natuurlijk krijgen we de gelegenheid om buiten rond te lopen.

Het eerste zicht op de mist van de watervallen

Als we eenmaal buiten staan en het geluid van het water horen, is het net alsof we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Vergeten zijn het dubieuze dekbed in het hotel in Toronto, de vele uren in de bus en zelfs het uitzicht vanaf de CN Tower. Dit is echt onbeschrijflijk!

 

De Horseshoe Falls

We krijgen een halfuur de tijd om foto’s te maken van de drie watervallen: de Horseshoe Falls, de American Falls en de Bridal Veil Falls. De Horseshoe Falls is de grootste waterval en lijkt qua vorm op een hoefijzer. De American Falls liggen aan de Amerikaanse kant, de Bridal Veil is een ‘klein’ watervalletje ernaast.

De American Falls. Het meest rechtse stukje waterval is de Bridal Veil.

Tegen de tijd dat we terug bij de bus zijn, hebben we met z’n allen zeker al honderden foto’s gemaakt. En we gaan nog niet weg! We rijden langs de watervallen richting de Skylon Tower, waar we zullen lunchen. De toren is in totaal 160 meter hoog, wat betekent dat er bovenin een prachtig uitzicht is over de watervallen. Voor ons zal het nog specialer zijn, want wij gaan lunchen in het ronddraaiende restaurant!

De Skylon Tower

Het restaurant bevindt zich bovenin de toren. De buitenkant van de toren en het middelste gedeelte staan stil, maar de vloer daar tussenin draait. Op die manier heb je elke keer weer een ander uitzicht. In een uur tijd draait de vloer één rondje.

Uitzicht vanuit het restaurant op de Horseshoe Falls

Terwijl we foto’s blijven maken en constant naar buiten kijken, krijgen we een heerlijke lunch geserveerd. De vegetarische maaltijd die ik uiteraard besteld heb, is werkelijk vijf sterren waard: het smaakt meer dan uitstekend! Mijn complimenten aan de kok!

De American Falls en Bridal Veil (helemaal rechts) vanuit de Skylon Tower

Als we uitgegeten zijn, gaan we terug met de lift naar beneden. Onze reisleidster regelt dat we met ons kaartje vanavond nog terug kunnen gaan, mochten we dat willen. ’s Avonds zijn de watervallen namelijk verlicht en aangezien ons hotel niet ver is, is het absoluut een optie om terug te gaan met bijvoorbeeld de shuttlebus. We spreken echter met een groepje Nederlands sprekende mensen af om vanavond terug te gaan lopen.

Maar eerst is het nog tijd voor een derde speciale ervaring: we zullen met een boot langs de watervallen varen tot vlakbij de Horseshoe Falls. Veel mensen die lezen over de Niagara Falls hebben van de Maid of the Mist gehoord, maar dat is de Amerikaanse boot die naar de Horseshoe Falls vaart. Wij gaan mee met de Hornblower, de Canadese boot. Eerst rijden we echter nog door het commerciële dorpje en zien we diverse opvallende restaurants en winkels.

Een chocolade/snoepwinkel in het dorpje bij de watervallen

Als we bij de boot zijn, krijgen we allemaal een rode poncho om te voorkomen dat we helemaal nat worden. Dan mogen we aan boord en varen we als eerste langs de American Falls. De ervaring is nauwelijks te beschrijven als je het geluid van het vallende water van zo dichtbij hoort en de waterdruppels voelt.

De American Falls vanaf de boot

De boot vaart verder naar de Horseshoe Falls. Vanwege de vele waterdruppels probeer ik mijn camera een beetje onder mijn poncho te houden, maar natuurlijk laat ik wel even vastleggen dat ik hier geweest ben!

Het bewijs: op de boot bij de Horseshoe Falls!

Na deze geweldige ervaring keert de boot om. We zien onderweg nog een prachtige regenboog en laten ons voor de tweede keer onder regenen door de American Falls. Dan staan we weer aan land: nat, maar een onvergetelijke ervaring rijker.

Een prachtige regenboog onderweg

We krijgen nog heel even tijd om wat laatste foto’s te maken en op te drogen voor we met de bus naar de duty free winkel (belastingvrije winkel) rijden: we zitten immers vlakbij de grens. We krijgen ruim de tijd om eventueel iets te kopen, maar ik hou het bij nog even lekker in het zonnetje zitten buiten en wat foto’s maken.

Een close-up van de Bridal Veil, de kleinste van de watervallen

Uiteindelijk gaan we richting het hotel, dat op ongeveer twee kilometer afstand van de watervallen ligt. Ik doe snel een paar boodschappen en dan sluit ik me aan bij het groepje dat nog teruggaat. We lopen in rustig tempo de twee kilometer terug, wat goed te doen blijkt te zijn. Het is makkelijk te vinden, het weer is nog goed en er is onderweg genoeg te zien.

Het uitzicht onderweg bestaat onder andere uit... eekhoorns.

Omdat het nog vrij licht is als we terug bij de watervallen zijn, besluiten we eerst iets te eten. Na de lunch van vanmiddag heeft niemand nog echt heel veel honger, dus houden we het bij iets kleins van het Market Café van het Hilton Hotel. Uiteraard passen de prijzen bij zo’n chic hotel…

Na het eten gaan we terug naar de Skylon Tower. We nemen de lift naar boven en zien dan de inmiddels prachtig verlichte watervallen.

De verlichte American Falls en Bridal Veil

Opnieuw loopt het getal van het aantal foto’s dat ik nog kan maken met dit fotokaartje in mijn camera in snel tempo terug. Het is uiteraard lastig om foto’s te maken van de verlichte watervallen in het donker, maar ik probeer het wel, aangezien ik dit thuis zeker terug wil zien.

De Horseshoe Falls zijn verlicht met de kleuren rood-wit-rood, net als de Canadese vlag

Ten slotte besluiten we om toch maar terug te gaan lopen. Morgen zullen we de watervallen nog één laatste keer zien als we de grens over gaan.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8 (Niagara Falls --> York)