Reisverslag Belfast 2019: dag 2

Vrijdag 27 december 2019

Gisteren zijn we aangekomen in Belfast en hebben we al een stukje van de stad gezien. Vandaag willen we nog meer zien door middel van een Hop On Hop Off bustour.

We beginnen de dag met onze vaste ochtendrituelen en gaan dan naar beneden voor het ontbijt, dat inclusief is. Het is een buffet met warme gerechten, yoghurt, fruit, brood en broodjes, beleg en koude en warme drankjes. Alles bij elkaar is er genoeg keuze voor een goed begin van de dag!

Na het ontbijt verzamelen we onze spullen en gaan we op stap. Met de bus reizen we naar het centrum, waar we kaartjes kopen voor de Hop On Hop Off bustour. We stappen in de bus, die niet lang daarna begint te rijden. We hebben een folder gekregen om de route te volgen, maar de chauffeur volgt een aangepaste route: hij rijdt alleen door het centrum van de stad en gaat niet langs het parlementsgebouw. We hopen dit later op de dag nog te zien.

De bus rijdt het centrum uit en brengt ons bij Queens University, één van de universiteiten van de stad. Hier stappen we uit. Naast de Queens University is een park: de Botanic Gardens. In dit park staat het Palm House, een overdekte kas voor tropische planten. We lopen een rondje binnen en gaan vervolgens door naar de Rose Gardens, de rozentuin. Deze staat helaas niet in bloei, wat we al verwacht hadden. We kijken nog even verder rond, maar gaan dan terug naar de bushalte.

Queens University

Het Palm House in de Botanic Gardens

Vanwege het winterseizoen rijdt de Hop On Hop Off bus niet veel, merken we: we moeten bijna een halfuur wachten. Als de bus er eindelijk is, besluiten we maar te blijven zitten en niet meer uit te stappen. We hebben nog kaartjes voor de gewone bus, dus als we nog iets wat langer willen bekijken, kunnen we dat altijd nog doen.

De bus rijdt naar het westen van de stad, de wijk waar de vredesmuur staat. Mede door het sombere weer heeft de wijk een wat grauwe uitstraling. De bus rijdt langs de muur, die op verschillende plaatsen versierd is met enorme muurschilderingen. Er zijn twee delen van de muur: het internationale gedeelte, waar muurschilderingen van onder andere Nelson Mandela en Martin Luther King te zien zijn, en het vredesgedeelte. Dit tweede deel was vroeger vooral de scheiding tussen katholiek en protestant Belfast met bewaakte poorten op een aantal plaatsen. Tegenwoordig zijn de poorten gewoon open en kun je rustig van het westen naar het oosten reizen en andersom.

Muurschildering van Nelson Mandela

Muurschildering met rechts Martin Luther King

Van de muurschilderingen gaan we door naar Belfast Castle, het kasteel dat hoger gelegen is. Van de bergen rondom de stad is weinig te zien, doordat het erg mistig is. Het lijkt zelfs bij het kasteel te regenen, maar gelukkig valt dit mee.

Het 'uitzicht' over de stad met de mist

Na een korte stop bij het kasteel gaan we via de snelweg terug naar de stad. Tijdens de rit kondigt de chauffeur aan dat de tour opnieuw zal beginnen om kwart voor één. We besluiten snel een broodje te halen en vervolgens terug de bus in te stappen, zodat we de andere kant van de stad ook nog kunnen zien. Dit lukt en om kwart voor één zitten we keurig terug in de bus.

Belfast Castle

De bus gaat nu naar het oosten van de stad, te beginnen met het Titanic Quarter. We zien het museum, dat we morgen zullen bezoeken, en de Nomadic: het enige schip van de White Star Line dat nog bestaat. Ook die zullen we morgen bezoeken.

Het Titanic Belfast Museum met links het nieuwe Titanic hotel

De chauffeur benoemt nog even de Titanic Studio, waar de televisieserie Game of Thrones gefilmd wordt, en een kasteelset aan de andere kant van de weg. Omdat wij de serie niet volgen, hebben wij meer interesse in de gigantische kranen Samson en Goliath, zoals ze genoemd worden.

Goliath, de voorste kraan, met bovenop wat kerstverlichting

We verlaten het Titanic Quarter en rijden verder Oost-Belfast in. Ook hier zien we diverse muurschilderingen. Vaak gaan deze over de Eerste Wereldoorlog. Veel soldaten die gevochten hebben, kwamen namelijk uit Oost-Belfast.

Muurschildering over de Eerste Wereldoorlog

Deze keer rijdt de bus wel verder naar Stormont, het parlementsgebouw. Nieuw is dat er een toegangspoort is met een controle: een beveiliger loopt een rondje door de bus voor we verder mogen rijden. De bus stopt kort voor foto’s en gaat dan weer verder.

Stormont, het parlementsgebouw

Zonder stops komen we terug in het centrum, waar we bij St George’s Market uitstappen. Dit is een overdekte markthal. We kijken even rond en nemen een warm drankje om weer op te warmen na de koude busrit.

St. George's Market

Als we opgewarmd zijn, gaan we met een gewone bus terug naar het oosten. Hier gaan we op zoek naar Aunt Sandra’s Candy Factory, een oud snoepwinkeltje. De winkel is helaas dicht en op de fabriek hangt een ‘Te koop’ bord. Even zoeken op Internet leert ons dat de winkel zich meer gericht heeft op shows en geen rondleidingen meer doet in de fabriek. We vinden het jammer, want het was altijd een leuk winkeltje om te kijken.

Aunt Sandra's - helaas gesloten

Vanaf Aunt Sandra’s gaan we lopend naar CS Lewis Square, een plein dat opgedragen is aan de uit Belfast afkomstige schrijver van de Narnia-boeken. Op het plein zijn diverse beelden te zien uit het boek De leeuw, de heks en de kleerkast, het bekendste boek uit de serie. We zien de grote leeuw Aslan, de Bevers, meneer Tumnus en natuurlijk ook de heks.

Aslan, de leeuw uit de Narnia-boeken

Iets aan de buitenkant van het plein staat ook nog een standbeeld van de schrijver zelf bij een grote kledingkast. Dit had ik al gezien tijdens een eerder bezoek aan de stad, maar de rest van het plein is ook voor mij nieuw.

The Searcher, het standbeeld van C.S. Lewis zelf

Nadat we rondgekeken hebben, ook bij het EastSide Visitor Center met een grote muurschildering van bekende mensen uit Belfast, lopen we de straat verder af richting Dee Street. Hier bevindt zich de bekendste Titanic muurschildering, die een paar jaar geleden weer helemaal opgeknapt is.

EastSide Visitor Center muurschildering met bekende mensen uit Belfast

De Titanic muurschildering van Dee Street

We gaan nog verder naar de Yardmen, een kunstwerk dat opgedragen is aan alle mensen die aan de Titanic en de vele andere schepen van de White Star Line hebben meegebouwd.

De Yardmen (met kerstversiering)

De laatste stop in de straat heeft twee muurschilderingen: eentje voor de Titanic en eentje voor de vrede in de stad. Belfast heeft jarenlang veel problemen gekend tussen de katholieken en protestanten en hoewel het nog steeds een gevoelig onderwerp is, is de rust wel teruggekeerd in de stad.

Titanic muurkunstwerk Ship of Dreams

Vrede in Belfast

Met de bus gaan we terug naar het centrum. Bij de City Hall kijken we nog even bij de Titanic Memorial Garden: een herdenkingsmonument met de namen van alle slachtoffers van de scheepsramp.

Titanic Memorial Garden

Van het monument gaan we naar Victoria Square, waar we vlakbij een straat in gaan om te kijken bij het pizzarestaurant Little Wing. Het is even wachten, maar dan kunnen we aan tafel voor een heerlijke pizza.

Na het eten halen we nog even een paar boodschappen voor we terug naar het hotel gaan. Het is een lange dag geweest, waarbij we veel gezien hebben van de stad. Morgen zullen we ons meer richten op de Titanic-geschiedenis van de stad: dan bezoeken we het Titanic Belfast museum.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag VS 2019: dag 8 - Vicksburg --> Memphis

Zondag 11 augustus 2019

Gisteren hebben we de staat Louisiana verlaten en zijn we naar Mississippi gereisd. Vandaag zullen we opnieuw naar een andere staat gaan: Tennessee, met de stad Memphis.

Omdat we later vandaag een museumbezoek gepland hebben met een begintijd, staan we extra vroeg op. We douchen snel en kleden ons aan en gaan dan naar de receptie voor het ontbijt. Zoals altijd is het prima met keus in toast, bagels, broodjes, yoghurt en ei. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer, waar we inpakken en de auto inladen. Dan checken we uit en gaan we op weg.

Het is 's ochtends zo warm en vochtig buiten dat dit met de cameralens gebeurt...

Eerst rijden we nog terug naar Vicksburg Military Park, het nationale park dat we gisteren bezocht hebben. Bij het Visitor Center – het bezoekerscentrum met informatie en een winkeltje – kijken we even rond en kopen we een informatieboekje over Vicksburg met achtergrondinformatie over de Civil War en de Slag bij Vicksburg.

Vanaf het Visitor Center beginnen we aan onze rit naar Memphis. We volgen de 20 snelweg, rijden nog een klein stukje over de Natchez Trace Parkway en gaan dan de 55 op. Het landschap is een klein beetje heuvelachtig, verder is het niet heel spectaculair. Bij een tankstation stoppen we om van chauffeur te wisselen, waarna de rit verder gaat over de 55. De weg blijft hetzelfde en als we twee uur later bij een Rest Area (een stopplaats langs de snelweg) stoppen om weer van chauffeur te wisselen, lijkt het alsof we pas net uit Vicksburg zijn vertrokken.

Weer een nieuwe staat in!

Gelukkig is dit niet zo: we hoeven nog maar zeventien mijl naar Memphis. De 55 brengt ons naar de stad toe. Onze eerste stop is het Welcome Center, waar ik in 2015 ook geweest ben. In het welkomstcentrum staat een standbeeld van B.B. King en natuurlijk ook van de King of Rock ’n Roll: Elvis Presley.

Elvis in het welkomstcentrum

Als we weg willen rijden bij het welkomstcentrum zien we ons hotel al liggen. We twijfelen even om alvast in te checken, maar aangezien het nog ruim voor drieën is en de kamer waarschijnlijk dus nog niet klaar is, rijden we verder.

We gaan naar het Lorraine Motel, het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Eerst kijken we bij de herdenkingsplaats, waar een grote krans hangt en waar op een bord informatie te lezen is over die 4 april 1968.

Hier werd Martin Luther King op 4 april 1968 doodgeschoten

Vervolgens lopen we naar de ingang van het Civil Rights Museum, dat zich nu in het motel bevindt. Officieel mogen we pas om twee uur naar binnen (het is half twee), maar de vrouw achter de balie laat ons doorlopen naar de eerste expositieruimte. Die vertelt over het ontstaan van slavernij en over hoe slaven behandeld werden: wreed, oneerlijk, alsof ze geen echte mensen waren.

De tweede ruimte toont ons een indrukwekkende film over hoe donkere mensen op hebben proberen te komen voor gelijke rechten. Sommige acties waren succesvol, maar velen ook niet. De film gaat over in de volgende expositieruimte, waar meer te zien en lezen is over de protestacties door donkere mensen en de reacties daarop, zoals de Ku Klux Klan.

Deze expositieruimte is het begin van een indrukwekkende route door het leven van donkere mensen, die jarenlang hebben moeten vechten voor gelijke rechten en een eerlijke behandeling. Een onderdeel daarvan is uiteraard Martin Luther King, die vreedzaam protesteerde voor gelijke rechten. Ook Rosa Parks wordt genoemd – de vrouw die op moest staan in de bus om plaats te maken voor blanke mensen en dat weigerde. Een informatiebordje vertelt ons dat het gebruikelijk was dat donkere mensen bij de buschauffeur hun rit betaalden, dan weer uitstapten en vervolgens achterin alleen in mochten stappen – iets wat wij ons eigenlijk niet voor kunnen stellen.

De bus met een standbeeld van Rosa Parks

Er volgen meer verhalen: de Lunch Sit Ins bijvoorbeeld, waar we in Tallahassee ook over gelezen hadden. Donkere mensen gingen naar winkels met een lunchgedeelte en bestelden daar eten. Dit kregen ze echter niet, want alleen blanke mensen mochten er eten. Ze bleven toch gewoon zitten en zelfs als hen gevraagd werd weg te gaan, bleven ze zitten tot ze uiteindelijk weggesleept werden door de politie. Hun actie had na een tijd wel succes, want iedereen mocht gaan eten in de lunchgedeeltes.

Een ander verhaal is de busreis van een groep donkere mensen. Ze reisden met gewone bussen van plaats naar plaats, iets wat eigenlijk niet toegestaan was in de tijd dat zij leefden. In sommige steden werden ze opgewacht en in elkaar geslagen. In één stad, zo lezen we, wachtte de politieagent zelfs expres met ingrijpen, zodat de Ku Klux Klan vijftien minuten de tijd had om de donkere jongens in elkaar te slaan.

Nog een triest verhaal is de kindermars: donkere kinderen die vreedzaam naar de kerk marcheerden als protestactie. Met een hogedrukspuit werden ze verjaagd. Ook is er een bom afgegaan bij de kinderkerk, waarbij een aantal kinderen om het leven zijn gekomen.

We komen ook bij de kamers waar Martin Luther King verbleef van 3 op 4 april 1968. We krijgen een stuk te zien van de toespraak die hij voor zijn dood gaf, waarin woorden klinken die doen vermoeden dat hij vreesde voor zijn leven. Op 4 april werd die angst werkelijkheid: ’s avonds werd hij op het balkon voor zijn kamer doodgeschoten.

Bij de kamer hangt nu een eerbiedige stilte. Alleen één van zijn lievelingsliederen klinkt op de achtergrond. We vinden het indrukwekkend om hier te zijn, maar het heeft ook iets raars: hier stond Martin Luther King lang geleden en ineens werd hij neergeschoten.

Het museum is hier echter nog niet ten einde. Er is nog een giftshop, waar veel boeken verkocht worden met verhalen van en over protesterende donkere mensen en daarnaast de commerciële aandenkens als magneten en T-shirts. Mijn man heeft een eigen T-shirt meegenomen: hij werkt op een Martin Luther King school en overhandigt een T-shirt van de school bij de balie om de mensen te laten weten dat er ook in Nederland aan deze bijzondere man gedacht wordt.

Aan de overkant van de straat gaat het museum verder. Dit deel gaat vooral over de zoektocht naar de moordenaar van Martin Luther King en zijn motief. De plek waar hij schoot, is ook te zien, wat iets heel bizars heeft.

Diep onder de indruk verlaten we het museum. We kijken nog één keer rond, ook bij het motelbord met de bekende tekst van Martin Luther King: ‘I have a dream’.

"I have a dream..."

We verlaten het parkeerterrein en rijden in stilte weg. Na alle indrukwekkende verhalen is het moeilijk om te schakelen naar iets anders, maar de dag is nog niet klaar voor ons: we gaan nog naar de Sun Studio, een opnamestudio waar Elvis Presley zijn eerste plaat opnam. Bij de balie melden we ons aan voor de rondleiding van half vijf.

Het is pas kwart over vier, dus we hebben nog tijd om rond te kijken in het gezellige café voor de studio. Overal hangen posters, platen en andere muzikale herinneringen en natuurlijk zijn er T-shirts te koop.

In de Sun Studio

Om half vijf mogen we onze gids de trap op naar boven volgen. Daar wordt de geschiedenis van de Sun Studio verteld: Sam Philips begon lang geleden de Memphis Recording Service, die uitgroeide tot de Sun Studio. Zijn platen werden gedraaid bij een populair radiostation, waarvan het originele meubilair achter glas te bekijken is. Op de grond liggen enkele kapotte platen, omdat een populaire DJ van die tijd de gewoonte had platen kapot te gooien als hij het liedje niet leuk vond.

De oude radiostudio, met kapotte platen!

We gaan terug naar beneden en komen nu bij de echte studio. Er staan nog allerlei instrumenten, waaronder een drumstel dat van U2 is geweest. Kruisjes van plakband op de grond geven aan waar Elvis en zijn muzikanten lang geleden stonden. Aan de muur hangen foto’s van bekende artiesten en ook van de radio-DJ die niet-leuke platen kapot gooide.

Het door U2 aan de studio geschonken drumstel

Onze gids laat ook nog een staande microfoon zien, die een aantal jaar geleden aan de studio is geschonken. Het is een microfoon waar Elvis ook nog doorheen gezongen heeft. Als we beloven voorzichtig te zijn, mogen we ermee poseren.

De microfoon waar Elvis ook door gezongen heeft

De rondleiding is nu afgelopen, maar we mogen nog wel in de studio rondkijken. Als we genoeg foto’s hebben gemaakt, gaan we terug naar het café-gedeelte.

De studio met alle kruisjes op de grond geplakt

We verlaten de studio en maken buiten nog een paar foto’s. Dan rijden we naar het hotel om in te checken. We krijgen kamer 1011 met uitzicht op de Piramide van Memphis.

De Piramide van Memphis

Vanaf het hotel lopen we naar het bekende Beale Street, de straat met alle bars en restaurants. We kijken bij een aantal bars op de menukaart, maar eigenlijk zien we nergens iets dat ons echt aanspreekt. Uiteindelijk keren we om en kiezen we voor een pizzeria aan de hoofdstraat. We krijgen een enorme plaat voor onze neus met daarop de pizza, die prima smaakt.

Beale Street

Na het eten gaan we terug naar het hotel, waar we nog even zwemmen. Net als in New Orleans is het zwembad op een soort dak. Vanaf het dak hebben we uitzicht op een brug, die met kleurige letters titels van liedjes van Elvis laat zien. Waarschijnlijk heeft dit te maken met Elvis week: in de week van zijn overlijden wordt er altijd extra aandacht aan de zanger / acteur besteed.

Omdat het nog steeds erg warm is, is onze zwemkleding al droog als we weer naar binnen gaan. Op de kamer plannen we de route voor morgen, die als eerste stop Graceland heeft – het huis van Elvis.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 14

14 mei 2015: Nashville à Memphis

Een korte dag vandaag, aangezien we ‘slechts’ 360 kilometer zullen rijden. Het zal zeker geen saaie dag worden, want we gaan vandaag naar Graceland, het huis van Elvis Presley!

Net zoals de afgelopen twee dagen is ook vandaag het ontbijt inbegrepen in het hotel. Na het ontbijt worden de koffers weer verzameld en vertrekken we om acht uur richting Memphis.

We rijden over de 40 snelweg en maken onze eerste stop in de buurt van de stad Jackson. Daar brengen we een bezoek aan Casey Jones Village. Dit dorpje is speciaal opgericht om Casey Jones te herdenken, een treinmachinist die in 1900 om het leven kwam.

Casey Jones Village

In de nacht van 29 op 30 april 1900 moest Casey Jones een passagierstrein besturen. Het was een mistige, regenachtige nacht en hij liep met zijn trein achter op schema. Onderweg wist hij echter goed tijd in te halen, waardoor hij op tijd bij het station van Vaughan aankwam. Wat hij niet wist, was dat er nog een aantal treinen op het station stilstonden, waarvan er eentje op zijn rails stond. Zodra hij het zag, gebruikte hij de fluit van de trein om de passagiers te waarschuwen en begon hij uit alle macht te remmen. De passagiers overleefden de botsing allemaal, Casey Jones kwam als enige om het leven. Hij wordt in Casey Jones Village nog steeds herdacht en zijn oude huis is er te bezoeken.

Het oude huis van Casey Jones

Behalve het huis van Casey Jones, een oude treinwagon en een treinmuseum zijn er (uiteraard) ook souvenirwinkels in het dorpje en is er een Old Country Store (een ouderwetse winkel) met een restaurant.

De Old Country Store in Casey Jones Village

Als ik de winkeltjes en Country Store bekeken heb, loop ik nog een rondje over de parkeerplaats. Uit nieuwsgierigheid loop ik naar de bus die aan de andere kant van de parkeerplaats staat en tot mijn verbazing blijkt de bus uit Alaska te komen! Ik maak uiteraard een foto als bewijs, want een kentekenplaat van de staat Alaska kom je niet snel tegen aan deze kant van het land!

Het bewijs: een kentekenplaat uit Alaska!

Om elf uur rijden we weer verder richting Memphis. Onderweg regent het een beetje en komen we in een korte file terecht, die veroorzaakt wordt door wegwerkzaamheden. Gelukkig levert het niet heel veel vertraging op en zien we anderhalf uur na ons vertrek uit Casey Jones Village het eerste gebouw van Memphis: de Pyramid. Dit gebouw, dat 65 miljoen heeft gekost, was oorspronkelijk bedoeld als sportarena, maar door de hoge kosten en doordat het te weinig gebruikt werd, is het veranderd in een winkelcentrum met hotel en bowlingbaan.

De Pyramid van Memphis

We rijden door naar het Memphis Visitor Center, waar we stoppen. In het Visitor Center staan twee standbeelden, eentje van B.B. King en eentje van Elvis Presley, maar je mag ze vooral niet aanraken: beide standbeelden zijn met een alarm beveiligd…

Het met alarm beveiligde standbeeld van Elvis Presley

Vanaf het Memphis Visitor Center rijden we door naar het Lorraine Motel. Dit is het motel waar Martin Luther King werd neergeschoten toen hij een toespraak hield voor kamer 306. De krans aan het balkon geeft aan waar hij stond toen het gebeurde.

Het Lorraine Motel met de krans voor kamer 306

Voor het motel staan twee auto’s geparkeerd die lijken op de auto’s die er stonden toen Martin Luther King werd neergeschoten op 4 april 1968. Ook staat er een bord met informatie en foto’s. Een bepaalde foto maakt diepe indruk: een foto van mensen die wijzen naar de plek waar de schutter gestaan moet hebben, terwijl Martin Luther King op de grond ligt…

Het informatiebord met de foto onder '1968'

Na deze indrukwekkende ervaring is het even moeilijk om om te schakelen naar een andere King: Elvis Presley, de King of Rock ’n Roll. We rijden naar Graceland en komen terecht in de meest commerciële wereld die ik ooit gezien heb.

Welkom in Graceland... met de eerste souvenirwinkel

Terwijl onze reisleidster onze kaartjes regelt, kijk ik even rond. De prullenbakken met ‘Thank you, Thank You Very Much’ erop kan ik nog wel waarderen, maar dat de gratis WiFi verbinding me zo’n beetje dwingt in te checken bij Graceland op Facebook vind ik dan weer niet nodig.

Zelfs de prullenbakken hebben met Elvis te maken

Als we de kaartjes hebben, mogen we zelf rond gaan kijken. Ik loop door de eerste souvenirwinkel en kom uit bij een heel straatje met winkels, restaurants en Elvis-tentoonstellingen.

Het straatje met winkels, restaurants en tentoonstellingen

Nadat ik iets gegeten heb, ga ik in de rij staan om met een busje naar het huis gebracht te worden. Wat me opvalt, is dat er overal beveiliging rondloopt. Ook wordt mijn tas uitgebreid gecontroleerd voor ik, na drie kwartier in de rij te hebben gestaan, in een busje mag stappen en naar het huis gebracht wordt.

Graceland, het huis van Elvis Presley

Met behulp van een iPad en koptelefoon (die het bij mij uiteraard niet doet) mag je vervolgens door het huis lopen. Acteur John Stamos, bekend van de televisieserie Full House, vertelt samen met Elvis’ dochter Lisa Marie over de verschillende kamers en gebeurtenissen in het huis. We beginnen in de woonkamer, waar onder andere de grote pauwen op de ramen aandacht trekken.

De woonkamer met de muziekkamer

Vanaf de woonkamer mogen we doorlopen naar de slaapkamer van Elvis’ ouders, de eetkamer en de keuken. John Stamos verzekert ons ervan dat de keuken nog precies zo was als toen Elvis hier voor het laatst kookte…

De keuken

We krijgen heel kort de bekende Jungle Room te zien voor we de kelder mogen bezoeken. Hier was onder andere Elvis’ televisiekamer met maar liefst drie toestellen naast elkaar…

De televisiekamer

Een andere kamer in de kelder is de biljartkamer, die opvalt door de stoffen bekleding van de muren en zelfs het plafond.

Het plafond van de biljartkamer

Als we de trap weer oplopen, komen we uit bij de Jungle Room. Dit is de bekendste kamer in het huis en wordt zo genoemd vanwege het jungle-uiterlijk: een grastapijt op de grond, dierenbeelden en –knuffels en zelfs een waterval. In deze kamer nam Elvis ook zijn laatste twee albums op.

De bekende Jungle Room

We mogen doorlopen naar buiten en zien onder andere het kantoor en de wei voor de paarden. Ook staat er nog een kinderspeelset met een schommel.

De achterkant van het huis

De volgende halte van de tour is de Hall of Gold: een ruimte die gevuld is met alleen maar prijzen die Elvis tijdens zijn leven gewonnen heeft. Er zijn muren vol met gouden platen en trofeeën met daarnaast kledingstukken die Elvis in zijn films gedragen heeft. Zelfs de sluier die Priscilla, Elvis’ vrouw, droeg tijdens de bruiloft is te zien.

De sluier van de bruiloft

Van de Hall of Gold gaan we door naar opnieuw een ruimte vol met gouden platen en bekende kostuums die Elvis droeg tijdens zijn concerten.

Een deel van Elvis' gouden platen en kostuums

De volgende en laatste stop is de Meditation Garden, de tuin die Elvis zelf aan liet leggen voor de momenten dat hij op zoek was naar rust. Nu is het zijn laatste rustplaats: zijn graf bevindt zich in deze tuin. Naast hem liggen zijn vader en oma begraven, zijn moeders graf is naast dat van zijn vader en er is een steen ter nagedachtenis aan zijn overleden tweelingbroertje.

Elvis' graf

Na het bezoeken van het graf is de tour voorbij. Ik ga in de rij staan om terug te keren naar de overkant van de straat, waar de in- en uitgang van het Graceland landgoed is, en moet helaas weer lange tijd wachten. Er is namelijk iets mis gegaan met een vrouw in een rolstoel en ze moet met een ambulance opgehaald worden. Gelukkig lijkt ze weinig te mankeren.

Als ik eindelijk terug ben gebracht door het busje heb ik nog net tijd om rond te kijken in het Elvis Automobile Museum. In dit museum zijn de auto’s te zien waarvan Elvis de eigenaar was, maar ook auto’s die in zijn films gebruikt werden.

Het Automobile Museum

Nadat ik nog even rondgelopen heb en Elvis’ twee vliegtuigen vanuit de verte heb gezien, ga ik richting de bus om naar het hotel gebracht te worden. We maken echter eerst nog een stop bij de Sun Studio, de studio waar Elvis veel nummers opgenomen heeft.

De Sun Studio

In de Sun Studio worden tegenwoordig rondleidingen gegeven en je kunt er wat drinken. Ook kun je er alle posters en foto’s aan de muur bewonderen. Tussen al die foto’s kom ik een document tegen uit 1955 dat ondertekend is door Elvis Presley en door zijn vader, Vernon Presley.

Het ondertekende document uit 1955

Vanaf de Sun Studio rijden we rechtstreeks naar het hotel. Omdat het nog vroeg in de avond is, loop ik richting Beale Street, de bekende hoofdstraat van Memphis met alle winkels, restaurants en bars.

Beale Street

Omdat het me niet verstandig lijkt om hier als vrouw alleen ’s avonds laat rond te lopen, blijf ik maar kort voor ik terug ga naar mijn hotelkamer. Ik werk nog even alle verslagen bij en lees alvast de informatie voor morgen, als de rit naar New Orleans gaat.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 (Memphis --> New Orleans)