Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 7

7 mei 2015: Toronto à Niagara Falls

Het programma voor vandaag geeft aan dat het zeker een bijzondere dag gaat worden. We zullen eerst naar de CN Tower rijden hier in Toronto, waar ik naar boven mag om uit te kijken over de stad, en daarna bezoeken we de Niagara Falls. Vooral daar heb ik heel veel zin in!

Maar eerst ben ik nog in het hotel in Toronto. Zoals gebruikelijk ben ik vroeg wakker, misschien ook door het niet al te schone dekbed. Zodra het dan ook niet meer belachelijk vroeg is, sta ik op om extra lang te douchen. Ik haal een ontbijt bij de Starbucks, die gelukkig al om half zeven open is, en heb even contact met het thuisfront in Nederland. Terwijl ik praat, loopt er een nogal vreemde zwerfster rond, maar gelukkig staat er een beveiliger vlakbij die haar scherp in de gaten houdt.

Na het ontbijt loop ik terug naar het hotel om de laatste dingen in mijn koffer te stoppen. Ik breng mijn koffer zelf naar de bus in plaats van dat ik wacht op de bagageservice (bij een groepsrondreis is het gebruikelijk om de koffer op een bepaald tijdstip voor de deur van de kamer te zetten, waarna deze door het hotelpersoneel naar de bus wordt gebracht) en wacht dan rustig in de lobby van het hotel tot het tijd is om te vertrekken.

Vandaag rijden we om acht uur weg. We beginnen met een rit door de stad, waarbij we een mix zien van oude en moderne gebouwen. We maken een korte fotostop bij één van de moderne gebouwen, dat er vanuit de lucht als een oog uit zou zien (witte, ronde vorm in het midden en twee gebouwen eromheen). Ik weet helaas niet hoe het gebouw precies heet of wat voor soort gebouw het is, alleen dat het bekend staat als ‘Eye Ball Building’ (oogbalgebouw).

Het Eye Ball Building

We rijden verder langs diverse oude gebouwen, waaronder ook een gebouw dat me aan de Tower in Londen doet denken. Tussen alle hoge en moderne gebouwen staan af en toe oude kerken, iets dat het straatbeeld van Toronto erg uniek maakt. Maar het meest opvallende gebouw van Toronto is toch wel de CN Tower.

De CN Tower, gezien vanuit de bus

De CN Tower – oftewel de Canadian National Tower – is een toren van 553 meter hoog, die dienst doet als zendmast. Daarnaast is het een grote toeristenattractie, want je kunt er naar boven en op 350 meter hoogte over de stad uitkijken. En dat is precies wat ik ga doen!

Aan de voet van de CN Tower

Omdat de stadsrondrit vrij snel ging door weinig stops en oponthoud, zijn we echter te vroeg bij de toren: we kunnen pas vanaf negen uur naar boven. We wachten buiten in het zonnetje, want het is – we zijn het al bijna als vanzelfsprekend gaan beschouwen – een prachtig heldere dag. Dat belooft straks een mooi uitzicht!

Om negen uur is het dan zo ver: we mogen het gebouw in. Uiteraard is er een veiligheidscontrole voor we naar de liften door kunnen lopen. De lift is absoluut niet geschikt voor mensen met hoogtevrees (al is een uitkijk op 350 meter hoogte natuurlijk ook niet echt iets voor hen!), want de voorkant is gemaakt van glas. Terwijl we omhoog gaan naar 350 meter kunnen we dan ook al uitkijken over de stad. De lift gaat overigens erg snel: hij bereikt een snelheid van 22 kilometer per uur en doet er slechts 58 seconden over om boven te komen.

Uitzicht vanuit de lift over Toronto

Als we boven zijn, hoor ik spontaan hier en daar ‘wauw!’ Ik ben het er mee eens, want het uitzicht is werkelijk prachtig. Je kunt kilometers verder kijken en overal is wel weer iets anders te zien.

Het uitzicht over Toronto vanaf de bovenste verdieping van de CN Tower

De lift had ons naar de bovenste verdieping gebracht, waar je niet helemaal rond kunt lopen, maar een trap brengt je iets lager naar het uitkijkplatform buiten. Hier kun je wel helemaal rondlopen en Toronto echt van alle kanten bekijken.

Het uitzicht vanaf een verdieping lager, waar je buiten kunt lopen

Het meest bijzondere is echter toch wel de ‘glazen’ vloer. Een gedeelte van de vloer is namelijk zo gemaakt dat je helemaal naar beneden kunt kijken. Na de eerste stap, die ik toch wel een beetje spannend vind, loop ik hier overheen. Beneden kan ik het aquarium van Toronto zien en daarnaast zie ik onze twee geparkeerde bussen staan.

Vanaf de glazen vloer kijk je zo naar beneden op het dak van het aquarium. De twee witte rechthoeken er vlakbij zijn onze twee bussen.

Ik loop nog een paar rondjes, zowel op deze verdieping als op de bovenste, en bekijk ook alle informatieborden die ophangen met feitjes over de toren en bijzondere momenten. Natuurlijk loop ik ook nog een keer over het ‘glazen’ gedeelte!

Het bewijs: ik heb op de 'glazen' vloer gestaan!

Uiteindelijk moeten we dan toch terug naar beneden. Daar krijgen we nog even tijd om in de souvenirwinkel rond te kijken voor we terug naar de bus gaan. Rond tien uur rijden we weg bij de toren, op weg naar de Niagara Falls.

In de souvenirwinkel staat de CN Tower nagebouwd als Lego-kunstwerk!

Het is vandaag maar een korte rit: zo’n 130 kilometer. We stoppen onderweg dan ook niet, maar rijden in één keer door naar de Canadese kant van de Niagara Falls. De watervallen van de Niagara Falls liggen namelijk op de grens van de Verenigde Staten en Canada en kunnen van beide kanten bekeken worden. De Canadese kant wordt echter door veel mensen als mooiste beschouwd. Het is ook de kant waar het meest op toerisme gerekend wordt met restaurants, attracties en de Skylon Tower: een hoge toren met bovenin een uitkijkpunt en een ronddraaiend restaurant. Hier zullen wij later vandaag ook lunchen.

Onze eerste stop is echter bij de helikopters, want er zijn drie mensen uit de bus die met een helikopter over de watervallen zullen vliegen. Onze reisleidster gaat met hen mee, terwijl wij door de chauffeur naar de Niagara Whirlpool worden gebracht: een gedeelte voor de watervallen met wild stromend water. Er is een mogelijkheid om in een karretje naar de overkant te gaan, maar helaas hebben wij hier geen tijd voor.

Niagara Whirlpool met het karretje naar de overkant

Nadat we even rondgekeken hebben, brengt onze chauffeur ons terug naar de helikopters. Als iedereen weer in de bus zit, rijden we richting het uitkijkpunt Table Rock. Daar zien we eindelijk de watervallen voor het eerst. Vanuit de bus worden er al heel veel foto’s gemaakt door iedereen, maar natuurlijk krijgen we de gelegenheid om buiten rond te lopen.

Het eerste zicht op de mist van de watervallen

Als we eenmaal buiten staan en het geluid van het water horen, is het net alsof we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Vergeten zijn het dubieuze dekbed in het hotel in Toronto, de vele uren in de bus en zelfs het uitzicht vanaf de CN Tower. Dit is echt onbeschrijflijk!

 

De Horseshoe Falls

We krijgen een halfuur de tijd om foto’s te maken van de drie watervallen: de Horseshoe Falls, de American Falls en de Bridal Veil Falls. De Horseshoe Falls is de grootste waterval en lijkt qua vorm op een hoefijzer. De American Falls liggen aan de Amerikaanse kant, de Bridal Veil is een ‘klein’ watervalletje ernaast.

De American Falls. Het meest rechtse stukje waterval is de Bridal Veil.

Tegen de tijd dat we terug bij de bus zijn, hebben we met z’n allen zeker al honderden foto’s gemaakt. En we gaan nog niet weg! We rijden langs de watervallen richting de Skylon Tower, waar we zullen lunchen. De toren is in totaal 160 meter hoog, wat betekent dat er bovenin een prachtig uitzicht is over de watervallen. Voor ons zal het nog specialer zijn, want wij gaan lunchen in het ronddraaiende restaurant!

De Skylon Tower

Het restaurant bevindt zich bovenin de toren. De buitenkant van de toren en het middelste gedeelte staan stil, maar de vloer daar tussenin draait. Op die manier heb je elke keer weer een ander uitzicht. In een uur tijd draait de vloer één rondje.

Uitzicht vanuit het restaurant op de Horseshoe Falls

Terwijl we foto’s blijven maken en constant naar buiten kijken, krijgen we een heerlijke lunch geserveerd. De vegetarische maaltijd die ik uiteraard besteld heb, is werkelijk vijf sterren waard: het smaakt meer dan uitstekend! Mijn complimenten aan de kok!

De American Falls en Bridal Veil (helemaal rechts) vanuit de Skylon Tower

Als we uitgegeten zijn, gaan we terug met de lift naar beneden. Onze reisleidster regelt dat we met ons kaartje vanavond nog terug kunnen gaan, mochten we dat willen. ’s Avonds zijn de watervallen namelijk verlicht en aangezien ons hotel niet ver is, is het absoluut een optie om terug te gaan met bijvoorbeeld de shuttlebus. We spreken echter met een groepje Nederlands sprekende mensen af om vanavond terug te gaan lopen.

Maar eerst is het nog tijd voor een derde speciale ervaring: we zullen met een boot langs de watervallen varen tot vlakbij de Horseshoe Falls. Veel mensen die lezen over de Niagara Falls hebben van de Maid of the Mist gehoord, maar dat is de Amerikaanse boot die naar de Horseshoe Falls vaart. Wij gaan mee met de Hornblower, de Canadese boot. Eerst rijden we echter nog door het commerciële dorpje en zien we diverse opvallende restaurants en winkels.

Een chocolade/snoepwinkel in het dorpje bij de watervallen

Als we bij de boot zijn, krijgen we allemaal een rode poncho om te voorkomen dat we helemaal nat worden. Dan mogen we aan boord en varen we als eerste langs de American Falls. De ervaring is nauwelijks te beschrijven als je het geluid van het vallende water van zo dichtbij hoort en de waterdruppels voelt.

De American Falls vanaf de boot

De boot vaart verder naar de Horseshoe Falls. Vanwege de vele waterdruppels probeer ik mijn camera een beetje onder mijn poncho te houden, maar natuurlijk laat ik wel even vastleggen dat ik hier geweest ben!

Het bewijs: op de boot bij de Horseshoe Falls!

Na deze geweldige ervaring keert de boot om. We zien onderweg nog een prachtige regenboog en laten ons voor de tweede keer onder regenen door de American Falls. Dan staan we weer aan land: nat, maar een onvergetelijke ervaring rijker.

Een prachtige regenboog onderweg

We krijgen nog heel even tijd om wat laatste foto’s te maken en op te drogen voor we met de bus naar de duty free winkel (belastingvrije winkel) rijden: we zitten immers vlakbij de grens. We krijgen ruim de tijd om eventueel iets te kopen, maar ik hou het bij nog even lekker in het zonnetje zitten buiten en wat foto’s maken.

Een close-up van de Bridal Veil, de kleinste van de watervallen

Uiteindelijk gaan we richting het hotel, dat op ongeveer twee kilometer afstand van de watervallen ligt. Ik doe snel een paar boodschappen en dan sluit ik me aan bij het groepje dat nog teruggaat. We lopen in rustig tempo de twee kilometer terug, wat goed te doen blijkt te zijn. Het is makkelijk te vinden, het weer is nog goed en er is onderweg genoeg te zien.

Het uitzicht onderweg bestaat onder andere uit... eekhoorns.

Omdat het nog vrij licht is als we terug bij de watervallen zijn, besluiten we eerst iets te eten. Na de lunch van vanmiddag heeft niemand nog echt heel veel honger, dus houden we het bij iets kleins van het Market Café van het Hilton Hotel. Uiteraard passen de prijzen bij zo’n chic hotel…

Na het eten gaan we terug naar de Skylon Tower. We nemen de lift naar boven en zien dan de inmiddels prachtig verlichte watervallen.

De verlichte American Falls en Bridal Veil

Opnieuw loopt het getal van het aantal foto’s dat ik nog kan maken met dit fotokaartje in mijn camera in snel tempo terug. Het is uiteraard lastig om foto’s te maken van de verlichte watervallen in het donker, maar ik probeer het wel, aangezien ik dit thuis zeker terug wil zien.

De Horseshoe Falls zijn verlicht met de kleuren rood-wit-rood, net als de Canadese vlag

Ten slotte besluiten we om toch maar terug te gaan lopen. Morgen zullen we de watervallen nog één laatste keer zien als we de grens over gaan.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8 (Niagara Falls --> York)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 6

6 mei 2015: Montréal --> Toronto

Voor vandaag staat er een lange rit op het programma. We zullen eerst naar de Canadese hoofdstad Ottawa rijden en daarna gaan we door naar Toronto.

Zoals gewoonlijk ben ik weer vroeg wakker. Deze keer komt het vooral door geluiden uit de kamer naast me: het is net alsof er iemand stikt… Later begrijp ik dat het het geluid is dat de douche maakt bij het aanzetten…

Nadat ik mijn koffer weer ingepakt heb, zoek ik nog even contact met Nederland, waarna ik naar de bus ga. Vanwege de lange rit is het de bedoeling dat we al om half acht vertrekken. Natuurlijk wordt dat iets later, maar dan zijn we op weg naar Ottawa! We rijden langs het China Town gedeelte van Montréal, passeren nogmaals het conventiecentrum en gaan dan richting de 720, die overgaat in de 20 snelweg.

Ondanks het vroege vertrek komen we midden in de ochtendspits terecht. Terwijl de chauffeur door probeert te rijden, praat ik met onze reisleidster, die me vertelt dat onze groep voor het tweede deel van de reis maar uit negentien mensen zal bestaan… Onze bus heeft stoelen voor 56 personen, dus dat betekent dat we meer dan genoeg ruimte zullen hebben (al mogen we nu al niet klagen met slechts 27 mensen in de bus!).

De file lost langzaam op en we rijden langs het vliegveld van Montréal, waarbij er een vliegtuig vlak over de weg vliegt. Iets verderop slaan we af naar de 40 snelweg, die ons naar Ottawa zal leiden. Langs de weg zien we veel bossen en hier en daar wat heuvels.

Rond kwart voor negen, als we een uur en een kwartier onderweg zijn, steken we de grens tussen Ontario en Québec over: we zijn nu in de provincie Ontario. Mijn eerste indruk van de provincie is dat de wegen niet al te best zijn, aangezien de bus lekker over de weg hobbelt…

Tegen kwart voor tien zien we meer gebouwen in de verte, wat betekent dat we in de buurt van Ottawa komen. We komen nog heel even in de file terecht, maar rond tien uur stoppen we dan eindelijk bij het parlementsgebouw van de hoofdstad van Canada. Hier mogen we even rondkijken. Een aantal mensen van de groep lopen terug in de hoop nog net iets te zien van de wisseling van de wacht, maar de meesten lopen – net als ik – richting het parlementsgebouw.

Het parlementsgebouw van Ottawa

Voor het parlementsgebouw brandt een vlam in een soort fontein. Het is de Centennial Flame, aangestoken op Oudjaarsavond 1967 door minister Lester B. Pearson. De vlam werd aangestoken om te vieren dat de Confederatie Canada destijds 100 jaar bestond. De Confederatie Canada werd namelijk op 1 juli 1867 opgericht toen drie Britse koloniën vier nieuwe Canadese provincies vormden (Ontario, Québec, New Brunswick en Nova Scotia).

De Centennial Flame

Op het grasveld voor het parlementsgebouw zit een grote groep mensen te mediteren. Het lijkt alsof ze gewoon heel rustig buiten yoga aan het beoefenen zijn, maar het blijkt dat ze bezig zijn met een actie: ze willen aandacht vragen voor de bedenker van hun geestelijke stroming. Hij wordt namelijk vastgehouden in de gevangenis en gemarteld.

Mediteren als actie om aandacht te vragen

Ik loop verder richting het parlementsgebouw, maar omdat er aan het gebouw gewerkt wordt, is het niet mogelijk er helemaal omheen te lopen. Wel is er aan de achterkant een prachtig uitzicht over de rivier Outaouais (de Ottawa rivier), die de grens vormt tussen de provincies Ontario en Québec.

Uitzicht over de rivier Outaouais

Omdat het bijna tijd is om verder te gaan, loop ik terug richting de bus. De bus staat langs de straat voor het parlementsgebouw geparkeerd, Wellington Street. Een straatnaambordje met de naam van de straat in zowel het Engels als het Frans valt mij op, net zoals de vlaggen aan de lantaarnpalen. Op elke vlag staat de naam van één van de Canadese provincies met daaronder een bloem. Elke provincie heeft een afbeelding van een andere bloem. Ik vraag het na bij onze reisleidster, maar volgens haar hebben de bloemen verder geen symbolische betekenis.

Een van de vlaggen langs Wellington Street, deze is voor de provincie Yukon

Als iedereen weer bij de bus is, vertrekken we. Gewoon omdat het kan, rijden we over een brug over de rivier Outaouais, zodat we heel even terug zijn in de provincie Québec. Even verderop rijden we over een andere brug opnieuw over de rivier en zijn we alweer terug in Ontario. De bus brengt ons vervolgens naar de Byward Market, een gedeelte van de stad met heel veel winkeltjes en restaurantjes. Hier mogen we een uur rondlopen en kunnen we eventueel een broodje kopen voor onderweg.

Een overdekt gedeelte van Byward Market

Doordat de Byward Market een vierkant is, is het moeilijk om te verdwalen. Ik loop op mijn gemak rond, bekijk wat winkeltjes en bewonder de plaatselijke souvenirs bij de marktkraampjes. Na een uur heb ik het echter wel gezien en ben ik blij dat we weer verder rijden.

Onze volgende stop zal zijn bij het plaatsje Rockport. We rijden over de 417 snelweg en slaan dan af naar de 416, de Veterans Memorial Highway. Deze weg volgen we tot aan de 401 snelweg, die langs de Saint Lawrence rivier ligt. Hierdoor zien we steeds vaker prachtige meren langs de weg met kleine eilandjes. Het gebied waar we nu doorheen rijden, wordt overigens ook het gebied van de 1000 eilanden genoemd.

Uitzicht vanuit de bus op het gebied van de 1000 eilanden

Uiteindelijk stoppen we in Rockport, waar er voor de mensen die zich opgegeven hebben een excursie is per boot. Ik hoor ook bij deze groep en krijg van de reisleidster een blauwe ketting met een pasje om mee aan boord te mogen. Ik heb er nu al zin in, want het is ontzettend mooi weer en het uitzicht is al prachtig.

De Saint Lawrence rivier, nog vanaf de kant

Om twee uur vertrekt de boot. Omdat de rivier de grens vormt tussen Canada en de Verenigde Staten varen we al snel op niet-Canadees water. Een klein bruggetje tussen twee eilandjes die we passeren, blijkt de kortste verbinding tussen Canada en de Verenigde Staten te zijn.

De kortste verbinding tussen Canada en de Verenigde Staten

Terwijl de kapitein in het Engels, Frans én Nederlands “vertelt” over het gebied (een van te voren opgenomen bandje dat afgespeeld wordt), varen we over prachtig helder water in het zonnetje. We komen onder andere langs een hartvormig eilandje, Heart Island, met een kasteel erop. Het blijkt het Bolt Castle te zijn, een verjaardagscadeau van meneer Bolt voor mevrouw Bolt. Nadat er vier jaar aan gewerkt was en het bouwen al tweeëneenhalf miljoen had gekost, overleed mevrouw Bolt plotseling. Meneer Bolt kwam daarna nog wel naar het gebied van de 1000 eilanden, maar is nooit meer teruggegaan naar Heart Island.

Bolt Castle op Heart Island

We varen om het eiland heen en keren terug naar Rockport. Daar kunnen we nog even rondkijken in de souvenirwinkel, die er uiteraard is, voor we verder gaan richting Toronto. Het eerste bord dat we tegenkomen langs de kant van de weg geeft aan dat het nog bijna driehonderd kilometer rijden is vanaf nu.

De souvenirwinkel van Rockport

Het eerste gedeelte van die driehonderd kilometer kunnen we vlot afleggen, maar daarna komen we in een korte file door wegwerkzaamheden. Of, nou ja, wegwerkzaamheden… Een van de mannen met een oranje hesje aan staat op zijn gemak zijn telefoon te bekijken, terwijl hij rustig op een schep leunt. Of je dat nu werken mag noemen?

Als de file oplost, rijden we weer verder over de 401 snelweg. Tegen vijf uur maken we een stop bij een wegrestaurant in de buurt van Trenton. Het is een mooi overdekt gebouw met heel veel toiletten, maar de prijzen voor eten en drinken blijken belachelijk hoog te zijn. Ik sta dan ook heel snel weer buiten!

De bedoeling was dat we maar een korte stop zouden maken, maar omdat iedereen lekker buiten in het zonnetje staat te genieten, rijden we pas na een halfuur verder. De verwachting is dat we nog zo’n twee uur in de bus moeten zitten voor we in Toronto zijn. Dat betekent dat we tegen die tijd zo’n twaalf uur op pad zijn geweest, want we vertrokken vanochtend iets over half acht uit Montréal.

Het landschap biedt gelukkig af en toe afleiding. We passeren een groot meer, een ranch met wat paarden en een grote nagemaakte appel met een lachend gezicht als reclame voor een winkel. Het landschap wordt ook steeds groener en af en toe zien we velden met schapen.

Rond tien voor zeven zien we eindelijk de skyline van Toronto in de verte. Uiteraard hebben we het ‘geluk’ om nog een stukje van de avondspits mee te pakken voor we in de stad zijn. De andere bus rijdt eerst nog een rondje door het gebied rondom het hotel, dus moet onze bus volgen, terwijl de meeste mensen het wel mooi geweest vinden voor vandaag.

De eerste blik op Toronto

Uiteindelijk zijn we dan toch bij ons hotel. Iedereen haast zich naar de liften, gelukkig zijn er vandaag drie in plaats van één!

Ik breng mijn koffer naar mijn kamer op de negende verdieping en haast me dan weer terug naar beneden, hopend de drukte van naar beneden gaande mensen voor te zijn. Dit lukt me en ik loop naar het winkelcentrum vlakbij het hotel. Op de tweede verdieping zitten verschillende restaurants bij elkaar met tafels en stoelen in het midden, een food court. Ik kijk even rond op zoek naar iets vegetarisch en kies uiteindelijk simpel voor pasta met kaas.

Het winkelcentrum in de buurt van het hotel

Na het eten ga ik nog even naar de begane grond van het winkelcentrum, waar een Starbucks zit met gratis Internet (het hotel biedt geen Internet op de kamer aan deze keer). Vreemd genoeg staan er geen stoelen, dus ben ik gedwongen mijn mailtje voor het thuisfront al staande te typen en versturen. Daarna loop ik terug naar het hotel om lekker te gaan slapen na deze lange, vermoeiende dag. Hoewel… lekker? Mijn dekbed blijkt ondersteboven op het bed te liggen en is versierd met gaatjes en vlekken… Ik probeer er niet te veel aan te denken en zoek een schoon stukje dekbed op om onder te liggen. Welterusten, slaap lekker?

Morgen gaat de reis weer verder, dan zullen we naar de Niagara Falls gaan – iets waar ik erg naar uitkijk.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 7 (Toronto --> Niagara Falls)