Reisverslag Lanzarote 2022: dag 7

Zaterdag 7 mei
 
Onze één na laatste dag op Lanzarote begint als gebruikelijk: rond zeven uur opstaan, ontbijten, douchen en aankleden. Mijn man neemt ons kleine mannetje even mee voor een wandeling, waardoor meneer pas later zijn bedje in gaat. Hij is nog helemaal hyper en valt pas vlak voor tien uur in slaap. Hierdoor krijgt hij ook later zijn fruithapje en besluiten we maar om brood mee te nemen, want we willen nog een keer naar het strand.

Terwijl we brood klaar maken en spullen verzamelen, horen we al luide muziek. Het zijn wat disco-klassiekers en ook de YMCA komt voorbij. Als we later richting het strand lopen, ontdekken we dat de muziek van een pleintje komt. Hier wordt door een groepje druk buiten gesport met boksbewegingen en veel springen. Maar of je nu zo lekker fanatiek kunt sporten op de YMCA?

Omdat we later zijn dan gisteren zijn de meeste plekken in de schaduw al bezet. We hebben weer hetzelfde strand gekozen als gisteren, maar we vinden gelukkig nog een stukje schaduw bij de rotsen en leggen hier onze handdoek neer. Aan ons zoontje geven we de speeltjes die we gisteren gekregen hebben. Het duurt heel even voor hij doorheeft wat hij ermee kan, maar dan begint hij heerlijk te spelen. Hij is er zo druk mee dat hij nauwelijks interesse heeft in zijn boterham... al kan dat ook komen doordat alles alweer onder het zand zit.

Ik besluit intussen heldhaftig te doen en het water in te gaan. Eerlijk is eerlijk: als je er eenmaal doorheen bent, is het water best lekker. En je koelt er heerlijk van af! We nemen onze kleine waterheld ook nog even mee en weten te bereiken dat zitten op het natte zand al prima is. Wat druppels op zijn tenen is echt nog een stap te ver.

Het bewijs: in het water geweest!

Uiteindelijk gaan we terug naar onze handdoek en pakken we onze spullen in. We lopen terug naar het hotel, waar we ons zandmonstertje eerst even onder de douche zetten. Opnieuw is het brullen, maar opnieuw heeft hij geen keus: het zand zit tot in zijn oren!

Na de douche leggen we hem op bed, maar meneer heeft meer zin in een feestje. Pas na nog een schone luier geeft hij toe aan zijn vermoeidheid en slaapt hij tot na vier uur.

Als hij weer wakker is, doen we nog even een fruithapje voor we ons omkleden en naar het zwembad gaan. Meneer pruttelt een beetje als ik hem meeneem het grote bad in, maar als ik hem op de kant zet, wiebelt hij zichzelf toch ook weer terug het water in.

"Ik wil wel, maar het is ook spannend, maar dan toch maar erin of toch op de kant of..."

Na nog een ijsje van de supermarkt van het hotel gaan we naar de waterspeeltuin. We geven ons mannetje een bal om mee te spelen en laten hem een beetje rondkruipen. Het water van de speeltoestellen wordt ineens echter wat minder. Na een paar minuten gaat het zelfs helemaal uit. Ons heldje op sokken vindt het prima: hij begint nu echt rond te kruipen. We zien vrij snel iemand van de technische dienst en begrijpen dat het water niet zomaar uit is gegaan. Hij geeft ons echter een seintje als het water weer bijna aan gaat, zodat we niet ineens een enorme straal over ons heen krijgen. We verwachten dat ons mannetje nu weer gaat zitten kijken, maar hij verbaast ons weer eens door lekker rond te blijven kruipen.

Jippie, lekker spelen met zonder water!

Omdat hij zich zo vermaakt, zijn we pas na half zes terug in het appartement. We maken snel iets te eten klaar en eten op het balkon in de heerlijk warme avondzon. We zijn pas om kwart voor zeven klaar met eten, wat normaal gesproken al bedtijd is. We laten ons zoontje nog maar heel even opblijven om zijn eten te laten zakken, hij kan per slot van rekening morgen nog uitslapen! Iets voor half acht ligt hij uiteindelijk in zijn bedje. Ik zoek snel Internetverbinding op mijn iPad, want vanavond is de finale van Heel Holland Bakt in Nederland! Het kost me heel wat van mijn Internetbundel (de Wifi van het appartement kiest er precies nu voor om niet goed te werken), maar ik kan gelukkig zien wie de winnaar wordt.

Na de finale zitten we nog even op het balkon en in de woonkamer, denkend aan morgen. Dan is het alweer onze laatste dag hier: om kwart over zeven vliegen we terug. 

Nog één keer 's avonds op het balkon...

We zijn een klein beetje bang voor de terugvlucht na alles wat er rondom de heenvlucht gebeurd is. We weten al dat we niet met een toestel van TUI vliegen, maar met een toestel van Wamos Air. Of wordt het toch weer Euro Atlantic Air (laten we hopen van niet!)? We zullen het morgen zien!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 4

Woensdag 4 mei
 
Onze kleine wekker besluit vanochtend dat zes uur wel een mooie tijd is om op te gaan staan. We proberen hem nog even te ‘snoozen’, maar om zeven uur is het toch wel echt klaar. Nadat hij aangekleed is en we ontbeten hebben, neem ik hem even mee in de draagzak voor een wandeling. We lopen naar de zee, die hij wel leuk vindt om van een afstand te bekijken.
 
Als we terug zijn in het appartement leggen we hem op bed voor zijn ochtendslaapje. Ondertussen ruimen wij op en ontdekken we een mierenplaag in één van de koffers. Er zat namelijk nog een zakje in van de vliegreis, waar hoestdrank op gemorst was. Dat vonden de mieren wel interessant! We trakteren ze op een enkele reis naar buiten en maken dan de koffer zo goed mogelijk schoon.
 
Na het fruithapje van ons zoontje maken we brood klaar om mee te nemen, pakken we onze spullen en wandelen we naar de auto. Vervolgens rijden we naar Playa Blanca, de plaats waar we tijdens onze vorige vakantie op Lanzarote verbleven. De weg ernaartoe is grotendeels een snelweg (snelweg voor Lanzarotse begrippen) en onderweg komen we langs de bekende ‘kamelenrotonde’. Vlak voor de rotonde zien we ook echt dromedarissen lopen bij Lanzarote Safari, waar je volgens de borden 'kameel' kunt rijden (al heeft volgens ons een kameel twee bulten en hebben deze dieren er maar eentje...).

Op 'kamelen'-safari

Tijdens de verdere rit naar Playa Blanca zien we prachtige vulkaanbergen onderweg. We komen ook langs de toegangsweg voor Timanfaya National Park, waar we de vorige keer geweest zijn. Dit keer hebben we besloten het park niet te bezoeken, aangezien dat zonder georganiseerde excursie niet te doen is. En met een kleine van veertien maanden een excursie van een halve dag doen is echt geen optie!

Het landschap onderweg

In Playa Blanca herkennen we al snel het hotel waar we vorige keer verbleven. Er recht tegenover bevindt zich Aqualava, het waterpark. We parkeren de auto langs de weg (er is geen parkeerterrein) en eten eerst onze meegebrachte boterhammen op. We hebben namelijk van tevoren gelezen dat je geen eten en drinken mee naar binnen mag nemen, alleen een flesje water. Stiekem hebben we wel een knijpfruitje voor onze dreumes in onze tas zitten, want we hebben geen idee of ze ook fruit verkopen in het park.

De ingang van Aqualava

Als we uitgegeten zijn, lopen we door naar de ingang. We hadden van tevoren gereserveerd en laten daarom de voucher zien. Onze namen worden opgezocht en dan mogen we doorlopen. Er is geen tassencontrole, er wordt niet eens iets gezegd over eten en drinken (er hangt wel een papier). Misschien hoeven we ons dan toch niet zo'n zorgen te maken over het meegesmokkelde knijpfruitje!

Vlak voorbij de ingang bevinden zich de toiletten en de omkleedruimte voor baby's. We kleden ons om, waarbij we onze kleine uk op een heel wiebelig aankleedrek moeten leggen. Vervolgens zoeken we een plekje om onze spullen neer te leggen. Er zijn volop stoelen (geen ligstoelen, maar wel stoelen waarbij je iets achterover kunt zitten) en parasols. De parasol hebben we helaas vandaag niet echt nodig, want het is erg bewolkt.

Onze plaatsen hebben uitzicht op het kinderspeelbad. Ik voel even: het water is ijskoud. Er is ook een speeltoestel met een emmer die kan omvallen en dan een enorme plons veroorzaakt. Zodra ons zoontje dit ziet, zet hij het op een brullen. Ik neem hem mee voor een rondje lopen om het bad heen, zodat hij alles kan zien. Bij ons op een stoel zitten is echter het enige wat hij tot nu toe prima vindt.

Dat is even schrikken!

Naast het kinderbad is er nog een deel met een aantal grote glijbanen, een 'lazy river' (een langzame stroomversnelling waar je met banden doorheen kan) en een golfslagbad, Aqualava Beach. Ik had van tevoren al gelezen dat het golfslagbad maar een keer per uur gaat. Uit nieuwsgierigheid voel ik het water: dit blijkt een prima temperatuur te hebben. We nemen onze zoon mee en hij komt tot het punt waar hij het wel goed vindt om naast het water te zitten. Als het bad begint met de golven, wordt het weer iets spannender, maar uiteindelijk accepteert hij dat er niets gebeurt.

De Lazy River

Aqualava Beach

"Mag ik er alsjeblieft weer uit? Ik wil hier weg!!!"

Omdat we het te koud vinden voor een ijsje kijken we even bij het restaurant, dat uienringen verkoopt. Mijn man is hier dol op, dus bestellen we een portie. Onze dreumes heeft ook meteen interesse en omdat we denken dat hij het toch niet lust, geven we hem een klein stukje. We bleken het dus mooi verkeerd gedacht te hebben, want hij trekt de rest van de uienringen nog net niet uit onze handen!

Na de uienringen besluiten we te kijken bij de Lazy River. Ik dobber een rondje op een band en neem dan ons zoontje mee met zijn zwembandjes om. We verwachten dat hij het spannend vindt, maar we worden opnieuw verrast: hij zit lekker bij me en vindt zelfs de waterstralen prima! Een fotograaf van het park zet ons nog op de foto, zo leuk vindt hij het om te zien.

Heerlijk dobberen op de Lazy River

We besluiten echter wel om het park te gaan verlaten. Het weer valt gewoon wat tegen en voor ons is er niet heel veel te doen. We kleden ons om, kijken nog even naar de gemaakte foto en gaan dan naar de auto. We gaan echter nog niet terug naar Puerto del Carmen, maar rijden naar de voet van de vulkaanberg Montaña Roja. De vorige keer zijn we naar boven gelopen en dit willen we nu weer doen. Met een buggy is dat echter wel een uitdaging...

Het begin gaat nog...

Onze kleine druif vindt het gehobbel en getrek allemaal prima en klapt vrolijk in zijn handen als we boven zijn. Door de wind blijven we niet heel lang, maar maken we alleen wat foto's en gaan we weer terug over het hobbelige pad naar beneden. Onderweg krijgen we van diverse mensen complimenten.

Het uitzicht op de top

En weer terug naar beneden...

Terug beneden geven we ons zoontje zijn knijpfruitje en stellen we de navigatie in om terug naar ons hotel te gaan. Als we terug zijn in Puerto del Carmen zit natuurlijk alles achterin de auto onder het knijpfruitje, want dat was ook wel heel leuk om mee te spelen! We maken het zo goed mogelijk schoon en besluiten onze kleine smeerpoets vanavond maar even goed onder de douche te zetten.

De verdere middag en avond verlopen zonder bijzonderheden. We eten, douchen (waarbij iemand duidelijk aangeeft dat hij het niet fijn vindt...) en brengen ons kleintje vroeg naar bed, zodat we via Internet de Dodenherdenking kunnen kijken. Daarna ruimen we het appartement weer zo goed mogelijk op om  maar zo min mogelijk last te hebben van de altijd weer terugkomende mieren. Ook genieten we van weer een prachtige zonsondergang.

Morgen is het in Nederland Bevrijdingsdag. Wij willen de dag echter niet gebruiken om feest te vieren, maar om het zuidwestelijke deel van het eiland nog goed te bekijken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 3

Dinsdag 3 mei
 
Opnieuw hebben we alle drie redelijk geslapen. Rond zeven uur zijn we (lees: is ons kleine mannetje) wakker en beginnen we aan het ochtendritueel met aankleden, ontbijten en nog even spelen. Ons mannetje is echter toch nog erg moe en ligt vrij snel weer in bed na maar heel even gehuild te hebben.

Heerlijk wakker worden met dit uitzicht vanaf het balkon!

 
Iets over tienen maken we meneer weer wakker en geven we hem zijn fruithapje, want we willen graag op pad! Vandaag willen we met de auto naar de noordkant van het eiland. We pakken onze spullen in, lopen naar de auto en gaan met behulp van Google Maps op pad naar onze eerste stop.
 
Dat is Ermita de las Nieves, een prachtig uitkijkpunt op enige hoogte. Door de laaghangende bewolking ziet het er erg mysterieus uit, maar het is daardoor ook erg koud. Ons mannetje laten we daarom even in de auto zitten, terwijl wij om de beurt kijken en foto’s maken.

Het prachtige en mysterieuze uitkijkpunt Ermita de las Nieves

 
Een aantal foto’s later vervolgen we onze weg. We rijden een stukje wat dichter langs de kust, maar we blijven ook een deel door de bergen rijden met regelmatig haarspeldbochten. Als we op een smal stuk een bus als tegenligger krijgen, kijk ik toch maar even de andere kant op…

Het 'veilige' deel van de route, langs de kust

 
We weten het stadje Haría veilig te bereiken, een plaats die bekend staat als Vallei van de Duizend Palmbomen. We houden een korte fotostop voor de palmbomen en rijden dan weer verder noordwaarts. De volgende stop is Mirador del Río, opnieuw een mooi uitzichtpunt.

Uitzicht over Haría, de Vallei van de Duizend Palmbomen

 

Volgende stop: het uitzichtpunt Mirador del Río

De auto parkeren we op een terrein met vulkaanzand en dan lopen we via een geasfalteerd pad naar het uitkijkpunt. Vanaf hier kunnen we het eiland La Graciosa zien, een prachtig vulkaaneilandje. We maken aardig wat foto’s voor we teruggaan naar de auto, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten.

Het eiland La Graciosa

Het wordt ook wel het 'Spiegelei'-eiland genoemd

 
Omdat we toch ook wel aan een sanitaire stop toe zijn, lopen we nog naar het restaurant dat naast het uitkijkpunt zit. Om hier naar binnen te mogen, moeten we vijf euro per persoon betalen (ons kleine mannetje is gratis), maar het uitzicht is wel echt prachtig. En de toiletten zijn prima!

Uitzicht op La Graciosa vanaf het restaurant

 
Als ons mannetje weer even zijn charmes losgelaten heeft op wat voorbij lopende toeristen, lopen we terug naar de auto. Via een weg langs de kust rijden we nog naar Jardin de Cactus, de cactustuin. De entree is €6,50. Omdat we al best veel gezien en gedaan hebben en ons kleine mannetje duidelijk moe begint te worden, maken we alleen even wat foto’s aan de buitenkant voor we terug naar het appartement gaan.

Zou deze in de koffer passen?

De Jardin de Cactus van buitenaf gezien

 
Onderweg rijden we weer door een prachtig vulkaanlandschap. Ook komen we langs de luchthaven, waar we twee dagen geleden 's avonds geland zijn. Vanaf daar is het niet ver meer naar het appartement. Het idee is dat ons mannetje nu even lekker zijn middagdutje gaat doen. Hij heeft echter andere plannen: lekker in bed staan en rondkijken is leuker! Uiteindelijk begrijpt hij toch wat de bedoeling is en gaat hij braaf slapen. Als hij weer wakker is, geven we hem zijn fruithapje en kleden we hem om voor het zwembad. We nemen hem vandaag mee naar het kinderbad, dat een diepte heeft van vijftig centimeter. Je zou verwachten dat het daardoor iets warmer water heeft, maar niets is minder waar. We begrijpen dat ons mannetje niet veel zin heeft om erin te gaan!

Het landschap op de weg terug naar het appartement

 
Als hij een bal vindt, begint hij het echter toch leuker te vinden en durft hij zelfs even het water in. Na een tijdje nemen we hem nog mee naar de waterspeeltuin, die hij al iets meer lijkt te herkennen. Echt uitgebreid op onderzoek uitgaan doet hij echter nog niet.
 
Uiteindelijk gaan we terug naar het appartement voor het avondeten. Dat duurt nog even, dus neem ik meneer in de draagzak mee voor een korte wandeling. We komen uit bij de minidisco, die bij het zwembad gehouden wordt voor kinderen. Dit vindt hij wel leuk, want hij houdt erg van muziek. Ook de kat die vlakbij ons appartement een dutje doet, vindt hij interessant.

"Ik slaap, maar ondertussen hou ik je wel in de gaten, hoor!"

 
Terug in het appartement eten we, waarna we nog even naar de supermarkt lopen voor een snelle boodschap. Vervolgens starten we het ritueel om meneer naar bed te brengen en ligt hij vrij snel te slapen. Wij zitten nog even buiten en genieten van een prachtige zonsondergang.

Morgen staat er weer een nieuwe uitdaging op het programma: dan gaan we naar Aqualava, het waterpark in Playa Blanca. We zijn benieuwd hoe ons kleine mannetje dat gaat vinden…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 2

Maandag 2 mei
 
Na alle hectiek en stress van gisteren hebben we alle drie op zich goed geslapen. Ons mannetje is ondanks de vermoeiende dag van gisteren vroeg wakker: om half zeven laat hij weten dat hij wel zin heeft om uit bed te komen. Buiten is het dan nog niet heel licht, de zon begint pas net een beetje op te komen.
 
Als hij even op ons bed gespeeld heeft (voorzichtig, want ons bed bestaat uit twee tegen elkaar aangeschoven eenpersoonsbedden), kleden we hem aan. Met behulp van een wandeltuigje zetten we hem op een stoel, zodat hij kan ontbijten. Dit werkt prima, we kunnen alle drie lekker ontbijten. Alle vier moet ik eigenlijk zeggen, want er loopt een mier op tafel…
 
Na het ontbijt laten we even wat uitgebreider aan het thuisfront weten hoe de reis en aankomst waren. Ook ruimen we wat op, aangezien we gisteravond de koffers zo in de woonkamer neergezet hebben en dit best wel wat ruimte in beslag neemt. Omdat we in een voordeelappartement verblijven, is het niet extreem groot: de woonkamer met het keukenblok en een zitgedeelte, een slaapkamer en een badkamer met douchecabine. Wel hebben we een balkon.
Ons mannetje speelt intussen lekker met zijn speeltjes tot hij moe wordt. We leggen hem op bed, waar hij prompt in tranen uitbarst. Na een tijdje valt hij dan toch in slaap.

De woonkamer met het zitgedeelte en rechts (niet zichtbaar) het keukenblok

 
Ik loop snel naar de receptie om te vragen hoe het zit met onze van tevoren geregelde autohuur. Dit is geen probleem, we moeten gewoon om tien uur bij de receptie zijn. Ik ga snel terug, want voor we weer terug moeten zijn, moet ons mannetje nog zijn fruithapje. Hij krijgt een banaan van de boodschappen die ik gisteravond nog snel heb gehaald en smikkelt het met smaak op (en smeert ook nog even twee plakjes over de vloer uit…).
 
Iets voor tienen pakken we onze spullen en gaan we naar de receptie. Een paar minuten later komt de dame van het verhuurbedrijf. We regelen de papieren en ze vertelt ons waar de auto staat. Als alles helemaal rond is, gaan we de auto zoeken. We weten alleen dat hij verderop in de straat staat en dat het een zwarte Seat Ibiza is. Met dank aan de autosleutel kunnen we hem vinden. We proberen eerst het autostoeltje te installeren, wat nog best een klus is. Pas na een flinke tijd proberen zit het vast en kunnen we vertrekken.
 

Onze auto voor de komende vier dagen

Met behulp van Google Maps, aangezien het navigatiesysteem van de auto nog even lastig is, rijden we naar de Lidl om uitgebreider boodschappen te doen. Ons kleine mannetje zit prinsheerlijk in het winkelwagentje en weet de caissière alweer voor zich te winnen met zijn schattigste lachje, net als de Spaanse oudere meneer in de parkeergarage. Het is en blijft een kleine charmeur!
 
Met de boodschappen gaan we terug naar het appartement, waar we lunchen. Vervolgens is het tijd voor een middagdutje. Zodra hij in bed gelegd wordt, begint meneer weer te brullen. Na een tijdje lijkt hij dan toch te accepteren dat hij in een ander bedje ligt en moet gaan slapen, want het wordt langzaam stil.
 
Een ruim uur later wordt hij weer wakker voor zijn fruithapje. Na het hapje besluiten we naar de boulevard van Puerto del Carmen te wandelen. Het is niet heel ver lopen vanaf het appartement, alleen loopt de weg wel schuin af. Nu is dat nog prima, maar we weten dat we straks ook weer terug omhoog mogen!

De straat naar het hotel toe

Bij de boulevard aangekomen, lopen we eerst het strand op, waar we ons kleine mannetje kennis laten maken met de oceaan. Hij vindt het maar niks!
 

"Wat is dat? Ik wil dit niet!"

We zoeken weer droge grond op door bij de vele souvenirwinkeltjes te kijken. Vervolgens gaan we snel terug naar het appartement, aangezien ons mannetje niet goed tegen de hitte lijkt te kunnen. We geven hem snel zijn beker water en hij knapt gelukkig weer op.

De boulevard van Puerto del Carmen met souvenirwinkeltjes en restaurants

 
Als hij genoeg bijgekomen is, trekken we onze zwemkleding aan en gaan we naar de waterspeeltuin. Thuis is ons mannetje een echte waterrat (hij zit op babyzwemles), maar bij de kleinste spettertjes begint hij te huilen. Langzaam begint hij toch een beetje te wennen en uiteindelijk durft hij zelfs iets dichter bij de waterstralen te komen.

Voorzichtig op onderzoek uit...

Na een tijdje gezeten en gespetterd te hebben, lopen we naar de supermarkt van het hotel voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar ons appartement, waar we op het balkon genieten van de zon (en het ijsje!). Als mijn man vervolgens aan het eten wil beginnen, ontdekken we dat we geen olie hebben om te bakken, dus gaat hij nog snel naar de supermarkt. Vervolgens kan het koken beginnen! Het is even wennen aan de twee kleine pitten en de beperkte keuze in pannen, maar uiteindelijk staat er een maaltijd op tafel die nog best smaakt ook.
 
Als alles op is, gaan we nog even naar buiten voor een avondwandeling. Bij de supermarkt om de hoek halen we nog wat schoonmaakdoekjes en -spullen, aangezien de mierenplaag in het appartement steeds groter lijkt te worden. We melden het bij de receptie, maar omdat ze moeten sprayen tegen ongedierte, kan dat beter op een ander moment. Na even overlegd te hebben, besluiten we het niet te doen: we weten niet hoe lang de spray blijft hangen en hoe ons kleine mannetje er op reageert.
 
Terug in het appartement is het bedtijd voor ons mannetje. We volgen hetzelfde ritueel als thuis, maar toch is het weer brullen. Na een tijdje overwint de vermoeidheid echter en valt hij in slaap. Wij ruimen intussen het appartement op en vegen even goed, zodat de mieren hopelijk begrijpen dat er hier niets meer te halen valt. Of het gaat helpen? We zullen het zien!

Nog even heerlijk buiten zitten op het balkon met dit uitzicht tot het bedtijd is!

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 1

Zondag 1 mei

Toen we in februari deze zonvakantie naar Lanzarote boekten, hadden we er heel erg veel zin in. Eindelijk weer lekker even genieten met heerlijk weer na alle ellende van de coronapandemie!
Hoe dichter we bij het vertrek kwamen, hoe meer we er echter tegenop gingen zien. Dit had alles te maken met de vliegreis.
We zouden in eerste instantie met een TUI Dreamliner vliegen. Dertig dagen van tevoren kon je plaatsen reserveren, dus - aangezien we voor het eerst gingen vliegen met een dreumes van dan veertien maanden - reserveerden we de stoelen zodra het kon  (op de minuut!). We hadden bij onze boeking extra betaald voor comfort klas, dus we konden reserveren voor rij 7.

 
De vrijdag, een week voor we vertrokken, kregen we ineens een mail dat onze stoelen om waren gezet naar rij 35. Geen uitleg, niks, alleen een mail met een telefoonnummer voor als je vragen had. Natuurlijk belde ik het nummer en na twintig minuten in de wacht gehangen te hebben, werd er verteld dat zij niet konden kijken waarom deze wisseling gedaan was (ze konden wel zien dat rij 35 toch echt ook nog comfort klas was), maar dat ik het reisbureau moest bellen (ook TUI, net zoals met wie ik gebeld had). Goed, dan bellen naar het reisbureau! De situatie weer uitgelegd en ik zou teruggebeld worden. Dat werd ik ook netjes en er werd mij verteld dat er een ander toestel voor de vlucht gebruikt zou worden. Er zou nog extra gekeken worden of rij 35 echt comfort was.
 
De maandag voor we vertrokken, kregen we een mail dat Wamos Air de vlucht zou uitvoeren (vandaar de plaatswijziging). Diezelfde dag werd ik ook gebeld door het reisbureau: rij 35 was echt comfort klas. Er zou nog geprobeerd worden om ons verder naar voren te plaatsen, maar op dit moment was dat niet mogelijk.
 
De vrijdag voor we vertrokken, kregen we ‘s avonds rond acht uur ineens een mail met dat we dertig euro terug kregen. We vlogen namelijk economy klas in plaats van comfort! Ik heb er niet eens meer over gebeld.
(Vrijdag voor vertrek kregen we trouwens ook een mail over de terugvlucht - die zou ook uitgevoerd worden door Wamos Air. Wordt vervolgd?)
Zaterdag, een dag voor vertrek, werden er ineens nieuwe e-tickets verstuurd en ineens zaten we op rij 17. Alleen… onze gereserveerde broodjes waren van de reservering verdwenen! Omdat we al niet meer konden bellen met TUI, hebben we zondagochtend - de dag van vertrek - er nog over gebeld. Waarschijnlijk zouden we ons geld wel terugkrijgen, werd ons gezegd, maar verder konden ze ook niks zien. Intussen was het ons ook nog niet gelukt om online in te checken. Dit werd verklaard door een sms om half tien ‘s ochtends (iets meer dan vijf uur voor vertrek): de vlucht zou uitgevoerd worden door Euro Atlantic Air! Goed… als we er maar komen?

Het toestel waar we mee vlogen

En toen kon de vakantie toch beginnen! Hoewel… de hobbel Schiphol moest nog genomen worden... We waren van plan kwart voor elf weg te gaan, zodat we om half twaalf op P3 zouden zijn en om twaalf uur in de vertrekhal (drie uur van tevoren). Met een kleintje loopt echter altijd alles uit en dus vertrokken we pas om elf uur. De rit verliep gelukkig zonder problemen, na drie kwartier kwamen we aan bij P3. Meteen bij de ingang stond al een medewerker met de tip om hier de auto uit te laden en dan pas te parkeren. Dit hebben we gedaan: mijn man ging de auto parkeren, terwijl ik met ons kleine mannetje bij de koffers wachtte.
 
Toen de auto geparkeerd was (rij 512…), konden we met de bus naar de vertrekhal. Instappen was even een uitdaging met drie koffers, een buggy en een kleine, maar we wisten veilig de bus in te komen. Uiteraard waren al zitplaatsen al bezet, waardoor we moesten blijven staan met ons mannetje in de draagzak. Even goed vasthouden en na ongeveer tien minuten waren we bij vertrekhal 1 en 2, waar iedereen uit moest stappen. Snel de buggy gereed maken en dan lopen naar vertrekhal 3!
 
Bij de incheckbalie viel de drukte gelukkig mee. Het was niet meer gelukt thuis online in te checken en ook bij de kiosk om zelf in te checken lukte het niet, dus we moesten naar de balie. Daar duurde het even: door al omstandigheden zouden we recht hebben op twee vergoedingsvouchers voor iets te eten of drinken (waarde: 4 euro 95 per voucher, terwijl we meer betaald hadden voor ons broodje...), maar de tweede voucher moest nog van kantoor gehaald worden. We besloten daarom om niet te wachten, maar die ene voucher die er wel was te accepteren.
 
Vervolgens was er nog even gedoe vanwege de drie koffers (“Hebben jullie bagage bijgeboekt voor de baby?” “Nee, er staat in jullie voorwaarden dat je gratis 10 kilo ruimbagage mee mag nemen voor een baby.”), maar dat werd redelijk snel opgelost. De koffers verdwenen uit zicht, wij konden de rij in!
 
Na zo’n vijftien, twintig minuten werd ons verteld dat we in de verkeerde rij stonden. We moesten helemaal terug naar vertrekhal 1 en dan buiten in de rij aansluiten… Waarom was dat niet eerder aangegeven of verteld? Omdat niemand iets gezegd had, gingen wij er gewoon vanuit dat je de bordjes naar de gate moest volgen. Er is nergens gezegd of te zien geweest dat je na het inchecken naar Vertrekhal 1 moest. Minpuntje voor Schiphol!
 
De rest kun je je vast wel voorstellen als je het nieuws een beetje hebt gevolgd: buiten in de rij, terug naar binnen, allerlei paadjes, gelukkig konden we wel met de lift naar boven en toen natuurlijk weer verder met de slingerpaadjes. Om tien voor half drie konden we in een rij voor de controle aansluiten, om half drie zou de gate sluiten…
 
Mijn man is eerst door de controle gegaan, zodat hij kon rennen naar de gate en hopelijk daar nog even wat tijd voor ons regelen. Mijn handbagage moest natuurlijk extra gecontroleerd worden vanwege de babyvoeding: het potje eten moest in een speciale machine om goedgekeurd te worden. Gelukkig bleek er echt vegetarische pasta in te zitten en kon ik met de buggy een sprint gaan trekken naar de gate. We waren er tien over half drie, maar het boarden was pas net begonnen. We hadden het gehaald!
 
We konden meteen door de trap af naar beneden (de laatste hobbel op Schiphol, want er was geen lift in de buurt met de buggy) en daar onze boarding passen laten scannen. De buggy ging in de hoes, werd bij de andere buggy’s gelegd en toen konden we de slurf in.
 
Zodra we aan boord waren, hebben we meteen water gevraagd voor ons mannetje, want we hadden natuurlijk geen tijd gehad om nog iets te drinken of te eten te kopen, laat staan de voucher van de incheck gebruiken. Dit kregen we meteen in de vorm van een flesje water, zodat ons mannetje in ieder geval iets kon drinken.

Wij zitten klaar voor vertrek!

Vervolgens was het onszelf opvouwen in de stoelen. De beenruimte was erg krap (ik ben 1 meter 70...) en we hadden geen netje aan de stoel voor ons om spullen in te doen. Erg onhandig met een kleine! Met een beetje moeite zaten we uiteindelijk alle drie. En toen was het wachten… Natuurlijk begrepen we dat we later zouden vertrekken door de drukte, maar we vertrokken uiteindelijk met een uur vertraging vanaf de gate, ook doordat de deur niet wilde sluiten... Toen was het nog taxiën naar de Polderbaan en pas toen begon de vlucht echt.

Eindelijk onderweg!

De vlucht had goede en slechte dingen. Goed was dat we twee keer gratis service aan boord kregen (de eerste keer een broodje met drinken, de tweede keer een gevulde koek met drinken) en dat ons mannetje het prima deed. Hij vermaakte zich prima met naar buiten kijken en zijn charmes uitproberen op de buurvrouw aan de overkant van het gangpad.
Slecht was dat er nauwelijks beenruimte was, we geen idee hadden hoe lang het nog vliegen was (er waren wel een paar schermen, maar die deden het niet), het verschonen in een toilethokje niet heel fijn was en dat het ruim twintig minuten duurde om het potje babyvoeding op te warmen, aangezien ze geen magnetron hadden... Verder was het toestel van binnen gewoon erg vies: toen we aankwamen, lagen de kruimels al op de grond en tussen de zitting en leuning van mijn stoel zat een vieze tissue. 
 
We landden uiteindelijk om zeven uur plaatselijke tijd, een halfuur later dan gepland. Vrij snel daarna mochten we het vliegtuig uit, de bus in en naar de aankomsthal. Er stonden wat schermen voor coronacontrole, maar er werden slechts twee mensen uitgekozen om hun app te laten zien: de rest mocht zo doorlopen.
 
We waren al gelijk bij de bagagebanden. Onze bagage zou aankomen op band twee, de buggy op band zes. Dit duurde allemaal wel even, vooral de buggy. Hierdoor kwamen we als laatsten bij de bus aan die ons naar het hotel zou brengen. Helemaal achterin wilde iemand nog wel opschuiven, zodat we bij elkaar konden zitten. Ons mannetje viel prompt in slaap (tijdens de vlucht had hij niet geslapen).
 

Het duimpje in de mond en slapen maar!

De bus vertrok vrij snel en na een kwartiertje waren we bij Puerto del Carmen, de plaats waar we zouden verblijven. Na een paar stops kwamen we bij het hotel, Cinco Plazas. Meneer werd weer wakker bij het uitstappen en zette bij het inchecken meteen zijn charmes in om de receptionist helemaal in te pakken. Zou het daardoor zijn dat het babybedje eerder in de kamer was dan wij? Ze wisten namelijk niet dat er een babybedje moest komen, al was dat wel in de reservering gezet. De late checkout die we wilden, die ook in de reservering gezet was, wisten ze wel, maar konden ze pas vrijdag bevestigen.
 
Onze kamer lag aan de zijkant van het complex, op de bovenste verdieping. Om er te komen, moesten we al drie trappen op. Gelukkig waren er drie Britse jongens die ons met de koffers en buggy hielpen sjouwen. Heel erg lief van hen, want anders zou het ons niet gelukt zijn!
 
Toen we boven stonden, bleek dat er geen sleutelkaartje in de envelop zat die we hadden gekregen. Ik ben snel teruggegaan naar de receptie en kreeg alsnog twee sleutelkaartjes.

Links bovenaan deze trap was onze kamer

Inmiddels was het kwart over negen en om tien uur zou de supermarkt naast het hotel sluiten. We hebben snel ons mannetje naar bed gebracht, die het prompt op een brullen zette. Terwijl papa bij hem bleef, ben ik toch maar snel boodschappen gaan doen. Toen ik terug was, brulde hij nog steeds, dus zijn we samen bij hem gebleven tot hij eindelijk sliep. Toen konden wij ook eindelijk bijkomen van de uitputtende dag.
 
Natuurlijk begrijpen we dat er vandaag ook zeker situaties met overmacht waren, maar zo’n bijzonder begin van de vakantie hebben we nog nooit eerder meegemaakt. Vooral het stukje communicatie vanuit TUI is ons erg tegengevallen en weerhoudt ons er nu al van om snel weer voor TUI Fly te kiezen. Maar... hopelijk kunnen we nu eindelijk echt gaan genieten van de vakantie!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 8

8 mei 2015: Niagara Falls à York

De prachtige dag van gisteren staat nog steeds in ons geheugen gegrift. Vandaag zal een heel andere dag worden: we hebben een rit van bijna 725 kilometer en we zullen een bezoek brengen aan Gettysburg, de plaats waar tijdens de Civil War drie dagen lang gevochten is.

Vanwege de lange rit en het feit dat we de grens over moeten steken, is het de bedoeling dat we vroeg vertrekken. Ik word echter wel heel vroeg wakker: ik ben vergeten om mijn WiFi verbinding uit te zetten en krijg om iets over half vijf twee berichtjes via Facebook binnen… Gelukkig val ik nog even in slaap.

Een uur later sta ik wel op. Ik pak mijn koffer weer in, ontbijt op de kamer en spreek even met het thuisfront via een zeer slechte Internetverbinding. Dan breng ik mijn koffer naar de bus en wacht op het vertrek, dat om kwart over zeven gepland staat. Onze reisleidster is er vandaag erg op gebrand om op tijd te vertrekken vanwege het moeten oversteken van de grens. We blijken goed gedrild te zijn en stipt om kwart over zeven rijdt de bus weg bij het hotel.

Onze eerste stop is bij de duty free winkel, waar verschillende mensen gisteren belastingvrij inkopen hebben gedaan. De aankopen worden namelijk in de winkel bewaard en pas als je de grens oversteekt, krijg je ze mee.

Terwijl onze reisleidster de gekochte spullen uitdeelt, kan de rest nog foto’s maken van de watervallen, die vanochtend in een lichte mist verborgen liggen.

Uitzicht vanuit de bus op de Niagara Falls met mist

Als alle spullen uitgedeeld zijn, rijden we de Rainbow Bridge over naar de grensovergang. Dit is onze laatste blik op de Niagara Falls. Voor de laatste keer klikken de fototoestellen om nog één keer dit prachtige natuurschoon vast te leggen.

Een laatste blik op de Niagara Falls vanaf Rainbow Bridge

Dan wordt het serieus: we zijn bij de grensovergang. We hebben geluk, want we zijn de eerste bus en mogen als eerste naar binnen om ons paspoort te laten controleren. Ondertussen loopt er iemand door de bus om te kijken of daar niets te vinden is dat de grens niet over mag. Alles gaat gelukkig goed en om kwart voor acht zijn we weer in de Verenigde Staten.

We rijden over de 384 snelweg richting het zuiden en krijgen ondertussen van onze reisleidster een snoepje: een maple kiss. Deze snoepjes, gemaakt van de Canadese maple syrup, had ze gekregen bij de duty free winkel als een soort van afscheidscadeautje. We nemen er allemaal graag eentje, want ze smaken heerlijk!

Inmiddels zien we goed het verschil tussen de Canadese en Amerikaanse kant van de Niagara Falls. De Canadese kant is echt gericht op het toerisme met restaurants, winkels en attracties, terwijl er aan de Amerikaanse kant weinig te beleven is. Wel zien we in de verte, als we de brug van de 190 snelweg over de Niagara rivier oversteken, nog net een klein beetje mist van de watervallen.

Wie goed kijkt, ziet rechts van het midden (onder de gebouwen) nog een wolkje mist van de Niagara Falls

We rijden door richting het zuiden en passeren onder andere enkele ‘vuilnisbergen’: heuvels waar vroeger een vuilnisbelt was, maar waar nu gras over het vuilnis heen groeit. We slaan af naar de 90 snelweg en komen langs het vliegveld Genesee County Airport en vervolgens lang het plaatsje Batavia. Deze plaats is vernoemd naar de Nederlandse Betuweregio (Batavia is de Latijnse naam voor deze regio) om de Nederlandse landontwikkelaars van vroeger te eren.

Onderweg in de staat New York

We gaan verder over de 390 snelweg. Onderweg komen we langs Groveland Correctional Facility, een gevangenis. Vroeger zaten hier zowel vrouwelijke als mannelijke gevangenen, maar tegenwoordig zijn het alleen nog mannen die hier hun straf uitzitten.

Verderop, in de buurt van het plaatsje Bath, maken we onze eerste echte stop van de dag bij een truck stop. Op de parkeerplaats erbij staan een heleboel grote trucks geparkeerd met de meest uiteenlopende kentekenplaten. Zo zie ik een truck uit Michigan, maar ook uit Arkansas en Wyoming. Elke vakantiereis in de Verenigde Staten probeer ik van alle vijftig staten minimaal één kentekenplaat te zien en dankzij deze stop heb ik inmiddels de kentekenplaten gezien van 27 verschillende staten.

Na de stop rijden we verder over de 86 snelweg. In de buurt van Coopers Plains komen we langs een klein vliegveldje waar een aantal vliegtuigen klaar staat om te vertrekken. Tijd om te kijken hoe ze opstijgen hebben we echter niet, want we hebben nog heel wat kilometers af te leggen! We gaan naar de 99 snelweg en steken rond kwart over elf de staatsgrens over. Vanaf nu zijn we in de staat Pennsylvania, een staat die voor 80 procent uit bos bestaat. Ook komen hier veel kerstbomen vandaan, vertelt onze reisleidster, niet lang nadat we inderdaad langs een Christmas Tree Farm (kerstbomenboerderij) zijn gereden.

Terwijl we buiten nog steeds veel bos en bergen zien, laat onze reisleidster wat boekjes in de bus rondgaan over de Civil War en over de Amish, over wie we morgen nog meer zullen leren. We rijden langs de plaats Hepburnville en komen uiteindelijk in de buurt van Williamsport, waar het Little League baseball vandaan komt: het honkbal voor kinderen.

De bedoeling is dat we in Williamsport zullen stoppen bij een supermarkt. De chauffeur heeft echter een verkeerde straat in het navigatiesysteem aangetikt, waardoor we een stukje omrijden. Heel erg vinden de meesten het niet, aangezien het een mooie route is door de bergen en natuur.

Onderweg in de staat Pennsylvania

Uiteindelijk zijn we dan toch bij de Kohl’s supermarkt. Het is een enorm grote supermarkt, iets dat normaal is voor Amerikaanse begrippen, met een gedeelte erbij waar je eten kunt kopen om gelijk op te eten. Ik koop een ‘broodje’ (het is groot genoeg om de hele week van te kunnen lunchen…) en zoek dan een plekje in het zonnetje om even rustig bij te komen van de lange rit tot nu toe.

Rond tien voor twee gaan we weer verder. De volgende stop zal bij het Visitor Center (bezoekerscentrum) van Gettysburg zijn. De verwachte aankomsttijd is op dit moment vijf voor half vijf, wat betekent dat we zo’n tweeënhalf uur zullen moeten rijden. Helaas wordt de verwachte aankomsttijd al snel later, want voorbij Shamokin Dam (een plaatsje bij de Adam T. Bower Memorial Dam – ’s werelds langste opblaasbare dam) komen we terecht in een lange file. We hebben nog iets afleiding door te kijken naar de Susquehanna rivier links van ons, waar midden in het water ineens een beeld staat dat lijkt op het Vrijheidsbeeld van New York, maar dan helemaal wit is. Helaas kan ik geen foto maken, want het uitzicht wordt elke keer geblokkeerd door bomen.

We rijden nog steeds stapvoets over de 15 snelweg richting Marysville. Pas tegen vier uur lost de file op en kunnen we in een vlot tempo doorrijden over de 81 snelweg naar Gettysburg. Onderweg passeren we nog een winkel waar schuren verkocht worden die gebouwd zijn door de Amish. Morgen zullen we daar zeker meer van gaan zien!

Tegen vijf uur bereiken we eindelijk het Visitor Center van Gettysburg, waar we even rond kunnen kijken en meer kunnen leren over de Slag bij Gettysburg. Deze veldslag vond plaats van 1 juli 1863 tot en met 3 juli 1863. Tijdens deze drie dagen werd er heftig gevochten tussen de Noordelijke Staten (de Union) en de Zuidelijke Staten (de Confederate States). In totaal waren er 51.000 soldaten die overleden, gewond raakten, gevangen werden genomen of vermist raakten. Het wordt gezien als de bloederigste veldslag, maar ook als een keerpunt in de Civil War aangezien de Union de Slag won, nadat ze een heleboel verliezen geleden hadden.

De geweren die tentoongesteld worden in het Visitor Center van Gettysburg

Nadat we rondgekeken hebben in het Visitor Center stappen we weer in de bus om rond te gaan rijden door het gebied waar gevochten is. Het ziet er allemaal heel vredig en rustig uit, maar de oude kanonnen die er nog staan en de vele standbeelden geven aan dat het niet altijd zo is geweest.

Onderweg naar het Gettysburg National Militair Park, waar de Slag heeft plaats gevonden

Onze eerste stop is bij het Virginia Memorial (voor elke staat is er een herdenkingsmonument). Hier staat een standbeeld van Robert E. Lee, die de leiding had over het leger van de Zuidelijke Staten. Om het standbeeld heen zijn mannen afgebeeld die hun werk neergelegd hebben om bij het leger te gaan vechten, iets wat in de tijd van de Civil War ook gebeurde – mannen moesten hun werk in de steek laten om voor hun land te vechten.

Het Virginia Memorial met het standbeeld van Robert E. Lee

Het standbeeld van Robert E. Lee kijkt uit over een grote open vlakte. Dit is het gebied waar op 3 juli 1863 de Zuidelijke Staten hun laatste aanval inzetten, die bekend staat als Pickett’s Charge. De aanval mislukte en de Confederate States werden gedwongen zich terug te trekken.

De open vlakte waar de laatste aanval van de Zuidelijke Staten ingezet werd

Als we alle 27 weer in de bus zitten, rijden we verder door Pitzer Woods (hier wachtten soldaten van de Confederate States op 2 juli 1863 tot ze mochten aanvallen) en langs een observatietoren, waar je uit kunt kijken over het hele gevechtsgebied. Wij rijden echter door, hoewel de buschauffeur overduidelijk graag had willen stoppen. Hij weet overigens ook erg veel te vertellen over de Civil War en als onze reisleidster iets verkeerds of niet volledigs zegt, verbetert hij haar meteen.

Pitzer Woods

De tweede stop die we maken is bij Little Round Top. Het uitzicht hier is werkelijk adembenemend en maakt het moeilijk te geloven dat hier lang geleden flink gevochten is. Toch heeft Little Round Top zeker een belangrijke rol gespeeld in de Slag bij Gettysburg: de officieren van het leger van de Union werden hier op de hoogte gebracht van de positie van het zuidelijke leger en konden zo versterking regelen om zich te verdedigen.

Het uitzicht vanaf Little Round Top

Vanaf Little Round Top rijden we over Sykes Avenue. Generaal George Sykes vocht tijdens de Civil War voor het leger van de Union, de Noordelijke Staten.

De weg is vernoemd naar generaal George Sykes van het leger van de Union

Vanaf Sykes Avenue gaan we door naar onze laatste stop bij het Pennsylvania Memorial. Ook dit was weer een belangrijke plek tijdens de Slag, vooral voor het Union leger. De namen op het monument zijn van generaal Meade en generaal Reynolds, beiden generaal voor het leger van de Union. Generaal Reynolds overleefde de Slag niet: hij werd op 2 juli 1863 neergeschoten.

Het Pennsylvania Memorial

Alle verhalen, standbeelden, monumenten en indrukken zorgen voor veel stilte bij terugkomst in de bus. Uiteraard heeft de lange dag (het is inmiddels half zeven, we zijn al ruim elf uur onderweg) er ook iets mee te maken. We verlaten daarom het Gettysburg National Military Park en gaan op weg naar ons hotel in York. Dit is nog zo’n 35 mijl rijden, waardoor we nog een uur onderweg zijn: pas om kwart voor acht ben ik op mijn kamer, twaalf en een half uur nadat we vanochtend vertrokken zijn.

Het hotel waar we verblijven, ligt in een gebied zonder winkels of restaurants in de buurt. Daarom, zo heeft onze reisleidster verteld, is morgen het ontbijt inbegrepen. Voor vanavond kunnen we ook in het hotelrestaurant dineren. Ik heb een beetje mijn twijfels (ik vrees dat het een dure kaart zal zijn met weinig keuze), maar omdat ik toch moet eten, ga ik erheen. In het restaurant word ik aangenaam verrast, want niet alleen is het eten goed, de prijs valt ook nog eens mee.

Een heerlijke maaltijd later keer ik terug naar mijn kamer om eigenlijk meteen te gaan slapen. Morgen zal ook weer een bijzondere dag worden: we bezoeken eerst het gebied waar de Amish wonen en rijden daarna door naar Washington D.C., de hoofdstad van de Verenigde Staten.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9 (York --> Washington D.C.)