Uit in Nederland: Luchtvaart Museum Aviodrome

29 januari 2023

Mijn man en ik zijn een aantal jaar geleden al eens in Luchtvaart Museum Aviodrome geweest. Omdat ons zoontje van bijna twee een grote fan van vliegtuigen is, besluiten we er nog een keer heen te gaan, samen met hem.

Het Aviodrome ligt naast Lelystad Airport. Het is voor ons een ruim halfuur rijden. Wat ons opvalt, is dat er onderweg nergens bordjes staan die het Aviodrome aangeven. Pas als we de afslag hebben naar de ingang, zien we pas het eerste bord.

De auto kunnen we parkeren op het parkeerterrein tegenover het Aviodrome. De eerste dertig minuten parkeer je gratis, daarna is het €7,50 voor een dagkaart. Deze kun je ook al aan het begin afrekenen, zodat je na je museumbezoek meteen uit kunt rijden.

Vanaf het parkeerterrein hoef je alleen maar het zebrapad over te steken en dan sta je op de 'landingsbaan' die naar de ingang van het museum leidt. Ons zoontje vindt de knipperende blauwe lampjes langs de baan al helemaal geweldig, naar de twee vliegtuigen die er staan, kijkt hij nauwelijks.

Binnen in het museum lopen we langs de balie om de kaartjes te laten controleren en moeten we door een ouderwetse scanner om echt binnen te komen in de hal (de scanner staat wel uit). De hal is het centrale deel van het museum: vanuit de hal kom je bij het museumgedeelte, de expositie over de ruimtevaart, het filmtheater, het speelgedeelte voor de kinderen, het restaurant en de toiletten. Wij lopen eerst even naar het restaurant, omdat het tijd is voor het fruithapje van ons kleine pilootje.

Na het fruithapje ontdekt hij de speelruimte. Hij wil graag van de glijbaan, maar vindt het toch ook weer spannend en gaat daarom de kinderhoek in, waar tekenfilmpjes van vliegtuigen op een scherm gedraaid worden en waar plastic vliegtuigen op de grond staan om mee te spelen. Hij vermaakt zich al prima en we krijgen hem met moeite mee naar het museum zelf.

Leuk, hoor, zo'n museum...

Het museum laat de geschiedenis van het vliegen zien. In de eerste ruimte kun je zelf papieren vliegtuigjes vouwen, daarna gaat het over het verhaal van Icarus, die zelf vloog. Vervolgens komen de eerste vliegtuigen in beeld en wordt er verteld over de allereerste vluchten van een paar seconden en een paar honderd meter. Met een apparaat kun je zelf testen dat dingen gaan zweven als er lucht onderkomt. Ook ontdekken we in deze ruimte de man naar wie onze straat vernoemd is: Marinus van Meel, een vliegtuigbouwer van vroeger.

Zelf testen hoe dat werkt met zweven

We lopen verder door het museum en volgen de ontwikkeling van de vliegtuigen. Er staan verschillende oude modellen en informatieborden vertellen wat voor vliegtuig het is. Het museum gaat van de tijd voor de oorlog naar 1914-1918 (de Eerste Wereldoorlog), de tijd dat de KLM en Schiphol ontstonden (1919-1940), de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) en de moderne tijd (1960 - heden). Hier en daar staan vliegtuigen waar je zelf in kunt, waaronder een vliegtuig op een bewegend platform, waardoor je ervaart hoe wiebelig de vroegere vluchten waren.

Een van de vele oude vliegtuigen die je kunt zien in het museum

Bij het gedeelte over de Tweede Wereldoorlog is een grote kaart van Nederland op de grond aangebracht. Een glazen brug gaat hierover heen. Ons kleine heldje denkt echter dat hij niet op het glas kan staan en probeert van balk naar balk te lopen. Als hij er weer af is, heeft hij het alleen maar over 'brug spannend'.

Via nog meer vliegtuigen en wat informatie over verschillende Nederlandse luchtvaartmaatschappijen komen we bij de Ruimtevaartexpositie. Gelukkig is er een lift naartoe, want deze begint zich op de eerste verdieping. Het is geen grote expositie, maar laat meer zien over de ontwikkeling van de ruimtevaart.

Vanaf de Ruimtevaartexpositie kijk je uit over het museum

Vanaf de Ruimtevaartexpositie lopen we over een loopbrug naar een 'gate', die naar een echte Boeing 747 leidt. We parkeren de kinderwagen en lopen dan door het grote vliegtuig, waarbij we natuurlijk ook even boven kijken. Ons zoontje vindt die grote stoelen wel prima zitten!

Waar zullen we eens gaan zitten?


Ja, dit zit wel prima!

We verlaten het vliegtuig via de trap en staan nu op het buitenterrein. We besluiten eerst even onze meegebrachte boterhammen binnen op te eten, waar het inmiddels al flink druk is. Met moeite vinden we een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten.

Na de lunch gaan we terug naar buiten. We kijken even bij het nagebouwde Schiphol uit 1928 en zien op foto's de puinhoop die Schiphol was na de Tweede Wereldoorlog.

Schiphol na de Tweede Wereldoorlog

We lopen om de beurt nog de drie steile trappen op naar de verkeerstoren, waar je uitkijkt over het hele Aviodrome en ook Lelystad Airport kunt zien.

Uitzicht over het Aviodrome en erachter Lelystad Airport

Terug beneden lopen we nog even naar de T2 hangar, waar andere oude vliegtuigen opgeslagen staan. We blijven er niet lang, want het ruikt er enorm naar kerosine.

Buiten wil onze kleine vliegtuigfan graag spelen. Hij wil op de baan met trapvliegtuigjes, maar in tegenstelling tot een ander klein kind dat er eerder wel in ging, mag hij absoluut niet het vliegtuig in met papa die naast hem loopt. We vinden het jammer voor hem en proberen hem af te leiden met een soort 'botsfiets'. Die vindt hij gelukkig ook leuk.

Op de 'botsfiets'

Hij speelt nog even in de speeltuin op een houten tractor en een houten vliegtuig en dan kijkt hij nog even met ons mee naar een vliegtuig op Lelystad Airport dat een doorstart oefent (een doorstart is dat een vliegtuig landt, maar gelijk weer opstijgt). Niet voor niets zit op Lelystad Airport ook de vliegschool.

Via nog een laatste keer de houten tractor lopen we terug naar binnen en kijken we nog even in het winkeltje. Dan gaan we weer naar buiten, betalen de parkeerkaart en rijden terug naar huis.

Wat is het leukste in het Luchtvaart Museum? De tractor...

We vonden het leuk om weer even terug te zijn geweest in het Aviodrome. Er is veel te zien en te leren over vliegtuigen en een aantal oude vliegtuigen zijn erg bijzonder om te zien. Wel misten we toch ook dingen: de expositie vertelt vooral over Anthony Fokker en de Fokker-toestellen, terwijl er ook andere toestellen zijn gemaakt. Het Schiphol uit 1928 is grappig om te zien, maar in mijn ogen zeker niet het hoogtepunt van het bezoek. De Boeing 747 is dit meer, want het is natuurlijk fantastisch om zo'n groot vliegtuig van binnen te zien.

Het Aviodrome is op zich redelijk geschikt voor jongere kinderen, maar dan zou ik wel zeggen: jongere kinderen die van vliegtuigen houden. Het speelgedeelte buiten is oké, maar binnen is het veel kijken en weinig doen en weinig aan mogen raken. Als je kleintje dat leuk vindt, is het prima, maar anders zou ik zeggen: wacht tot je kleine iets ouder (en groter voor de speeltuin...) is en ga dan. Tip: kijk of er via de ANWB of ING rentepunten kaartjes met korting zijn, omdat het anders toch vrij prijzig wordt, zeker met de kosten voor het parkeren.

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 8

Zondag 8 mei
 
De laatste dag hier alweer... Ik wil er nog zo veel mogelijk van genieten en vind het prima dat ons kleine wekkertje al om half zeven wakker is. We laten hem even op het bed spelen en wachten tot een uur of zeven, als de zon echt opkomt. Dit gaat anders dan in Nederland: daar wordt het langzaam rood-oranjeachtig en komt de zon zelf heel langzaam op. Hier zie je wel een beetje de kleuren rood en oranje, maar minder dan in Nederland. Ook komt de zon zelf heel snel op.

Tussen foto 1 en 3 zit een tijdverschil van slechts 7 minuten...

Na een heleboel foto's kleden we ons zoontje aan en geven we hem zijn ontbijt, maar ik krijg de strikte opdracht om nog niet te gaan eten. Zodra ons mannetje zijn boterham opheeft, neemt mijn man hem naar buiten. Als ze terugkomen, hebben ze twee lieve kaarten bij zich en twee magneten als cadeautje voor Moederdag. Ook hebben ze lekkere broodjes voor het ontbijt meegenomen. Wat ontzettend lief!

We ontbijten buiten, waarbij we regelmatig bijzondere groene vogels voorbij zien vliegen (te snel voor een foto). Ze doen ons een beetje denken aan de vogels die we wel eens in de dierentuin zien. Ons pretlettertje heeft er minder interesse in: hij wil graag terug zijn bed in. Als hij ligt, heeft hij echter toch ineens geen zin meer om te slapen... Gelukkig merkt hij zelf na een tijdje dat hij toch wel moe is en gaat hij lekker slapen.

Ik loop intussen naar de receptie voor nog wat laatste foto's van het hotel en om de sleutelkaartjes van de kamer te verlengen, want die werken maar tot twaalf uur. Door onze late check-out mogen wij echter tot zes uur op de kamer blijven. Zo lang zullen we niet blijven, want om kwart voor vijf worden we opgehaald met de bus om terug naar het vliegveld te gaan.

Nog wat laatste foto's bij het hotel met één van onze reisknuffels

Na het fruithapje van ons slaapkoppie lopen we nog even naar de boulevard voor wat laatste foto's en een laatste keer kijken. Het is al erg warm, maar we gaan vandaag niet meer naar het strand vanwege het vele zand dat blijft plakken.

Nog een laatste keer naar de boulevard

Tegen lunchtijd zijn we weer terug bij het appartement, waar we ons laatste eten uit de koelkast gebruiken voor een uitgebreide lunch. Vervolgens gaat onze dreumes naar bed voor zijn middagdutje en kunnen wij alvast zo veel mogelijk inpakken en opruimen. Alsof hij merkt dat er iets aan de hand is, is ons mannetje al na een uur weer wakker. We kleden hem daarom om en nemen hem mee naar het zwembad. Bovenaan het trapje van het grote bad is een mooi 'pierenbadje' voor hem, waar hij heerlijk met zijn bal en speeltjes speelt.

Om de vakantie af te sluiten, halen we bij de bar nog een alcoholvrije cocktail. Met de drankjes zitten we nog even bij het zwembad en de waterspeeltuin. 

De vakantie afsluiten met een drankje...

Rond drie uur gaan we terug naar het appartement om nog lekker even te douchen en de laatste spullen in te pakken. Intussen volgen we via FlightRadar en de Schiphol app het vliegtuig dat vanuit Nederland naar Lanzarote komt en ons dan weer terug brengt. We hadden al gezien dat het vertraging had: in plaats van om vijf voor drie zou het half vier vertrekken. Dit is voor ons gezien half drie door het uur tijdverschil, maar om half vier onze tijd is het nog steeds niet vertrokken. Uiteindelijk vertrekt het vliegtuig pas om vijf uur (Nederlandse tijd), dus twee uur te laat. Dat belooft wat voor ons!

De uiteindelijke vertrektijd was zelfs 16.59...

Ondanks het vertraagde vliegtuig worden wij nog steeds om kwart voor vijf opgehaald (denken we, want de app van TUI werkt precies nu niet meer, zodat we de tijd niet nog een laatste keer kunnen checken). We haasten ons om alle laatste dingen te regelen en als we uitchecken, zien we de bus al staan. 

In de bus heeft iedereen het al over de vertraagde vlucht. We krijgen ook een sms'je van TUI: wegens vertraging zal ons vliegtuig pas om 19.00 uur vertrekken... Dit is wel heel bijzonder, aangezien de oude vertrektijd 19.15 was!

Na nog één stop bij een ander hotel rijden we naar de luchthaven. Hier gaat het snel: we zijn meteen aan de beurt bij de incheckbalie en ook de veiligheidscontrole gaat snel. Wel moet de waterbeker van ons mannetje helemaal gecontroleerd worden en gaat de buggy ook door het scanapparaat.

Vervolgens is het wachten, wachten en wachten. We lopen wat rond, hopend de souvenirwinkel te zien met de haaienmond als ingang die we de vorige keer zo leuk vonden. Die blijkt echter weg te zijn. Ook het terras waar we de vorige keer nog geweest zijn, blijkt gesloten.

Bij een restaurantje weten we wat vegetarisch eten te vinden voor ons, inclusief friet zonder zout. We geven ons zoontje er daarom ook een paar, terwijl we voor hem nog iets anders zoeken. Bij een ander restaurantje hebben ze gelukkig een broodje dat hij ook gewoon kan eten.

Rond 19.00 uur beginnen we met hem klaar te maken om te gaan slapen. We trekken hem zijn pyjama aan, geven hem zijn yoghurt en klappen de buggy naar achteren in de hoop dat hij nu nog even slaapt. Dit doet hij natuurlijk niet. Wij volgen ondertussen het vliegtuig uit Nederland. We zien al dat alle vliegtuigen die hier op moeten stijgen, moeten wachten om het voorrang te geven. Om 19.49 landt het. Dit betekent dat wij niet eerder dan 20.49 de lucht in zullen gaan, want een vliegtuig moet altijd een uur aan de grond staan.

Ja, ja, we hebben een vliegtuig om mee terug te gaan! Geen TUI Dreamliner, maar wel - zoals gemaild - een toestel van Wamos Air.

Om acht uur staat er ineens op het bord dat we naar gate 2 moeten en dat het boarden om 20.04 start. Hoewel we dit vrijwel onmogelijk achten, gaan we toch in de rij staan. Natuurlijk staan we hier lange tijd voor niks: pas na half negen mogen we met voorrang (omdat we met een baby reizen) naar de ingang van de gate. De grondstewardess hier heeft erg veel haast: als mijn man de buggyhoes niet snel genoeg dicht krijgt, gaat ze hem meteen helpen en stuurt ze hem zo snel mogelijk achter ons aan. In de slurf van de gate staan we echter meteen weer stil, want er mag nog niemand het vliegtuig in!

Uiteindelijk mogen we dan toch naar binnen. We zijn vrij snel bij onze rij, rij 41 deze keer. Er is gelukkig meer ruimte en we kunnen ook spullen kwijt in een bagagenetje aan de stoel voor ons. 'Helaas' is er ook een scherm in de stoel voor ons, iets wat ons kleine nieuwsgierige aapje erg leuk vindt natuurlijk!

Na nog een tijd wachten en dan eindelijk taxiën gaan we om half tien echt de lucht in, nadat we opnieuw voorrang hebben gekregen bij het opstijgen. Vrij snel daarna wordt de serviceronde gedaan, waarbij we deze keer wel netjes onze gereserveerde broodjes krijgen. Na nog een rondje duty free producten is het half elf en valt ons kleine mannetje eindelijk in slaap. Aan boord worden de lichten ook gedoofd, wat aan de ene kant heel fijn is, maar aan de andere kant ook lastig, aangezien je zo alles kwijt bent in het donker.

Helaas een onscherpe foto, maar wel het bewijs dat er iemand aan boord geslapen heeft!

De vlucht zelf verloopt rustig, al is het aan boord erg onrustig. Er zijn natuurlijk jengelende baby's, want alle kleintjes zijn doodop na het lange wachten. Ons slaapkoppie slaapt redelijk door, zodat wij ook onze ogen dicht kunnen doen. We zien wel de lichtjes als we boven Portugal vliegen en dan ineens zien we duidelijk de Franse kust en beginnen we al aan de daling. Mede door de druk op zijn oortjes waarschijnlijk wordt ons mannetje wakker en begint hij, net als vele andere kleintjes, te huilen.

Om 2.16 landen we op de Kaagbaan van Schiphol (gelukkig niet de Polderbaan!). We kunnen redelijk snel het vliegtuig uit, maar moeten dan - zo lijkt het althans - half Schiphol oversteken naar de bagagebanden. Onderweg komen we door een gang die duidelijk normaal gesproken niet voor publiek is, want we zien stapels en stapels met nog niet verwerkte koffers staan.

Welkom terug op Schiphol!

Onze bagage laat ook lang op zich wachten. Als we eindelijk de koffers hebben, is het nog wachten op de buggy en dan pas kunnen we naar de bus voor P3. Op de klok zien we dat het nu al half vier is geweest, zo lang hebben we moeten wachten. Om tien voor vier zijn we op P3. We lopen snel naar de auto, hebben gelukkig geen problemen met uitrijden (onze reservering liep eigenlijk tot drie uur 's nachts) en kunnen dan vlot naar huis rijden. Het wordt intussen al een beetje licht, want pas om kwart voor vijf stoppen we bij ons huis en zit de vakantie er definitief op.

Terugkijkend op de vakantie zijn er hoogte- en dieptepunten. Het grootste dieptepunt was natuurlijk de aanloop ernaartoe en de heenvlucht, waarover ook een klachtenbrief naar TUI is gegaan. Ook de terugvlucht was niet fijn door de lange vertraging en het lang moeten wachten op de bagage.

Het eiland zelf was voor mij echter wel één groot hoogtepunt. Wat blijft Lanzarote toch mooi met het vulkaanlandschap, de palmbomen en het heerlijke weer! Ook het appartement waar we bleven, is ons - ondanks de vele mieren! - goed bevallen. Het was fijn om zelf te kunnen koken, de zwembaden en de waterspeeltuin waren leuk en het personeel erg vriendelijk.

Door alle ervaringen zijn we toch ook wel blij dat we voorlopig geen plannen hebben om te gaan vliegen. Maar wie weet... we zijn nu twee keer op Lanzarote geweest en wat mij betreft mag er zeker nog een derde keer komen!

Wie weet tot ooit, Lanzarote!

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 1

Zondag 1 mei

Toen we in februari deze zonvakantie naar Lanzarote boekten, hadden we er heel erg veel zin in. Eindelijk weer lekker even genieten met heerlijk weer na alle ellende van de coronapandemie!
Hoe dichter we bij het vertrek kwamen, hoe meer we er echter tegenop gingen zien. Dit had alles te maken met de vliegreis.
We zouden in eerste instantie met een TUI Dreamliner vliegen. Dertig dagen van tevoren kon je plaatsen reserveren, dus - aangezien we voor het eerst gingen vliegen met een dreumes van dan veertien maanden - reserveerden we de stoelen zodra het kon  (op de minuut!). We hadden bij onze boeking extra betaald voor comfort klas, dus we konden reserveren voor rij 7.

 
De vrijdag, een week voor we vertrokken, kregen we ineens een mail dat onze stoelen om waren gezet naar rij 35. Geen uitleg, niks, alleen een mail met een telefoonnummer voor als je vragen had. Natuurlijk belde ik het nummer en na twintig minuten in de wacht gehangen te hebben, werd er verteld dat zij niet konden kijken waarom deze wisseling gedaan was (ze konden wel zien dat rij 35 toch echt ook nog comfort klas was), maar dat ik het reisbureau moest bellen (ook TUI, net zoals met wie ik gebeld had). Goed, dan bellen naar het reisbureau! De situatie weer uitgelegd en ik zou teruggebeld worden. Dat werd ik ook netjes en er werd mij verteld dat er een ander toestel voor de vlucht gebruikt zou worden. Er zou nog extra gekeken worden of rij 35 echt comfort was.
 
De maandag voor we vertrokken, kregen we een mail dat Wamos Air de vlucht zou uitvoeren (vandaar de plaatswijziging). Diezelfde dag werd ik ook gebeld door het reisbureau: rij 35 was echt comfort klas. Er zou nog geprobeerd worden om ons verder naar voren te plaatsen, maar op dit moment was dat niet mogelijk.
 
De vrijdag voor we vertrokken, kregen we ‘s avonds rond acht uur ineens een mail met dat we dertig euro terug kregen. We vlogen namelijk economy klas in plaats van comfort! Ik heb er niet eens meer over gebeld.
(Vrijdag voor vertrek kregen we trouwens ook een mail over de terugvlucht - die zou ook uitgevoerd worden door Wamos Air. Wordt vervolgd?)
Zaterdag, een dag voor vertrek, werden er ineens nieuwe e-tickets verstuurd en ineens zaten we op rij 17. Alleen… onze gereserveerde broodjes waren van de reservering verdwenen! Omdat we al niet meer konden bellen met TUI, hebben we zondagochtend - de dag van vertrek - er nog over gebeld. Waarschijnlijk zouden we ons geld wel terugkrijgen, werd ons gezegd, maar verder konden ze ook niks zien. Intussen was het ons ook nog niet gelukt om online in te checken. Dit werd verklaard door een sms om half tien ‘s ochtends (iets meer dan vijf uur voor vertrek): de vlucht zou uitgevoerd worden door Euro Atlantic Air! Goed… als we er maar komen?

Het toestel waar we mee vlogen

En toen kon de vakantie toch beginnen! Hoewel… de hobbel Schiphol moest nog genomen worden... We waren van plan kwart voor elf weg te gaan, zodat we om half twaalf op P3 zouden zijn en om twaalf uur in de vertrekhal (drie uur van tevoren). Met een kleintje loopt echter altijd alles uit en dus vertrokken we pas om elf uur. De rit verliep gelukkig zonder problemen, na drie kwartier kwamen we aan bij P3. Meteen bij de ingang stond al een medewerker met de tip om hier de auto uit te laden en dan pas te parkeren. Dit hebben we gedaan: mijn man ging de auto parkeren, terwijl ik met ons kleine mannetje bij de koffers wachtte.
 
Toen de auto geparkeerd was (rij 512…), konden we met de bus naar de vertrekhal. Instappen was even een uitdaging met drie koffers, een buggy en een kleine, maar we wisten veilig de bus in te komen. Uiteraard waren al zitplaatsen al bezet, waardoor we moesten blijven staan met ons mannetje in de draagzak. Even goed vasthouden en na ongeveer tien minuten waren we bij vertrekhal 1 en 2, waar iedereen uit moest stappen. Snel de buggy gereed maken en dan lopen naar vertrekhal 3!
 
Bij de incheckbalie viel de drukte gelukkig mee. Het was niet meer gelukt thuis online in te checken en ook bij de kiosk om zelf in te checken lukte het niet, dus we moesten naar de balie. Daar duurde het even: door al omstandigheden zouden we recht hebben op twee vergoedingsvouchers voor iets te eten of drinken (waarde: 4 euro 95 per voucher, terwijl we meer betaald hadden voor ons broodje...), maar de tweede voucher moest nog van kantoor gehaald worden. We besloten daarom om niet te wachten, maar die ene voucher die er wel was te accepteren.
 
Vervolgens was er nog even gedoe vanwege de drie koffers (“Hebben jullie bagage bijgeboekt voor de baby?” “Nee, er staat in jullie voorwaarden dat je gratis 10 kilo ruimbagage mee mag nemen voor een baby.”), maar dat werd redelijk snel opgelost. De koffers verdwenen uit zicht, wij konden de rij in!
 
Na zo’n vijftien, twintig minuten werd ons verteld dat we in de verkeerde rij stonden. We moesten helemaal terug naar vertrekhal 1 en dan buiten in de rij aansluiten… Waarom was dat niet eerder aangegeven of verteld? Omdat niemand iets gezegd had, gingen wij er gewoon vanuit dat je de bordjes naar de gate moest volgen. Er is nergens gezegd of te zien geweest dat je na het inchecken naar Vertrekhal 1 moest. Minpuntje voor Schiphol!
 
De rest kun je je vast wel voorstellen als je het nieuws een beetje hebt gevolgd: buiten in de rij, terug naar binnen, allerlei paadjes, gelukkig konden we wel met de lift naar boven en toen natuurlijk weer verder met de slingerpaadjes. Om tien voor half drie konden we in een rij voor de controle aansluiten, om half drie zou de gate sluiten…
 
Mijn man is eerst door de controle gegaan, zodat hij kon rennen naar de gate en hopelijk daar nog even wat tijd voor ons regelen. Mijn handbagage moest natuurlijk extra gecontroleerd worden vanwege de babyvoeding: het potje eten moest in een speciale machine om goedgekeurd te worden. Gelukkig bleek er echt vegetarische pasta in te zitten en kon ik met de buggy een sprint gaan trekken naar de gate. We waren er tien over half drie, maar het boarden was pas net begonnen. We hadden het gehaald!
 
We konden meteen door de trap af naar beneden (de laatste hobbel op Schiphol, want er was geen lift in de buurt met de buggy) en daar onze boarding passen laten scannen. De buggy ging in de hoes, werd bij de andere buggy’s gelegd en toen konden we de slurf in.
 
Zodra we aan boord waren, hebben we meteen water gevraagd voor ons mannetje, want we hadden natuurlijk geen tijd gehad om nog iets te drinken of te eten te kopen, laat staan de voucher van de incheck gebruiken. Dit kregen we meteen in de vorm van een flesje water, zodat ons mannetje in ieder geval iets kon drinken.

Wij zitten klaar voor vertrek!

Vervolgens was het onszelf opvouwen in de stoelen. De beenruimte was erg krap (ik ben 1 meter 70...) en we hadden geen netje aan de stoel voor ons om spullen in te doen. Erg onhandig met een kleine! Met een beetje moeite zaten we uiteindelijk alle drie. En toen was het wachten… Natuurlijk begrepen we dat we later zouden vertrekken door de drukte, maar we vertrokken uiteindelijk met een uur vertraging vanaf de gate, ook doordat de deur niet wilde sluiten... Toen was het nog taxiën naar de Polderbaan en pas toen begon de vlucht echt.

Eindelijk onderweg!

De vlucht had goede en slechte dingen. Goed was dat we twee keer gratis service aan boord kregen (de eerste keer een broodje met drinken, de tweede keer een gevulde koek met drinken) en dat ons mannetje het prima deed. Hij vermaakte zich prima met naar buiten kijken en zijn charmes uitproberen op de buurvrouw aan de overkant van het gangpad.
Slecht was dat er nauwelijks beenruimte was, we geen idee hadden hoe lang het nog vliegen was (er waren wel een paar schermen, maar die deden het niet), het verschonen in een toilethokje niet heel fijn was en dat het ruim twintig minuten duurde om het potje babyvoeding op te warmen, aangezien ze geen magnetron hadden... Verder was het toestel van binnen gewoon erg vies: toen we aankwamen, lagen de kruimels al op de grond en tussen de zitting en leuning van mijn stoel zat een vieze tissue. 
 
We landden uiteindelijk om zeven uur plaatselijke tijd, een halfuur later dan gepland. Vrij snel daarna mochten we het vliegtuig uit, de bus in en naar de aankomsthal. Er stonden wat schermen voor coronacontrole, maar er werden slechts twee mensen uitgekozen om hun app te laten zien: de rest mocht zo doorlopen.
 
We waren al gelijk bij de bagagebanden. Onze bagage zou aankomen op band twee, de buggy op band zes. Dit duurde allemaal wel even, vooral de buggy. Hierdoor kwamen we als laatsten bij de bus aan die ons naar het hotel zou brengen. Helemaal achterin wilde iemand nog wel opschuiven, zodat we bij elkaar konden zitten. Ons mannetje viel prompt in slaap (tijdens de vlucht had hij niet geslapen).
 

Het duimpje in de mond en slapen maar!

De bus vertrok vrij snel en na een kwartiertje waren we bij Puerto del Carmen, de plaats waar we zouden verblijven. Na een paar stops kwamen we bij het hotel, Cinco Plazas. Meneer werd weer wakker bij het uitstappen en zette bij het inchecken meteen zijn charmes in om de receptionist helemaal in te pakken. Zou het daardoor zijn dat het babybedje eerder in de kamer was dan wij? Ze wisten namelijk niet dat er een babybedje moest komen, al was dat wel in de reservering gezet. De late checkout die we wilden, die ook in de reservering gezet was, wisten ze wel, maar konden ze pas vrijdag bevestigen.
 
Onze kamer lag aan de zijkant van het complex, op de bovenste verdieping. Om er te komen, moesten we al drie trappen op. Gelukkig waren er drie Britse jongens die ons met de koffers en buggy hielpen sjouwen. Heel erg lief van hen, want anders zou het ons niet gelukt zijn!
 
Toen we boven stonden, bleek dat er geen sleutelkaartje in de envelop zat die we hadden gekregen. Ik ben snel teruggegaan naar de receptie en kreeg alsnog twee sleutelkaartjes.

Links bovenaan deze trap was onze kamer

Inmiddels was het kwart over negen en om tien uur zou de supermarkt naast het hotel sluiten. We hebben snel ons mannetje naar bed gebracht, die het prompt op een brullen zette. Terwijl papa bij hem bleef, ben ik toch maar snel boodschappen gaan doen. Toen ik terug was, brulde hij nog steeds, dus zijn we samen bij hem gebleven tot hij eindelijk sliep. Toen konden wij ook eindelijk bijkomen van de uitputtende dag.
 
Natuurlijk begrijpen we dat er vandaag ook zeker situaties met overmacht waren, maar zo’n bijzonder begin van de vakantie hebben we nog nooit eerder meegemaakt. Vooral het stukje communicatie vanuit TUI is ons erg tegengevallen en weerhoudt ons er nu al van om snel weer voor TUI Fly te kiezen. Maar... hopelijk kunnen we nu eindelijk echt gaan genieten van de vakantie!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Belfast 2019: dag 5

Maandag 30 december 2019

Vandaag is helaas alweer onze laatste dag in Belfast: aan het begin van de middag vliegen we terug naar Nederland.

Zo ver is het echter nog niet, want we hebben nog een paar uur in de stad te gaan. We staan dus vroeg op, pakken zo veel mogelijk in en genieten nog één keer van het ontbijtbuffet. Omdat we pas om elf uur uit hoeven te checken, laten we vervolgens de koffers op de kamers en gaan we nog even de stad in.

Als eerste gaan we naar het winkelcentrum CastleCourt. Dit blijkt nog volop in de kerstsfeer te zijn met allerlei leuke versieringen.

Versieringen in CastleCourt

Nadat we een rondje door het winkelcentrum gelopen hebben, gaan we verder naar Victoria Square. Hier kijken we nog even in onze favoriete winkel Build-a-bear, maar deze keer verlaten we de winkel zonder iets te kopen.

Victoria Square

Van Victoria Square gaan we terug naar de hoofdstraat om nog een keer langs de Disney Store te gaan. Ook kijken we nog een laatste keer naar de City Hall en de masten.

De City Hall met links de masten

Via de Big Fish gaan we terug naar het hotel om de koffers te halen. We checken uit en lopen naar de bushalte, want vandaag rijdt er wel gewoon een bus naar het vliegveld.

De Big Fish

Zodra we in de vertrekhal van het vliegveld staan, gaan we op zoek naar de incheckbalies. Deze zijn niet moeilijk te vinden: KLM is duidelijk zichtbaar met haar logo. We gaan in de rij staan en wachten tot we aan de beurt zijn. Er lijkt echter geen beweging in de rij te zitten. Na al een tijdje gewacht te hebben, komt een medewerker vertellen dat er een storing is in de systemen die het inchecken doen en de bagage regelen. Alles moet dus handmatig gedaan worden. Ook kunnen ze alleen maar regelen dat de bagage naar Amsterdam gaat, maar niet verder. Voor mensen die een overstap hebben, is dit dus lastiger.

We blijven rustig afwachten of er iets gebeurt. Een medewerker probeert mensen die alleen handbagage hebben alvast in te checken, maar dit lukt ook niet. Uiteindelijk biedt het systeem van Aer Lingus uitkomst: zij werken als enige maatschappij met een andere verbinding, waardoor zij wel in kunnen checken. Via één balie moet nu iedereen van onze KLM-vlucht ingecheckt worden. Gelukkig is het een klein toestel en dus geen groot aantal passagiers.

Ruim een uur nadat we aangekomen zijn op het vliegveld zijn we ingecheckt. We gaan door naar de controle, die erg chaotisch verloopt. De één mag zo doorlopen, de ander moet nog door een extra scan lopen en twee tassen worden helemaal gecontroleerd. Als we eindelijk iedereen en alles weer hebben, is het stressniveau dan ook hoog opgelopen.

We gaan door naar het restaurantgedeelte, waar we nog een broodje halen. Vervolgens is het wachten tot we aan boord kunnen. We zien het toestel landen en weten dus een beetje welke kant we op moeten, maar het precieze gatenummer verschijnt pas later op het bord. Als we het zien, zoeken we iedereen bij elkaar om naar de gate te gaan. Ineens staat er dan al ‘Final call’ (laatste oproep) op het bord en moeten we rennen naar de gate. We halen het wel, maar opnieuw zitten we hoog in de stress.

Ons toestel is geland!

Niet lang daarna vertrekken we. We stijgen (redelijk wiebelig) over de stad op, gaan door de wolken en vliegen vervolgens rustig naar Amsterdam. Boven Engeland wordt de bewolking minder, zodat we het land en de windmolenparken op de Noordzee kunnen zien. Ruim op tijd landen we op de Polderbaan. In een vlot tempo taxiën we naar gate A32. Hier moeten we uitstappen en met een bus naar de aankomsthal.

In de aankomsthal gaan we zo vlot door de controle heen dat we bij de bagageband nog zo’n tien minuten moeten wachten voor de koffers komen. Ondanks de storing in Belfast zijn alle koffers veilig aangekomen en kunnen we naar buiten. Met de shuttlebus gaan we terug naar parkeerplaats P3, waar we als afsluiting van de vakantie nog mogen genieten van een prachtige lucht.

Prachtige lucht boven P3

De afgelopen dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. We hebben veel gezien van zowel de stad als van de kust van Noord-Ierland, maar absoluut nog niet alles. Reden genoeg dus om zeker nog eens een keertje terug te gaan naar deze geweldig leuke, historische en moderne stad!

Reisverslag VS 2019: dag 1 - Amsterdam --> Orlando

Zondag 4 augustus 2019

Vier jaar geleden maakte ik een rondreis door Canada en Amerika. Tijdens deze rondreis ontmoette ik mijn man, die de reis helaas maar voor de helft maakte: na het bezoek aan de stad Washington D.C. keerde hij via Philadelphia en New York terug naar Nederland (voor meer details over deze rondreis: lees het verslag Noord-Amerika 2015). Het tweede deel van de reis had hij echter ook graag willen doen en daarom gaan we deze zomer het rondje met z’n tweeën afmaken.

Onze reis begint zoals altijd met naar Schiphol gaan. Dit verloopt zonder vertragingen en ook op Schiphol zelf gaat alles vlot. Omdat we drie uur van tevoren aanwezig moeten zijn, hebben we tijd genoeg om rond te lopen, nog even iets te eten en drinken voor we naar gate G05 moeten. Onze vlucht staat gepland met 12.25 uur als vertrek. Deze tijd lijken we makkelijk te gaan halen: om 11.50 begint het boarden en een halfuur later kondigt de piloot aan dat we klaar zijn voor vertrek. We gaan weg bij de gate, taxiën naar de Kaagbaan en stijgen vervolgens op richting Orlando, Florida.

Klaar voor vertrek! (foto gemaakt met telefoon)

De vlucht verloopt heel rustig. We krijgen wat te drinken, een maaltijd en een snackje, maar helaas worden we niet getrakteerd op een mooi uitzicht: het is bijna de hele vlucht erg bewolkt. We vliegen de Atlantische Oceaan over en vervolgens langs de oostkust van de Verenigde Staten naar Florida. Vlak voor de landing hebben we wat last van turbulentie, waarschijnlijk door een regen- en/of onweersbui, die in het zuidoosten van de Verenigde Staten bijna dagelijks op het menu staat. De landing zelf is daardoor ook best wel hobbelig, maar we zijn in ieder geval veilig op Orlando Sanford aangekomen.

De route die we vliegen (foto gemaakt met telefoon)

Als we van boord zijn, mogen we aansluiten in de rij voor de douane. Dit duurt wel even, zeker zo’n drie kwartier. Daarna gaat het snel: nauwelijks een kwartier later kunnen we onze huurauto uitkiezen. Vorig jaar hadden we ons ‘zwarte monster’ – een indrukwekkende Dodge Charger; dit jaar kiezen we een iets beschaafder model – een Chevrolet Malibu met een kofferbak die ruim genoeg is voor onze beide koffers.

Onze auto voor deze reis (foto gemaakt met telefoon)

Met de koffers achterin vertrekken we naar ons hotel. Het navigatiesysteem kiest voor de snelste route, wat tol betekent. Tol hier houdt in dat je om de paar mijl een tolpoortje tegenkomt, waar je elke keer een klein bedrag betaalt: een dollar tot maximaal twee dollar. Pas vlak voor ons hotel verlaten we de tolweg en vervolgen we onze rit over de 192, één van de bekendste wegen van Orlando. Ons hotel – het Champions World Resort – bevindt zich ook aan deze weg. We checken in en krijgen kamer 541 toegewezen.

Nadat we op de kamer een beetje uitgepakt hebben, stappen we weer in de auto. Onze bestemming is Disney Springs, het winkelgebied dat naast de Disneyparken ligt. We parkeren de auto op de parkeerplaats en lopen langs het theater van Cirque du Soleil naar de winkels. Voor de duidelijkheid: Disney Springs is geen gewoon winkelstraatje. Het is een gebied van bijna vijftig hectare met allerlei winkels, restaurants, shows en bars. Uiteraard is er een gedeelte met Disneywinkels (Marketplace), maar er zijn ook heel veel andere winkels.

Disney Springs Marketplace (foto gemaakt met telefoon)

We kijken in een paar winkels en lopen dan door naar Marketplace. Het is even zoeken, want het is een tijdje geleden sinds mijn laatste bezoek aan Disney Springs en sindsdien is er wel wat veranderd. Gelukkig komen we er via een omweg. We bekijken uiteraard de Lego-winkel en dwalen door World of Disney, de grootste Disneywinkel. Hier kopen we ook onze eerste souvenir: Cheshire Cat, een knuffelversie van de kat uit Alice in Wonderland.

Onze eerste souvenir! (Foto later gemaakt)

Bij de Earl of Sandwich eten we een heerlijk broodje als (laat) avondmaal voor we naar mijn favoriete winkel gaan: de Disney pinswinkel. Ik stuur mijn man maar vast naar een andere winkel, want ik heb zes muren vol pins te bekijken!

De gekochte pins (plus enkele pins die later gekocht zijn)

Slechts vijftien pins later staan we weer buiten. Hoewel het al later op de avond is (bijna kwart over negen), gaan we nog niet terug naar het hotel: er moeten eerst nog boodschappen gedaan worden! We gaan naar de grote Walmart supermarkt, waar we niet veel drukte verwachten, aangezien het al laat op zondagavond is. Dit blijkt een grote vergissing: het is zo druk bij alle kassa’s dat we bijna een halfuur in de rij staan. Het enige positieve is dat de Walmart gratis Wifi heeft en ik de handleiding van ons navigatiesysteem kan lezen, want dat werkte nog niet zoals wij wilden.

Uiteindelijk hebben we dan toch onze boodschappen (en duidelijkheid over het navigatiesysteem) en kunnen we terug naar het hotel. Daar vallen we heel snel in slaap, want het is een erg lange dag geweest. Morgen zal niet veel rustiger worden dan vandaag: dan bezoeken we Magic Kingdom, het Disneypark.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 4

Dinsdag 26 februari 2019

Vandaag is helaas alweer onze laatste dag op Lanzarote: aan het einde van de ochtend vliegen we terug naar Nederland.

We staan vroeg op en maken voor de laatste keer gebruik van de uitstekende douche. Dan pakken we zo veel mogelijk in voor we naar het restaurant gaan voor het ontbijt. Officieel kunnen we pas vanaf half acht ontbijten, maar bij de receptie hebben we om een vroeger ontbijt gevraagd: we worden namelijk om vijf voor half acht opgehaald om naar het vliegveld te gaan. Dit was geen enkel probleem, werd er gezegd, maar helaas in het restaurant nog dicht. We lopen naar de receptie om navraag te doen. De receptioniste loopt met ons en nu gaat het restaurant wel open.

Omdat we zo vroeg zijn, staat nog niet alles klaar, maar dat vinden we ook niet erg. Als we even zitten, komen er steeds meer dingen bij, zodat we ook nog een warm eitje kunnen nemen. We zijn ook niet langer alleen: er komen nog wat gasten vroeg ontbijten die vandaag ook vertrekken.

Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer, waar we de laatste dingen inpakken en alles controleren. Dan checken we uit en wachten we op de bus die ons naar het vliegveld brengt. Net als gisteren is de bus wat later: om kwart voor acht rijden we weg bij het hotel.

Een laatste blik op het uitzicht vanaf het hotel

We verlaten Playa Blanca en gaan richting het vliegveld. Eerst moeten we nog naar het dorpje Puerto del Carmen om daar diverse hotels langs te gaan. Uiteindelijk zijn we om kwart voor negen op het vliegveld. Er staat een lange rij om in te checken, maar het gaat allemaal erg vlot. Bij de controle is er wat oponthoud, maar dan staan we al in de vertrekhal.

Nog één keer langs de dromedarissenrotonde...

We kijken nog wat in de winkels, halen een broodje en wat te drinken voor onderweg en kopen nog een drankje om nu op te drinken. Op het terras buiten kunnen we nog even van de zon genieten. Ook kunnen we de vliegtuigen aan zien komen. Rond tien voor half elf zien we het toestel uit Nederland aankomen, waar we vermoedelijk straks mee terug zullen gaan.

Ons toestel in aantocht

Het boarden zal om half elf beginnen, dus verlaten we het terras en lopen we naar onze gate. Zoals we al verwachtten, kunnen we nog niet aan boord: het vliegtuig moet nog leeg en opgeruimd worden. Pas tegen elf uur begint het boarden, terwijl we officieel om elf uur moesten vertrekken.

Klaar voor vertrek!

Via een slurf gaan we het vliegtuig in, waar we deze keer stoelen op rij 12 hebben. Net als tijdens de heenvlucht hebben we de luxe van een lege stoel naast ons, zodat we Lanzarote nog even goed kunnen zien. Om tien voor half twaalf vertrekken we. Eerst vliegen we nog een stukje over het eiland, dan zien we alleen nog water. De piloot vertelt ons de route: we gaan richting Portugal en Spanje, over de Golf van Biskaje richting Parijs en dan via Lille, Gent, Antwerpen en Breda gaan we naar Eindhoven.

Een laatste blik op Lanzarote...

Net als op de heenweg is het een rustige vlucht met nauwelijks turbulentie. Als we boven Nederland vliegen, herkennen we het dorp waar ik vroeger gewoond heb en diverse andere dorpen daar in de buurt. Zo kunnen we de route een beetje volgen en weten we wanneer we ongeveer bij Eindhoven zijn.

Weer veilig geland op Eindhoven Airport

De landing op het vliegveld is prima. Via een trap verlaten we het vliegtuig en nog geen minuut later staan we bij de bagageband. De bagage laat echter nog een ruim halfuur op zich wachten. Als we eindelijk onze koffer hebben, is de vakantie toch echt alweer voorbij. We vinden het jammer, want beiden vonden we Lanzarote een erg mooi en leuk eiland en we hopen ook zeker nog eens terug te gaan. Ondanks de korte duur van de vakantie hebben we allebei genoten van de afgelopen dagen en nemen we weer een heleboel mooie herinneringen met ons mee naar huis.

Reisverslag Canada & VS 2018: dag 21 + 22

<-- Vorige dag

Zondag 5 augustus 2018 + maandag 6 augustus 2018: Vancouver --> Amsterdam

Na drie ontzettend mooie weken is de laatste dag van onze vakantie aangebroken: vanmiddag, om kwart voor zes, vliegen we vanaf Vancouver International Airport terug naar Nederland.

Omdat we pas zo laat vliegen, proberen we lekker uit te slapen. Vervolgens pakken we op ons gemak alle spullen in, waarbij we de spullen voor onderweg al apart houden. Pas tegen elven laden we de auto in en checken we uit. We rijden eerst naar West Coast Mini Putt, een minigolfbaan in de wijk Richmond, de wijk waar ons hotel ook is. Het heeft een gezellige ingang: aan de muur hangen allerlei puzzels en er is veel met kleur gedaan.

We betalen de toegang en moeten vervolgens even wachten, omdat er net een gezin voor ons naar binnen is gegaan. We hoeven ons echter niet te vervelen: er is een groot Jengaspel dat we mogen spelen. Het gaat goed en net op het moment dat het gevaarlijk wordt, mogen we naar binnen.

Het gaat net goed met Jenga

De baan van achttien holes is in twee delen verdeeld: baan één tot en met negen zijn in de eerste zaal, de andere negen banen zijn in de andere zaal. Het eerste deel is vooral kleurrijk met veel versiering aan de muren en verschillende gekleurde lampen. De banen zijn alles behalve standaard: door de hoeken en hobbels is het nog een aardige uitdaging.

Het tweede deel van de baan is in het donker: de banen en balletjes lichten op onder uv-licht. Ook hier zijn de banen zeer uitdagend, met als toppunt natuurlijk de laatste baan. Hierbij moet je het balletje precies in een gaatje bovenaan een schuine helling krijgen. Lukt dit, dan komt je foto op de muur bij de ingang. Helaas lukt het ons geen van tweeën.

Het tweede deel (foto gemaakt met telefoon)

Ondanks het mislukken van baan achttien vonden we het een leuke ochtend. Ook krijgen we allebei nog een prijsje: mijn verloofde krijgt een lolly als troostprijs en ik mag als winnaar iets uitkiezen uit een kistje met blikjes drinken en verschillende soorten snoep. Ik ga voor een zakje M&M’s met karamelvulling, een smaak die ik in Nederland nog nooit gezien heb.

Met onze prijzen gaan we terug naar de auto. We rijden vervolgens naar het Terra Nova Rural Park, een park aan de rand van de stad. Vanaf het park heb je een mooi uitzicht op de South Terminal van Vancouver Airport, waarbij je vliegtuigen langs de bergen op kunt zien stijgen.

Uitzicht op de vertrekkende vliegtuigen

Een tijdje kijken we vanaf een bankje naar de vliegtuigen. Het is een heerlijk rustig plekje met een heel mooi uitzicht. Het liefst zouden we er langer blijven, maar het wordt toch echt tijd om te gaan. We halen eerst nog een broodje bij de Subway voor we tanken en naar het vliegveld gaan. Hier volgen we de borden naar ‘Car Rental Return’ om onze huurauto in te leveren.

Het is een gek moment als we de auto parkeren. Ons zwarte monster heeft ons maar liefst 5646 kilometer lang rondgereden zonder enige problemen. We vinden het heel jammer dat we afscheid moeten nemen, want het is toch een beetje ons tweede thuis geworden deze reis.

De eindstand op de kilometerteller

We verzamelen al onze spullen, zwaaien de auto gedag en lopen dan naar de vertrekhal. Het inchecken gaat vlot en ook zijn we zo door de controle heen. Het lange wachten valt ook nog mee, want het is een mooi vliegveld waar veel te zien is. We lopen wat rond en bij een souvenirwinkel kopen we van onze laatste Canadese dollars nog een aandenken.

Ongeveer een uur voor we mogen boarden, halen we nog een broodje en een flesje drinken om mee aan boord te nemen. Dan is het echt zo ver: we moeten aan boord. We hebben deze keer stoel 19D en 19E, stoelen in het midden in de buurt van de vleugel.

Klaar voor vertrek!

Iets later dan gepland vertrekken we voor de kleine achtduizend kilometer naar Nederland. Zodra het bordje ‘stoelriemen vast’ uitgezet wordt, verlaten we onze stoel om bij een deur nog even naar buiten te kijken. Onder ons zien we de Rocky Mountains, waar we zelf doorheen gereden hebben. We laten ze nu echt achter ons en gaan terug naar het vlakke Nederland.

Het wordt een rustige vlucht. Ongeveer een uur na het vertrek krijgen we een maaltijd, waarna het donkerder wordt in het vliegtuig om mensen de gelegenheid te geven te slapen. Ook wij doen nog een poging, maar door alle prachtige herinneringen lukt het niet echt. Uiteindelijk lopen we helemaal naar de achterkant van het vliegtuig, waar we nog uitzicht hebben op Groenland. Ook raken we in gesprek met een stewardess, die benieuwd is naar de reis die we gemaakt hebben. Op haar beurt vertelt ze ons over dingen die zij aan boord meegemaakt heeft en over hoe rustig deze vlucht is.

Groenland onderweg (foto gemaakt met telefoon)

Een kleine twee uur voor we gaan landen, wordt het weer lichter in het vliegtuig. Als we boven het Verenigd Koninkrijk vliegen, krijgen we nog snel een ontbijtmaaltijd. Deze keer krijg ik ook een omeletje met kaas, iets dat ik niet verwacht had, aangezien ik meestal een veganistische maaltijd krijg (ik vraag altijd een vegetarische maaltijd aan zonder vlees, maar alleen vegetarische maaltijden hebben ze nooit echt aan boord – het zijn altijd veganistische maaltijd, zonder ook maar iets dierlijks). Ik vraag me af of de KLM nu andere maaltijden heeft of dat het gesprek met de stewardess, waarin ik mijn ontbijtervaring bij KLM verteld had, geholpen heeft.

Vlak voor we gaan landen, komt de stewardess nog naar ons toe. Omdat we verteld hadden dat we gaan trouwen, heeft ze nog een cadeautje voor ons: een handgeschreven kaart en belletjes, ‘wedding bells’. Het zijn speciale belletjes, die – zo wordt er verteld – geluk brengen als je ze rinkelt. We vinden het een heel mooi gebaar.

Het vliegtuig landt uiteindelijk rond twaalf uur op Schiphol na een zeer onrustige landingsprocedure. Het vliegtuig ging veel op en neer en de piloot wisselde veel met snelheid, waardoor we ons allebei een beetje misselijk voelen. Waarschijnlijk heeft de warmte er iets mee te maken, maar het was geen fijne landing. Het ligt ook niet alleen aan ons: alle passagiers zijn er wat stil van.

Na een lange taxirit zijn we bij de gate en kunnen we van boord. Het heeft voor ons allebei iets definitiefs: de vakantie is nu echt voorbij. We vinden het heel jammer, want het is echt een prachtige reis geweest! We hebben zo veel mooie dingen gezien – de orka’s bij Victoria, de herkenbare punten in Portland, de Painted Hills, Fort Rock en Lava Lands bij Bend, Yellowstone… Het is eigenlijk te veel om op te noemen!

Dan zijn er ook nog de leuke en bijzondere momenten: de Underground Tour in Pendleton, de bizon die ineens naast de auto liep in Yellowstone, de steenbok in Glacier National Park, in de stoeltjeslift naar de top van Mount Hood en natuurlijk het huwelijksaanzoek. Het is ook een lange reis geweest met 5646 gereden kilometers in de auto, waarbij we de kentekenplaten gezien hebben van maar liefst 47 van de in totaal vijftig Amerikaanse staten en negen van de in totaal twaalf Canadese provincies/territoria. We zijn naar dertien verschillende steden en hotels geweest in twee verschillende landen met vijf verschillende Amerikaanse staten en twee Canadese provincies… en dat alles in 21 dagen tijd. Een lange reis dus, maar door alles wat we hebben meegemaakt en gezien, is het voor ons allebei ook een absoluut onvergetelijke reis geweest die we nu met tegenzin af moeten sluiten. We hopen echt dat we op een dag terug kunnen naar dit prachtige gedeelte van de wereld en deze fantastische reis kunnen herbeleven.

Het is een geweldige vakantie geweest waar we allebei van hebben genoten!