Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 4

Dinsdag 18 juli 2023
 
Er wordt vanochtend een beetje uitgeslapen: meneer is ‘pas’ om kwart voor zeven wakker. We doen rustig aan vanochtend, want we hebben geen spectaculaire plannen voor vandaag.
 
Als we ontbeten hebben en aangekleed zijn, gaan we rond een uur of half tien op pad. We rijden eerst naar het dorpje Magny-le-Hongre, zodat papa en zoonlief kunnen zien waar mama jaren geleden gewoond heeft (ik heb bijna twee jaar voor Disneyland Parijs gewerkt en in een residentie van Disney gewoond). Er is wel het één en ander veranderd, maar het complex is nog steeds herkenbaar.

Van 2009 tot 2011 was dit mijn thuis.

Na even rondgekeken te hebben, rijden we verder naar winkelcentrum Val d’Europe. Hier kwam ik vroeger vaak om boodschappen te doen of gewoon even te winkelen. Inmiddels is er ook in dit winkelcentrum wel wat veranderd, maar een groot aantal winkels zit er nog steeds.

Papa is blij om hier te zijn...

Bij de grote supermarkt Auchan doen we boodschappen voor de komende dagen. Het is flink zoeken, want de winkel is vanuit ons oogpunt niet heel logisch ingericht. Uiteindelijk hebben we dan alles gevonden en kunnen we afrekenen.
 
We rijden terug naar Village Nature Paris, waar we in het appartement lunchen. Vervolgens is het dutjestijd voor ons kleine slaapkoppie. Hij is echt heel moe blijkbaar, want pas om vier uur horen we geluiden die aangeven dat hij wakker is.
 
Het fruithapje slaan we daarom maar even over, want we willen vroeg eten en dan nog zwemmen. Ondertussen volgen we de tijdrit van de Tour de France en zien we hoe eerst Wout van Aert eerste wordt en vervolgens hoe ploeggenoot Jonas Vingegaard iets fenomenaals laat zien. Helaas is de soep iets minder succesvol bij onze kleine lekkerbek: hij eet zijn verplichte zes happen en houdt het verder bij zijn stokbroodje.
 
Als de kruimels en soep opgeruimd zijn, pakken we de zwemspullen en gaan we richting het ‘centrum’. Bij het Welcome House reserveren we nog twee activiteiten voor donderdag: papa gaat Aquasliden (de glijbaan met een matje) en mama en zoonlief gaan peuterzwemmen. In Nederland doen we ook wekelijks aan ouder-kind zwemmen, dus ik ben benieuwd hoe het hier is.

Nog even langs het Welcome House voor reserveringen!

Na de reservering gaan we naar het zwembad, waar we ons snel omkleden en dan naar het peuterbad gaan. Blijkbaar is er een speciaal evenement geweest, want er liggen allemaal plastic ballen in het bad en er is zelf een ‘badje’ gevuld met alleen maar ballen.

Zwembad met ballenbak.

Terwijl ons waterratje lekker speelt, doe ik iets wat ik eigenlijk niet wil, maar toch van mezelf moet doen: de Rocket, een waterglijbaan waarbij er een valluik onder je voeten is. Ik vind het geen fijne glijbaan, wat vooral komt door het vele water in je gezicht en doordat je geen idee hebt waar je bent. Dat was eens, maar nooit meer! De Racer, de glijbaan met band en een doorzichtig stuk buis, blijft nog wel steeds mijn favoriet.
 
We zwemmen nog even buiten en bekijken ook alvast het activiteitenbad, waar donderdag het peuterzwemmen is. Hier is ook een ‘klimmuur’, waarna je naar een touw kan springen en in het water kan plonzen. Manlief bereikt het eerste touw, ik hou het aan het einde van de muur voor gezien en spring in het water.
 
Omdat het alweer later is, douchen we en kleden we ons snel om, waarna mini-meneertje zijn bed in gaat. We hopen dat hij vannacht goed slaapt, want morgen wordt een drukke dag voor hem: dan gaan we namelijk naar Disneyland Parijs!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 3

Maandag 17 juli 2023
 
Omdat we vandaag naar Parijs gaan, hebben we voor de zekerheid een wekker gezet. Uiteraard is dit eigenlijk niet nodig, want ons zoontje is op zijn gebruikelijke tijd wakker. Hoewel we de tijd lijken te hebben, is het toch even haasten om de bus van 08.22 te halen.
 
We zijn uiteindelijk om kwart over acht bij de bushalte, waar de bus net aan komt rijden. Na een paar minuten, als de bus redelijk vol zit, vertrekken we. Via de dorpjes Bailly-Romainvilliers en Serris rijden we naar Gare Marne-la-Vallée / Chessy, oftewel Disneyland Parijs. Deze bus stopt aan de achterkant van Disney Village, het winkelgebied, waar we nog nooit eerder geweest zijn.

Als we aankomen, zit er een duif op het Mickey-bord van Disneyland Parijs, iets waar ons zoontje niet over uitgepraat raakt.

 
Vanaf de bushalte lopen we Disney Village in, waar uiteraard een veiligheidscontrole is. Vervolgens gaan we door naar het station. Bij de kaartautomaat kopen we twee Mobilis, een soort dagkaart waarmee je onbeperkt met de metro’s kunt reizen. We moeten wel zone 1-5 nemen, want Parijs ligt in zone 1 en wij zitten in zone 5.
 
Bij het perron staat de metrotrein, de RER A, al klaar om te vertrekken. We stappen in en kiezen een zitje van vier, dat speciaal gereserveerd is voor bijvoorbeeld mensen die moeilijk ter been zijn, in de oorlog gevochten hebben of voor mensen met kinderen onder de vier jaar. Aangezien we een echte peuter hebben (“Ik ben twee, dus ik zeg nee!”), vallen wij in de laatste categorie. We zitten er heerlijk rustig totdat we bij de buitenwijken van Parijs komen, waar het drukker wordt.
 
Op station Charles de Gaulle Étoile stappen we over op metrolijn 6, die ons naar de Eiffeltoren brengt. Al vanuit de metro is hij te zien. We lopen het laatste stukje en ontdekken dan dat je alleen maar op een afstandje de toren kan zien. Om er echt bij te komen, moet je een kaartje kopen en door een veiligheidscontrole. Rondom de hele toren zijn hoge afzettingen geplaatst om te voorkomen dat iemand zomaar onder of bij de toren kan komen.

De Eiffeltoren vanuit de metro.

Rondom de voet van de Eiffeltoren zijn afzettingen geplaatst. Je kunt er alleen nog dichtbij komen met een kaartje en na een veiligheidscontrole.

We vinden het wel jammer dat we er niet helemaal bij kunnen komen, al is de toren ook nu goed te zien. Het is ergens ook wel triest, vinden we, dat dit nodig is. In Londen hebben we dit bijvoorbeeld niet meegemaakt! We begrijpen wel dat de Fransen bang zijn voor aanslagen, maar dan nog vinden we het jammer dat dit zo moet.
 
Na een fruithapje en een schone luier naast de Eiffeltoren gaan we terug met de metro naar Charles de Gaulle Étoile, waar we de uitgang naar de Arc de Triomphe nemen. We bekijken de hoge toren van een afstandje en zien ook al een kraampje staan voor de Tour de France, die zondag hier weer op de Champs-Elysées finisht.

De Arc de Triomphe met links het Tour de France kraampje.

 
We kijken ook nog even aan de andere kant van de Arc, waarna we eronder door gaan naar het metrostation. Met metrolijn 1 reizen we naar het Louvre om de grote glazen piramide te zien. Als we er aankomen, is er net een bruidspaar bezig met huwelijksfoto’s te maken.
 
Verder is het op het plein erg druk. We gaan aan de kant zitten voor onze lunchboterham, waarbij we ineens een rij voor onze neus krijgen van mensen die om twaalf uur het museum in mogen. Ons zoontje wordt er een beetje onrustig van, waardoor hij niet eens zijn hele boterham opeet.

We zijn niet de enigen op het plein...

 
We maken nog wat foto’s en besluiten dan om terug te gaan. Eigenlijk wilden we nog naar de Sacre Coeur, maar we zien dat onze kleine wereldreiziger moe is en stiekem zijn we dat zelf ook wel een beetje. Bovendien voelen we ons door de drukte minder op ons gemak, iets dat we in Londen niet zo hadden. Dit zal ook komen door het ontbreken van de ‘Britse hoffelijkheid’: in Londen wordt er rekening gehouden met mensen met kleine kinderen, maar hier moeten we regelmatig uitwijken met de buggy voor andere mensen en zal er in de metro ook niemand opstaan als je met een kleine binnenkomt.
 
Met metrolijn 1 reizen we naar het enorme metrostation Châtelet, waar we overstappen op de RER A naar Marne-la-Vallée / Chessy. Het is heel druk in deze trein en ook hier staat er niemand op. Zodra de speciaal gereserveerde plaatsen vrijkomen, worden die ingepikt door een Franse gezin met tienerkinderen, die niet eens omkijken naar ons kleine slapende peutertje. Pas een paar stations voor het eindpunt kunnen we zitten.
 
Als we terug bij Disney zijn, is ons slaapkoppie ook weer wakker. We nemen hem mee Disney Village in om de Disneywinkels te bekijken. In één winkel ziet hij een shirtje van de film Cars, die hij helemaal geweldig vindt. Hij is gek op auto’s en heeft ook een Cars auto, dus dit kleine cadeautje mag hij van ons best hebben!

Nog even Disney Village in!

 
We kijken nog in de Legowinkel en in de ‘junglewinkel’ Rainforest Café, maar we houden het bij het shirtje als souvenir. Wel nemen we nog een ijsje bij Annette’s Diner, het Amerikaanse Route 66 restaurant aan het begin van Disney Village.
 
Om de bus terug naar Village Nature Paris te nemen, moeten we weer naar de achterkant van Disney Village. Volgens het bord hebben we de bus op één minuut na gemist, maar het vreemde is dat we hem ook helemaal niet hebben zien rijden. Net als we gaan zitten om te wachten, komt de bus eraan. We verwachten dat hij een tijd stil zal blijven staan, maar zodra iedereen binnen is, rijdt hij weg. Waarschijnlijk had hij vertraging, waardoor wij geluk hebben.
 
Via de dorpjes rijden we terug naar Village Nature Paris, waar we naar ons appartement lopen en eerst even bijkomen. Na het avondeten hebben we weer wat energie en gaan we nog even zwemmen, waarbij mijn man en ik allebei om de beurt wat glijbanen uitproberen en ons zoontje geniet van de kinderglijbanen Plouf en Plaf.

Kinderglijbaan 'Plaf' is favoriet!

 
Uiteindelijk kleden we ons weer om en gaan we terug naar ons appartement, waar onze waterrat snel naar bed gaat. Binnen vijf minuten slaapt hij al, zo moe is hij. Dat begrijpen we wel en we willen morgen dan ook zeker even rustiger aan doen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Belfast 2019: dag 5

Maandag 30 december 2019

Vandaag is helaas alweer onze laatste dag in Belfast: aan het begin van de middag vliegen we terug naar Nederland.

Zo ver is het echter nog niet, want we hebben nog een paar uur in de stad te gaan. We staan dus vroeg op, pakken zo veel mogelijk in en genieten nog één keer van het ontbijtbuffet. Omdat we pas om elf uur uit hoeven te checken, laten we vervolgens de koffers op de kamers en gaan we nog even de stad in.

Als eerste gaan we naar het winkelcentrum CastleCourt. Dit blijkt nog volop in de kerstsfeer te zijn met allerlei leuke versieringen.

Versieringen in CastleCourt

Nadat we een rondje door het winkelcentrum gelopen hebben, gaan we verder naar Victoria Square. Hier kijken we nog even in onze favoriete winkel Build-a-bear, maar deze keer verlaten we de winkel zonder iets te kopen.

Victoria Square

Van Victoria Square gaan we terug naar de hoofdstraat om nog een keer langs de Disney Store te gaan. Ook kijken we nog een laatste keer naar de City Hall en de masten.

De City Hall met links de masten

Via de Big Fish gaan we terug naar het hotel om de koffers te halen. We checken uit en lopen naar de bushalte, want vandaag rijdt er wel gewoon een bus naar het vliegveld.

De Big Fish

Zodra we in de vertrekhal van het vliegveld staan, gaan we op zoek naar de incheckbalies. Deze zijn niet moeilijk te vinden: KLM is duidelijk zichtbaar met haar logo. We gaan in de rij staan en wachten tot we aan de beurt zijn. Er lijkt echter geen beweging in de rij te zitten. Na al een tijdje gewacht te hebben, komt een medewerker vertellen dat er een storing is in de systemen die het inchecken doen en de bagage regelen. Alles moet dus handmatig gedaan worden. Ook kunnen ze alleen maar regelen dat de bagage naar Amsterdam gaat, maar niet verder. Voor mensen die een overstap hebben, is dit dus lastiger.

We blijven rustig afwachten of er iets gebeurt. Een medewerker probeert mensen die alleen handbagage hebben alvast in te checken, maar dit lukt ook niet. Uiteindelijk biedt het systeem van Aer Lingus uitkomst: zij werken als enige maatschappij met een andere verbinding, waardoor zij wel in kunnen checken. Via één balie moet nu iedereen van onze KLM-vlucht ingecheckt worden. Gelukkig is het een klein toestel en dus geen groot aantal passagiers.

Ruim een uur nadat we aangekomen zijn op het vliegveld zijn we ingecheckt. We gaan door naar de controle, die erg chaotisch verloopt. De één mag zo doorlopen, de ander moet nog door een extra scan lopen en twee tassen worden helemaal gecontroleerd. Als we eindelijk iedereen en alles weer hebben, is het stressniveau dan ook hoog opgelopen.

We gaan door naar het restaurantgedeelte, waar we nog een broodje halen. Vervolgens is het wachten tot we aan boord kunnen. We zien het toestel landen en weten dus een beetje welke kant we op moeten, maar het precieze gatenummer verschijnt pas later op het bord. Als we het zien, zoeken we iedereen bij elkaar om naar de gate te gaan. Ineens staat er dan al ‘Final call’ (laatste oproep) op het bord en moeten we rennen naar de gate. We halen het wel, maar opnieuw zitten we hoog in de stress.

Ons toestel is geland!

Niet lang daarna vertrekken we. We stijgen (redelijk wiebelig) over de stad op, gaan door de wolken en vliegen vervolgens rustig naar Amsterdam. Boven Engeland wordt de bewolking minder, zodat we het land en de windmolenparken op de Noordzee kunnen zien. Ruim op tijd landen we op de Polderbaan. In een vlot tempo taxiën we naar gate A32. Hier moeten we uitstappen en met een bus naar de aankomsthal.

In de aankomsthal gaan we zo vlot door de controle heen dat we bij de bagageband nog zo’n tien minuten moeten wachten voor de koffers komen. Ondanks de storing in Belfast zijn alle koffers veilig aangekomen en kunnen we naar buiten. Met de shuttlebus gaan we terug naar parkeerplaats P3, waar we als afsluiting van de vakantie nog mogen genieten van een prachtige lucht.

Prachtige lucht boven P3

De afgelopen dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. We hebben veel gezien van zowel de stad als van de kust van Noord-Ierland, maar absoluut nog niet alles. Reden genoeg dus om zeker nog eens een keertje terug te gaan naar deze geweldig leuke, historische en moderne stad!

Reisverslag Berlijn 2019: dag 2

Woensdag 2 januari 2019

Gisteren zijn we met de trein van Nederland naar Berlijn gereisd. Vandaag zullen we waarschijnlijk veel gebruik maken van een ander vervoersmiddel: we hebben namelijk kaartjes voor de Hop On Hop Off bus door de stad.

De dag start vroeg na een niet al te beste nacht: we hebben beiden slecht geslapen en last van onze rug door de slechte matras van het hotelbed. De douche is gelukkig wel oké, ondanks het zeer kleine douchehokje, zodat we toch nog een beetje wakker worden. Het ontbijt – dat inbegrepen is – maakt ons helemaal wakker, want het blijkt een heel goed ontbijt te zijn! Er zijn eieren, er is speciale brie voor op diverse broodjes, er zijn twee soorten kaas, verschillende jamsmaken, er is vleeswaren voor de liefhebbers, je kunt cornflakes pakken, yoghurt en fruit. Ook staat er een broodrooster waarin je verschillende soorten brood kunt roosteren. Thee kun je zelf pakken, net als appel- en sinaasappelsap, en koffie wordt netjes in een kan aan tafel gebracht.

Na het uitstekende ontbijt gaan we terug naar de kamer om tanden te poetsen. Dan pakken we onze spullen en gaan we op weg naar de bushalte! Om daar te komen, moeten we eerst met de tram, de M6 lijn. Terwijl we wachten, begint het een beetje te sneeuwen. Het blijft niet echt liggen, alleen de tramrails wordt iets wit.

Sneeuw op de tramrails (foto gemaakt met telefoon)

Met de M6 reizen we een aantal haltes verder, waar we overstappen op de M10 tram. Deze brengt ons naar het U-bahnstation, het metrostation. Inmiddels zijn we van Oost- naar West-Berlijn gereisd en de U-bahn brengt ons nog verder naar het westen. Bij de één na laatste halte, Kurfürstendamm, stappen we uit.

De Kurfürstendamm is de meest luxueuze winkelstraat van Berlijn. Wij laten de winkels nog even voor wat ze zijn en gaan op zoek naar het opstappunt voor de Hop On Hop Off bus. Deze vinden we een stukje voorbij het metrostation. We wisselen onze voucher in voor een toegangsbonnetje, krijgen oortjes voor het geluid en mogen de bus in. Natuurlijk kiezen we een plaatsje op de bovenste verdieping, waar nog ruimte genoeg is.

Niet lang daarna vertrekt de bus. We rijden over de Kurfürstendamm, waarbij we veel winkels zien en ook nog kraampjes van een kerstmarkt. De kerstmarkt staat naast de toren van de Kaiser Wilhelm Memorial Church: een kerk die tijdens de Tweede Wereldoorlog zo erg gebombardeerd is dat alleen de toren nog overeind staat. Deze toren hebben ze precies zo laten staan en is van binnen ook nog te bezoeken.

Kaiser Wilhelm Memorial Church (foto later op de dag gemaakt)

Terwijl een stem via onze oortjes meer informatie vertelt over diverse gebouwen om ons heen, rijden we verder door de stad. Bij stop 5 – Potsdamer Platz – stappen we uit. Dit is een plein met moderne gebouwen en het grote winkelcentrum Mall of Berlin. Net als de stad vroeger is dit winkelcentrum verdeeld in een oostelijk en westelijk deel. Natuurlijk kijken we hier even, maar we verlaten het winkelcentrum zonder iets te kopen.

Mall of Berlin met het oostelijke en westelijke deel

We vervolgen onze weg lopend: van Potsdamer Platz lopen we, langs de stenen op de straat die aangeven waar de Muur vroeger liep, naar Topografie des Terrors. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond hier het Gestapohoofdkantoor, nu is er nog een deel van de Berlijnse Muur te zien. In het centrum naast de muur is een tentoonstelling over de oorlog met een wisselend themagedeelte. Nu gaat het themagedeelte over de Kristallnacht in 1938, de nacht waarin heel veel anti-Joodse terreur plaats vond.

De andere stenen geven aan waar de Muur vroeger liep

Als eerste gaan we het centrum in om de tentoonstelling te bekijken. Het is er erg druk, waardoor we niet alles kun zien en lezen. Wat we wel kunnen zien en lezen, zegt echter genoeg over die vreselijke periode van toen.

Nadat we binnen zijn geweest, lopen we langs het overgebleven stuk van de Muur. We vinden het beiden ook iets ongeloofwaardigs hebben, zo’n hoge en stevige muur die een stad in tweeën splitst. In Belfast hebben we ook de muur gezien die een scheiding in de stad aanbracht, maar dit is toch nog wel veel heftiger.

Een overgebleven stuk van de Berlijnse Muur

We lopen langs beide kanten van de Muur en gaan dan door naar Checkpoint Charlie, het punt waar je van het westen naar het oosten van de stad kon gaan via een controlepost. In vergelijking met Topografie des Terrors vinden we dit weinig voorstellen en bovendien erg toeristisch: er staan twee mannen verkleed als Amerikaanse soldaten met wie je op de foto kan. Ook is er een enorme souvenirwinkel. We kijken er precies drie tellen naar en stappen dan snel weer in de Hop On Hop Off bus.

Haarfoto bij Checkpoint Charlie

In de bus eten we een meegebracht broodje terwijl we onze weg vervolgen. We rijden naar Alexanderplatz, het plein met de meeste winkels van Berlijn. Hier staan we lange tijd stil en wordt ons bonkaartje nog eens gecontroleerd. Als we eindelijk verder rijden, blijkt dat we niet de echte route kunnen volgen, omdat er een deel van de weg afgesloten is. We komen nu dus niet langs de bekende Brandenburger Tor en de Reichstag, het Duitse parlementsgebouw. De bus stopt wel bij Hauptbahnhof, het Centraal Station, maar wij besluiten één halte verder uit te stappen bij paleis Bellevue.

Paleis Bellevue

Van het paleis gaan we naar de Siegessäule, de overwinningszuil. Hij is gebouwd na de overwinning van de Pruisen op de Denen in 1864. De zuil stond eerst op een andere plaats, maar is in 1938/1939 naar de huidige locatie verplaatst.

Siegessäule

Om bij de zuil te komen, moeten we door een tunnel onder de weg door, aangezien de zuil midden op een kruispunt staat. We lopen een rondje om de voet van de zuil heen en kijken ook naar het uitzicht: de Brandenburger Tor aan de ene kant en heel veel in de verte Sophie-Charlotte Platz (een plein met het oude paleis Slot Charlottenburg) aan de andere kant.

Uitzicht op de Brandenburger Tor (onder) en de Fernsehturm (links)

Nadat we de zuil bekeken hebben, kijken we of we naar het uitkijkplatform kunnen. Dat kan, maar daar moeten we wel voor betalen. Aangezien je op het uitkijkplatform niet eens heel hoog staat, besluiten we over te slaan.

We gaan terug door de tunnel naar de straat en lopen richting Tiergarten, het grote park van Berlijn. Vlakbij het metrostation stappen we weer op de bus, die ons naar de wijk Charlottenburg brengt, een wat sjiekere wijk van de stad. We zien het Slot Charlottenburg en nog meer mooie gebouwen. Ondertussen horen we via onze oortjes het verhaal van koning Frederik Willem IV, die bijzondere dieren verzamelde op zijn Pauweneiland. Later groeide dit uit tot de Berlijnse dierentuin, tegenwoordig de Zoölogischer Garten. Door het verhaal denken we er sterk over na om de dierentuin later deze week te bezoeken.

Terug op de Kurfürstendamm stappen we uit. Nu besteden we wel aandacht aan de winkels: we kijken even in het grote warenhuis Karstadt en gaan op zoek naar de Lego-winkel. Ook lopen we een stukje over de kerstmarkt, waarbij we veel dezelfde kraampjes met eten, drinken, sjaals en snoepgoed zien. Het enorme warenhuis KaDeWe slaan we natuurlijk niet over, maar wel verlaten we het zonder iets te kopen.

De Brandenburger Tor van Lego (foto gemaakt met telefoon)

Omdat het inmiddels etenstijd is, gaan we naar Vapiano. Dit is een restaurant waar je een pasje krijgt en vervolgens aan de balie je eten moet bestellen. Dit wordt dan voor je neus klaar gemaakt. Het nadeel hiervan is de wachttijd: pas na zo’n vijfenveertig minuten hebben we ons eten.

Na het eten, dat werkelijk heerlijk was, rekenen we af, waarbij we in eerste instantie nog te weinig wisselgeld terug krijgen. Gelukkig wordt het snel opgelost. We verlaten het restaurant en gaan naar de benedenverdieping, waar het lijkt alsof we in het Sprookjesbos van de Efteling terecht zijn gekomen: met bewegende poppen zijn scènes uit sprookjes nagemaakt.

Het sprookje De Gelaarsde Kat (foto gemaakt met telefoon)

Als we even gekeken hebben bij de sprookjes, gaan we naar buiten en zoeken we het dichtstbijzijnde metrostation. Met de metro reizen we naar de Brandenburger Tor, die nu mooi verlicht is. Met behulp van een hoge tafel weten we de poort op de foto te zetten.

Ook kijken we even bij de Reichstag, maar die is – voor zover wij kunnen zien – minder mooi verlicht.

De verlichte Brandenburger Tor

Omdat het toch al wat later is en het ook kouder wordt, besluiten we terug naar het hotel te gaan. Dankzij de S-bahn en de tram zijn we daar zo. In de bar van het hotel bestellen we nog een warme kop thee. Die laat even op zich wachten: blijkbaar zijn ze niet gewend aan thee bij de bar…

Een kwartiertje later kunnen we dan toch naar de kamer, waar we nog even plannen maken voor morgen: dan willen we graag naar Alexanderplatz en we willen in ieder geval de Brandenburger Tor en de Reichstag bij daglicht zien. Lang bespreken we de route niet, want we zijn allebei moe. Dit is ook niet zo gek, aangezien we vandaag meer dan twintigduizend stappen hebben gezet… Toch vinden we het ergens ook niet vervelend, want we hebben heel veel mooie en bijzondere dingen gezien vandaag en waarschijnlijk zal dat morgen ook weer zo zijn.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 2

Donderdag 28 december 2017

Na de reisdag van gisteren en de drukke periode die eraan vooraf is gegaan, willen we vandaag een ontspandagje houden: gewoon lekker even wennen aan Senegal en vooral aan het heerlijke weer!

We worden rond acht uur wakker na een redelijk rustige nacht. We kleden ons snel aan en gaan naar het restaurant voor het ontbijt. Wel trekken we een vestje aan, want ’s ochtends blijkt het nog fris te zijn.

In het restaurant is een ontbijtbuffetje. Er zijn wat broodjes, waaronder kleine croissants en koffiebroodjes, er is boter en smeerkaas, je kunt thee, koffie en warme chocolademelk maken, er is yoghurt met cornflakes en er zijn twee soorten sap. Ook is er een mogelijkheid om een omelet en een crêpe te laten bakken.

We ontbijten op ons gemak, waarna we even langs het strand lopen. Natuurlijk proberen we het oceaanwater uit met onze voeten, maar dat blijkt nog vrij koud te zijn. Via de receptie – om de code voor de wifi te vragen – gaan we terug naar de kamer, waar we even douchen en onze zwemkleding aantrekken. Vervolgens installeren we ons bij het zwembad voor onze relaxdag.

Een deel van het strand bij ons hotel - aan de linkerkant zijn geen rotsen, zodat je het water in kan

Als we het na een tijdje toch warm krijgen, besluiten we het zwembad uit te proberen. Het water is echter zo koud dat we het houden bij op het randje zitten met onze voeten in het water. Vanaf ons plekje hebben we uitzicht op het strand, waar wat verkopers rond lopen met handdoeken, rieten mandjes en kokosnoten. Ze mogen niet te dichtbij bij het strand van het hotel komen: als ze dat doen, komt de bewaker van het hotel om ze weg te sturen. Dit houdt ze echter niet tegen om van een afstand naar toeristen te roepen in de hoop dat iemand iets bij hen koopt.

Het grote zwembad van ons hotel

Nadat we een tijdje in het water gezeten hebben, zoeken we even onze ligbedjes op voor we de oceaan uitproberen. Ook dit water is koud, maar uiteindelijk went het iets. We blijven niet al te lang in het water, aangezien we op willen drogen voor de lunch. Die is in hetzelfde restaurant als het ontbijt. Ook nu is er een buffetje, bestaande uit drie gangen: voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten. Bij de voorgerechten (waarvoor je 3000F, oftewel €4,50 betaalt) kun je kiezen uit salades en brood, de hoofdgerechten (5000F, oftewel €7,50) bestaan uit een warme maaltijd met vlees of vis en de nagerechten (2500F - €3,75) uit cakejes met een zeer chemisch uitziende kleur. We nemen niet het hele menu, maar kiezen voor één onderdeel om onze maag te vullen.

Na de lunch wisselen we liggen op de bedjes en zwemmen in de oceaan met elkaar af. Om kwart voor vier gaan we naar het restaurant, waar de reisleidster op dat moment is om ons informatie te geven over ons verblijf. Ze vertelt ons wat algemene dingen over het land, de veiligheid en de taxi’s. Ook licht ze de excursies toe. Omdat wij nogal specifieke vragen hebben over de excursies, noteert ze ons telefoonnummer en belooft ze ons te appen.

Uitzicht over het strand vanaf het ligbedje (foto gemaakt met telefoon)

We bedanken haar en gaan dan terug naar onze kamer om te douchen en ons om te kleden. Vervolgens lopen we het ‘centrum’ in, oftewel: we volgen de weg voor onze hotel naar het gedeelte waar de winkels en restaurants zijn. Al snel worden we aangesproken door verkopers, maar we negeren ze en lopen door over de stoep, die bestaat uit stof en rood zand.

Straatbeeld van Somone (foto gemaakt met telefoon)

Het centrum van Somone, waar we zijn, bestaat uit armoedige gebouwen. De restaurants en winkels hebben geen ramen of deuren, maar alleen openingen waar frisse lucht door naar binnen komt of waar je door naar binnen kunt gaan. Sommige kraampjes zijn letterlijk opgebouwd uit golfplaten en alle kraampjes lijken dezelfde spullen te verkopen. Het verkeer rijdt ondertussen maar gewoon wat aan: auto’s rijden over de weg met daar tussen paard en wagens en overstekende geiten.

Het verkeer met paard en wagen ertussen (foto gemaakt met telefoon)

Bij een ‘supermarkt’ (een wat grotere ruimte met muren, maar geen ramen en deuren) kopen we wat flessen water en drinken. Vervolgens gaan we op zoek naar een restaurant om iets te eten. Bij Yolo Pizza zien we wat toeristen zitten, dus besluiten we om pizza te proberen. Het blijkt een goede keus: de pizza’s zijn prima (niet heel bijzonder, maar goed te eten) en goedkoop – omgerekend zijn we, inclusief de drankjes en fooi, met twee personen zo’n zeventien euro kwijt.

Met volle maag gaan we terug naar het hotel, waar we onze boodschappen opruimen. Vervolgens ontspannen we nog even op de ligbedjes van het strand. Wel trekken we een vestje en een lange broek aan – natuurlijk in verband met mogelijke muggen, maar ook omdat het iets frisser is. Waarschijnlijk is het zeewater daarom ook niet heel warm: overdag is het wel ruim dertig graden, maar ’s nachts koelt het heel erg af.

Terwijl we uitkijken over de oceaan speelt een ‘artiest’ op een keyboard liedjes bij het restaurant. In Gambia hadden we ook zo’n zanger die niet zo goed was, maar dit is echt heel erg. De zang gaat op zich nog, maar het ‘pling-plong’ geluid van het keyboard is niet om aan te horen. Af en toe onderbreekt de manager van het hotel hem even met een verzoeknummer, maar ook dat klinkt niet veel beter.

Als we het echt niet meer aan kunnen horen, gaan we terug naar onze hotelkamer voor de tweede nacht onder de klamboe. Gelukkig is de artiest met zijn keyboard niet meer te horen en kunnen we rustig in slaap vallen bij het geluid van voorbij rijdende gammele auto’s en ouderwetse paard en wagens.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Curaçao 2015: dag 8

22 juli 2015

Vandaag is alweer onze laatste dag op Curaçao. We hebben veel gezien en gedaan, waardoor de dagen echt voorbij gevlogen zijn. Gelukkig hebben we vandaag ook nog even om te genieten, want ons vliegtuig vertrekt pas ’s avonds.

Ik ben na een week nog steeds niet helemaal aan het tijdverschil gewend met slapen, waardoor ik rond half vier weer even wakker ben. Ik val echter weer in slaap en pas om acht uur staan we op. Het lijkt wel alsof het hotel me expres een onaangenaam gevoel wil geven, zodat ik wel weg wil gaan, want als ik ga douchen, krijg ik alleen maar koud water…

Na deze ‘verfrissende’ ervaring ontbijten we voor de laatste keer met uitzicht op het strand. We maken nog één keer het geweldige systeem mee van bonnetjes ondertekenen, afgeven, nieuwe bonnetjes krijgen en die verderop weer inleveren en we krijgen voor de laatste keer gezelschap van mussen, die zelfs op ons bord komen zitten om wat kruimels mee te pikken.

Voor de laatste keer buiten ontbijten...

Als we ontbeten hebben, gaan we terug naar de kamer, waar we het rustig aan doen. We pakken op ons gemak de koffers in en checken pas om kwart voor twaalf uit. De koffers kunnen we afgeven bij de receptie, zodat we die niet mee de stad in hoeven te nemen.

Voor het ontbijt hadden we al gezien dat er vandaag weer een nieuwe cruiseschip in de haven ligt, dus lopen we er even langs. Dan vervolgen we onze weg richting het Rif Fort, waar we in de winkeltjes op zoek gaan naar souvenirs voor het thuisfront.

Een nieuw cruiseschip in de haven

Via de uitgang van het fort aan de andere kant lopen we richting de Koningin Emmabrug. Deze is echter open, omdat er een flink schip doorheen moet…

Voor zo'n schip gaat de brug wel open!

We wachten geduldig en steken dan de brug over naar Punda. Ook hier kijken we in wat winkeltjes, omdat we nog op zoek zijn naar de vlag van Curaçao. Na een heleboel winkeltjes bezocht te hebben, vinden we uiteindelijk een middelgroot vlaggetje dat gemakkelijk mee te nemen is in het vliegtuig.

We lopen door en komen uit op het Wilhelminaplein, waar we besluiten iets te eten. En, geloof het of niet, er staat erwtensoep op de kaart…

In de zomer, op Curaçao aan de erwtensoep...

Een Hollandse maaltijd later lopen we weer verder. We brengen een bezoek aan Fort Amsterdam met het huis van de gouverneur, maar dit staat gedeeltelijk in de steigers.

Het huis van de gouverneur in de steigers

We kijken nog wat verder rond en maken wat foto’s. Veel is er echter niet te zien in het fort en we verlaten het dan ook vrij snel.

Fort Amsterdam

Aan de buitenkant van het fort is nog wel wat te zien. Aan de muur hangen verschillende herinneringstekens, variërend van een herinnering aan het bezoek van koningin Beatrix aan Curaçao tot een herdenkingsbord voor oud-mariniers.

Herinnering aan het bezoek van koningin Beatrix in 1999

Via de Koningin Emmabrug lopen we terug naar ons hotel, waar we op de ligbedjes van het strand nog even genieten en uitrusten. Ook maken we de laatste foto’s van het uitzicht over de zee… en het boorplatform.

Voor het laatst uitkijken over het strand en het boorplatform

Nadat we onze voeten nog even af hebben laten koelen in het water van het zwembad en we iets gegeten hebben bij de Denny’s naast het hotel, kleden we ons om voor de vlucht. Met onze koffers wachten we tot we opgehaald worden. Dit gebeurt keurig op tijd: om vijf voor zeven staat het busje voor de deur.

Als onze koffers ingeladen zijn, vertrekken we. We rijden eerst nog langs twee andere hotels voor we naar het vliegveld gaan. Hoe langer we onderweg zijn, hoe meer haast de chauffeur lijkt te krijgen: hij houdt zich alles behalve aan de snelheidslimiet en neemt onderweg elk hobbeltje mee.

We zijn dan ook blij als we bij het vliegveld zijn. Met onze koffers gaan we in de rij staan, die vlot weggewerkt wordt. We passeren de controle, waarbij we onze schoenen uit moeten trekken, en staan dan in de vertrekhal. Van onze laatste guldens kopen we nog iets te drinken en een broodje voor onderweg.

Daarna begint het lange wachten. De bedoeling is dat we rond kwart voor negen gaan beginnen met boarden, maar dit wordt kwart over negen. Gelukkig hebben we geen vertraging zoals de vlucht van de gate naast ons: dat vliegtuig zal pas twee uur later naar Paramaribo vertrekken. Als compensatie mogen de passagiers een ‘voedselbon’ op komen halen, zoals er omgeroepen wordt…

Als wij uiteindelijk mogen boarden, worden alle passagiers snel aan boord gebracht, want de crew heeft blijkbaar haast. Nog voor tien uur zitten we namelijk al in de lucht, terwijl de officiële vertrektijd tien over tien was.

Qua geluid verloopt de vlucht rustiger dan de heenweg, maar wel hebben we erg veel last van turbulentie. Ook spreekt de service ons niet aan: om elf uur krijgen we onze maaltijd en daarna niks meer, tenzij we dit kopen.

Ongeveer een uur voor we landen komen de stewardessen nog een keer langs om afval op te halen. Een man een paar rijen voor ons geeft aan dat hij het de hele vlucht koud heeft gehad, waarop één van de stewardessen opmerkt: “Ach, meneer, gelukkig heeft u leuke stewardessen om naar te kijken, daar krijgt u het wel warm van…”

Iedereen besluit zijn mond maar te houden over de opmerking. We bereiden ons voor op de landing, die niet lang daarna wordt ingezet. Rond tien voor één landen we op de Polderbaan van Schiphol. Een kwartier taxiën later zijn we bij de gate. We mogen redelijk vlot van boord, maar staan dan nog lange tijd te wachten bij de paspoortcontrole. Ook de koffers laten lang op zich wachten. Bovendien moeten we nog door een extra controle met de bagage.

Daarna staan we in de aankomsthal en is de vakantie echt voorbij. Het zijn heerlijke dagen geweest met veel zon, veel avontuur, maar vooral heel veel genieten. Curaçao is absoluut een bestemming om aan te raden en wij zullen ook zeker nog een keer teruggaan.

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 18

18 mei 2015: Pensacola à Orlando

Voor vandaag staat de langste rit van de hele reis op het programma: we rijden zo’n 750 kilometer van Pensacola naar Orlando…

We beginnen de dag echter eerst met een ontbijt in het hotel, want dat zit vandaag weer inbegrepen. En het blijkt nog eens een heerlijk en uitgebreid buffet te zijn ook! Er is volop keuze in broodjes, beleg, er is vers fruit, we kunnen eieren nemen, koffie en thee… Iedereen is dan ook meteen in een goed humeur, want zo willen we elke dag wel beginnen!

Na het ontbijt gaan we naar de bus en vertrekken we rond kwart over zeven richting Orlando. We rijden een klein stukje over de Scenic Highway (een snelweg met mooi uitzicht) voor we naar de 10 snelweg gaan. Deze zullen we voorlopig volgen richting Tallahassee, de hoofdstad van Florida.

Weer onderweg...

Terwijl we rijden, krijgen we het nieuws te horen dat we voor de laatste rit overmorgen (Orlando naar Miami Beach) waarschijnlijk een andere chauffeur zullen hebben. Dit heeft te maken met financiële redenen, iets waar iedereen eigenlijk een beetje verbaasd en verontwaardigd over is. Ook onze chauffeur vindt het duidelijk niet leuk: hij is erg stil en vergeet zelfs om muziek te draaien zoals hij normaal gesproken wel elke dag doet.

We blijven ondertussen de 10 snelweg volgen door de staat Florida. Om ongeveer kwart voor tien mogen we de horloges weer verzetten, want dan zijn we terug in de Eastern Time Zone: het is vanaf nu bij ons opnieuw zes uur vroeger dan in Nederland.

Een halfuurtje later maken we onze eerste stop. We mochten hiervoor kiezen tussen de Walmart en een truckstop. De keuze was unaniem: het wordt een truckstop!

Als iedereen iets gegeten en gedronken heeft, vervolgen we onze weg. Onderweg zien we nog steeds af en toe wat heuvels, maar verder is het landschap veel hetzelfde: bomen dicht langs de weg, af en toe onderbroken om ruimte te maken voor reclameborden.

De tweede stop van de dag is de lunchstop. Vandaag is deze bij de Oaks Mall, een winkelcentrum in de stad Gainesville. We krijgen een uur en een kwartier om iets te eten en even rond te kijken. Net zoals veel winkelcentra in de Verenigde Staten heeft de Oaks Mall een ‘food court’: een gedeelte met allemaal verschillende restaurantjes.

Nadat ik gegeten heb, loop ik nog een rondje door het winkelcentrum. Onderweg kom ik een klein treintje tegen, dat rondrijdt om kinderen (en de iets grotere kinderen!) te vermaken.

Het treintje in de Oaks Mall

Ruim op tijd meld ik me weer bij de bus om verder te gaan. Onze reisleidster bevestigt nu dat we de laatste dag inderdaad een andere chauffeur zullen hebben. Eigenlijk is iedereen even stil, want we zijn allemaal erg op onze eigen chauffeur gesteld geraakt.

Om de gedachten even af te leiden, zet onze reisleidster een DVD aan. Het is een grappige film, maar ik kijk ook elke keer naar buiten om te zien hoe ver het nog rijden is. Tegen vier uur wordt het landschap toch iets vlakker en komen we duidelijk meer in de buurt van Orlando. Rond kwart voor vijf komen we dan eindelijk het eerste bord voor Disney World tegen.

Het eerste bord voor Disney World

Nu gaat het snel, of althans: voor mij lijkt het heel snel te gaan, omdat ik dit gebied ken (ik ben eerder in de buurt van Orlando geweest). We rijden onder andere snelwegen door, zien borden richting International Drive – de grote hoofdweg van Orlando – en voor de pretparken. Ook zien we, heel erg in de verte, de achtbanen en het nagebouwde Harry Potter kasteel van de Universal Studios.

Borden richting bekende wegen en pretparken, zoals Universal Studios

We slaan af naar de International Drive, een groot feest der herkenning voor mij. Deze weg heeft links en rechts overal winkels, restaurants, attracties en souvenirpunten. Het is één van de meeste toeristische wegen ter wereld, maar ik vind het altijd leuk om te zien.

International Drive heeft veel van deze 'souveniroutlets': winkels met goedkope souvenirs en mogelijkheden om kaartjes te kopen voor de pretparken.

Ons hotel, International Palms, ligt ook op de International Drive. We worden voor de laatste keer keurig afgezet en nemen dan afscheid van onze chauffeur.

Lang tijd om te treuren is er niet, want we zijn in Orlando! Ik breng snel mijn koffer naar mijn kamer, controleer of de WiFi werkt en ga dan al meteen weer op pad. Ik regel wel eerst dat ik morgenochtend met de shuttlebus mee kan naar Walt Disney World.

Nadat ik de bus geregeld heb, ga ik lopen. Vanaf het hotel is het maar een klein stukje lopen naar het Titanic museum, waar ik een paar jaar geleden geweest ben. Helaas is het al gesloten, dus kan ik alleen de buitenkant bekijken.

Het Titanic museum

Vlakbij het museum is een bushalte voor de Lynx bus, het plaatselijke openbaar vervoer. Ik heb mijn huiswerk goed gedaan en kan vrij gemakkelijk de bus vinden die me naar Downtown Disney kan brengen, het winkelgebied dat bij de Disneyparken hoort. Ik moet bij Sea World, het bekende waterpark, overstappen, waarbij de chauffeur me netjes wijst op de goede halte.

Ongeveer drie kwartier nadat ik ben vertrokken bij het Titanic museum sta ik al in Downtown Disney. Ik haal eerst een heerlijk broodje bij de Earl of Sandwich en geniet in het nog steeds warme avondzonnetje.

Ik ben er: Downtown Disney!

Daarna is het tijd om te winkelen! Naast schrijven en vlechten is mijn hobby Disneypins verzamelen (pins zijn een soort speldjes) en aangezien hier een grote pinwinkel zit, ben ik voorlopig wel zoet!

De pinwinkel

Met een tas vol nieuwe pins verlaat ik de winkel. Ik kom langs een kraampje dat alleen spullen voor linkshandigen verkoopt, bezoek de Disney kerstwinkel en snoepwinkel en loop langs het Rainforest Café, waar een vulkaanuitbarsting nagedaan wordt.

Rainforest Café

Langs Lake Disney, het grote meer in het midden van Downtown Disney, ga ik verder. Ik steek nu over naar het andere gedeelte van het winkelgebied, waar ook nog enkele grote winkels zitten.

Lake Disney

Een van die grote winkels is de Lego-winkel. Het leuke van deze winkel is dat er buiten enkele leuke ‘standbeelden’ staan, die helemaal van Lego gemaakt zijn. Voor de winkel is de draak uit Doornroosje gebouwd, er is een ‘standbeeld’ van Woody en Buzz Lightyear uit Toy Story en dit jaar zijn Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen van Lego gemaakt.

Sneeuwwitje en Dopey van Lego

Uiteraard breng ik ook nog een bezoek aan de World of Disney, de grootste Disney souvenirwinkel. Omdat het inmiddels al aan het schemeren is, besluit ik om daarna terug te gaan richting het hotel.

Zonsondergang in Downtown Disney

Ik moet helaas bijna een halfuur wachten op de bus, waardoor ik uiteindelijk pas rond tien voor half tien terug ben bij het hotel. Het is echter nog warm, wat me doet besluiten nog even snel te gaan zwemmen. Verrassend genoeg ben ik niet de enige met dit idee: het halve zwembad ligt vol!

Vrij snel na het zwemmen ga ik toch slapen, want ik weet dat morgen een lange en vermoeiende dag zal zijn: dan ben ik de hele dag in Walt Disney World, het grote Disneypark!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 19 (Orlando)