Reisverslag Belfast 2019: dag 5

Maandag 30 december 2019

Vandaag is helaas alweer onze laatste dag in Belfast: aan het begin van de middag vliegen we terug naar Nederland.

Zo ver is het echter nog niet, want we hebben nog een paar uur in de stad te gaan. We staan dus vroeg op, pakken zo veel mogelijk in en genieten nog één keer van het ontbijtbuffet. Omdat we pas om elf uur uit hoeven te checken, laten we vervolgens de koffers op de kamers en gaan we nog even de stad in.

Als eerste gaan we naar het winkelcentrum CastleCourt. Dit blijkt nog volop in de kerstsfeer te zijn met allerlei leuke versieringen.

Versieringen in CastleCourt

Nadat we een rondje door het winkelcentrum gelopen hebben, gaan we verder naar Victoria Square. Hier kijken we nog even in onze favoriete winkel Build-a-bear, maar deze keer verlaten we de winkel zonder iets te kopen.

Victoria Square

Van Victoria Square gaan we terug naar de hoofdstraat om nog een keer langs de Disney Store te gaan. Ook kijken we nog een laatste keer naar de City Hall en de masten.

De City Hall met links de masten

Via de Big Fish gaan we terug naar het hotel om de koffers te halen. We checken uit en lopen naar de bushalte, want vandaag rijdt er wel gewoon een bus naar het vliegveld.

De Big Fish

Zodra we in de vertrekhal van het vliegveld staan, gaan we op zoek naar de incheckbalies. Deze zijn niet moeilijk te vinden: KLM is duidelijk zichtbaar met haar logo. We gaan in de rij staan en wachten tot we aan de beurt zijn. Er lijkt echter geen beweging in de rij te zitten. Na al een tijdje gewacht te hebben, komt een medewerker vertellen dat er een storing is in de systemen die het inchecken doen en de bagage regelen. Alles moet dus handmatig gedaan worden. Ook kunnen ze alleen maar regelen dat de bagage naar Amsterdam gaat, maar niet verder. Voor mensen die een overstap hebben, is dit dus lastiger.

We blijven rustig afwachten of er iets gebeurt. Een medewerker probeert mensen die alleen handbagage hebben alvast in te checken, maar dit lukt ook niet. Uiteindelijk biedt het systeem van Aer Lingus uitkomst: zij werken als enige maatschappij met een andere verbinding, waardoor zij wel in kunnen checken. Via één balie moet nu iedereen van onze KLM-vlucht ingecheckt worden. Gelukkig is het een klein toestel en dus geen groot aantal passagiers.

Ruim een uur nadat we aangekomen zijn op het vliegveld zijn we ingecheckt. We gaan door naar de controle, die erg chaotisch verloopt. De één mag zo doorlopen, de ander moet nog door een extra scan lopen en twee tassen worden helemaal gecontroleerd. Als we eindelijk iedereen en alles weer hebben, is het stressniveau dan ook hoog opgelopen.

We gaan door naar het restaurantgedeelte, waar we nog een broodje halen. Vervolgens is het wachten tot we aan boord kunnen. We zien het toestel landen en weten dus een beetje welke kant we op moeten, maar het precieze gatenummer verschijnt pas later op het bord. Als we het zien, zoeken we iedereen bij elkaar om naar de gate te gaan. Ineens staat er dan al ‘Final call’ (laatste oproep) op het bord en moeten we rennen naar de gate. We halen het wel, maar opnieuw zitten we hoog in de stress.

Ons toestel is geland!

Niet lang daarna vertrekken we. We stijgen (redelijk wiebelig) over de stad op, gaan door de wolken en vliegen vervolgens rustig naar Amsterdam. Boven Engeland wordt de bewolking minder, zodat we het land en de windmolenparken op de Noordzee kunnen zien. Ruim op tijd landen we op de Polderbaan. In een vlot tempo taxiën we naar gate A32. Hier moeten we uitstappen en met een bus naar de aankomsthal.

In de aankomsthal gaan we zo vlot door de controle heen dat we bij de bagageband nog zo’n tien minuten moeten wachten voor de koffers komen. Ondanks de storing in Belfast zijn alle koffers veilig aangekomen en kunnen we naar buiten. Met de shuttlebus gaan we terug naar parkeerplaats P3, waar we als afsluiting van de vakantie nog mogen genieten van een prachtige lucht.

Prachtige lucht boven P3

De afgelopen dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. We hebben veel gezien van zowel de stad als van de kust van Noord-Ierland, maar absoluut nog niet alles. Reden genoeg dus om zeker nog eens een keertje terug te gaan naar deze geweldig leuke, historische en moderne stad!

Reisverslag Belfast 2019: dag 1

Donderdag 26 december 2019

Zo vlak voor het nieuwe jaar hebben we nog één vakantie gepland staan, namelijk een stedentrip naar onze favoriete stad Belfast. Deze keer reizen we niet alleen: mijn moeder en de ouders van mijn man gaan met ons mee.

Onze reis begint met het vertrek naar Schiphol. Deze keer gaan we met de auto en parkeren we op de lang parkeren plaats P3. Vanaf de parkeerplaats worden we met een gratis shuttlebus naar de vertrekhal gebracht. Daar valt de drukte mee, zodat we vlot onze koffers af kunnen geven. Ook de controle gaat snel, dus drinken we nog iets voor we naar de gate gaan.

De gate is D6, een verzamelgate voor korte vluchten. De gate is onderverdeeld in aparte uitgangen, die aangeduid worden met een letter. Wij moeten naar gate D6-K. Met een bus worden we naar het vliegtuig gebracht, dat voorbij alle andere gates opgesteld staat. We stappen als laatsten uit de bus, waardoor we ook als laatsten het vliegtuig in gaan. Voor mijn man is dit een geluk: de deur naar de cockpit staat nog open en hij mag even binnen kijken bij de piloten.

Het vliegtuig dat ons naar Belfast gaat brengen

Niet lang nadat we onze plaatsen gevonden hebben, worden de motoren gestart en zijn we klaar voor vertrek. Omdat het een klein toestel is, hebben we niet veel startbaan nodig om op te stijgen. Het is een klein beetje wiebelig als we de lucht in gaan, maar zodra we boven de wolken zijn, wordt het rustiger. Ook de rest van de vlucht gaat rustig en vlot voorbij. Iets voor half één begint het vliegtuig te landen en kunnen we ons klaarmaken voor een turbulente landing: er is namelijk veel regen en wind in de buurt van de luchthaven. Dat merken we inderdaad!

De landing verloopt gelukkig veilig en dan mogen we van boord. We lopen naar de aankomsthal, waar we binnen een paar minuten door de paspoortcontrole zijn. Vervolgens is het even wachten op de koffers voor we gaan kijken hoe we bij het hotel komen. Normaal gesproken rijdt er een bus, maar omdat het tweede kerstdag is, rijdt die vandaag niet. De enige optie is een taxi. De chauffeur vraagt drie pond extra voor de rit vanwege de feestdag, maar aangezien we met vijf personen zijn, valt de prijs toch mee.

Veilig geland op George Best City Airport

Bij het hotel, hetzelfde als waar mijn man en ik de vorige keer verbleven, checken we in. Als we de spullen naar de kamers hebben gebracht, gaan we lopend de stad in. Achter het hotel herkennen we de grote St Anne’s Cathedral en op Writers Square, het plein erachter, staat een circus. We lopen eromheen en staan dan op de hoofdstraat van Belfast.

De eerste 'muurschilderingen', iets waar de stad om bekend staat

Langs het winkelcentrum Castlecourt komen we bij de masten: een speciaal herdenkingspunt voor schepen van de White Star Line. Het laatste schip van de straat is natuurlijk het bekendste schip van de maatschappij – de Titanic.

De masten van de White Star Line schepen

Aan het einde van de straat met de masten staat het gemeentehuis van Belfast, de City Hall. Vanwege de kerstdagen is het nog helemaal versierd. We kunnen er helaas niet dichtbij komen, aangezien de huisjes van de kerstmarkt afgebroken worden.

De nog versierde City Hall

We kijken in een paar winkels vlakbij de City Hall en lopen dan naar Victoria Square, het andere grote winkelcentrum van de stad. Daar zit onze favoriete winkel: Build-a-bear, de winkel waar je zelf een knuffel kunt maken en waar je ook kleding voor de knuffels kunt kopen. Omdat wij thuis al enkele knuffels hebben, kijken we of er nog leuke kleding is.

Victoria Square is nog in kerststemming

Van Build-a-bear gaan we door naar het uitkijkplatform bovenin het winkelcentrum. Het begint al een klein beetje te schemeren en het is een beetje mistig, maar we herkennen toch nog enkele bekende punten van de stad: de scheve klokkentoren Albert Clock en de opvallende gele kranen van scheepsbouwmaatschappij Harland & Wolff.

Uitzicht op de gele kranen van Harland & Wolff

Als we wat foto’s hebben gemaakt, gaan we terug naar beneden, waar we even zitten met een warm drankje. Vervolgens lopen we weer naar de straat met de masten om nog wat foto’s te maken van de kerstverlichting in de straat en bij de City Hall.

Nog meer kerstversieringen in Victoria Square

De verlichte City Hall en masten (links)

Na de foto’s gaan we richting het water, waar we het kunstwerk Beacon of Hope zien staan. Het staat symbool voor de vrede, harmonie en dankbaarheid van de stad.

Beacon of Hope

We lopen verder langs het water tot we een ander bekend kunstwerk tegenkomen: de Big Fish, een standbeeld van een grote vis waar een tijdscapsule in zit.

De Big Fish

Vanaf de Big Fish lopen we terug naar het hotel, waar we in het restaurant iets eten voor we naar onze kamers gaan. Morgen zullen we de stad verder gaan verkennen: we willen dan namelijk een Hop On Hop Off bustour doen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Belfast 2016: dag 4

Donderdag 20 oktober 2016

Voor vandaag hebben we niets op het programma staan, wat betekent dat we de hele dag kunnen gebruiken om lekker op verkenning te gaan in de stad, waar genoeg te zien is!

We beginnen de dag echter met uitslapen, aangezien gisteren een heel vermoeiende dag is geweest, met name de busrit terug van Dublin naar Belfast. Hierdoor zijn we ook later beneden voor het ontbijt dan de afgelopen dagen. Het is in de ontbijtzaal daardoor drukker, al is een tafeltje vinden gelukkig geen probleem.

Na het ontbijt gaan we langzaamaan op stap. Vandaag willen we graag het oosten van Belfast bezoeken, één van de delen van de stad waar de geschiedenis van vroeger nog voelbaar is. Het is niet het deel van de stad met de muur tussen de katholieke en protestantse wijk: deze bevindt zich in het westen van Belfast.

Vanaf de Albert Memorial Clock, de grote en scheve klokkentoren, nemen we de bus richting Castlereagh Road. Al snel is het verschil met het centrum van de stad te zien: meer oude huisjes, veel kleine winkels en op verschillende plaatsen zijn politieke muurschilderingen te zien.

De Albert Memorial Clock, die iets scheef staat

We stappen iets voorbij het postkantoor uit en lopen het laatste stukje naar onze eerste bestemming van vandaag: Aunt Sandra’s Candy Factory. Dit winkeltje – dat niet over het hoofd te zien is door de roze geverfde gevel – past perfect in dit oude gedeelte van Belfast. Het is een echt ouderwets snoepwinkeltje met een ruimte erbij waar het snoep nog zelf gemaakt wordt.

Aunt Sandra's Candy Factory

De eigenaar van de winkel, een man al op leeftijd, nodigt ons – zoals hij altijd doet – meteen uit om de werkruimte in te komen. Vandaag worden er gekarameliseerde appels gemaakt, die vooral rondom de Halloweentijd veel verkocht worden. Er zijn grote bestellingen bij de winkel binnengekomen, waardoor de hele ruimte vol met appels en dozen staat.

Na de werkruimte krijgen we nog het gedeelte van de winkel te zien dat bedoeld is voor kinderfeestjes. Ook laat de eigenaar foto’s zien van beroemde mensen die bij hem geweest zijn, waaronder Queen Elisabeth. Wij herkennen haar meteen, iets waar de eigenaar van onder de indruk is: de Nederlanders die vorige week in de winkel waren, hadden namelijk geen idee van wie ze was…

We bedanken de man vriendelijk voor zijn uitleg en kopen nog twee gekarameliseerde appels voor we de winkel verlaten. In een rustig tempo lopen we terug richting de bushalte om door te gaan naar onze volgende bestemming. Onderweg komen we echter een muurschildering tegen van de UVF: de Ulster Volunteer Force. Dit was een organisatie die met behulp van wapens Noord-Ierland bij het Verenigd Koninkrijk wilde laten blijven. In ongeveer 2013 kwam er een einde aan de UVF, al zijn nooit alle wapens ingeleverd.

De muurschildering van de UVF

Met de bus keren we terug naar ons hotel om de muurschildering ertegenover op de foto te zetten. Het is een zeer realistische muurschildering, iets dat we vaker gezien hebben in onze wijk.

De muurschildering bij het hotel

Van het hotel gaan we naar de St. Anne’s Cathedral voor foto’s. Deze prachtige oude kathedraal is een aantal jaar geleden ‘versierd’ met een hoge naald, die erg afsteekt bij de rest van het gebouw. Daarom is deze ook niet terug te zien op de foto!

St. Anne's Cathedral, zonder naald!

De volgende bestemming is Victoria Square, het moderne winkelcentrum in het hartje van het centrum. Het bestaat uit verschillende verdiepingen en doet erg licht aan door het glazen dak.

Victoria Square

Het leuke aan Victoria Square is dat er bovenin een uitkijkplatform is. Hier heb je een prachtig uitzicht over heel Belfast.

Het uitkijkplatform

Op glazen ramen rondom het platform staat in het wit een tekening van de gebouwen die je kunt zien als je een bepaalde kant op kijkt. Zo weet je precies waar bijvoorbeeld het parlementsgebouw staat of de Albert Memorial Clock.

De Albert Memorial Clock vanaf het uitkijkplatform (sterk ingezoomd)

Na foto’s gemaakt te hebben van het uitzicht bezoeken we nog één bezienswaardigheid: het Big Fish kunstwerk vlakbij de rivier de Lagan. Deze vis bestaat uit allemaal kleine tegeltjes, elk beschilderd met iets dat met Belfast te maken heeft. In de vis zit ook nog een tijdcapsule met informatie, afbeeldingen en gedichten over/van Belfast. Het is niet bekend wanneer deze geopend wordt.

De Big Fish

Omdat we al erg veel gelopen hebben vandaag, besluiten we om terug naar het hotel te gaan en daar te eten. Het smaakt opnieuw heerlijk en we zijn blij met onze keuze. We eten op ons gemak voor we terug gaan naar de kamer om alvast iets in te pakken, aangezien morgen helaas alweer onze laatste dag in Belfast is. Gelukkig hebben we nog ruim de tijd om het één en ander te doen, aangezien we pas ’s middags terug vliegen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Belfast 2014: dag 8

11 augustus 2014

Net als alle voorgaande dagen sta ik ook vandaag weer vroeg op. Het is mijn laatste volledige dag in Belfast en ik wil er zo veel mogelijk van genieten!

En waar kun je beter genieten dan… in de gevangenis? Ik ga namelijk vandaag een bezoek brengen aan de Crumlin Road Gaol (Gaol betekent jail, oftewel gevangenis). Deze gevangenis opende in 1845. In die tijd verbleven er ook vrouwen, kinderen en ‘kruimeldieven’, later veranderde dat. De gevangenis sloot in 1996 en werd in 2012 voor het publiek geopend als bezienswaardigheid.

Crumlin Road Gaol

Het bezoek aan Crumlin Road Gaol betekent dat ik een rondleiding krijg. In tegenstelling tot mijn bezoek aan de Nomadic vrijdag, toen ik een privérondleiding kreeg, zijn we hier met een groep van ongeveer twintig personen.

De rondleiding begint op het plein, waar onze gids vertelt over de opening van de gevangenis en de eerste gevangenen. Vervolgens worden we meegenomen naar de ruimte waar de gevangen aankwamen. Ze moesten zich in één van de hokjes uitkleden, al hun persoonlijke bezittingen in een tas doen en dan doorlopen naar de ruimte ernaast, waar ze in bad moesten voor ze hun uniform kregen. Ook gingen ze op de foto.

De aankomstruimte voor de gevangenen

Onze gids legt ons in de volgende ruimte uit hoe dat foto maken vroeger ging: om geld te besparen (foto’s maken was in die tijd nog duur) werden de foto’s naast een spiegel gemaakt, zodat er in één foto een voor- en zijprofiel te zien was. Gevangen moesten ook vaak hun handen omhoog houden, zodat kromme en/of ontbrekende vingers te zien waren – ook een manier van identificatie.

Naast het bord met de foto’s is de ingang van de ondergrondse tunnel. Deze tunnel loopt onder de weg door naar het gerechtsgebouw, recht tegenover de gevangenis. Zo konden de gevangenen gemakkelijk vervoerd worden. Het gerechtsgebouw bezoeken we niet, want dat is niet opgeknapt en op dit moment in zeer slechte staat.

De tunnel van Crumlin Road Gaol naar het gerechtsgebouw. Het schijnt hier te spoken...

De rondleiding gaat verder naar het kantoor van de gouverneur. Als gevangenen bij hem moesten komen, kregen ze meestal een langere of zwaardere straf. We krijgen ook The Circle te zien, de centrale cirkel (binnenplein) van de gevangenis. In totaal zijn er vier vleugels rondom de cirkel: de A, B, C en D Wing. De A Wing werd vroeger vooral voor vrouwelijke gevangenen gebruikt, de C Wing is inmiddels teruggebracht in de originele staat en te bezichtigen.

The Circle met achter de gids de C Wing

Dat doen we dan ook en we zien voorbeelden van oude cellen. Tijdens The Troubles waren er zo veel gevangenen in de Crumlin Road Gaol dat ze hun cellen moesten delen met elkaar. Uiteraard werden de katholieken en protestanten van elkaar gescheiden.

We krijgen ook een isoleercel te zien en de keuken voor we bij het luguberste gedeelte van de gevangenis komen: de strop.

De ruimte met de boekenkast en daarachter de strop

In totaal zijn er 17 mannen geëxecuteerd in Crumlin Road Gaol. Als een man ter dood veroordeeld was, vertelt onze gids, kreeg hij een privé-cel met twee wachten die hem echt probeerden te leren kennen. De man wist niet wanneer De Dag was… tot zijn hele familie kwam om afscheid te nemen. De volgende ochtend, om acht uur, was het dan zo ver. De man moest zich aankleden en in een kamer wachten met zijn gezicht naar een boekenkast. Dit was om verwarring te veroorzaken: de boekenkast werd opzij geschoven en onthulde de ruimte met de strop. De strop werd om de nek gedaan, de hendel overgehaald en het luik eronder opende zich. Onze gids meldt ook nog even dat na de eerste executies de man de hele dag bleef hangen om er zeker van te zijn dat hij dood was…

De beul die de executie deed, moest na afloop één shilling betalen als ‘boete’, omdat hij iemand gedood had.

We zijn nog niet klaar met de executies: we bezoeken de ruimte onder het luik en zien een voorbeeld van de kist waar de geëxecuteerde man in werd gedaan. Ook krijgen we een martelwerktuig te zien dat zelfs voor kinderen gebruikt werd: onze gids vertelt ons over een vijftienjarige jongen die voor de tweede keer opgepakt was. Na zijn zweepslagen met het martelwerktuig pleegde hij zelfmoord…

Ik hoop dat het inmiddels duidelijk is dat dit geen geschikte bezienswaardigheid voor jonge kinderen is!

We gaan naar buiten, waar we de buitenplaats te zien krijgen voor het ‘luchten’ van de gevangenen. Ook worden we meegenomen naar de strook gras waar de geëxecuteerde mannen begraven werden in een ongemarkeerd graf. Vijftien van de zeventien lichamen liggen hier nog steeds, twee zijn opgegraven en ergens anders begraven nadat hun straf, na hun dood, veranderde.

Hoewel de graven ongemarkeerd moesten zijn, is er toch hier en daar op de stenen in de muur te zien wie waar begraven ligt. Zo is er een steen met S McL 61: Samuel McLaughlin, één van de laatste mannen die in 1961 geëxecuteerd werd.

Als je goed kijkt, zie je S McL 61 op de steen in het midden staan 

(klik eventueel op de foto voor een grotere versie)

Hierna eindigt de rondleiding. Ik kijk nog even naar het gerechtsgebouw aan de overkant, dat inderdaad heel erg vervallen is, voor ik op zoek ga naar iets minder deprimerends. Ik bekijk de Queen’s University, de universiteit van de stad die in 1849 geopend werd. Terwijl ik foto’s maak, word ik aangesproken door een man die wil weten of ik een toerist ben (fototoestel in mijn handen, plattegrond duidelijk in het zicht…). We maken een praatje, waarbij hij vertelt dat hij ook in Nederland is geweest. Sinds de vliegtijden zijn veranderd, gaat hij minder vaak naar Nederland, omdat hij het zonde vindt dat je maar een halve dag hebt op je heen- en terugreis.

Queen's University

Na het praatje kijk ik verder rond bij de universiteit. Ook zie ik het Elmwood Hall gebouw, een voormalige kerk. De bouw ervan vond plaats tussen 1860 en 1862, maar pas in 1872 was het hele gebouw af.

Naast de Queen’s University liggen de Royal Botanic Gardens, oftewel de botanische tuinen. Ze werden in 1895 geopend voor publiek en zijn nog steeds een geliefde plek om te studeren voor de studenten van de Queen’s University.

De ingang van de botanische tuinen

Ik bekijk als eerste het Victorian Palm House, een overdekte kas waar veel tropische planten groeien. Rondom het Palm House, en verspreid door het park, zijn diverse prachtige bloemenperken te zien. Ook is er een ‘Tropisch Ravijn’, een soort avonturenwandelpad voor kinderen. Het mooist vind ik echter de rozentuin, met veel bijzondere, unieke rozen die elk hun eigen namen hebben.

De Tequlla Sunrise roos. De naam is afgeleid van het drankje, 

gebaseerd op de kleuren van de roos.

Nadat ik de rozen bekeken heb, moet ik even schuilen, want het gaat weer regenen. Zodra het droog is, wat gelukkig niet heel lang duurt, keer ik terug naar het stadscentrum. Met behulp van een boek in het Belfast Visitor Centre (het VVV van Belfast) ontdek ik dat er een Narnia-muurschildering in de stad is. Ik stap op de bus en ga naar Dee Street, de straat met de Titanic muurschildering. Vandaag loop ik de muurschildering voorbij, op zoek naar Narnia. Verderop in de straat word ik echter weer geconfronteerd met de Titanic: het Dee Street Community Centre heeft een afbeelding van de Titanic boven de deur, er is een plaquette met namen van de scheepsbouwers die tijdens de bouw om het leven kwamen (waaronder Samuel Scott) en het lasserskantoor van Harland & Wolff zit in deze straat. In één van de zijstraten vind ik uiteindelijk de Narnia-muurschildering.

Een gedeelte van de Narnia-muurschildering

Ik loop terug over Dee Street en neem de bus naar het centrum. Hoewel het droog is, ga ik toch het Victoria Square winkelcentrum in en kijk rond. Ik ontdek (dankzij de dino-speurtocht…) dat er bovenin het winkelcentrum een uitkijkplatform is. Ik laat me niet kennen en neem de trap naar boven!

Een heleboel treetjes later ben ik er en heb ik een prachtig uitzicht over de stad. Het is bloedheet in de koepel, maar ik neem de tijd om alle kanten op te kijken. Tekeningen op het glazen hek rondom de koepel vertellen me welke gebouwen ik allemaal kan zien. Zo vind ik de Albert Memorial Clock, Belfast Castle en uiteraard de Samson & Goliath kranen.

Bovenin Victoria Square met op de achtergrond Samson & Goliath

Inmiddels loopt het tegen het einde van de middag. Ik haal nog iets te eten en ga dan terug naar mijn hotelkamer, waar ik moet beginnen met dat ene wat ik steeds heb proberen uit te stellen: inpakken… Ik heb flink wat souvenirs gekocht, waaronder een aantal boeken, wat betekent dat ik nu mag puzzelen om alles in mijn koffer te krijgen. Als alles erin zit, hoop ik dat hij niet te zwaar is, maar ik vrees dat ik morgen op het vliegveld bij zal moeten betalen…

Of dat werkelijk zo is, dat lees je in mijn verslag van mijn laatste dag in Belfast!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9

Reisverslag Belfast 2014: dag 1

4 augustus 2014

Zoals altijd als ik op vakantie ga, ben ik vroeg wakker. Ik pak de laatste spullen in, zeg mijn konijntje Fleur gedag en vertrek dan naar Amsterdam Schiphol Airport. Hier vandaan vlieg ik met EasyJet rechtstreeks naar Belfast International Airport.

Hoewel ik niet verwacht dat het druk zal zijn (wie gaat er nu op een maandag naar Belfast?), blijkt elke stoel in het vliegtuig bezet te zijn. Toch levert dat geen vertraging op, daar zorgt EasyJet wel voor uiteraard!

Na een rustige vlucht komen we keurig op tijd in de buurt van Belfast International Airport. De landing wordt ingezet en het vliegtuig wordt aan de grond gezet. We taxiën naar de gate en mogen vrij snel van boord. Ik haal mijn koffer op en loop naar buiten om de bus te nemen naar het stadscentrum.

Bus 300 rijdt vanaf Belfast International Airport elk kwartier naar het Europa Buscentre, het grote trein- en busstation van Belfast. Een kaartje voor de bus is bij de chauffeur te koop, maar ook al aan boord van het vliegtuig. Tip: vlieg je ook weer terug vanaf Belfast International Airport, koop dan een retourkaartje! Dit is voordeliger dan twee enkeltjes en het kaartje blijft een maand geldig (vanaf de dag van aankoop).

Nadat de bus is aangekomen bij het Europa Buscentre moet ik nog een klein stukje lopen naar mijn hotel: het Days Hotel, waar ik twee jaar geleden ook verbleef. Het is niet het meest luxueuze hotel, maar het ligt naast het Europa Buscentre en vlakbij het stadscentrum. Bovendien is er overal in het hotel gratis Wi-Fi met behulp van een dagelijks wisselende code (verkrijgbaar bij de receptie van het hotel).

Ik check in en krijg een kamer toegewezen op de bovenste verdieping van het hotel. Ik wil wel schrijven dat ik vanuit mijn kamer een prachtig uitzicht heb over de stad, maar aangezien er eigenlijk alleen maar gebouwen en daken te zien zijn, weet ik niet of je het echt 'prachtig' mag noemen...

Uitzicht vanuit mijn hotelkamer

Na een beetje uitgepakt te hebben, ga ik de stad in. Ik loop door het Europa Buscentre (dit is de kortste weg) en kom uit op Great Victoria Street, waar Belfasts bekendste bar, The Crown Bar, aan gelegen is. Ook staan er langs deze straat boompjes die geplant zijn door diverse beroemdheden. Ze worden daarom ook wel "Celebrity Trees" genoemd.

Verder ligt het grote Europa Hotel hier (de Amerikaanse oud-president Bill Clinton verbleef hier tweemaal) en het Grand Opera House, een gebouw dat vroeger een circus was, maar tegenwoordig gebruikt wordt voor shows en musicals.

In het stadscentrum bezoek ik als eerste Victoria Square, één van de winkelcentra van de stad. Het is geen heel groot winkelcentrum, al hoort er wel een grote bioscoop bij.

Deze zomer is er (vooral voor de kinderen) een 'dino-tentoonstelling': verspreid door het winkelcentrum staan nagemaakte dino's met een informatiebordje erbij. Kinderen kunnen een speurtocht doen door alle dino's op hun kaartje in het winkelcentrum op te zoeken en er dan de juiste sticker op te plakken.

Dino in Victoria Square

Nadat ik mijn favoriete winkels in het winkelcentrum bezocht heb en een foto heb gemaakt van de Jaffe fontein aan de achterkant loop ik richting Royal Avenue. De Tesco die nu in het grote witte gebouw aan het begin van deze straat zit, was vroeger een bank, vertelt een informatiebord me. Dit soort informatieborden staan verspreid door heel Belfast en geven meer informatie over het gebied, het gebouw of standbeeld in de buurt van het bord.

Ik passeer de Tesco en ga het CastleCourt Shopping Centre binnen, één van de andere winkelcentra van de stad. Het bestaat uit twee verdiepingen en heeft een aantal leuke kleine winkeltjes, zoals een winkeltje gespecialiseerd in Amerikaans eten (vooral snoepgoed) en kaarten voor alle gelegenheden.

Omdat ik nog niet uit gewinkeld ben, ga ik nog even naar de Disney Store aan Donegall Place. Donegall Place is ook bekend van The Masts: acht 'scheepsmasten' met een vlag eraan met daarop een afbeelding van een White Star Line schip. De masten hebben allemaal de naam van het schip op de zijkant en aan de voet ervan ligt een steen met algemene informatie erover. Uiteraard is de Titanic één van de masten.

De masten van Donegall Place

Ik breng vervolgens een bezoek aan de City Hall, het gemeentehuis van Belfast. Binnen in het gebouw is op dit moment een tentoonstelling over de Eerste Wereldoorlog, die 100 jaar geleden begon, en er zijn glas-in-loodramen te bekijken. Buiten is de Titanic Memorial Garden interessant: een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Titanic. Op vijf informatieplaquettes zijn de namen van alle slachtoffers te lezen, waaronder die van de drie Nederlanders aan boord van het schip: George Reuchlin (eerste klas passagier), Hendrik Bolhuis (tweede klas kok) en Wessel van der Brugge (stoker).

Wessel van der Brugge als één van de slachtoffers

Inmiddels loopt het tegen het einde van de middag en besluit ik dat ik beter terug kan gaan naar het hotel. Mijn diner koop ik bij de eerder genoemde Tesco, waar ze een interessante ‘meal deal’ hebben: voor een paar pond kun je een sandwich, salade of koude pastamaaltijd kopen met een flesje drinken en een snack (chips of iets van fruit). Handig voor wie met een budget reist!

Op mijn hotelkamer controleer ik nog even de bustijden voor morgen via de app van Translink, de openbaar vervoer maatschappij van Belfast. Via deze superhandige app kun je overal (mits je verbonden bent met Internet) controleren hoe laat de bussen gaan. Je kunt een verbinding zoeken vanaf je eigen locatie, maar je kunt ook een locatie opgeven. Daarnaast laat de app zien bij welke haltes de bus onderweg stopt.

Voor morgen heb ik die informatie niet nodig: ik breng dan een bezoek aan het Titanic Belfast museum en ik weet nog precies waar dat ligt!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2