Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 3 en dag 4

Woensdag 31 juli 2024

Vandaag is alweer onze laatste dag in Oostende en daarmee ook onze laatste vakantiedag. We willen er in ieder geval nog zoveel mogelijk van genieten!
 
Net als gisteren beginnen we de dag met het ontbijtbuffet. Het is grotendeels hetzelfde als gisteren, alleen zijn er nu pannenkoeken en American pancakes in plaats van omeletten en de geroerbakte omeletten van gisteren zijn vandaag gewoon roerei.
 
Na het ontbijt neem ik ons zoontje even mee naar het strand om lekker te klimmen, omdat de speeltoestellen nu niet zo warm zijn. Dat geldt ook voor het water…

Even lekker op het strand spelen, met op de achtergrond het hotel. Onze kamer was in het halfronde deel met uitzicht op de flat ernaast.

Dat water is koud!

Als we terug zijn kijken we, nadat de korte maar stevige regenbui voorbij is, even of alles nog goed is met de auto. Dit is gelukkig zo. Via de duinen lopen we terug richting het hotel, waarbij we onderweg nog langs een kerkje komen. Er is net een uitvaartdienst bezig, dus lopen we ook snel verder. In de verte zien we nog wel een vliegtuig opstijgen vanaf Oostende Airport.

Kerkje van Oostende

Opstijgend vliegtuig vanaf Oostende Airport

Terug in het appartement eten we even fruit en maken we een lunch klaar, daarna gaan we naar de tramhalte. We willen eigenlijk naar het centrum van Oostende gaan, maar die tram zit zo vol dat we besluiten de andere kant op te gaan, richting De Panne.
 
Onderweg komen we langs de Atlantikwall, waar overblijfselen te zien zijn van de Tweede Wereldoorlog, en langs een aantal andere badplaatsen. In het dorpje Koksijde stappen we uiteindelijk uit.

Overblijfselen van de Tweede Wereldoorlog bij de Atlantikwall

Vanaf de tramhalte lopen we richting het strand, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten. Dat is nog een hele uitdaging met het voorbij waaiende zand! Waarschijnlijk door de harde wind staat hier de vlag van de Lifeguards ook op geel, wat betekent dat je wel mag zwemmen, maar geen bootjes of andere drijfmiddelen op het water mag gebruiken.

Het strand van Koksijde met de gele vlag

 
Als we de zee even gevoeld hebben, lopen we nog een stukje langs de boulevard. Die heeft grotendeels dezelfde winkeltjes, restaurants en fietsverhuurders, dus lopen we ook vrij snel weer terug naar de tramhalte.

De boulevard van Koksijde, gezien vanaf het strand

 
De reis terug is druk en we zijn dan ook blij als we weer in het appartement zijn. Inmiddels is het wel mooi opgeklaard, dus smeren we ons in en gaan we naar het strand. Ik duik toch even het water in (het valt nog mee met de kou), daarna ga ik met ons zoontje kanalen graven. Mijn man gaat ook even het water in, maar komt precies in de buurt van een kwal, met als resultaat een rode plek op zijn been. Voor de zekerheid loopt hij naar de post van de Eerste Hulp, maar gelukkig valt het allemaal mee.

Terug met het trammetje

 
In de tussentijd hebben we op het strand een ‘eilandje’ gemaakt met graven – hoe kun je een kind blijer maken dan met zand en water en vies mogen worden?

Een eigen eilandje op het strand!

 
Omdat het al later wordt, gaan we terug naar het appartement om het zand van ons af te boenen en daarna te koken, waarbij we 'poulettekes' gebruiken in plaats van de Nederlandse 'kipstuckjes' van de Vegetarische Slager. Als afsluiting nemen we beneden in de Lounge nog een ijsje.

Wat een geweldige naam! ;)

Voor de laatste keer lopen we vervolgens naar het strand. Het is een mooie vakantie geweest, maar we zijn toch ook blij dat we weer naar huis mogen. Vooral ons eigen bedje en schone kleren (met de hand wassen op een camping is toch anders…) hebben we gemist.
 
Morgen hebben we nog wel een laatste keer ontbijt om van te genieten, daarna is het op naar Nederland!

Nog een laatste zonsondergang bij het strand...

 
Donderdag 1 augustus 2024
 
Rond kwart over drie worden we wakker gemaakt door een onweersbui. Ook als we ’s ochtends opstaan, regent het nog steeds. Tijd om naar huis te gaan dus!

Een somber begin van de dag...

 
We ontbijten voor de laatste keer in het buffetrestaurant beneden, waarna we alles inpakken. Dan begint het ‘leukste’ stukje van het weggaan: het appartement schoonmaken. De eindschoonmaak is inbegrepen, maar er wordt wel verwacht dat de vloer schoon is en dat het sanitair gepoetst is… Dat je een vloer moet vegen, prima, geen probleem! Maar een wc poetsen, dat hebben we nog nooit eerder hoeven doen bij een inbegrepen eindschoonmaak!

Nog één keer ontbijten...

 
Als alles schoon is, sjouwen we in drie keer alle spullen naar beneden. Mijn man haalt de auto, die hij op de Kiss & Ride neerzet, zodat we alles kunnen inladen. Om precies tien uur rijden we weg bij het hotel.
 
Onderweg regent het nog wat en is er toch best wat verkeer, waardoor het niet altijd even fijn rijdt. Bij Antwerpen hebben we natuurlijk file en als we de Nederlandse grens passeren, komt de regen met bakken naar beneden. Pas als we verder rijden, wordt het droger en uiteindelijk komen we met een zonnetje achter de wolken iets over tweeën thuis aan.

Welkom terug in Nederland... ☔

Van de drie bestemmingen vonden we deze de minste. Het strand is leuk, maar verder vinden we de omschrijving ‘kindvriendelijk’ niet echt kloppen. Ja, er is speelgelegenheid in het hotel, maar als een kind niet eens in het water mag springen in het zwembad, denk ik toch dat ze de omschrijving nog eens moeten controleren… Daarnaast vonden we de temperatuur in het appartement echt verschrikkelijk, het was gewoon niet koel te krijgen. Het bed was net een houten plank en het was ook ontzettend gehorig. Verder vind ik de schoonmaak die je zelf moet doen te ver gaan als er een eindschoonmaak is en wordt de belofte ‘opgemaakte bedden bij aankomst’ niet waar gemaakt: als wij geen eigen dekbedden en kussens mee hadden genomen, hadden we alleen een dun laken gehad om onder te slapen, niet eens een kussen. En dan noem ik nog niet eens de parkeergelegenheid... Kortom, geen aanrader dit hotel, en al helemaal niet voor mensen die slecht ter been zijn of voor mensen met een kinderwagen/buggy: de liften zijn werkelijk een ramp. Het duurt ontzettend lang voor ze op jouw verdieping komen en als ze dan komen, zitten ze vaak vol met mensen. Het is meerdere keren voorgekomen dat we maar met de buggy de trap af zijn gaan sjouwen, omdat het zo ontzettend lang duurde.
 
Park Eifel en vooral Luxemburg vonden we leuker en die kunnen we zeker aanraden, wel alle twee met kanttekeningen (zie de laatste dag per bestemming daarvoor). Alles bij elkaar hebben we zeker wel genoten van de vakantie, maar we hopen dat we thuis ook nog een paar mooie zonnige dagen krijgen.
 
Tot de volgende vakantie!

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 4

Woensdag 4 mei
 
Onze kleine wekker besluit vanochtend dat zes uur wel een mooie tijd is om op te gaan staan. We proberen hem nog even te ‘snoozen’, maar om zeven uur is het toch wel echt klaar. Nadat hij aangekleed is en we ontbeten hebben, neem ik hem even mee in de draagzak voor een wandeling. We lopen naar de zee, die hij wel leuk vindt om van een afstand te bekijken.
 
Als we terug zijn in het appartement leggen we hem op bed voor zijn ochtendslaapje. Ondertussen ruimen wij op en ontdekken we een mierenplaag in één van de koffers. Er zat namelijk nog een zakje in van de vliegreis, waar hoestdrank op gemorst was. Dat vonden de mieren wel interessant! We trakteren ze op een enkele reis naar buiten en maken dan de koffer zo goed mogelijk schoon.
 
Na het fruithapje van ons zoontje maken we brood klaar om mee te nemen, pakken we onze spullen en wandelen we naar de auto. Vervolgens rijden we naar Playa Blanca, de plaats waar we tijdens onze vorige vakantie op Lanzarote verbleven. De weg ernaartoe is grotendeels een snelweg (snelweg voor Lanzarotse begrippen) en onderweg komen we langs de bekende ‘kamelenrotonde’. Vlak voor de rotonde zien we ook echt dromedarissen lopen bij Lanzarote Safari, waar je volgens de borden 'kameel' kunt rijden (al heeft volgens ons een kameel twee bulten en hebben deze dieren er maar eentje...).

Op 'kamelen'-safari

Tijdens de verdere rit naar Playa Blanca zien we prachtige vulkaanbergen onderweg. We komen ook langs de toegangsweg voor Timanfaya National Park, waar we de vorige keer geweest zijn. Dit keer hebben we besloten het park niet te bezoeken, aangezien dat zonder georganiseerde excursie niet te doen is. En met een kleine van veertien maanden een excursie van een halve dag doen is echt geen optie!

Het landschap onderweg

In Playa Blanca herkennen we al snel het hotel waar we vorige keer verbleven. Er recht tegenover bevindt zich Aqualava, het waterpark. We parkeren de auto langs de weg (er is geen parkeerterrein) en eten eerst onze meegebrachte boterhammen op. We hebben namelijk van tevoren gelezen dat je geen eten en drinken mee naar binnen mag nemen, alleen een flesje water. Stiekem hebben we wel een knijpfruitje voor onze dreumes in onze tas zitten, want we hebben geen idee of ze ook fruit verkopen in het park.

De ingang van Aqualava

Als we uitgegeten zijn, lopen we door naar de ingang. We hadden van tevoren gereserveerd en laten daarom de voucher zien. Onze namen worden opgezocht en dan mogen we doorlopen. Er is geen tassencontrole, er wordt niet eens iets gezegd over eten en drinken (er hangt wel een papier). Misschien hoeven we ons dan toch niet zo'n zorgen te maken over het meegesmokkelde knijpfruitje!

Vlak voorbij de ingang bevinden zich de toiletten en de omkleedruimte voor baby's. We kleden ons om, waarbij we onze kleine uk op een heel wiebelig aankleedrek moeten leggen. Vervolgens zoeken we een plekje om onze spullen neer te leggen. Er zijn volop stoelen (geen ligstoelen, maar wel stoelen waarbij je iets achterover kunt zitten) en parasols. De parasol hebben we helaas vandaag niet echt nodig, want het is erg bewolkt.

Onze plaatsen hebben uitzicht op het kinderspeelbad. Ik voel even: het water is ijskoud. Er is ook een speeltoestel met een emmer die kan omvallen en dan een enorme plons veroorzaakt. Zodra ons zoontje dit ziet, zet hij het op een brullen. Ik neem hem mee voor een rondje lopen om het bad heen, zodat hij alles kan zien. Bij ons op een stoel zitten is echter het enige wat hij tot nu toe prima vindt.

Dat is even schrikken!

Naast het kinderbad is er nog een deel met een aantal grote glijbanen, een 'lazy river' (een langzame stroomversnelling waar je met banden doorheen kan) en een golfslagbad, Aqualava Beach. Ik had van tevoren al gelezen dat het golfslagbad maar een keer per uur gaat. Uit nieuwsgierigheid voel ik het water: dit blijkt een prima temperatuur te hebben. We nemen onze zoon mee en hij komt tot het punt waar hij het wel goed vindt om naast het water te zitten. Als het bad begint met de golven, wordt het weer iets spannender, maar uiteindelijk accepteert hij dat er niets gebeurt.

De Lazy River

Aqualava Beach

"Mag ik er alsjeblieft weer uit? Ik wil hier weg!!!"

Omdat we het te koud vinden voor een ijsje kijken we even bij het restaurant, dat uienringen verkoopt. Mijn man is hier dol op, dus bestellen we een portie. Onze dreumes heeft ook meteen interesse en omdat we denken dat hij het toch niet lust, geven we hem een klein stukje. We bleken het dus mooi verkeerd gedacht te hebben, want hij trekt de rest van de uienringen nog net niet uit onze handen!

Na de uienringen besluiten we te kijken bij de Lazy River. Ik dobber een rondje op een band en neem dan ons zoontje mee met zijn zwembandjes om. We verwachten dat hij het spannend vindt, maar we worden opnieuw verrast: hij zit lekker bij me en vindt zelfs de waterstralen prima! Een fotograaf van het park zet ons nog op de foto, zo leuk vindt hij het om te zien.

Heerlijk dobberen op de Lazy River

We besluiten echter wel om het park te gaan verlaten. Het weer valt gewoon wat tegen en voor ons is er niet heel veel te doen. We kleden ons om, kijken nog even naar de gemaakte foto en gaan dan naar de auto. We gaan echter nog niet terug naar Puerto del Carmen, maar rijden naar de voet van de vulkaanberg Montaña Roja. De vorige keer zijn we naar boven gelopen en dit willen we nu weer doen. Met een buggy is dat echter wel een uitdaging...

Het begin gaat nog...

Onze kleine druif vindt het gehobbel en getrek allemaal prima en klapt vrolijk in zijn handen als we boven zijn. Door de wind blijven we niet heel lang, maar maken we alleen wat foto's en gaan we weer terug over het hobbelige pad naar beneden. Onderweg krijgen we van diverse mensen complimenten.

Het uitzicht op de top

En weer terug naar beneden...

Terug beneden geven we ons zoontje zijn knijpfruitje en stellen we de navigatie in om terug naar ons hotel te gaan. Als we terug zijn in Puerto del Carmen zit natuurlijk alles achterin de auto onder het knijpfruitje, want dat was ook wel heel leuk om mee te spelen! We maken het zo goed mogelijk schoon en besluiten onze kleine smeerpoets vanavond maar even goed onder de douche te zetten.

De verdere middag en avond verlopen zonder bijzonderheden. We eten, douchen (waarbij iemand duidelijk aangeeft dat hij het niet fijn vindt...) en brengen ons kleintje vroeg naar bed, zodat we via Internet de Dodenherdenking kunnen kijken. Daarna ruimen we het appartement weer zo goed mogelijk op om  maar zo min mogelijk last te hebben van de altijd weer terugkomende mieren. Ook genieten we van weer een prachtige zonsondergang.

Morgen is het in Nederland Bevrijdingsdag. Wij willen de dag echter niet gebruiken om feest te vieren, maar om het zuidwestelijke deel van het eiland nog goed te bekijken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 3

Dinsdag 3 mei
 
Opnieuw hebben we alle drie redelijk geslapen. Rond zeven uur zijn we (lees: is ons kleine mannetje) wakker en beginnen we aan het ochtendritueel met aankleden, ontbijten en nog even spelen. Ons mannetje is echter toch nog erg moe en ligt vrij snel weer in bed na maar heel even gehuild te hebben.

Heerlijk wakker worden met dit uitzicht vanaf het balkon!

 
Iets over tienen maken we meneer weer wakker en geven we hem zijn fruithapje, want we willen graag op pad! Vandaag willen we met de auto naar de noordkant van het eiland. We pakken onze spullen in, lopen naar de auto en gaan met behulp van Google Maps op pad naar onze eerste stop.
 
Dat is Ermita de las Nieves, een prachtig uitkijkpunt op enige hoogte. Door de laaghangende bewolking ziet het er erg mysterieus uit, maar het is daardoor ook erg koud. Ons mannetje laten we daarom even in de auto zitten, terwijl wij om de beurt kijken en foto’s maken.

Het prachtige en mysterieuze uitkijkpunt Ermita de las Nieves

 
Een aantal foto’s later vervolgen we onze weg. We rijden een stukje wat dichter langs de kust, maar we blijven ook een deel door de bergen rijden met regelmatig haarspeldbochten. Als we op een smal stuk een bus als tegenligger krijgen, kijk ik toch maar even de andere kant op…

Het 'veilige' deel van de route, langs de kust

 
We weten het stadje Haría veilig te bereiken, een plaats die bekend staat als Vallei van de Duizend Palmbomen. We houden een korte fotostop voor de palmbomen en rijden dan weer verder noordwaarts. De volgende stop is Mirador del Río, opnieuw een mooi uitzichtpunt.

Uitzicht over Haría, de Vallei van de Duizend Palmbomen

 

Volgende stop: het uitzichtpunt Mirador del Río

De auto parkeren we op een terrein met vulkaanzand en dan lopen we via een geasfalteerd pad naar het uitkijkpunt. Vanaf hier kunnen we het eiland La Graciosa zien, een prachtig vulkaaneilandje. We maken aardig wat foto’s voor we teruggaan naar de auto, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten.

Het eiland La Graciosa

Het wordt ook wel het 'Spiegelei'-eiland genoemd

 
Omdat we toch ook wel aan een sanitaire stop toe zijn, lopen we nog naar het restaurant dat naast het uitkijkpunt zit. Om hier naar binnen te mogen, moeten we vijf euro per persoon betalen (ons kleine mannetje is gratis), maar het uitzicht is wel echt prachtig. En de toiletten zijn prima!

Uitzicht op La Graciosa vanaf het restaurant

 
Als ons mannetje weer even zijn charmes losgelaten heeft op wat voorbij lopende toeristen, lopen we terug naar de auto. Via een weg langs de kust rijden we nog naar Jardin de Cactus, de cactustuin. De entree is €6,50. Omdat we al best veel gezien en gedaan hebben en ons kleine mannetje duidelijk moe begint te worden, maken we alleen even wat foto’s aan de buitenkant voor we terug naar het appartement gaan.

Zou deze in de koffer passen?

De Jardin de Cactus van buitenaf gezien

 
Onderweg rijden we weer door een prachtig vulkaanlandschap. Ook komen we langs de luchthaven, waar we twee dagen geleden 's avonds geland zijn. Vanaf daar is het niet ver meer naar het appartement. Het idee is dat ons mannetje nu even lekker zijn middagdutje gaat doen. Hij heeft echter andere plannen: lekker in bed staan en rondkijken is leuker! Uiteindelijk begrijpt hij toch wat de bedoeling is en gaat hij braaf slapen. Als hij weer wakker is, geven we hem zijn fruithapje en kleden we hem om voor het zwembad. We nemen hem vandaag mee naar het kinderbad, dat een diepte heeft van vijftig centimeter. Je zou verwachten dat het daardoor iets warmer water heeft, maar niets is minder waar. We begrijpen dat ons mannetje niet veel zin heeft om erin te gaan!

Het landschap op de weg terug naar het appartement

 
Als hij een bal vindt, begint hij het echter toch leuker te vinden en durft hij zelfs even het water in. Na een tijdje nemen we hem nog mee naar de waterspeeltuin, die hij al iets meer lijkt te herkennen. Echt uitgebreid op onderzoek uitgaan doet hij echter nog niet.
 
Uiteindelijk gaan we terug naar het appartement voor het avondeten. Dat duurt nog even, dus neem ik meneer in de draagzak mee voor een korte wandeling. We komen uit bij de minidisco, die bij het zwembad gehouden wordt voor kinderen. Dit vindt hij wel leuk, want hij houdt erg van muziek. Ook de kat die vlakbij ons appartement een dutje doet, vindt hij interessant.

"Ik slaap, maar ondertussen hou ik je wel in de gaten, hoor!"

 
Terug in het appartement eten we, waarna we nog even naar de supermarkt lopen voor een snelle boodschap. Vervolgens starten we het ritueel om meneer naar bed te brengen en ligt hij vrij snel te slapen. Wij zitten nog even buiten en genieten van een prachtige zonsondergang.

Morgen staat er weer een nieuwe uitdaging op het programma: dan gaan we naar Aqualava, het waterpark in Playa Blanca. We zijn benieuwd hoe ons kleine mannetje dat gaat vinden…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Belfast 2019: dag 5

Maandag 30 december 2019

Vandaag is helaas alweer onze laatste dag in Belfast: aan het begin van de middag vliegen we terug naar Nederland.

Zo ver is het echter nog niet, want we hebben nog een paar uur in de stad te gaan. We staan dus vroeg op, pakken zo veel mogelijk in en genieten nog één keer van het ontbijtbuffet. Omdat we pas om elf uur uit hoeven te checken, laten we vervolgens de koffers op de kamers en gaan we nog even de stad in.

Als eerste gaan we naar het winkelcentrum CastleCourt. Dit blijkt nog volop in de kerstsfeer te zijn met allerlei leuke versieringen.

Versieringen in CastleCourt

Nadat we een rondje door het winkelcentrum gelopen hebben, gaan we verder naar Victoria Square. Hier kijken we nog even in onze favoriete winkel Build-a-bear, maar deze keer verlaten we de winkel zonder iets te kopen.

Victoria Square

Van Victoria Square gaan we terug naar de hoofdstraat om nog een keer langs de Disney Store te gaan. Ook kijken we nog een laatste keer naar de City Hall en de masten.

De City Hall met links de masten

Via de Big Fish gaan we terug naar het hotel om de koffers te halen. We checken uit en lopen naar de bushalte, want vandaag rijdt er wel gewoon een bus naar het vliegveld.

De Big Fish

Zodra we in de vertrekhal van het vliegveld staan, gaan we op zoek naar de incheckbalies. Deze zijn niet moeilijk te vinden: KLM is duidelijk zichtbaar met haar logo. We gaan in de rij staan en wachten tot we aan de beurt zijn. Er lijkt echter geen beweging in de rij te zitten. Na al een tijdje gewacht te hebben, komt een medewerker vertellen dat er een storing is in de systemen die het inchecken doen en de bagage regelen. Alles moet dus handmatig gedaan worden. Ook kunnen ze alleen maar regelen dat de bagage naar Amsterdam gaat, maar niet verder. Voor mensen die een overstap hebben, is dit dus lastiger.

We blijven rustig afwachten of er iets gebeurt. Een medewerker probeert mensen die alleen handbagage hebben alvast in te checken, maar dit lukt ook niet. Uiteindelijk biedt het systeem van Aer Lingus uitkomst: zij werken als enige maatschappij met een andere verbinding, waardoor zij wel in kunnen checken. Via één balie moet nu iedereen van onze KLM-vlucht ingecheckt worden. Gelukkig is het een klein toestel en dus geen groot aantal passagiers.

Ruim een uur nadat we aangekomen zijn op het vliegveld zijn we ingecheckt. We gaan door naar de controle, die erg chaotisch verloopt. De één mag zo doorlopen, de ander moet nog door een extra scan lopen en twee tassen worden helemaal gecontroleerd. Als we eindelijk iedereen en alles weer hebben, is het stressniveau dan ook hoog opgelopen.

We gaan door naar het restaurantgedeelte, waar we nog een broodje halen. Vervolgens is het wachten tot we aan boord kunnen. We zien het toestel landen en weten dus een beetje welke kant we op moeten, maar het precieze gatenummer verschijnt pas later op het bord. Als we het zien, zoeken we iedereen bij elkaar om naar de gate te gaan. Ineens staat er dan al ‘Final call’ (laatste oproep) op het bord en moeten we rennen naar de gate. We halen het wel, maar opnieuw zitten we hoog in de stress.

Ons toestel is geland!

Niet lang daarna vertrekken we. We stijgen (redelijk wiebelig) over de stad op, gaan door de wolken en vliegen vervolgens rustig naar Amsterdam. Boven Engeland wordt de bewolking minder, zodat we het land en de windmolenparken op de Noordzee kunnen zien. Ruim op tijd landen we op de Polderbaan. In een vlot tempo taxiën we naar gate A32. Hier moeten we uitstappen en met een bus naar de aankomsthal.

In de aankomsthal gaan we zo vlot door de controle heen dat we bij de bagageband nog zo’n tien minuten moeten wachten voor de koffers komen. Ondanks de storing in Belfast zijn alle koffers veilig aangekomen en kunnen we naar buiten. Met de shuttlebus gaan we terug naar parkeerplaats P3, waar we als afsluiting van de vakantie nog mogen genieten van een prachtige lucht.

Prachtige lucht boven P3

De afgelopen dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. We hebben veel gezien van zowel de stad als van de kust van Noord-Ierland, maar absoluut nog niet alles. Reden genoeg dus om zeker nog eens een keertje terug te gaan naar deze geweldig leuke, historische en moderne stad!

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 2

Zondag 24 februari 2019

Gisteren hebben we onze eerste kennismaking gehad met het eiland Lanzarote en het dorpje Playa Blanca, waar we verblijven. Vandaag hopen we iets meer van het eiland te kunnen zien, maar we willen ook graag lekker ontspannen.

Onze dag begint rond kwart voor acht na een prima nacht. We staan rustig op en nemen een douche, waarna we onze zwemkleding vast aan trekken. Rond half negen gaan we naar het restaurant voor het ontbijt. Net als bij de lunch gisteren is er een ruime keuze uit koude en warme gerechten. We maken onze keuze, halen iets te drinken en gaan dan lekker buiten op het terras zitten.

Het uitzicht vanaf de ontbijttafel (foto gemaakt met telefoon)

Na het ontbijt – waarbij drie mussen zich tegoed hebben gedaan aan de muffin van onze buurman, die zijn telefoon interessanter vond dan zijn ontbijt – lopen we nog een stukje door het hotel. Aan de linkerkant blijkt nog een zwembad te zijn. Dit bad is meer bedoeld voor de serieuze zwemmers, zien we aan de afmetingen. Ook zijn er geen balspelen toegestaan.

We gaan even terug naar de kamer om ons goed in te smeren voor we naar de receptie gaan. Hier zal een welkomstbijeenkomst gegeven worden door iemand van de reisorganisatie. Vooral omdat we maar kort op het eiland zijn (dinsdagochtend vliegen we alweer terug), zijn we benieuwd wat de mogelijkheden zijn. De reisleider denkt gelukkig goed met ons mee. Er is morgen een eilandtour, alleen is hier wel Franse begeleiding bij. We besluiten het te doen, aangezien ik wel Frans spreek en we gewoon heel graag iets van het eiland willen zien.

Als de excursie geregeld is, verlaten we het hotel. De reisleider gaf namelijk de Montana Roja als tip: een vulkaan vlakbij het hotel, waar je naar boven kunt lopen. We hebben geen plattegrond, maar met enig links- en rechtsaf slaan komen we bij het begin van het pad. Hier hebben we al een mooi uitzicht over Playa Blanca en zien we in de verte een ander Canarisch eiland, Fuerteventura, liggen.

Het uitzicht vanaf het begin van het pad

Nog even poseren en dan wandelen maar!

Vol goede moed beginnen we aan de wandeling naar boven over een zanderig pad met hier en daar wat stenen. Het begin is redelijk steil, daarna vlakt het iets af om vervolgens weer wat steiler te worden. Het laatste gedeelte, waarvan we dachten dat het heel zwaar zou zijn, valt weer reuze mee. We staan dan echt bij de krater van de vulkaan, waar je helemaal omheen kunt lopen. Wat wel leuk is, is dat er met stenen woorden en letters zijn gemaakt op de bodem van de vulkaankrater.

De vulkaankrater - wie goed kijkt, ziet de letters op de bodem (foto gemaakt met telefoon)

We lopen een stukje van het pad langs de krater en kijken uit over het dorpje en de oceaan. In de verte zien we de vuurtoren, waar we eerst ook nog naartoe wilden lopen. Nu we zien waar de vuurtoren is, besluiten we het niet te doen: dat zou rond dit tijdstip met deze temperatuur te ver en te zwaar zijn.

Het uitzicht met in het midden de vuurtoren. Aan de rechterkant zijn kleine streepjes te zien - dit zijn mensen. Zo is goed te zien hoe groot de vulkaan is.

Panoramo van het uitzicht  (foto gemaakt met telefoon)

Nadat we wat foto’s gemaakt hebben, gaan we terug naar beneden. We kiezen voor een ander pad, omdat we graag nog een stukje langs het water willen lopen. Dit betekent een heel lang stuk bergafwaarts lopen. En net als we denken dat we er zijn, begint er weer een nieuw pad naar beneden… Dit zullen we morgen wel aan onze kuiten voelen!

Uiteindelijk zijn we dan toch bij het water. We lopen een stuk over de boulevard en slaan dan linksaf om terug te gaan naar het hotel. Daar halen we eerst iets te drinken, want het was toch een inspannende tocht bij een temperatuur waar we nog niet aan gewend zijn. Als we ook geluncht hebben, knappen we weer iets op.

We brengen onze spullen naar onze kamer, smeren ons nog een keer goed in en zoeken dan een plekje bij het zwembad. Omdat we niet voor niets zwemkleding aangetrokken hebben, nemen we een duik in het grote zwembad. Dit water is echter heel erg koud, dus gaan we er snel weer uit. Het kleine zwembad is iets minder koud, waardoor we daar eventjes in blijven.

De rest van de middag wisselen we zonnen, ontspannen en even het water in met elkaar af. Aan het einde van de middag vragen we bij de receptie of we de tafeltennisbatjes mogen lenen, wat mag. We spelen twee potjes en doen daarna ook nog een spelletje pool, want er staan twee pooltafels buiten.

Het klimtoestel bij het hotel met op de voorgrond de pooltafels en op de achtergrond de tafeltennistafel

Rond zes uur gaan we terug naar de kamer, waar we onze korte broek verwisselen voor een lange broek en een vestje meenemen. Met onze camera’s wandelen we naar de kust om de zonsondergang te zien. Omdat we dichter bij de evenaar zijn dan in Nederland, is de zonsondergang ook anders: je hebt minder lang een lucht met veranderende kleuren en als de zon weg is, is het ook gewoon donker.

Zonsondergang deel 1

Zonsondergang deel 2

Zonsondergang deel 3

We maken wat foto’s en keren, als de zon helemaal verdwenen is, daarna terug naar het hotel. Deze keer kiezen we het hoofdrestaurant voor het avondeten. Na het eten proberen we nog wat foto’s te maken van het verlichte zwembad en de sterren voor we terug gaan naar de kamer. We willen niet te laat gaan slapen, want morgen moeten we tenslotte op tijd klaar staan voor onze excursie.

Het verlichte zwembad

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3