Reisverslag Lanzarote 2022: dag 5

Donderdag 5 mei
 
In Nederland is het vandaag Bevrijdingsdag. We passen daarom onze kleding aan (ons zoontje een oranje shirtje, ik rood-wit-blauw) en nemen vandaag een klein Nederlands vlaggetje mee op pad.

Klaar voor deze feestelijke dag!

Onze dag begint als gebruikelijk. We merken wel dat het opruimen zijn vruchten af begint te werpen, want we zien minder mieren in het appartement rond lopen. Ook bereiken we nog een andere mijlpaal: we ontdekken eindelijk hoe het raampje in de badkamer open kan!

Na het fruithapje van ons kleine mannetje gaan we op stap. We krijgen bij het zwembad meteen een reactie op ons feestvarkentje met het Nederlandse vlaggetje.
Met vlaggetje en al gaan we naar de auto om vandaag richting het dorpje El Golfo te rijden. Dat staat bekend om het Lago Verde, het groene meer. De weg hierheen is grotendeels hetzelfde als gisteren. Ook nu komen we weer langs de 'kamelenrotonde'. Deze keer stoppen we even voor wat foto's.

Kamelen of dromedarissen?

Via een ingewikkelde rotonde (eerst helemaal rond en dan onder de weg door) komen we bij de weg richting El Golfo. We rijden nu echt door het vulkaanlandschap, wat erg mooi is om te zien. 

Het landschap onderweg

Vlakbij El Golfo is een parkeerplaats, waar we al enkele bussen zien staan. We begrijpen het: het bezoek aan het groene meer van El Golfo stond vorige keer ook tijdens onze excursie op de planning. Het lopen met de buggy is door de drukte (en het slechte pad) niet heel fijn, maar op het fotopunt wordt het na een tijdje wel rustiger. We nemen foto's en denken terug aan de serie 'De Huilende Professor' van Bassie & Adriaan, die grotendeels op Lanzarote gefilmd is. Een aantal scènes zijn bij het meer, dat toen nog toegankelijk was, gefilmd.

Het Lago Verde, waar Bassie & Adriaan ook gefilmd hebben

Met de buggy sjouwen we terug naar het restaurant naast de parkeerplaats, waar we met een beetje geluk en een beetje handigheid gratis naar het toilet kunnen (en onszelf dus zo twee euro besparen). Vervolgens rijden we door naar Los Hervideros, waar we vorige keer ook geweest zijn. Deze keer is er echter een alternatieve parkeerplaats, aangezien de weg afgesloten is. We parkeren naast de hekken, waar al meer auto's staan, en eten eerst even iets voor we het gebied gaan verkennen.

Los Hervideros

De vorige keer vonden we de rotsachtige kliffen echt prachtig om te zien door het hoge opspattende water. Deze keer is het iets minder spectaculair, aangezien de zee veel rustiger is. We nemen nu wel de tijd om het hele gebied te verkennen en gaan ook de paadjes tussendoor op. Hier zien we wel een aantal mooie punten bij verschillende gaten in de rotsen.

Een van de uitkijkpunten tussen de rotsen

Tegen de tijd dat we alle plekken bekeken hebben, is het al wat later in de middag. We besluiten om niet meer door te rijden naar Papagayo Beach, wat aangeraden wordt als prachtige strand. Dit besluit heeft ook met de wegafsluiting te maken: hierdoor zouden we een halfuur om moeten rijden naar het strand. We gaan daarom gewoon terug naar Puerto del Carmen, waar we nog even snel boodschappen doen bij de Lidl voor we terug naar het hotel gaan. Morgen moeten we de auto 's ochtends vroeg al inleveren, dus nemen we nog even de tijd om foto's ervan te maken als 'afscheid'.

Dank je wel, autootje, voor alle veilige kilometers!

Terwijl onze dreumes in het appartement een middagdutje doet, zitten wij heerlijk in de zon op het balkon. In tegenstelling tot gisteren is de lucht nu strakblauw, waardoor het behoorlijk warm geworden is. Als ons mannetje zijn fruithapje op heeft, trekken we daarom snel onze zwemkleding aan en gaan we met een ijsje naar de waterspeeltuin. Hoewel hij het iets meer herkent, heeft onze held niet veel zin om op verkenning uit te gaan. We nemen hem uiteindelijk mee naar het grote zwembad en als ik hem mee het (iets koudere) water in neem, vindt hij het ineens best. We zingen wat liedjes van zijn zwemles en hij geniet van de muziek die er gedraaid wordt.

Dat is toch wel lekker, zo dobberen!

Als het tijd wordt voor het avondeten gaan we terug naar het appartement. We hebben een vegetarische kant-en-klare lasagne voor vanavond, maar die opwarmen zonder oven is niet het allergrootste succes! Samen met de Spaanse aardappelomeletten smaakt het uiteindelijk toch nog best prima (al vinden we het geen van allen voor herhaling vatbaar...).

Na nog een kort speelmoment op het balkon is het kinderbedtijd. Inmiddels is meneer al meer gewend aan zijn bedje hier en is het vrij snel stil. Dit is later op de avond niet van het hotelcomplex te zeggen: het lijkt wel alsof er ergens karaoke wordt gedaan en nee, het wordt niet gezongen door nieuwe Aretha Franklins of Freddie Mercury's! Gelukkig hebben we morgen nog geen plannen en kunnen we rustig uitslapen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 4

Woensdag 4 mei
 
Onze kleine wekker besluit vanochtend dat zes uur wel een mooie tijd is om op te gaan staan. We proberen hem nog even te ‘snoozen’, maar om zeven uur is het toch wel echt klaar. Nadat hij aangekleed is en we ontbeten hebben, neem ik hem even mee in de draagzak voor een wandeling. We lopen naar de zee, die hij wel leuk vindt om van een afstand te bekijken.
 
Als we terug zijn in het appartement leggen we hem op bed voor zijn ochtendslaapje. Ondertussen ruimen wij op en ontdekken we een mierenplaag in één van de koffers. Er zat namelijk nog een zakje in van de vliegreis, waar hoestdrank op gemorst was. Dat vonden de mieren wel interessant! We trakteren ze op een enkele reis naar buiten en maken dan de koffer zo goed mogelijk schoon.
 
Na het fruithapje van ons zoontje maken we brood klaar om mee te nemen, pakken we onze spullen en wandelen we naar de auto. Vervolgens rijden we naar Playa Blanca, de plaats waar we tijdens onze vorige vakantie op Lanzarote verbleven. De weg ernaartoe is grotendeels een snelweg (snelweg voor Lanzarotse begrippen) en onderweg komen we langs de bekende ‘kamelenrotonde’. Vlak voor de rotonde zien we ook echt dromedarissen lopen bij Lanzarote Safari, waar je volgens de borden 'kameel' kunt rijden (al heeft volgens ons een kameel twee bulten en hebben deze dieren er maar eentje...).

Op 'kamelen'-safari

Tijdens de verdere rit naar Playa Blanca zien we prachtige vulkaanbergen onderweg. We komen ook langs de toegangsweg voor Timanfaya National Park, waar we de vorige keer geweest zijn. Dit keer hebben we besloten het park niet te bezoeken, aangezien dat zonder georganiseerde excursie niet te doen is. En met een kleine van veertien maanden een excursie van een halve dag doen is echt geen optie!

Het landschap onderweg

In Playa Blanca herkennen we al snel het hotel waar we vorige keer verbleven. Er recht tegenover bevindt zich Aqualava, het waterpark. We parkeren de auto langs de weg (er is geen parkeerterrein) en eten eerst onze meegebrachte boterhammen op. We hebben namelijk van tevoren gelezen dat je geen eten en drinken mee naar binnen mag nemen, alleen een flesje water. Stiekem hebben we wel een knijpfruitje voor onze dreumes in onze tas zitten, want we hebben geen idee of ze ook fruit verkopen in het park.

De ingang van Aqualava

Als we uitgegeten zijn, lopen we door naar de ingang. We hadden van tevoren gereserveerd en laten daarom de voucher zien. Onze namen worden opgezocht en dan mogen we doorlopen. Er is geen tassencontrole, er wordt niet eens iets gezegd over eten en drinken (er hangt wel een papier). Misschien hoeven we ons dan toch niet zo'n zorgen te maken over het meegesmokkelde knijpfruitje!

Vlak voorbij de ingang bevinden zich de toiletten en de omkleedruimte voor baby's. We kleden ons om, waarbij we onze kleine uk op een heel wiebelig aankleedrek moeten leggen. Vervolgens zoeken we een plekje om onze spullen neer te leggen. Er zijn volop stoelen (geen ligstoelen, maar wel stoelen waarbij je iets achterover kunt zitten) en parasols. De parasol hebben we helaas vandaag niet echt nodig, want het is erg bewolkt.

Onze plaatsen hebben uitzicht op het kinderspeelbad. Ik voel even: het water is ijskoud. Er is ook een speeltoestel met een emmer die kan omvallen en dan een enorme plons veroorzaakt. Zodra ons zoontje dit ziet, zet hij het op een brullen. Ik neem hem mee voor een rondje lopen om het bad heen, zodat hij alles kan zien. Bij ons op een stoel zitten is echter het enige wat hij tot nu toe prima vindt.

Dat is even schrikken!

Naast het kinderbad is er nog een deel met een aantal grote glijbanen, een 'lazy river' (een langzame stroomversnelling waar je met banden doorheen kan) en een golfslagbad, Aqualava Beach. Ik had van tevoren al gelezen dat het golfslagbad maar een keer per uur gaat. Uit nieuwsgierigheid voel ik het water: dit blijkt een prima temperatuur te hebben. We nemen onze zoon mee en hij komt tot het punt waar hij het wel goed vindt om naast het water te zitten. Als het bad begint met de golven, wordt het weer iets spannender, maar uiteindelijk accepteert hij dat er niets gebeurt.

De Lazy River

Aqualava Beach

"Mag ik er alsjeblieft weer uit? Ik wil hier weg!!!"

Omdat we het te koud vinden voor een ijsje kijken we even bij het restaurant, dat uienringen verkoopt. Mijn man is hier dol op, dus bestellen we een portie. Onze dreumes heeft ook meteen interesse en omdat we denken dat hij het toch niet lust, geven we hem een klein stukje. We bleken het dus mooi verkeerd gedacht te hebben, want hij trekt de rest van de uienringen nog net niet uit onze handen!

Na de uienringen besluiten we te kijken bij de Lazy River. Ik dobber een rondje op een band en neem dan ons zoontje mee met zijn zwembandjes om. We verwachten dat hij het spannend vindt, maar we worden opnieuw verrast: hij zit lekker bij me en vindt zelfs de waterstralen prima! Een fotograaf van het park zet ons nog op de foto, zo leuk vindt hij het om te zien.

Heerlijk dobberen op de Lazy River

We besluiten echter wel om het park te gaan verlaten. Het weer valt gewoon wat tegen en voor ons is er niet heel veel te doen. We kleden ons om, kijken nog even naar de gemaakte foto en gaan dan naar de auto. We gaan echter nog niet terug naar Puerto del Carmen, maar rijden naar de voet van de vulkaanberg Montaña Roja. De vorige keer zijn we naar boven gelopen en dit willen we nu weer doen. Met een buggy is dat echter wel een uitdaging...

Het begin gaat nog...

Onze kleine druif vindt het gehobbel en getrek allemaal prima en klapt vrolijk in zijn handen als we boven zijn. Door de wind blijven we niet heel lang, maar maken we alleen wat foto's en gaan we weer terug over het hobbelige pad naar beneden. Onderweg krijgen we van diverse mensen complimenten.

Het uitzicht op de top

En weer terug naar beneden...

Terug beneden geven we ons zoontje zijn knijpfruitje en stellen we de navigatie in om terug naar ons hotel te gaan. Als we terug zijn in Puerto del Carmen zit natuurlijk alles achterin de auto onder het knijpfruitje, want dat was ook wel heel leuk om mee te spelen! We maken het zo goed mogelijk schoon en besluiten onze kleine smeerpoets vanavond maar even goed onder de douche te zetten.

De verdere middag en avond verlopen zonder bijzonderheden. We eten, douchen (waarbij iemand duidelijk aangeeft dat hij het niet fijn vindt...) en brengen ons kleintje vroeg naar bed, zodat we via Internet de Dodenherdenking kunnen kijken. Daarna ruimen we het appartement weer zo goed mogelijk op om  maar zo min mogelijk last te hebben van de altijd weer terugkomende mieren. Ook genieten we van weer een prachtige zonsondergang.

Morgen is het in Nederland Bevrijdingsdag. Wij willen de dag echter niet gebruiken om feest te vieren, maar om het zuidwestelijke deel van het eiland nog goed te bekijken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 3

Dinsdag 3 mei
 
Opnieuw hebben we alle drie redelijk geslapen. Rond zeven uur zijn we (lees: is ons kleine mannetje) wakker en beginnen we aan het ochtendritueel met aankleden, ontbijten en nog even spelen. Ons mannetje is echter toch nog erg moe en ligt vrij snel weer in bed na maar heel even gehuild te hebben.

Heerlijk wakker worden met dit uitzicht vanaf het balkon!

 
Iets over tienen maken we meneer weer wakker en geven we hem zijn fruithapje, want we willen graag op pad! Vandaag willen we met de auto naar de noordkant van het eiland. We pakken onze spullen in, lopen naar de auto en gaan met behulp van Google Maps op pad naar onze eerste stop.
 
Dat is Ermita de las Nieves, een prachtig uitkijkpunt op enige hoogte. Door de laaghangende bewolking ziet het er erg mysterieus uit, maar het is daardoor ook erg koud. Ons mannetje laten we daarom even in de auto zitten, terwijl wij om de beurt kijken en foto’s maken.

Het prachtige en mysterieuze uitkijkpunt Ermita de las Nieves

 
Een aantal foto’s later vervolgen we onze weg. We rijden een stukje wat dichter langs de kust, maar we blijven ook een deel door de bergen rijden met regelmatig haarspeldbochten. Als we op een smal stuk een bus als tegenligger krijgen, kijk ik toch maar even de andere kant op…

Het 'veilige' deel van de route, langs de kust

 
We weten het stadje Haría veilig te bereiken, een plaats die bekend staat als Vallei van de Duizend Palmbomen. We houden een korte fotostop voor de palmbomen en rijden dan weer verder noordwaarts. De volgende stop is Mirador del Río, opnieuw een mooi uitzichtpunt.

Uitzicht over Haría, de Vallei van de Duizend Palmbomen

 

Volgende stop: het uitzichtpunt Mirador del Río

De auto parkeren we op een terrein met vulkaanzand en dan lopen we via een geasfalteerd pad naar het uitkijkpunt. Vanaf hier kunnen we het eiland La Graciosa zien, een prachtig vulkaaneilandje. We maken aardig wat foto’s voor we teruggaan naar de auto, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten.

Het eiland La Graciosa

Het wordt ook wel het 'Spiegelei'-eiland genoemd

 
Omdat we toch ook wel aan een sanitaire stop toe zijn, lopen we nog naar het restaurant dat naast het uitkijkpunt zit. Om hier naar binnen te mogen, moeten we vijf euro per persoon betalen (ons kleine mannetje is gratis), maar het uitzicht is wel echt prachtig. En de toiletten zijn prima!

Uitzicht op La Graciosa vanaf het restaurant

 
Als ons mannetje weer even zijn charmes losgelaten heeft op wat voorbij lopende toeristen, lopen we terug naar de auto. Via een weg langs de kust rijden we nog naar Jardin de Cactus, de cactustuin. De entree is €6,50. Omdat we al best veel gezien en gedaan hebben en ons kleine mannetje duidelijk moe begint te worden, maken we alleen even wat foto’s aan de buitenkant voor we terug naar het appartement gaan.

Zou deze in de koffer passen?

De Jardin de Cactus van buitenaf gezien

 
Onderweg rijden we weer door een prachtig vulkaanlandschap. Ook komen we langs de luchthaven, waar we twee dagen geleden 's avonds geland zijn. Vanaf daar is het niet ver meer naar het appartement. Het idee is dat ons mannetje nu even lekker zijn middagdutje gaat doen. Hij heeft echter andere plannen: lekker in bed staan en rondkijken is leuker! Uiteindelijk begrijpt hij toch wat de bedoeling is en gaat hij braaf slapen. Als hij weer wakker is, geven we hem zijn fruithapje en kleden we hem om voor het zwembad. We nemen hem vandaag mee naar het kinderbad, dat een diepte heeft van vijftig centimeter. Je zou verwachten dat het daardoor iets warmer water heeft, maar niets is minder waar. We begrijpen dat ons mannetje niet veel zin heeft om erin te gaan!

Het landschap op de weg terug naar het appartement

 
Als hij een bal vindt, begint hij het echter toch leuker te vinden en durft hij zelfs even het water in. Na een tijdje nemen we hem nog mee naar de waterspeeltuin, die hij al iets meer lijkt te herkennen. Echt uitgebreid op onderzoek uitgaan doet hij echter nog niet.
 
Uiteindelijk gaan we terug naar het appartement voor het avondeten. Dat duurt nog even, dus neem ik meneer in de draagzak mee voor een korte wandeling. We komen uit bij de minidisco, die bij het zwembad gehouden wordt voor kinderen. Dit vindt hij wel leuk, want hij houdt erg van muziek. Ook de kat die vlakbij ons appartement een dutje doet, vindt hij interessant.

"Ik slaap, maar ondertussen hou ik je wel in de gaten, hoor!"

 
Terug in het appartement eten we, waarna we nog even naar de supermarkt lopen voor een snelle boodschap. Vervolgens starten we het ritueel om meneer naar bed te brengen en ligt hij vrij snel te slapen. Wij zitten nog even buiten en genieten van een prachtige zonsondergang.

Morgen staat er weer een nieuwe uitdaging op het programma: dan gaan we naar Aqualava, het waterpark in Playa Blanca. We zijn benieuwd hoe ons kleine mannetje dat gaat vinden…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 3

Maandag 25 februari 2019

De afgelopen twee dagen hebben we Lanzarote een heel klein beetje gezien. Vandaag zal daar verandering in komen: we gaan mee met een excursie, waarbij we het hele eiland rond gaan.

We staan op tijd op, douchen, kleden ons aan en ontbijten in het restaurant. Nadat we op de kamer onze tanden netjes gepoetst hebben, wandelen we naar het hotel aan het einde van de straat, waar we opgehaald zullen worden voor de excursie. We moesten er om precies 8.57 zijn, maar uiteindelijk komt de bus pas na negen uur. Het is ook een volle bus: er zijn nog net een aantal plaatsen vrij. De laatste plaatsen worden opgevuld bij het hotel dat de bus na onze stop nog bezoekt.

Dan gaan we echt op weg. We rijden richting de kust en stoppen bij Los Hervideros. Dit is een gedeelte van het eiland waar lava na een vulkaanuitbarsting in de zee gestort is en prachtige kliffen heeft gevormd. Rondom de kliffen zijn enorme golven, waardoor er flink wat watergeweld te zien is. Het is heel indrukwekkend!

Los Hervideros

Van de reisleidster krijgen we de tijd om even rond te kijken en foto’s te maken. Vooral dit laatste doen we veel, want het is echt heel mooi om te zien! Met name de grot waar van twee kanten water in komt, is bijzonder.

De grot met water van twee kanten

Uiteindelijk gaan we terug de bus in en rijden we weer verder. De tweede stop is ook langs de kust: we stoppen bij El Golfo, een iets minder ruige kust dan Los Hervideros. Het bijzondere aan het dorpje El Golfo is Lago Verde, het groene meer. Dit meer is ontstaan in de krater van een vulkaan. Vanwege de algen die in het water leven, is het water helemaal groen gekleurd.

Lago Verde

Als we even gekeken hebben bij Lago Verde gaan we terug de bus in en rijden we naar het Timanfaya National Park. De weg gaat door een zwart, rotsachtig landschap dat ons doet denken aan Lavalands in de Verenigde Staten en Craters of the Moon. De vulkanen met de verschillende kleuren geven het echter een heel ander iets mee dan de twee Amerikaanse vulkaanlandschappen.

Timanfaya National Park

De bus stopt bij een nog actieve vulkaan. Hier worden drie proefjes gedaan met de bezoekers. Allereerst schept een man steentjes uit de grond, die je in je hand krijgt om vast te houden. De steentjes zijn echter zo heet dat je ze niet goed vast kunt houden. Ook het tweede proefje laat goed zien dat de vulkaan nog actief is: er wordt stro in een gat gegooid dat door de hitte binnen een halve minuut in brand vliegt.

Het tweede proefje

Het laatste proefje wordt met water gedaan. Koud water wordt in een zeventig meter diepe pijp gegoten en komt er vrijwel meteen weer uit, zo heet is het. De warmte van de vulkaan is ook te voelen als je je hand in de gaten tussen de stenen steekt die op een muur lijken. We vinden het heel bijzonder om dit zo te ervaren.

Het derde proefje

Op de vulkaan is ook een restaurant met een barbecue. Voor de barbecue wordt gebruik gemaakt van de hitte van de vulkaan. Wel moet je geduld hebben: voordat de aardappel helemaal gaar is, ben je bijna anderhalf uur verder.

Na de stop rijden we met de bus door het park. De route gaat tussen de vulkanen door en langs de kraters. In de bus wordt een bandje gedraaid met informatie, afgewisseld met ‘spannende’ muziek. Wij vinden de muziek niet helemaal passen, we worden zelfs een beetje zenuwachtig van de violen en andere instrumenten die constant een dramatisch effect proberen te creëren. Het landschap is al indrukwekkend genoeg, vinden we, daar hoeft echt geen muziek bij.

Onderweg in het park

De rit slingert zo’n halfuur over bochtige wegen met af en toe flinke heuvels door het park. Gelukkig is het eenrichtingsverkeer, want op de soms zeer smalle wegen wil je echt geen tegenliggers tegenkomen. De chauffeur heeft de rit echter vaker gereden, merken we, en volgt de weg moeiteloos. Als we weer terug zijn bij het beginpunt, krijgt hij een hartelijk applaus voor zijn stuurkunsten.

Het landschap met helemaal links een stukje weg

We verlaten Timanfaya National Park en rijden door naar de wijnstreek van Lanzarote. Hoewel er niet veel groeit op het eiland, is de wijn erg succesvol. Onderweg zien we de traditionele manier van druiven groeien voor wijn: er wordt een kuil gegraven in het vulkanische landschap, waar een druivenstruik in geplaatst wordt. In de grond zit een bepaalde steensoort die vocht vast houdt, waardoor de struik goed kan groeien. De stenen muurtjes beschermen de struiken tegen de passaatwinden.

De wijnstreek van Lanzarote

Hoe verder we door het wijngebied rijden, hoe meer wijnvelden we zien. Omdat de oogst in augustus is, zijn er nog niet veel struiken te zien, maar wel veel half ronde stenen muurtjes. Hier en daar zien we ook de moderne manier van wijnbouw: in plaats van half ronde muurtjes worden de muurtjes in lange, rechte rijen gebouwd.

De moderne manier van wijnbouw

Bij een bodega (een wijnproducent) stoppen we en krijgen we de kans de bekroonde wijn van de maker te proeven. Wij slaan echter over en maken in plaats daarvan foto’s van de omgeving.

De omgeving van de bodega

Na de stop rijden we door de Vallei van de Duizend Palmen (een gedeelte van Lanzarote met heel veel palmbomen) naar Haria voor de lunch. We worden met de hele groep aan tafels van vier gezet en mogen tafel voor tafel wat halen bij het buffet. Het is uiteraard niet zo uitgebreid als in ons hotel, maar de salade is erg lekker.

Als we ons bord leeg hebben, verlaten we het restaurant en kijken we even rond in de omgeving van het restaurant. Er is een winkeltje, maar eigenlijk zien we niets dat we graag willen kopen. Daarom lopen we nog een stukje het dorp in, waar helaas niet veel te doen is vanwege de siësta – de winkels zijn dicht tot het einde van de middag.

We lopen terug naar het restaurant en wachten tot we weer verder gaan. We rijden nu naar het noorden van het eiland, waar we stoppen bij een aloë vera plantage. Een vrouw vertelt ons allerlei dingen over de plantage, waarna er nog een verkooppraatje volgt in de winkel. Uiteraard zijn er voor ons speciale aanbiedingen en kortingen als we nu producten kopen. Dat geloven we wel en we verlaten de winkel dan ook zonder iets te kopen. Als we weer in de bus zitten, komt er nog wel iemand van de winkel naar ons toe, want alle bezoekers krijgen een klein cadeautje. Dat vinden we wel weer een mooi gebaar.

Aloë vera planten

Van de plantage rijden we naar Jameos del Agua, een grot met een ondergronds meer waarin de albinokreeft leeft. Het is heel bijzonder om te zien, al vindt mijn vriend het nog meer bijzonder omdat een aflevering van Bassie en Adriaan in de grot gefilmd is.

Jameos del Agua - de witte vlekjes in het water zijn de albinokreeften

Aan de andere kant van de grot is nog een groot bad dat lijkt op een zwembad. Het is ons echter niet helemaal duidelijk wat het is: is het echt een zwembad of is het gewoon ter versiering? Wel weten we dat het hele gebied rondom de grot is ingericht door César Manrique, een bekende kunstenaar van Lanzarote. Hij heeft verschillende bezienswaardigheden op het eiland ingericht, zoals de grot, maar ook het restaurant in het Timanfaya National Park. Daarnaast heeft hij ervoor gezorgd dat de meeste gebouwen op Lanzarote niet hoger zijn dan vier verdiepingen en dat de buitenkant in een lichte tint geverfd is. De kunstwerken die hij gemaakt heeft, stonden vroeger op rotondes op het eiland, maar na zijn overlijden zijn er veel naar het museum over hem gebracht.

We verlaten de grot en zoeken nog even de schaduw op, want de bus gaat pas om kwart voor vijf weg. Vanaf Jameos del Agua gaan we wel terug naar de hotels, want de eilandtour zit erop. Onderweg zien we nog wel grote verschillen in het landschap: langs de zee zien we hier en daar duinen, in het noorden zien we ook nog wat groen landschap en hoe verder we naar het zuiden gaan, hoe rotsachtiger en zwarter het wordt. We komen langs de luchthaven van Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, en langs een rotonde met standbeelden van dromedarissen erop. De dromedarissen hebben we eerder vandaag in het echt gezien vanuit de bus: de dieren zijn op Lanzarote namelijk populair om mee op safari te gaan.

Tegen zes uur zijn we terug bij ons eigen hotel. We bedanken de reisleidster vriendelijk, al hebben we helaas niet veel van haar verhaal mee gekregen. Mijn vriend spreekt geen woord Frans en omdat ze zo snel praatte en veel eiland-specifieke woorden gebruikte, heb ik lang niet alles kunnen volgen. Ergens is het jammer, maar we hebben veel gezien van het eiland en een mooie dag gehad.

In het hotel halen we eerst even een drankje om bij te komen van de lange dag. Dan frissen we ons op de kamer even op voor gaan eten. We kiezen nogmaals voor het Tex-Mex restaurant en genieten opnieuw van een heerlijke maaltijd.

Na het eten doen we nog een spelletje pool, waarbij we een variant moeten spelen: er ontbreekt namelijk een belangrijke bal. Het potje wordt er gelukkig niet minder leuk door, maar we melden het wel even bij de receptie.

Terug op de kamer pakken we alvast zo veel mogelijk de koffer in. Wel gaan we daarna nog één keer terug naar de bar voor een afscheidsdrankje. We wisten dat het een korte vakantie zou zijn, maar de dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. Morgen gaan we alweer terug naar huis, maar wel met een heleboel mooie nieuwe herinneringen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 2

Zondag 24 februari 2019

Gisteren hebben we onze eerste kennismaking gehad met het eiland Lanzarote en het dorpje Playa Blanca, waar we verblijven. Vandaag hopen we iets meer van het eiland te kunnen zien, maar we willen ook graag lekker ontspannen.

Onze dag begint rond kwart voor acht na een prima nacht. We staan rustig op en nemen een douche, waarna we onze zwemkleding vast aan trekken. Rond half negen gaan we naar het restaurant voor het ontbijt. Net als bij de lunch gisteren is er een ruime keuze uit koude en warme gerechten. We maken onze keuze, halen iets te drinken en gaan dan lekker buiten op het terras zitten.

Het uitzicht vanaf de ontbijttafel (foto gemaakt met telefoon)

Na het ontbijt – waarbij drie mussen zich tegoed hebben gedaan aan de muffin van onze buurman, die zijn telefoon interessanter vond dan zijn ontbijt – lopen we nog een stukje door het hotel. Aan de linkerkant blijkt nog een zwembad te zijn. Dit bad is meer bedoeld voor de serieuze zwemmers, zien we aan de afmetingen. Ook zijn er geen balspelen toegestaan.

We gaan even terug naar de kamer om ons goed in te smeren voor we naar de receptie gaan. Hier zal een welkomstbijeenkomst gegeven worden door iemand van de reisorganisatie. Vooral omdat we maar kort op het eiland zijn (dinsdagochtend vliegen we alweer terug), zijn we benieuwd wat de mogelijkheden zijn. De reisleider denkt gelukkig goed met ons mee. Er is morgen een eilandtour, alleen is hier wel Franse begeleiding bij. We besluiten het te doen, aangezien ik wel Frans spreek en we gewoon heel graag iets van het eiland willen zien.

Als de excursie geregeld is, verlaten we het hotel. De reisleider gaf namelijk de Montana Roja als tip: een vulkaan vlakbij het hotel, waar je naar boven kunt lopen. We hebben geen plattegrond, maar met enig links- en rechtsaf slaan komen we bij het begin van het pad. Hier hebben we al een mooi uitzicht over Playa Blanca en zien we in de verte een ander Canarisch eiland, Fuerteventura, liggen.

Het uitzicht vanaf het begin van het pad

Nog even poseren en dan wandelen maar!

Vol goede moed beginnen we aan de wandeling naar boven over een zanderig pad met hier en daar wat stenen. Het begin is redelijk steil, daarna vlakt het iets af om vervolgens weer wat steiler te worden. Het laatste gedeelte, waarvan we dachten dat het heel zwaar zou zijn, valt weer reuze mee. We staan dan echt bij de krater van de vulkaan, waar je helemaal omheen kunt lopen. Wat wel leuk is, is dat er met stenen woorden en letters zijn gemaakt op de bodem van de vulkaankrater.

De vulkaankrater - wie goed kijkt, ziet de letters op de bodem (foto gemaakt met telefoon)

We lopen een stukje van het pad langs de krater en kijken uit over het dorpje en de oceaan. In de verte zien we de vuurtoren, waar we eerst ook nog naartoe wilden lopen. Nu we zien waar de vuurtoren is, besluiten we het niet te doen: dat zou rond dit tijdstip met deze temperatuur te ver en te zwaar zijn.

Het uitzicht met in het midden de vuurtoren. Aan de rechterkant zijn kleine streepjes te zien - dit zijn mensen. Zo is goed te zien hoe groot de vulkaan is.

Panoramo van het uitzicht  (foto gemaakt met telefoon)

Nadat we wat foto’s gemaakt hebben, gaan we terug naar beneden. We kiezen voor een ander pad, omdat we graag nog een stukje langs het water willen lopen. Dit betekent een heel lang stuk bergafwaarts lopen. En net als we denken dat we er zijn, begint er weer een nieuw pad naar beneden… Dit zullen we morgen wel aan onze kuiten voelen!

Uiteindelijk zijn we dan toch bij het water. We lopen een stuk over de boulevard en slaan dan linksaf om terug te gaan naar het hotel. Daar halen we eerst iets te drinken, want het was toch een inspannende tocht bij een temperatuur waar we nog niet aan gewend zijn. Als we ook geluncht hebben, knappen we weer iets op.

We brengen onze spullen naar onze kamer, smeren ons nog een keer goed in en zoeken dan een plekje bij het zwembad. Omdat we niet voor niets zwemkleding aangetrokken hebben, nemen we een duik in het grote zwembad. Dit water is echter heel erg koud, dus gaan we er snel weer uit. Het kleine zwembad is iets minder koud, waardoor we daar eventjes in blijven.

De rest van de middag wisselen we zonnen, ontspannen en even het water in met elkaar af. Aan het einde van de middag vragen we bij de receptie of we de tafeltennisbatjes mogen lenen, wat mag. We spelen twee potjes en doen daarna ook nog een spelletje pool, want er staan twee pooltafels buiten.

Het klimtoestel bij het hotel met op de voorgrond de pooltafels en op de achtergrond de tafeltennistafel

Rond zes uur gaan we terug naar de kamer, waar we onze korte broek verwisselen voor een lange broek en een vestje meenemen. Met onze camera’s wandelen we naar de kust om de zonsondergang te zien. Omdat we dichter bij de evenaar zijn dan in Nederland, is de zonsondergang ook anders: je hebt minder lang een lucht met veranderende kleuren en als de zon weg is, is het ook gewoon donker.

Zonsondergang deel 1

Zonsondergang deel 2

Zonsondergang deel 3

We maken wat foto’s en keren, als de zon helemaal verdwenen is, daarna terug naar het hotel. Deze keer kiezen we het hoofdrestaurant voor het avondeten. Na het eten proberen we nog wat foto’s te maken van het verlichte zwembad en de sterren voor we terug gaan naar de kamer. We willen niet te laat gaan slapen, want morgen moeten we tenslotte op tijd klaar staan voor onze excursie.

Het verlichte zwembad

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3