Mijn boek is verschenen!

Vandaag is het dan eindelijk zover: mijn nieuwe boek De wapensmokkelaar van Fermblé is verschenen! Via http://tinyurl.com/mijnboek kun je het boek bestellen.

Ik wens jullie heel veel leesplezier toe! :D

Naar het eiland Fermblé

Ken jij het eiland Fermblé? Nee? Nog nooit van gehoord?
Dat kan wel kloppen, want het is een fictief eiland! Het is wel de plaats waar mijn nieuwe roman zich afspeelt: De wapensmokkelaar van Fermblé. In dit boek woont alleenstaande vader Nick op het eiland Fermblé, waar hij werkt als luchtverkeersleider. Nadat zijn dochter Kathy een kist met geweren vindt, wordt hij gearresteerd op verdenking van wapensmokkel. Pilote Diane moet dan alles op alles zetten om zijn onschuld te bewijzen...

Het boek is vanaf 21 november verkrijgbaar, maar je kunt het nu alvast bestellen via deze link!

Ik wens jullie alvast veel leesplezier toe!

Reisverslag VS 2019: dag 12 - Charleston --> Savannah

Donderdag 15 augustus 2019

Gisteren hebben we een lange dag gehad met hitte, onweer, file en Boone Hall Plantation. Ook vandaag staat er weer een heleboel op het programma tijdens onze rit naar Savannah.

We staan rond zeven uur op, douchen, kleden ons aan en ontbijten op de kamer. Daarna is het koffers inpakken, de auto inladen, uitchecken en op weg! Buiten gaat de temperatuur alweer richting de dertig graden, dus we zijn blij dat we airco in de auto hebben.

Lang kunnen we niet van de airco genieten, want onze eerste stop is niet ver rijden. Via een kennis op Facebook kregen we de tip om Angel Oak te bezoeken: een grote, oude boom. We vinden het heel bijzonder om te zien, zeker door het zonlicht dat tussen de vele, lange takken doorschijnt. De langste tak is maar liefst rond de negentig meter en er wordt geschat dat de boom tussen de vierhonderd en vijfhonderd jaar oud is.

De prachtige Angel Oak

Nadat we rondgekeken hebben bij de boom en foto’s hebben gemaakt, vervolgen we onze weg. We rijden naar Beaufort en uiteindelijk naar Saint Helena Island. Dit eiland staat bekend om de Gullah cultuur. Vroeger woonden er veel slaven op het eiland. Ze kwamen uit verschillende landen, spraken verschillende talen en hadden verschillende gewoontes. Uit al die verschillende culturen is uiteindelijk de Gullah cultuur ontstaan: een soort mengelmoes van verschillende talen en gewoontes.

Gullah restaurant dat te zien was in 3 op Reis

In het televisieprogramma 3 op Reis hadden we een Gullah kerk gezien, waar we graag een vredeskaars willen brengen. We zoeken en zoeken, maar kunnen de kerk helaas niet vinden. Bij Penn School, een cultureel en educatief centrum over de Afro-Amerikaanse geschiedenis, geven we ten slotte de kaars af. We hadden graag langer bij het centrum willen blijven, maar we hebben nog een boottocht op het programma staan waar we op tijd moeten zijn.

Zo snel als wettelijk is toegestaan rijden we van Saint Helena Island naar Hilton Head Island. We parkeren de auto en haasten ons naar de steiger waar de boot zal gaan vertrekken. Gelukkig zijn we nog op tijd. We stappen in een grote boot, maar als blijkt dat we met niet heel veel mensen zijn, stappen we over in een kleinere boot: de SS Pelican.

Landschap bij de haven

We vertrekken uit de haven en varen eerst een stukje naar rechts, waar kort geleden dolfijnen te zien waren. Nu zijn ze echter nergens te bekennen. We keren en varen de andere kant op. Daar hebben we meer gelukkig: twee dolfijnen laten zich af en toe aan de rondvarende boten zien.

Speelse dolfijn bij de boten

Als we allemaal foto’s gemaakt hebben, varen we verder. We zien onderweg veel vogels en ook veel oesters. Alle zijkanten van het water zijn ermee bezaaid, want oesters kunnen hier goed leven. De lichte delen die we zien, zijn oude oesterschelpen die zijn blijven liggen.

Nog een dolfijn, met op de achtergrond de oesters

Langs grote huizen varen we verder. Een bijzonder groot huis heeft nog een groot huis ernaast in dezelfde bouwstijl. Dat huis, zo vertelt de kapitein, was een cadeau van de huiseigenaar voor zijn twaalfjarige kleindochter…

Het 'echte' huis (rechts) en het cadeautje (links)...

We varen verder onder een brug door en keren uiteindelijk om. De zon is nu meer achter ons, wat betekent dat ik wat meer schaduw krijg. Op het water varen is heerlijk, maar de brandende zon en hoge temperatuur maken het wat minder aangenaam.

Al snel zijn we weer terug bij de haven en is de boottocht van anderhalf uur al ten einde. We lopen over de steiger en zien ineens vlakbij een dolfijn opduiken. Het is een speels dier: hij blijft vlakbij de steiger omhoog komen en laat zich rustig fotograferen.

Deze dolfijn verscheen in de haven

Uiteindelijk zien we de dolfijn niet meer en besluiten we terug te gaan richting de auto. We maken nog wel wat omgevingsfoto’s, want het landschap is hier heel anders dan we tot nu toe gezien hebben.

Het bijzondere landschap hier

Bij de auto drinken we eerst even flink wat water om weer een beetje bij te komen van de warme boottocht. Dan beginnen we aan de rit naar het hotel in Savannah. Voor de verandering rijden we niet over de snelweg, maar over meer secundaire wegen. Onderweg zien we veel Spaanse eiken en af en toe een dorpje.

Vlak voor een grote brug die naar Savannah leidt, steken we de staatsgrens over. Een klein bord vertelt ons dat we nu in de staat Georgia zijn, de laatste staat die we bezoeken voor we terug naar Florida keren.

Welkom in Georgia!

We rijden de brug over en komen in Savannah, wat een nog best grote stad blijkt te zijn. Het hotel is makkelijk te vinden. We checken in en krijgen dan de onaangename verrassing van 21 dollar parkeerkosten voor één nachtje. Die hadden we niet aan zien komen…

Onze kamer is vlakbij de receptie, want om één of andere reden krijgen we een kamer voor gehandicapten toegewezen. We pakken een beetje uit en komen tot de conclusie dat het hotel helaas geen zwembad heeft om af te koelen. We besluiten daarom op zoek te gaan naar een ijswinkel. Het wordt uiteindelijk de McDonald’s, waar ze gerechten aanbieden uit verschillende landen. Zo blijken ze een echte ‘stroopwafel McFlurry’ te hebben. Het duurt even voor we hem krijgen, maar dan kunnen we toch echt stroopwafels eten in de Verenigde Staten.

De Stroopwafel McFlurry

Met onze ijsjes lopen we wat rond door het stadscentrum. Savannah blijkt een best gezellig centrum te hebben, maar de hitte zorgt ervoor dat we er niet echt van kunnen genieten. Bij een soort countrybar eten we iets en komen we weer op temperatuur. Als we het restaurantje verlaten, begint het te regenen, wat we niet eens zo erg vinden.

Via de straat langs de rivier lopen we terug naar het hotel. Op de kamer bestuderen we de route voor morgen: dan gaan we weer terug naar Florida en zullen we overnachten in de oude Spaanse stad St. Augustine.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 13

Reisverslag Lanzarote 2019: dag 3

Maandag 25 februari 2019

De afgelopen twee dagen hebben we Lanzarote een heel klein beetje gezien. Vandaag zal daar verandering in komen: we gaan mee met een excursie, waarbij we het hele eiland rond gaan.

We staan op tijd op, douchen, kleden ons aan en ontbijten in het restaurant. Nadat we op de kamer onze tanden netjes gepoetst hebben, wandelen we naar het hotel aan het einde van de straat, waar we opgehaald zullen worden voor de excursie. We moesten er om precies 8.57 zijn, maar uiteindelijk komt de bus pas na negen uur. Het is ook een volle bus: er zijn nog net een aantal plaatsen vrij. De laatste plaatsen worden opgevuld bij het hotel dat de bus na onze stop nog bezoekt.

Dan gaan we echt op weg. We rijden richting de kust en stoppen bij Los Hervideros. Dit is een gedeelte van het eiland waar lava na een vulkaanuitbarsting in de zee gestort is en prachtige kliffen heeft gevormd. Rondom de kliffen zijn enorme golven, waardoor er flink wat watergeweld te zien is. Het is heel indrukwekkend!

Los Hervideros

Van de reisleidster krijgen we de tijd om even rond te kijken en foto’s te maken. Vooral dit laatste doen we veel, want het is echt heel mooi om te zien! Met name de grot waar van twee kanten water in komt, is bijzonder.

De grot met water van twee kanten

Uiteindelijk gaan we terug de bus in en rijden we weer verder. De tweede stop is ook langs de kust: we stoppen bij El Golfo, een iets minder ruige kust dan Los Hervideros. Het bijzondere aan het dorpje El Golfo is Lago Verde, het groene meer. Dit meer is ontstaan in de krater van een vulkaan. Vanwege de algen die in het water leven, is het water helemaal groen gekleurd.

Lago Verde

Als we even gekeken hebben bij Lago Verde gaan we terug de bus in en rijden we naar het Timanfaya National Park. De weg gaat door een zwart, rotsachtig landschap dat ons doet denken aan Lavalands in de Verenigde Staten en Craters of the Moon. De vulkanen met de verschillende kleuren geven het echter een heel ander iets mee dan de twee Amerikaanse vulkaanlandschappen.

Timanfaya National Park

De bus stopt bij een nog actieve vulkaan. Hier worden drie proefjes gedaan met de bezoekers. Allereerst schept een man steentjes uit de grond, die je in je hand krijgt om vast te houden. De steentjes zijn echter zo heet dat je ze niet goed vast kunt houden. Ook het tweede proefje laat goed zien dat de vulkaan nog actief is: er wordt stro in een gat gegooid dat door de hitte binnen een halve minuut in brand vliegt.

Het tweede proefje

Het laatste proefje wordt met water gedaan. Koud water wordt in een zeventig meter diepe pijp gegoten en komt er vrijwel meteen weer uit, zo heet is het. De warmte van de vulkaan is ook te voelen als je je hand in de gaten tussen de stenen steekt die op een muur lijken. We vinden het heel bijzonder om dit zo te ervaren.

Het derde proefje

Op de vulkaan is ook een restaurant met een barbecue. Voor de barbecue wordt gebruik gemaakt van de hitte van de vulkaan. Wel moet je geduld hebben: voordat de aardappel helemaal gaar is, ben je bijna anderhalf uur verder.

Na de stop rijden we met de bus door het park. De route gaat tussen de vulkanen door en langs de kraters. In de bus wordt een bandje gedraaid met informatie, afgewisseld met ‘spannende’ muziek. Wij vinden de muziek niet helemaal passen, we worden zelfs een beetje zenuwachtig van de violen en andere instrumenten die constant een dramatisch effect proberen te creëren. Het landschap is al indrukwekkend genoeg, vinden we, daar hoeft echt geen muziek bij.

Onderweg in het park

De rit slingert zo’n halfuur over bochtige wegen met af en toe flinke heuvels door het park. Gelukkig is het eenrichtingsverkeer, want op de soms zeer smalle wegen wil je echt geen tegenliggers tegenkomen. De chauffeur heeft de rit echter vaker gereden, merken we, en volgt de weg moeiteloos. Als we weer terug zijn bij het beginpunt, krijgt hij een hartelijk applaus voor zijn stuurkunsten.

Het landschap met helemaal links een stukje weg

We verlaten Timanfaya National Park en rijden door naar de wijnstreek van Lanzarote. Hoewel er niet veel groeit op het eiland, is de wijn erg succesvol. Onderweg zien we de traditionele manier van druiven groeien voor wijn: er wordt een kuil gegraven in het vulkanische landschap, waar een druivenstruik in geplaatst wordt. In de grond zit een bepaalde steensoort die vocht vast houdt, waardoor de struik goed kan groeien. De stenen muurtjes beschermen de struiken tegen de passaatwinden.

De wijnstreek van Lanzarote

Hoe verder we door het wijngebied rijden, hoe meer wijnvelden we zien. Omdat de oogst in augustus is, zijn er nog niet veel struiken te zien, maar wel veel half ronde stenen muurtjes. Hier en daar zien we ook de moderne manier van wijnbouw: in plaats van half ronde muurtjes worden de muurtjes in lange, rechte rijen gebouwd.

De moderne manier van wijnbouw

Bij een bodega (een wijnproducent) stoppen we en krijgen we de kans de bekroonde wijn van de maker te proeven. Wij slaan echter over en maken in plaats daarvan foto’s van de omgeving.

De omgeving van de bodega

Na de stop rijden we door de Vallei van de Duizend Palmen (een gedeelte van Lanzarote met heel veel palmbomen) naar Haria voor de lunch. We worden met de hele groep aan tafels van vier gezet en mogen tafel voor tafel wat halen bij het buffet. Het is uiteraard niet zo uitgebreid als in ons hotel, maar de salade is erg lekker.

Als we ons bord leeg hebben, verlaten we het restaurant en kijken we even rond in de omgeving van het restaurant. Er is een winkeltje, maar eigenlijk zien we niets dat we graag willen kopen. Daarom lopen we nog een stukje het dorp in, waar helaas niet veel te doen is vanwege de siësta – de winkels zijn dicht tot het einde van de middag.

We lopen terug naar het restaurant en wachten tot we weer verder gaan. We rijden nu naar het noorden van het eiland, waar we stoppen bij een aloë vera plantage. Een vrouw vertelt ons allerlei dingen over de plantage, waarna er nog een verkooppraatje volgt in de winkel. Uiteraard zijn er voor ons speciale aanbiedingen en kortingen als we nu producten kopen. Dat geloven we wel en we verlaten de winkel dan ook zonder iets te kopen. Als we weer in de bus zitten, komt er nog wel iemand van de winkel naar ons toe, want alle bezoekers krijgen een klein cadeautje. Dat vinden we wel weer een mooi gebaar.

Aloë vera planten

Van de plantage rijden we naar Jameos del Agua, een grot met een ondergronds meer waarin de albinokreeft leeft. Het is heel bijzonder om te zien, al vindt mijn vriend het nog meer bijzonder omdat een aflevering van Bassie en Adriaan in de grot gefilmd is.

Jameos del Agua - de witte vlekjes in het water zijn de albinokreeften

Aan de andere kant van de grot is nog een groot bad dat lijkt op een zwembad. Het is ons echter niet helemaal duidelijk wat het is: is het echt een zwembad of is het gewoon ter versiering? Wel weten we dat het hele gebied rondom de grot is ingericht door César Manrique, een bekende kunstenaar van Lanzarote. Hij heeft verschillende bezienswaardigheden op het eiland ingericht, zoals de grot, maar ook het restaurant in het Timanfaya National Park. Daarnaast heeft hij ervoor gezorgd dat de meeste gebouwen op Lanzarote niet hoger zijn dan vier verdiepingen en dat de buitenkant in een lichte tint geverfd is. De kunstwerken die hij gemaakt heeft, stonden vroeger op rotondes op het eiland, maar na zijn overlijden zijn er veel naar het museum over hem gebracht.

We verlaten de grot en zoeken nog even de schaduw op, want de bus gaat pas om kwart voor vijf weg. Vanaf Jameos del Agua gaan we wel terug naar de hotels, want de eilandtour zit erop. Onderweg zien we nog wel grote verschillen in het landschap: langs de zee zien we hier en daar duinen, in het noorden zien we ook nog wat groen landschap en hoe verder we naar het zuiden gaan, hoe rotsachtiger en zwarter het wordt. We komen langs de luchthaven van Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, en langs een rotonde met standbeelden van dromedarissen erop. De dromedarissen hebben we eerder vandaag in het echt gezien vanuit de bus: de dieren zijn op Lanzarote namelijk populair om mee op safari te gaan.

Tegen zes uur zijn we terug bij ons eigen hotel. We bedanken de reisleidster vriendelijk, al hebben we helaas niet veel van haar verhaal mee gekregen. Mijn vriend spreekt geen woord Frans en omdat ze zo snel praatte en veel eiland-specifieke woorden gebruikte, heb ik lang niet alles kunnen volgen. Ergens is het jammer, maar we hebben veel gezien van het eiland en een mooie dag gehad.

In het hotel halen we eerst even een drankje om bij te komen van de lange dag. Dan frissen we ons op de kamer even op voor gaan eten. We kiezen nogmaals voor het Tex-Mex restaurant en genieten opnieuw van een heerlijke maaltijd.

Na het eten doen we nog een spelletje pool, waarbij we een variant moeten spelen: er ontbreekt namelijk een belangrijke bal. Het potje wordt er gelukkig niet minder leuk door, maar we melden het wel even bij de receptie.

Terug op de kamer pakken we alvast zo veel mogelijk de koffer in. Wel gaan we daarna nog één keer terug naar de bar voor een afscheidsdrankje. We wisten dat het een korte vakantie zou zijn, maar de dagen zijn echt voorbij gevlogen voor ons gevoel. Morgen gaan we alweer terug naar huis, maar wel met een heleboel mooie nieuwe herinneringen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Curaçao 2015: dag 5

19 juli 2015

Zondag is voor de mensen op Curaçao een echte rustdag, waarop ook veel winkels dicht zijn en er geen bussen rijden. Wij hebben daar geen last van, want wij gaan vandaag naar Klein Curaçao!

Onze dag begint al om vijf uur met douchen en strandkleding aantrekken. Rond kwart over zes gaan we naar beneden, aangezien we om half zeven opgehaald zullen worden. Als we bij de receptie aankomen, blijkt het busje al voor de deur te staan. Vertrekken kunnen we nog niet, want de chauffeur ligt nog te slapen…

Als hij zijn ogen weer open heeft en onze namen weggestreept heeft op zijn lijst, vertrekken we. We rijden eerst nog langs een aantal andere hotels om mensen op te halen en gaan dan door naar de haven. Daar moeten we eerst de excursie betalen, waarna we plastic herbruikbare bekers overhandigd krijgen. Deze kunnen we de hele dag door gebruiken om drinken te halen op het eiland en worden gegeven om afval tegen te gaan.

Met onze bekers gaan we aan boord. We mogen nog een kopje thee pakken en een zout crackertje en dan vertrekken we. Een bemanningslid, in korte broek en op blote voeten, vertelt ons dat het water straks een beetje ruw kan worden, maar dat als we zeeziek worden we vooral niet overboord mogen gaan hangen. Gewoon even hand opsteken en dan krijgen we een plastic tasje…

Het begin van de boottocht gaat nog door rustig water

De bootreis is, kort gezegd, nogal een belevenis. Zoals het bemanningslid al verteld had, is het water inderdaad vrij ruw. Regelmatig krijgen we een golf zout water over ons heen en als de boot op een golf plonst, wordt er op de bovenverdieping af en toe flink gegild. Om ons heen worden steeds meer mensen zeeziek en de plastic tasjes zijn zeker nodig. Op de achtergrond speelt de vrolijke Caribische muziek ondertussen gewoon door. Het bemanningslid vermaakt zich ook prima, zittend op een kist met zijn sigaretje onder het bordje ‘niet roken’…

Na ruim een uur varen hebben we eindelijk de afstand van tien kilometer tussen Curaçao en het onbewoonde eiland Klein Curaçao afgelegd. Omdat de boot door de rotsen bij het strand niet te dichtbij kan komen, moeten we met een klein rubbermotorbootje van boord. De mensen die zeeziek waren, mogen uiteraard als eerste mee.

Eerste blik op Klein Curaçao

Als wij ook weer veilig aan land zijn, zoeken we twee ligbedjes onder een parasol op en installeren we ons. Vlak daarna kunnen we ons ontbijt halen, wat inbegrepen zit bij de excursie. Het is een prima ontbijt: we kunnen kiezen voor één of twee broodjes en die naar keus laten beleggen met alleen kaas of ham en kaas, we mogen wat sla pakken, tomaatjes, een eitje, een banaan en drinken.

We eten ons ontbijt rustig op bij het overdekte gedeelte van het strand en gaan daarna het eiland verkennen. Klein Curaçao is een eiland van ongeveer drie vierkante kilometer groot, wat tegenwoordig onbewoond is. Door de fosfaatwinning vroeger is het landschap dor en kaal geworden. Wel staat er nog een vuurtoren, die komt uit de tijd dat het eiland nog wel bewoond was.

De vuurtoren op het eiland

Omdat de temperatuur nu nog meevalt, wandelen we een stukje over het eiland. Onderweg zien we veel hagedisjes en kleine krabbetjes, die overal op het eiland lijken te zitten.

Een van de vele krabbetjes

Doordat het eiland onbewoond is, is er – op de vuurtoren en de aangelegde stranden voor het toerisme na – nauwelijks iets te vinden. Hier en daar staan wat struiken en lege gebouwtjes, meer is er niet te zien.

Hier en daar staan wat gebouwtjes op het eiland

We lopen door richting de vuurtoren. Er is een pad aangelegd waar we op kunnen lopen, maar we moeten wel uitkijken: er zijn hagedisjes die zomaar het pad over kunnen steken en de begroeiing probeert ook hier en daar het pad voor zichzelf op te eisen.

Lopen naar de vuurtoren

Uiteindelijk bereiken we de vuurtoren, die enigszins vervallen is. De toren is echter nog heel, dus proberen we naar boven te komen. Het bereiken van de toren is nog even lastig, want ervoor is een grote opening die slechts bedekt wordt door een paar losse planken. Met enig hang- en klimwerk bereiken we de toren en kunnen we de trap naar boven nemen. Onze beloning is een prachtig uitzicht over het eiland. In de verte zien we ook het scheepswrak, dat er al meer dan twintig jaar ligt.

Het scheepswrak

Na wat foto’s gemaakt te hebben, lopen we terug naar beneden en klauteren we weer naar de andere kant van het gebouw. Inmiddels is de temperatuur flink aan het oplopen, dus zoeken we verkoeling in het water. Onze snorkelsets gaan mee, want er zit flink veel vis vlakbij het eiland!

Onderwaterfoto tijdens het snorkelen

Het grootste gedeelte van de ochtend brengen we dan ook in het water door. Om één uur houden we pauze voor de lunch, die ook inbegrepen is. Voor mij is er een speciale vegetarische maaltijd geregeld, die heerlijk smaakt. Voor de overige mensen is er vlees van de barbecue, waarbij ze – net als ik – sla, rijst, aardappelsalade en meloen kunnen pakken. Uiteraard mogen we ook onze plastic bekers weer vullen.

Na de lunch wordt er een schildpadsafari georganiseerd. Dit houdt in dat we naar de andere kant van het eiland lopen en daar het water in gaan. Wie een schildpad ziet, moet zijn/haar hand opsteken en dan fluit onze leider vanaf het strand, zodat anderen de schildpad ook op kunnen zoeken. In de praktijk houdt dit dus in dat zodra er een schildpad te zien is, er vijftig man bovenop duiken…

De schildpad, voordat er 50 man bovenop dook...

Wij besluiten de schildpad verder met rust te laten en keren terug naar ons gedeelte van het strand. We brengen nog een uurtje door in het water met onze snorkelsets, waarna we onze zwemkleding laten drogen en nog even van het niet echt moderne toilet gebruik maken…

Het toiletgebouw. De emmer is om mee door te trekken...

Rond half vier worden we met de rubberboot terug naar de boot gebracht. De reis terug verloopt veel beter dan de heenreis: we hebben geen last van golven en er zijn geen mensen zeeziek meer.

We varen vlakbij Curaçao langs de Tafelberg

Tegen zes uur zijn we terug in de haven. Na een minuut of tien komen de shuttlebusjes aan en worden we terug naar ons hotel gebracht. Omdat we geen zin meer hebben om naar Willemstad te lopen, eten we iets bij de Denny’s, het hamburgerrestaurant naast het hotel. Niet de meest gezonde maaltijd uiteraard, maar we hebben vandaag genoeg gezwommen om alle calorieën verbrand te hebben!

Na het eten gaan we terug naar onze kamer. Het is een lange dag geweest, maar ook een heel mooie. Morgen zal ook zeker weer bijzonder worden, want dan willen we richting het Christoffelpark.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6 (Christoffelpark & Westpunt)