Reisverslag Belfast 2019: dag 4

Zondag 29 december 2019

De afgelopen dagen hebben we vooral de stad Belfast verkend. Vandaag zal een heel andere dag worden: we gaan met een bus langs de kust van Noord-Ierland naar de Giant’s Causeway. Dit is een bekende rotsformatie die waarschijnlijk ontstaan is door een vulkaanuitbarsting en sinds 1986 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat.

Omdat de bus om half tien vertrekt, moeten we vroeg op. Rond half negen verlaten we het hotel met als plan een bus te nemen naar het centrum en daar over te stappen op een andere bus. Helaas blijkt de eerste bus bij de halte waar wij staan alleen passagiers af te zetten en geen nieuwe mee te nemen. Dit betekent dat we in hoog tempo moeten lopen om de volgende bus alsnog te halen. Gelukkig lukt dit.

Vanaf de tweede halte is het nog maar een klein stukje naar de plaats waar de bustocht begint. Er staat al een lange bus klaar en als we ons aangemeld hebben, zoeken we een plaatsje.

Ruim na half tien, vanwege wat verlate passagiers, vertrekken we. Eerst halen we nog wat passagiers op in de stad, dan rijden we richting de kust. De eerste stop is vrij snel: we kunnen even bij Carrickfergus Castle kijken en van het toilet gebruik maken, aangezien de volgende stop pas over twee uur is.

Carrickfergus Castle (in de steigers)

De tocht gaat verder langs de kust. We zien mooie kliffen en in de verte kunnen we zelfs de Mull of Kintyre zien, wat Schotland al is. Ook rijden we door en langs wat kleine kustdorpjes.

Onderweg in de bus met in de verte de Mull of Kintyre

Uiteindelijk stoppen we bij de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Dit is een touwbrug van een klif naar een klein eilandje. Om de brug over te mogen, moet je betalen, maar je kunt ook langs de klif wandelen en de brug zien.

Carrick-a-Rede Rope Bridge

Het is een flinke wandeling langs de klif, ook vanwege de wind die er staat. We worden wel getrakteerd op een mooi uitzicht en in het water onder ons spotten we zelfs een paar dolfijnen.

De klifwandeling (waar links bovenin de foto mensen te zien zijn, loopt het pad waar we overheen liepen)

Het grijze vlekje rechts onderin is één van de dolfijnen

We lopen door tot het uitkijkpunt bij de brug en maken enkele foto’s voor we terug lopen. Een kleine tien minuten gaat de bus verder, hoewel nog niet alle passagiers terug aan boord zijn. De buschauffeur heeft echter meerdere keren gezegd dat je op tijd terug moet zijn. Ben je dat niet, dan moet je met een taxi naar het volgende stoppunt.

Nog even genieten van het uitzicht langs de klif

Het volgende stoppunt is een restaurantje vlakbij de Giant’s Causeway. We zijn blij dat we zelf brood mee hebben genomen, want de maaltijden zien er niet echt smakelijk uit. Het valt ons ook op dat veel mensen niet hun hele bord leeg eten.

Vlak voor we weer zullen vertrekken, arriveert er een taxi met de passagiers die te laat waren. Ze gaan snel de bus in, want ze willen duidelijk niet nog een keer te laat zijn!

Een paar minuten later vertrekken we naar de Giant’s Causeway. We worden bovenaan de klif afgezet en moeten het laatste stukje lopen. Het eerste stukje is wel mooi (wat kliffen en donkere rotsen), maar eigenlijk hadden we op iets mooiers gerekend. Onze ouders besluiten niet verder te gaan, ook omdat het pad erg steil omlaag loopt, maar mijn man en ik zijn toch nieuwsgierig of dit alles is.

Bovenaan de klif

We lopen door en komen dan bij de ‘echte’ Giant’s Causeway: een deel met bijzondere rotsen die op trappetjes lijken. De stenen zijn bijna allemaal perfect rond en plat, wat een heel bijzonder beeld geeft. We zijn in ieder geval blij dat we doorgelopen zijn!

De trappen van de Giant's Causeway

Zo zijn de vormen van de stenen goed te zien. Bijna de hele Giant's Causeway heeft dit soort stenen.

Als we flink wat foto’s gemaakt hebben, wandelen we terug naar boven. We hebben nog wat tijd voor we weer bij de bus moeten verzamelen, dus maken we nog gebruik van het toilet en kijken we boven even rond. De bus is keurig op tijd en we stappen in voor de laatste halte voor we terug naar Belfast gaan. De bus vertrekt een paar minuten later dan gepland, maar moet na een kort stukje rijden toch keren: er zijn een paar passagiers te laat en die kunnen geen taxi nemen naar de volgende stop. De chauffeur mort enigszins, maar keert de bus en haalt ze alsnog op.

Het land in de verte (waar de lichtjes branden) is Ierland al

Nu kunnen we wel doorrijden naar de laatste stop: de Dark Hedges. Dit laantje met aan beide kanten dicht op elkaar gegroeide bomen is gebruikt in de televisieserie Game of Thrones. Het is nu echter helemaal donker, waardoor het echt de Dark Hedges zijn. We lopen erheen, maar gaan ook snel weer terug.

Vanaf de Dark Hedges rijden we via de snelweg terug naar Belfast, waar we rond zeven uur aankomen in het centrum. We kijken nogmaals bij het Mexicaanse restaurant van gisteren, maar ook vanavond is er geen plaats. Daarom gaan we terug naar het hotel, waar we in het restaurant van ons laatste diner van de vakantie genieten. Morgen hebben we nog even in de stad, maar dan moeten we helaas alweer terug naar huis.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag VS 2019: dag 15 & 16 - Orlando --> Amsterdam

Zondag 18 augustus 2019

Gisteren zijn we weer aangekomen in Orlando: het eindpunt van onze reis. Later vandaag vliegen we terug naar Nederland, maar eerst gaan we nog genieten in waterpark Aquatica.

We staan rond half zeven op, douchen, kleden ons aan en pakken de laatste spullen in. Dan laden we de auto in en rijden we naar restaurant Sizzler voor een heerlijk ontbijtbuffet. Er is ruime keuze in zowel koude als warme gerechten en er zijn naast de bekende ongezondere opties ook veel gezonde keuzes.

De dag goed beginnen met ontbijt!

Na een heerlijk ontbijt rijden we terug naar het hotel om de flesjes water uit de koelkast te halen en definitief uit te checken. Dan gaan we op weg naar Aquatica. Aquatica is het waterpark dat hoort bij attractiepark Sea World. Net zoals alle attractieparken is er betaald parkeren en dat is natuurlijk gewoon $25 voor een dagje…

Vanaf het parkeerterrein lopen we naar de ingang, waar een tassencontrole plaats vindt. Meegebracht eten mag absoluut niet mee naar binnen, dus moet mijn man terug naar de auto met onze boterhammetjes. Intussen krijg ik een sms’je van TUI, onze reismaatschappij: onze vlucht heeft een flinke vertraging en zal pas om half acht vertrekken, twee uur later dan gepland. Dit betekent wel dat we nog langer van Aquatica kunnen genieten.

De ingang van Aquatica

We gaan het park in, dat een Australisch / Nieuw-Zeelands thema heeft: de omgeroepen berichten worden met Australisch accent gedaan, er zijn veel kiwi’s en kangoeroes en ook de namen van de glijbanen hebben een Australisch tintje. Vlakbij de ingang bevindt zich een groot aquarium voor twee Commerson dolfijnen: Aquatica hoort immers bij Sea World, het attractiepark dat gaat over waterdieren.

De plattegrond van het waterpark

De Commerson dolfijnen

Voor we de glijbanen uit gaan proberen, huren we eerst een kluisje voor de dag. Als we de meeste spullen erin hebben gepropt, zoeken we twee lege stoelen om onze handdoeken en zonnebrand op te leggen. Vervolgens gaan we naar de eerste glijbaan – Ray Rush. De wachtrij gaat vlot, maar vlak voor we aan de beurt zijn, is er een technische storing. Gelukkig wordt het snel opgelost en kunnen we samen met drie anderen in een soort grote zwemband stappen. De glijbaan heeft een halfpipe effect, wat erg leuk is.

Van Ray Rush gaan we naar Taumata Racer: een glijbaan waar je op je buik op een matje moet liggen. Je gaat met acht personen tegelijk naar beneden, waarbij je tijd bijgehouden wordt. Het is dus ook echt een race.

Taumata Racer

Een voor één gaan we de andere glijbanen af. Veel hebben een band waar je in moet zitten of hangen, maar er zijn ook glijbanen zonder. Eentje gaat er dwars door het aquarium van de dolfijnen, maar dit gaat zo snel dat je de dieren niet eens ziet. Eigenlijk hebben we twee favoriete attracties: Roa’s Rapids (een stroomversnelling zonder band of iets, waar je gewoon zelf doorheen kunt gaan) en Loggerhead Lane – een soort rivier waar je rustig in een band op kunt dobberen. Onderweg kun je via de vissengrot gaan (een overdekte ruimte met een aquarium vol tropische vissen) of langs het aquarium van de dolfijnen.

Roa's Rapids

Loggerhead Lane - hier ga je langs het aquarium van de dolfijnen

We doen de Taumata Racer ook nog voor de tweede keer, waarbij mijn man de snelste tijd neer weet te zetten. Inmiddels is het al ver in de middag en moeten we helaas gaan douchen. In de grote kleedkamers zijn aparte doucheruimtes met keurig netjes gordijntjes en haken voor je kleding. Mijn man vindt de douche helemaal geweldig, maar ik denk dat ik een kapotte douche heb: het water gaat alle kanten op en klettert keihard op mijn schouders neer, die – zo merk ik nu goed – ondanks de zonnebrand flink verbrand zijn. Au, au…

Als we allebei aangekleed zijn, lopen we nog een rondje om wat foto’s te maken. Dan moeten we helaas naar de auto. Onderweg eten we de boterhammen op die de hele dag in de auto gelegen hebben: onnodig te vermelden dat de kaas ietwat gesmolten is…

We hebben nog even een stressmomentje, want we bedenken nu pas dat we de auto voor vijf uur in moeten leveren, anders moeten we een dag extra huur betalen. Zo snel als toegestaan is, haasten we ons naar het verhuurbedrijf, tanken nog snel even de auto vol en leveren vervolgens om vijf minuten voor vijf de auto in.

Dag, autootje, dank je wel voor alles!

In de hal van het verhuurgebouw reorganiseren we onze koffers nog even voor we naar de incheckbalie gaan. Het is er rustig, waardoor we vlot door kunnen. Ook de controles zijn erg rustig en gaan dus wederom vlot. In de vertrekhal halen we nog iets te eten en wat flesjes voor onderweg. We hebben het eten nauwelijks achter onze kiezen als er omgeroepen wordt dat we kunnen boarden. We hoeven ons nog niet voor te bereiden op een extreem lange vlucht: we gaan eerst van Orlando naar Miami, waar we een tussenlanding hebben, voor we naar Amsterdam vliegen.

De vluchtroute Orlando --> Miami

Rond tien voor half acht begint de opstijgprocedure. De piloot heeft intussen al uitgelegd waarom de vlucht vertraagd was: er was een toestel uit Curacao dat te laat binnen was gekomen. Dat toestel had eigenlijk naar Orlando moeten vliegen, maar dat ging dus niet. Het toestel waar we nu in zitten, moest dus ineens klaargemaakt worden voor de vlucht, waardoor het niet op tijd uit Amsterdam kon vertrekken. Een laat vertrek uit Amsterdam betekende een late landing in Orlando en dus ook weer een later vertrek uit Orlando. De piloot belooft wel om de wachttijd in Miami zo kort mogelijk te houden.

Het vliegtuig zit niet vol, waardoor we lekker ruim kunnen zitten: we hebben niemand naast ons. Het opstijgen gaat een beetje wiebelig door de vele regenwolken die zich bij het vliegveld bevinden, maar we vinden het niet heel bijzonder. De rest van de vlucht verloopt zonder gekke dingen en na een iets hobbelige landing staan we veilig op Miami International. Hier moeten we aan boord blijven. Het vliegtuig moet bijtanken en de procedure is dat we dan het gangpad vrij moeten houden. Oftewel: blijven zitten. Dit maakt het wachten niet heel fijn, maar gelukkig duurt het niet heel erg lang.

De nieuwe passagiers komen inmiddels ook aan boord. Dit gaat vlot en zodra iedereen zit, gaan de deuren dicht en vertrekken we richting Amsterdam. Onderweg hebben we een paar keer turbulentie, maar verder is het een prima vlucht.

Nog redelijk netjes op tijd landen we op Schiphol. We gaan door de paspoortcontrole en staan dan al bij de bagageband voor de eerste koffers van boord zijn. Als de bagage begint te komen, zien we onze koffers vrij snel. Dit betekent ook het echte einde van onze vakantie. In zo’n twee weken tijd hebben we maar liefst acht staten bezocht, ruim 4500 kilometer gereden en heel veel bijzondere dingen gezien en meegemaakt. Het is een mooie, maar toch ook wel vermoeiende reis geweest, waar we nog heel lang van na kunnen genieten… althans, tot de volgende vakantie zich weer aandient! Zal het dan weer Amerika worden? Je weet maar nooit, want ook de afgelopen twee weken hebben we ons weer goed gerealiseerd dat dit toch echt ons favoriete vakantieland is!

Reisverslag VS 2019: dag 12 - Charleston --> Savannah

Donderdag 15 augustus 2019

Gisteren hebben we een lange dag gehad met hitte, onweer, file en Boone Hall Plantation. Ook vandaag staat er weer een heleboel op het programma tijdens onze rit naar Savannah.

We staan rond zeven uur op, douchen, kleden ons aan en ontbijten op de kamer. Daarna is het koffers inpakken, de auto inladen, uitchecken en op weg! Buiten gaat de temperatuur alweer richting de dertig graden, dus we zijn blij dat we airco in de auto hebben.

Lang kunnen we niet van de airco genieten, want onze eerste stop is niet ver rijden. Via een kennis op Facebook kregen we de tip om Angel Oak te bezoeken: een grote, oude boom. We vinden het heel bijzonder om te zien, zeker door het zonlicht dat tussen de vele, lange takken doorschijnt. De langste tak is maar liefst rond de negentig meter en er wordt geschat dat de boom tussen de vierhonderd en vijfhonderd jaar oud is.

De prachtige Angel Oak

Nadat we rondgekeken hebben bij de boom en foto’s hebben gemaakt, vervolgen we onze weg. We rijden naar Beaufort en uiteindelijk naar Saint Helena Island. Dit eiland staat bekend om de Gullah cultuur. Vroeger woonden er veel slaven op het eiland. Ze kwamen uit verschillende landen, spraken verschillende talen en hadden verschillende gewoontes. Uit al die verschillende culturen is uiteindelijk de Gullah cultuur ontstaan: een soort mengelmoes van verschillende talen en gewoontes.

Gullah restaurant dat te zien was in 3 op Reis

In het televisieprogramma 3 op Reis hadden we een Gullah kerk gezien, waar we graag een vredeskaars willen brengen. We zoeken en zoeken, maar kunnen de kerk helaas niet vinden. Bij Penn School, een cultureel en educatief centrum over de Afro-Amerikaanse geschiedenis, geven we ten slotte de kaars af. We hadden graag langer bij het centrum willen blijven, maar we hebben nog een boottocht op het programma staan waar we op tijd moeten zijn.

Zo snel als wettelijk is toegestaan rijden we van Saint Helena Island naar Hilton Head Island. We parkeren de auto en haasten ons naar de steiger waar de boot zal gaan vertrekken. Gelukkig zijn we nog op tijd. We stappen in een grote boot, maar als blijkt dat we met niet heel veel mensen zijn, stappen we over in een kleinere boot: de SS Pelican.

Landschap bij de haven

We vertrekken uit de haven en varen eerst een stukje naar rechts, waar kort geleden dolfijnen te zien waren. Nu zijn ze echter nergens te bekennen. We keren en varen de andere kant op. Daar hebben we meer gelukkig: twee dolfijnen laten zich af en toe aan de rondvarende boten zien.

Speelse dolfijn bij de boten

Als we allemaal foto’s gemaakt hebben, varen we verder. We zien onderweg veel vogels en ook veel oesters. Alle zijkanten van het water zijn ermee bezaaid, want oesters kunnen hier goed leven. De lichte delen die we zien, zijn oude oesterschelpen die zijn blijven liggen.

Nog een dolfijn, met op de achtergrond de oesters

Langs grote huizen varen we verder. Een bijzonder groot huis heeft nog een groot huis ernaast in dezelfde bouwstijl. Dat huis, zo vertelt de kapitein, was een cadeau van de huiseigenaar voor zijn twaalfjarige kleindochter…

Het 'echte' huis (rechts) en het cadeautje (links)...

We varen verder onder een brug door en keren uiteindelijk om. De zon is nu meer achter ons, wat betekent dat ik wat meer schaduw krijg. Op het water varen is heerlijk, maar de brandende zon en hoge temperatuur maken het wat minder aangenaam.

Al snel zijn we weer terug bij de haven en is de boottocht van anderhalf uur al ten einde. We lopen over de steiger en zien ineens vlakbij een dolfijn opduiken. Het is een speels dier: hij blijft vlakbij de steiger omhoog komen en laat zich rustig fotograferen.

Deze dolfijn verscheen in de haven

Uiteindelijk zien we de dolfijn niet meer en besluiten we terug te gaan richting de auto. We maken nog wel wat omgevingsfoto’s, want het landschap is hier heel anders dan we tot nu toe gezien hebben.

Het bijzondere landschap hier

Bij de auto drinken we eerst even flink wat water om weer een beetje bij te komen van de warme boottocht. Dan beginnen we aan de rit naar het hotel in Savannah. Voor de verandering rijden we niet over de snelweg, maar over meer secundaire wegen. Onderweg zien we veel Spaanse eiken en af en toe een dorpje.

Vlak voor een grote brug die naar Savannah leidt, steken we de staatsgrens over. Een klein bord vertelt ons dat we nu in de staat Georgia zijn, de laatste staat die we bezoeken voor we terug naar Florida keren.

Welkom in Georgia!

We rijden de brug over en komen in Savannah, wat een nog best grote stad blijkt te zijn. Het hotel is makkelijk te vinden. We checken in en krijgen dan de onaangename verrassing van 21 dollar parkeerkosten voor één nachtje. Die hadden we niet aan zien komen…

Onze kamer is vlakbij de receptie, want om één of andere reden krijgen we een kamer voor gehandicapten toegewezen. We pakken een beetje uit en komen tot de conclusie dat het hotel helaas geen zwembad heeft om af te koelen. We besluiten daarom op zoek te gaan naar een ijswinkel. Het wordt uiteindelijk de McDonald’s, waar ze gerechten aanbieden uit verschillende landen. Zo blijken ze een echte ‘stroopwafel McFlurry’ te hebben. Het duurt even voor we hem krijgen, maar dan kunnen we toch echt stroopwafels eten in de Verenigde Staten.

De Stroopwafel McFlurry

Met onze ijsjes lopen we wat rond door het stadscentrum. Savannah blijkt een best gezellig centrum te hebben, maar de hitte zorgt ervoor dat we er niet echt van kunnen genieten. Bij een soort countrybar eten we iets en komen we weer op temperatuur. Als we het restaurantje verlaten, begint het te regenen, wat we niet eens zo erg vinden.

Via de straat langs de rivier lopen we terug naar het hotel. Op de kamer bestuderen we de route voor morgen: dan gaan we weer terug naar Florida en zullen we overnachten in de oude Spaanse stad St. Augustine.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 13