Reisverslag VS 2019: dag 15 & 16 - Orlando --> Amsterdam

Zondag 18 augustus 2019

Gisteren zijn we weer aangekomen in Orlando: het eindpunt van onze reis. Later vandaag vliegen we terug naar Nederland, maar eerst gaan we nog genieten in waterpark Aquatica.

We staan rond half zeven op, douchen, kleden ons aan en pakken de laatste spullen in. Dan laden we de auto in en rijden we naar restaurant Sizzler voor een heerlijk ontbijtbuffet. Er is ruime keuze in zowel koude als warme gerechten en er zijn naast de bekende ongezondere opties ook veel gezonde keuzes.

De dag goed beginnen met ontbijt!

Na een heerlijk ontbijt rijden we terug naar het hotel om de flesjes water uit de koelkast te halen en definitief uit te checken. Dan gaan we op weg naar Aquatica. Aquatica is het waterpark dat hoort bij attractiepark Sea World. Net zoals alle attractieparken is er betaald parkeren en dat is natuurlijk gewoon $25 voor een dagje…

Vanaf het parkeerterrein lopen we naar de ingang, waar een tassencontrole plaats vindt. Meegebracht eten mag absoluut niet mee naar binnen, dus moet mijn man terug naar de auto met onze boterhammetjes. Intussen krijg ik een sms’je van TUI, onze reismaatschappij: onze vlucht heeft een flinke vertraging en zal pas om half acht vertrekken, twee uur later dan gepland. Dit betekent wel dat we nog langer van Aquatica kunnen genieten.

De ingang van Aquatica

We gaan het park in, dat een Australisch / Nieuw-Zeelands thema heeft: de omgeroepen berichten worden met Australisch accent gedaan, er zijn veel kiwi’s en kangoeroes en ook de namen van de glijbanen hebben een Australisch tintje. Vlakbij de ingang bevindt zich een groot aquarium voor twee Commerson dolfijnen: Aquatica hoort immers bij Sea World, het attractiepark dat gaat over waterdieren.

De plattegrond van het waterpark

De Commerson dolfijnen

Voor we de glijbanen uit gaan proberen, huren we eerst een kluisje voor de dag. Als we de meeste spullen erin hebben gepropt, zoeken we twee lege stoelen om onze handdoeken en zonnebrand op te leggen. Vervolgens gaan we naar de eerste glijbaan – Ray Rush. De wachtrij gaat vlot, maar vlak voor we aan de beurt zijn, is er een technische storing. Gelukkig wordt het snel opgelost en kunnen we samen met drie anderen in een soort grote zwemband stappen. De glijbaan heeft een halfpipe effect, wat erg leuk is.

Van Ray Rush gaan we naar Taumata Racer: een glijbaan waar je op je buik op een matje moet liggen. Je gaat met acht personen tegelijk naar beneden, waarbij je tijd bijgehouden wordt. Het is dus ook echt een race.

Taumata Racer

Een voor één gaan we de andere glijbanen af. Veel hebben een band waar je in moet zitten of hangen, maar er zijn ook glijbanen zonder. Eentje gaat er dwars door het aquarium van de dolfijnen, maar dit gaat zo snel dat je de dieren niet eens ziet. Eigenlijk hebben we twee favoriete attracties: Roa’s Rapids (een stroomversnelling zonder band of iets, waar je gewoon zelf doorheen kunt gaan) en Loggerhead Lane – een soort rivier waar je rustig in een band op kunt dobberen. Onderweg kun je via de vissengrot gaan (een overdekte ruimte met een aquarium vol tropische vissen) of langs het aquarium van de dolfijnen.

Roa's Rapids

Loggerhead Lane - hier ga je langs het aquarium van de dolfijnen

We doen de Taumata Racer ook nog voor de tweede keer, waarbij mijn man de snelste tijd neer weet te zetten. Inmiddels is het al ver in de middag en moeten we helaas gaan douchen. In de grote kleedkamers zijn aparte doucheruimtes met keurig netjes gordijntjes en haken voor je kleding. Mijn man vindt de douche helemaal geweldig, maar ik denk dat ik een kapotte douche heb: het water gaat alle kanten op en klettert keihard op mijn schouders neer, die – zo merk ik nu goed – ondanks de zonnebrand flink verbrand zijn. Au, au…

Als we allebei aangekleed zijn, lopen we nog een rondje om wat foto’s te maken. Dan moeten we helaas naar de auto. Onderweg eten we de boterhammen op die de hele dag in de auto gelegen hebben: onnodig te vermelden dat de kaas ietwat gesmolten is…

We hebben nog even een stressmomentje, want we bedenken nu pas dat we de auto voor vijf uur in moeten leveren, anders moeten we een dag extra huur betalen. Zo snel als toegestaan is, haasten we ons naar het verhuurbedrijf, tanken nog snel even de auto vol en leveren vervolgens om vijf minuten voor vijf de auto in.

Dag, autootje, dank je wel voor alles!

In de hal van het verhuurgebouw reorganiseren we onze koffers nog even voor we naar de incheckbalie gaan. Het is er rustig, waardoor we vlot door kunnen. Ook de controles zijn erg rustig en gaan dus wederom vlot. In de vertrekhal halen we nog iets te eten en wat flesjes voor onderweg. We hebben het eten nauwelijks achter onze kiezen als er omgeroepen wordt dat we kunnen boarden. We hoeven ons nog niet voor te bereiden op een extreem lange vlucht: we gaan eerst van Orlando naar Miami, waar we een tussenlanding hebben, voor we naar Amsterdam vliegen.

De vluchtroute Orlando --> Miami

Rond tien voor half acht begint de opstijgprocedure. De piloot heeft intussen al uitgelegd waarom de vlucht vertraagd was: er was een toestel uit Curacao dat te laat binnen was gekomen. Dat toestel had eigenlijk naar Orlando moeten vliegen, maar dat ging dus niet. Het toestel waar we nu in zitten, moest dus ineens klaargemaakt worden voor de vlucht, waardoor het niet op tijd uit Amsterdam kon vertrekken. Een laat vertrek uit Amsterdam betekende een late landing in Orlando en dus ook weer een later vertrek uit Orlando. De piloot belooft wel om de wachttijd in Miami zo kort mogelijk te houden.

Het vliegtuig zit niet vol, waardoor we lekker ruim kunnen zitten: we hebben niemand naast ons. Het opstijgen gaat een beetje wiebelig door de vele regenwolken die zich bij het vliegveld bevinden, maar we vinden het niet heel bijzonder. De rest van de vlucht verloopt zonder gekke dingen en na een iets hobbelige landing staan we veilig op Miami International. Hier moeten we aan boord blijven. Het vliegtuig moet bijtanken en de procedure is dat we dan het gangpad vrij moeten houden. Oftewel: blijven zitten. Dit maakt het wachten niet heel fijn, maar gelukkig duurt het niet heel erg lang.

De nieuwe passagiers komen inmiddels ook aan boord. Dit gaat vlot en zodra iedereen zit, gaan de deuren dicht en vertrekken we richting Amsterdam. Onderweg hebben we een paar keer turbulentie, maar verder is het een prima vlucht.

Nog redelijk netjes op tijd landen we op Schiphol. We gaan door de paspoortcontrole en staan dan al bij de bagageband voor de eerste koffers van boord zijn. Als de bagage begint te komen, zien we onze koffers vrij snel. Dit betekent ook het echte einde van onze vakantie. In zo’n twee weken tijd hebben we maar liefst acht staten bezocht, ruim 4500 kilometer gereden en heel veel bijzondere dingen gezien en meegemaakt. Het is een mooie, maar toch ook wel vermoeiende reis geweest, waar we nog heel lang van na kunnen genieten… althans, tot de volgende vakantie zich weer aandient! Zal het dan weer Amerika worden? Je weet maar nooit, want ook de afgelopen twee weken hebben we ons weer goed gerealiseerd dat dit toch echt ons favoriete vakantieland is!

Reisverslag VS 2019: dag 14 - St. Augustine --> Orlando

Zaterdag 17 augustus 2019

Gisteren zijn we teruggekomen in de staat Florida, waar onze reis begon. Vandaag rijden we terug naar de stad waar we twee weken geleden aankwamen – Orlando. Voor het zo ver is, zullen we eerst het Kennedy Space Center bezoeken.

We zijn weer terug in Florida!

We staan rond zeven uur op, douchen, kleden ons aan en pakken alvast de meeste spullen in. Dan verlaten we de hotelkamer voor een ontbijt bij de Denny’s, het restaurant naast het hotel. Tijdens onze hele vakantie hebben we niet één keer in een restaurant ontbeten, dus vandaag vinden we dat het wel een keertje mag. We kiezen allebei een combinatiemenu, maar zorgen wel dat er ook iets gezonds bij zit.

Na een uitstekend ontbijt gaan we terug naar de kamer om de spullen in te pakken, de auto in te laden en uit te checken. Dan beginnen we aan de rit naar het Kennedy Space Center. Het is goed aan te rijden en als we er bijna zijn, zien we zelfs nog schildpadden in de sloot langs de weg.

We parkeren de auto op het grote parkeerterrein van Kennedy Space Center en lopen het laatste stukje naar de ingang. Daar begint onze tocht naar de ruimte. Kennedy Space Center gaat namelijk helemaal over de ruimtevaart: van raketten tot satellieten en van maanlandingen tot space shuttles. Verdeeld over allerlei gebouwen en tentoonstellingen is van alles te zien en te leren over ruimtevaart. Van tijd tot tijd vinden er ook lanceringen plaats: in 2015 had ik het geluk zo’n lancering mee te maken.

De ingang van Kennedy Space Center, vernoemd naar president John F. Kennedy, die veel interesse in ruimtevaart had

Via de rakettentuin en een souvenirwinkel lopen we nu naar Journey to Atlantis: het gebouw dat het verhaal verteld van de space shuttle. Voor het gebouw staat de enorme brandstoftank van de shuttle nagemaakt. Dit geeft een goed beeld van hoe groot de shuttle was.

De nagemaakte brandstoftank

We gaan het gebouw in en komen in een wachtrijtje. Na even gewacht te hebben, mogen we plaatsnemen in een grote zaal met een videoscherm. Op dit videoscherm wordt een film getoond over het ontstaan van de space shuttle. Acteurs spelen het verhaal na: vanaf het idee om een shuttle te maken die vaker dan eens gebruikt kan worden tot het echte bouwen van de shuttle.

Als de film afgelopen is, mogen we doorlopen naar een nieuwe ruimte. Deze ruimte lijkt op een soort 3D-filmruimte: overal om ons heen, met korte tussenposes, zijn videoschermen. Op deze schermen krijgen we de lancering van de eerste space shuttle te zien. Door de vele videoschermen lijkt het alsof je er echt bij bent. Als de shuttle in de film weer landt, beginnen veel mensen (vermoedelijk Amerikanen) te klappen: zo trots zijn ze. Door het 3D-effect van de film merken wij dat wij het zelf ook een bijzonder moment vinden.

Het wordt echter nog meer bijzonder: het scherm aan de voorkant van de zaal gaat ineens omhoog en we staan oog in oog met de echte space shuttle Atlantis. Deze shuttle is meerdere keren de ruimte in geweest, wat ook hier en daar duidelijk te zien is. We lopen om de shuttle heen, maken foto’s en leren meer over de verschillende onderdelen en procedures van de shuttle.

Space Shuttle Atlantis

In een ruimte naast de space shuttle is een ‘attractie’ die ik in 2015 ook gedaan heb: de Shuttle Launch Experience. Hierbij maak je mee hoe een lancering van een space shuttle voelt. Eerst is er een wachtrijtje, dan een introductiefilm, dan weer een wachtruimte en vervolgens mogen we onze ‘shuttle’ in. Het is – voor mij opnieuw – een bijzondere ervaring als je achterover gekanteld wordt en het schudden en trillen voelt. Uiteraard landen we veilig! Mijn man mag dit ook nog zelf regelen: in een ruimte naast de Shuttle Launch Experience staan computers met een programma om zelf de shuttle te laten landen.

Shuttle Launch Experience

Veilig geland!

 We lopen nog verder rond en leren meer over de zes space shuttles die er geweest zijn: de Enterprise (is nooit de ruimte in geweest en is sinds 2012 te zien op een tentoonstelling in New York), de Atlantis (die we zojuist gezien hebben), de Discovery (is te zien op een tentoonstelling in Virginia), de Endeavour (werd later gebouwd, is nu te zien op een tentoonstelling in Californië) en de Challenger en de Columbia. De laatste twee shuttles zijn helaas verongelukt. De Challenger explodeerde in 1986 73 seconden na de lancering, bij de Columbia ging het in 2005 mis toen de shuttle terug naar de aarde kwam. Voor de crew van beide shuttles is een indrukwekkende herdenkingsruimte met persoonlijke attributen van de astronauten.

De twee verongelukte shuttles 

Na dit bijzondere moment komen we weer terug in de realiteit door de souvenirwinkel in te gaan die de uitgang van het gebouw vormt. We kopen nog een paar kleine souvenirs en verlaten dan de winkel. Als we buiten komen, zien we dat het flink geregend heeft, maar gelukkig is het nu weer droog.

Van Journey to Atlantis gaan we naar de wachtrij voor de bustour. Het is een lange rij en door de hitte en het ontbreken van een verkoelend windje is wachten geen gemakkelijke opgave. Uiteindelijk zitten we dan toch in een bus. De chauffeur vertelt ons dat hij helaas niet het volledige tourrondje kan rijden in verband met een onweersbui die in de lucht hangt.

Niet lang na het introductieverhaaltje van de chauffeur vertrekken we. Onderweg kijken we goed naar de kant van de weg, want er wonen hier veel alligators. Helaas zien we er niet één. Wel krijgen we andere bijzondere dingen te zien: de Crawler, het voertuig dat de shuttles naar het lanceringsplatform bracht, en het VAB – het Vehicle Assembly Building. Hier werden de shuttles, en andere raketten, in elkaar gezet. We rijden om het hele gebouw heen, zodat we goed zien hoe groot het is.

Het enorme VAB

Van het VAB gaan we naar het Apollo / Saturn V Center. Dit gebouw besteedt aandacht aan de Apollo-vluchten. In de tuin staat een standbeeld van de drie astronauten die als eersten op de maan kwamen: Buzz Aldrin, Michael Collins en natuurlijk Neil Armstrong.

De eerste astronauten op de maan

We lopen door naar de tribune naast de tuin, die veel gebruikt wordt als er lanceringen zijn. Vandaag zijn er helaas geen lanceringen en als we naar de lucht kijken, zou een geplande lancering sowieso niet door hebben kunnen gaan…

Dreigende lucht bij de lanceerplatforms

Terwijl we nog naar de lucht kijken, beweegt er ineens iets in het water. Vlakbij duikt er een alligator op, die rustig door het water zwemt. Dan duikt hij weer onder en verdwijnt weer uit het zicht.

Kiekeboe!

Na dit grappige moment gaan we het gebouw binnen. We kijken wat rond, delen een snelle lunch en gaan dan terug naar het hoofdgebouw. Ook daar maken we nog wat foto’s voor we richting de parkeerplaats gaan. Het is namelijk de hoogste tijd om naar Orlando te gaan: het eindpunt van onze reis.

De rakettentuin aan het begin

We kunnen tot Orlando goed doorrijden, maar komen dan in een file terecht. Met iets vertraging komen we aan bij de Florida Mall: een enorm groot winkelcentrum. We kijken bij wat winkels, maar besluiten dan toch naar het hotel te gaan. Het is hetzelfde hotel als waar we onze eerste twee vakantienachten doorbrachten, maar we krijgen wel een andere kamer.

Als we onze spullen naar de kamer hebben gebracht, stappen we in de auto om iets te gaan eten. Vanochtend hebben we al bij de Denny’s ontbeten, maar we willen ook graag onze vakantie afsluiten met een avondmaaltijd bij dit restaurant – dit is namelijk een beetje traditie geworden.

De vakantie in stijl afsluiten!

Na het eten gaan we terug naar het hotel om onze koffers te organiseren. Morgen zit onze vakantie er alweer op, maar voor we terug vliegen, gaan we nog wel genieten: we zullen namelijk het waterpark Aquatica bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 & 16

Reisverslag VS 2019: dag 2 - Orlando

Maandag 5 augustus 2019

Gisteren zijn we vanuit Nederland naar Orlando, Florida gevlogen. Vandaag zullen we daar de hele dag doorbrengen: we gaan namelijk naar Magic Kingdom, het Disneypark.

Op naar Magic Kingdom!

Door de lange reis en het tijdverschil zijn we ’s nachts veel wakker. Om kwart voor zeven staan we echter pas echt op, zodat we zo veel mogelijk kunnen wennen aan de nieuwe tijd. We douchen, kleden ons aan en ontbijten op de kamer met het brood dat we gisteren gehaald hebben bij de Walmart. Vervolgens is het tanden poetsen, spullen pakken en op weg!

We rijden met de auto naar Magic Kingdom en parkeren op het grote parkeerterrein bij de rij Simba 114 / 115. Met een trammetje gaan we daarna naar het transportdeel: je kunt of met de monorail naar de ingang of met de boot. Wij kiezen voor de laatste optie. Over het zonnige meer varen we naar de ingang, waarna we in het park staan. Omdat we net iets te laat zijn voor de dagopeningsshow, lopen we meteen door naar Frontierland, het gedeelte van het park met als thema het Wilde Westen. Het is nog rustig, waardoor we op ons gemak rond kunnen kijken. Om kwart over negen gaan we naar de Splash Mountain, een attractie waar je nat kunt worden. Omdat we van tevoren een Fastpass geregeld hadden (een Fastpass geeft je tussen een bepaalde tijd snel toegang tot de attractie, zodat je niet heel lang in de rij hoeft te staan), kunnen we vrijwel meteen in een bootje stappen. We worden inderdaad nat tijdens de rit, maar niet eens tijdens het grote val moment: een straal opspattend water bij een ander bootje zorgt ervoor dat we de dag goed verkoeld beginnen.

Met de boot naar de ingang

Splash Mountain

Van de Splash Mountain lopen we naar Liberty Square, een gedeelte van het Disneypark dat Disneyland Parijs niet heeft. In dit deel staat de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten centraal: er is een theater waar een tentoonstelling is over de belangrijkste Amerikaanse presidenten van vroeger en er staat een kopie van de Vrijheidsbel uit Philadelphia. De Haunted Mansion, het spookhuis, is er echter ook. Omdat de wachttijd heel kort is, gaan we het oude huis in en genieten we van een ritje griezelen.

De liftscène uit de Haunted Mansion

Na de Haunted Mansion gaan we Fantasyland in, het sprookjesgedeelte van het park. We kijken even bij de Seven Dwarfs Mine Train, één van de nieuwste attracties van het park, maar ook één van de attracties waar we geen Fastpass voor konden reserveren. De wachttijd is nu alleen zo lang dat we geen zin hebben om in de rij te gaan staan: het is maar liefst honderddertig minuten…

Bij het Cheshire Cat Café drinken we even iets voor we naar Adventureland gaan, het avonturendeel van het park. We doorlopen de grote boomhut van de Zwitserse familie Robinson, gebaseerd op de avonturen uit het boek over de familie die schipbreuk leed en een verblijf bouwde op een verlaten eiland. Vervolgens gaan we naar één van mijn favoriete attracties: de Enchanted Tiki Room. In deze attractie gebruikte Walt Disney voor het eerst Animatronics – poppen die konden bewegen. In dit geval gaat het om zingende en swingende vogels die diverse liedjes zingen. Ook deze attractie is niet in Disneyland Parijs te vinden.

Het Cheshire Café

De volgende stop is een attractie die Disneyland Parijs – en vele anderen – wel kennen: Pirates of the Caribbean. De baan hier in Orlando is wel een stuk korter dan in Parijs, maar heeft wel weer meer keren dat Jack Sparrow te zien is. Officieel is de wachttijd dertig minuten, maar we merken dat de rij een stuk vlotter gaat.

Als we de attractie gedaan hebben, gaan we via het plein voor het kasteel terug naar Fantasyland. Op het podium voor het kasteel is een show bezig, waar we nog een stukje van zien met precies het ‘favoriete’ liedje van mijn man – Let it go uit Frozen (lees: mijn man is absoluut geen fan van Frozen!). Na de finale van de show lopen we Fantasyland echt in voor de attractie met onze tweede gereserveerde Fastpass: Mickey’s Philharmagic. In deze 3D-film is Mickey Mouse dirigent, maar Donald neemt zijn magische dirigeerhoed over, waardoor er natuurlijk van alles mis gaat.

Let it go!

We nemen na deze muzikale attractie een kijkje in Tomorrowland, het deel van het park dat over de toekomst gaat. In Disneyland Parijs heet het deel Discoveryland en gaat het meer over ontdekkingen en uitvindingen (bijvoorbeeld reizen naar de maan met de Space Mountain), hier in Orlando is het meer gericht op de toekomst in zijn geheel. Maar daar zullen we later meer van zien!

Eerst gaan we terug naar de hoofdstraat, Main Street U.S.A., om de Streetparty te kijken: een show op straat met een aantal Disney-personages en vrolijke wagens. Hierbij zijn er ook wat minder bekende personages aanwezig, zoals Clarabella Koe, Karel Paardenpoot en Joe Carioca.

Karel Paardenpoot

Joe Carioca

Na de Streetparty gaan we terug Tomorrowland in. We sluiten aan in de rij voor de Peoplemover, een attractie die we niet kennen. Het is een soort monorail met open karretje die over een baan boven de grond door heel Tomorrowland rijdt. Hierbij ga je ook door delen van andere attracties van het land, zodat je eigenlijk een voorproefje van de attractie krijgt. Het is geen attractie met veel spanning of snelheid, maar we vinden het allebei toch een erg leuk ritje.

De volgende attractie gaat echt over de toekomst: de Carousel of Progress. Dit was een attractie waar Walt Disney zelf erg trots op was. Oorspronkelijk is de attractie ontworpen voor de 1964 New York World Fair, de wereldtentoonstelling. In de attractie zitten de mensen in een theater dat om het podium heen draait. Je kijkt een stukje ‘toneel’ (het toneelspel wordt gedaan door Animatronics, bewegende poppen), draait dan een kwartslag verder, kijkt weer een stukje toneel, draait weer een kwartslag verder, enzovoorts, tot je alle vier de scènes gezien hebt. De scènes gaan over de ontwikkelingen in huis: alle nieuwe apparaten die er gekomen zijn en hoe een gemiddeld gezin in die tijd leeft.

Carousel of Progress

Beiden vinden we de attractie erg leuk. De laatste scène krijgen we echter niet te zien, want het theater draait ineens niet meer goed rond door een storing. Als compensatie krijgen we een gratis Fastpass die we kunnen gebruiken bij een attractie naar keuze. Dat vinden we erg netjes!

De Fastpass besluiten we te gebruiken voor de Space Mountain, die hier heel anders is dan in Disneyland Parijs. Zo zien we in de rij een beetje, althans, want de echte attractie komen we niet in: er is wederom een storing. Gelukkig kan iemand van de servicebalie onze Fastpassen terug op onze pasjes zetten, zodat we die nog bij een andere attractie kunnen gebruiken.

Inmiddels is het kwart voor drie en om drie uur begint de parade. We haasten ons naar Frontierland, waar de parade begint. Na een paar openingswagens mogen Belle en het Beest de parade openen. Er zijn leuke wagens bij, maar eigenlijk vinden we geen van tweeën de parade echt heel spectaculair: voor ons gevoel is hij vrij kort en zijn er wagens bij van wat onbekendere films, zoals Brave.

Frozen in de parade

We wachten een paar minuten tot de drukte van de kijkende mensen wat minder is geworden en gaan dan Fantasyland in. Hier doen we It’s a small world, waarbij je met een bootje langs bewegende en zingende poppen gaat die allemaal andere landen uitbeelden.

It's a small world

Als we uit de attractie komen, blijkt het ineens te regenen en onweren. Koud is het echter niet, dus lopen we richting Tomorrowland. Omdat het onweer toch wat heftiger wordt, gaan we een winkel in en wachten we tot het iets rustiger buiten is geworden. Dan kijken we nog een keer bij Space Mountain, maar zowel de gewone rij als de Fastpass-rij zijn erg druk. Daarom gaan we terug naar Frontierland, waar we de Country Bear Jamboree in gaan: een attractie met zingende beren.

Onweer boven de Space Mountain

Na de Country Bear Jamboree eten we iets bij het Mexicaanse restaurant van Pecos Bill. Vervolgens kijken we nog even in een winkeltje voor we naar de Big Thunder Mountain achtbaan gaan, waarvoor onze laatste gereserveerde Fastpass was. Omdat al onze reserveringen nu klaar zijn, kunnen we een nieuwe Fastpass reserveren. Dit is een heel ander systeem dan in Disneyland Parijs: daar haal je één kaartje met een tijd erop en als die gebruikt is, kun je een nieuwe Fastpass halen. In Orlando werkt het anders: als je in een Disneyhotel verblijft, kun je zestig dagen van tevoren drie Fastpassen reserveren, die op je toegangskaartje worden gezet. Heb je een los toegangskaartje – zoals wij hebben – dan kun je dertig dagen van tevoren drie Fastpassen reserveren en die worden dan op je toegangskaartje gezet. Heb je al je gereserveerde Fastpassen gebruikt, dan kun je weer nieuwe reserveren. Dit werkt heel goed, want je hoeft niet meer in de rij te staan om een kaartje te halen. Walt Disney World Orlando is zelfs zo ver gegaan dat ze van toegangspasjes aan het afstappen zijn en in plaats daarvan armbandjes gebruiken met je toegangskaartje en Fastpassen erin verwerkt. Ook kun je met de armbandjes de kamer openen van je Disneyhotel en eten en drinken betalen in de parken.

Omdat het al wat later op de dag is, is er niet heel veel keus in Fastpassen meer. We kiezen uiteindelijk voor Under the Sea: Journey of the Little Mermaid, een attractie over de kleine zeemeermin die we niet kennen. Aangezien we hier pas om kwart over zeven terecht kunnen, besluiten we te kijken waar we onze gekregen Fastpass nog kunnen gebruiken. Zowel Space Mountain als de attractie van Buzz Lightyear hebben heel lange rijen, dus we kiezen voor de Speedway: de attractie waar je met kleine autootjes over een parcours rijdt. Dit blijkt lastiger te zijn dan het lijkt, want de autootjes sturen erg moeilijk en het gas geven kost erg veel kracht.

Tomorrowland Speedway

Van de Speedway gaan we naar Fantasyland, waar we wat rondlopen tot het tijd is om naar Under the Sea te gaan. Het blijkt een erg leuke attractie te zijn, die het verhaal vertelt van de kleine zeemeermin. Vervolgens lopen we naar Main Street U.S.A., de hoofdstraat, om in de vele winkeltjes te kijken en nog wat souvenirs te kopen. Daarna overleggen we: blijven we voor het vuurwerk of gaan we al terug naar het hotel? We besluiten het laatste te doen, omdat het een lange dag is geweest en we morgen erg vroeg weg moeten. Na nog een laatste blik op het kasteel verlaten we het park.

Nog een laatste blik op het kasteel...

Met de monorail reizen we terug naar de andere kant van het meer, waar we met een trammetje naar de parkeerplaats gaan. Als we wegrijden, zien we in de in de berm langs het parkeerterrein een hert in de schaduw staan. Gelukkig blijft hij staan en komt hij niet de weg op.

Terug met de monorail

We rijden terug naar het hotel, waar we nog even een duik nemen in het zwembad om op te frissen. Vervolgens maken we alles klaar voor morgen, want dan hebben we onze eerste echte reisdag.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag VS 2019: dag 1 - Amsterdam --> Orlando

Zondag 4 augustus 2019

Vier jaar geleden maakte ik een rondreis door Canada en Amerika. Tijdens deze rondreis ontmoette ik mijn man, die de reis helaas maar voor de helft maakte: na het bezoek aan de stad Washington D.C. keerde hij via Philadelphia en New York terug naar Nederland (voor meer details over deze rondreis: lees het verslag Noord-Amerika 2015). Het tweede deel van de reis had hij echter ook graag willen doen en daarom gaan we deze zomer het rondje met z’n tweeën afmaken.

Onze reis begint zoals altijd met naar Schiphol gaan. Dit verloopt zonder vertragingen en ook op Schiphol zelf gaat alles vlot. Omdat we drie uur van tevoren aanwezig moeten zijn, hebben we tijd genoeg om rond te lopen, nog even iets te eten en drinken voor we naar gate G05 moeten. Onze vlucht staat gepland met 12.25 uur als vertrek. Deze tijd lijken we makkelijk te gaan halen: om 11.50 begint het boarden en een halfuur later kondigt de piloot aan dat we klaar zijn voor vertrek. We gaan weg bij de gate, taxiën naar de Kaagbaan en stijgen vervolgens op richting Orlando, Florida.

Klaar voor vertrek! (foto gemaakt met telefoon)

De vlucht verloopt heel rustig. We krijgen wat te drinken, een maaltijd en een snackje, maar helaas worden we niet getrakteerd op een mooi uitzicht: het is bijna de hele vlucht erg bewolkt. We vliegen de Atlantische Oceaan over en vervolgens langs de oostkust van de Verenigde Staten naar Florida. Vlak voor de landing hebben we wat last van turbulentie, waarschijnlijk door een regen- en/of onweersbui, die in het zuidoosten van de Verenigde Staten bijna dagelijks op het menu staat. De landing zelf is daardoor ook best wel hobbelig, maar we zijn in ieder geval veilig op Orlando Sanford aangekomen.

De route die we vliegen (foto gemaakt met telefoon)

Als we van boord zijn, mogen we aansluiten in de rij voor de douane. Dit duurt wel even, zeker zo’n drie kwartier. Daarna gaat het snel: nauwelijks een kwartier later kunnen we onze huurauto uitkiezen. Vorig jaar hadden we ons ‘zwarte monster’ – een indrukwekkende Dodge Charger; dit jaar kiezen we een iets beschaafder model – een Chevrolet Malibu met een kofferbak die ruim genoeg is voor onze beide koffers.

Onze auto voor deze reis (foto gemaakt met telefoon)

Met de koffers achterin vertrekken we naar ons hotel. Het navigatiesysteem kiest voor de snelste route, wat tol betekent. Tol hier houdt in dat je om de paar mijl een tolpoortje tegenkomt, waar je elke keer een klein bedrag betaalt: een dollar tot maximaal twee dollar. Pas vlak voor ons hotel verlaten we de tolweg en vervolgen we onze rit over de 192, één van de bekendste wegen van Orlando. Ons hotel – het Champions World Resort – bevindt zich ook aan deze weg. We checken in en krijgen kamer 541 toegewezen.

Nadat we op de kamer een beetje uitgepakt hebben, stappen we weer in de auto. Onze bestemming is Disney Springs, het winkelgebied dat naast de Disneyparken ligt. We parkeren de auto op de parkeerplaats en lopen langs het theater van Cirque du Soleil naar de winkels. Voor de duidelijkheid: Disney Springs is geen gewoon winkelstraatje. Het is een gebied van bijna vijftig hectare met allerlei winkels, restaurants, shows en bars. Uiteraard is er een gedeelte met Disneywinkels (Marketplace), maar er zijn ook heel veel andere winkels.

Disney Springs Marketplace (foto gemaakt met telefoon)

We kijken in een paar winkels en lopen dan door naar Marketplace. Het is even zoeken, want het is een tijdje geleden sinds mijn laatste bezoek aan Disney Springs en sindsdien is er wel wat veranderd. Gelukkig komen we er via een omweg. We bekijken uiteraard de Lego-winkel en dwalen door World of Disney, de grootste Disneywinkel. Hier kopen we ook onze eerste souvenir: Cheshire Cat, een knuffelversie van de kat uit Alice in Wonderland.

Onze eerste souvenir! (Foto later gemaakt)

Bij de Earl of Sandwich eten we een heerlijk broodje als (laat) avondmaal voor we naar mijn favoriete winkel gaan: de Disney pinswinkel. Ik stuur mijn man maar vast naar een andere winkel, want ik heb zes muren vol pins te bekijken!

De gekochte pins (plus enkele pins die later gekocht zijn)

Slechts vijftien pins later staan we weer buiten. Hoewel het al later op de avond is (bijna kwart over negen), gaan we nog niet terug naar het hotel: er moeten eerst nog boodschappen gedaan worden! We gaan naar de grote Walmart supermarkt, waar we niet veel drukte verwachten, aangezien het al laat op zondagavond is. Dit blijkt een grote vergissing: het is zo druk bij alle kassa’s dat we bijna een halfuur in de rij staan. Het enige positieve is dat de Walmart gratis Wifi heeft en ik de handleiding van ons navigatiesysteem kan lezen, want dat werkte nog niet zoals wij wilden.

Uiteindelijk hebben we dan toch onze boodschappen (en duidelijkheid over het navigatiesysteem) en kunnen we terug naar het hotel. Daar vallen we heel snel in slaap, want het is een erg lange dag geweest. Morgen zal niet veel rustiger worden dan vandaag: dan bezoeken we Magic Kingdom, het Disneypark.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 20

20 mei 2015: Orlando à Miami Beach

Vandaag zullen we de laatste 450 kilometer afleggen in de bus: we rijden op deze laatste reisdag van Orlando naar Miami Beach.

Omdat er geen ontbijt bij het hotel inbegrepen is deze keer, ontbijt ik op mijn kamer waarna ik naar de bus ga. Vandaag hebben we niet alleen een andere buschauffeur, maar ook een andere bus. Het is een bus van dezelfde maatschappij, alleen is deze iets luxer en schoner. Onze chauffeur voor vandaag komt uit Cuba en geeft duidelijk aan dat hij moet doen wat de chauffeur van de andere bus zegt, want die heeft de leiding.

Rond acht uur vertrekken we. We komen langs het Orlando International Airport en rijden dan door naar het Kennedy Space Center, waar we een lange stop zullen maken. Het Kennedy Space Center, of KSC, gaat helemaal over ruimtevaart. Vroeger werden hier ook de space shuttles gelanceerd. Tegenwoordig zijn er nog steeds raketlanceringen en volgens onze reisleidster zal er vandaag ook eentje zijn. Omdat de lanceringen vaak uitgesteld worden, reken ik nog nergens op.

Het gebouw van de space shuttle Atlantis naast de ingang

Als de bus geparkeerd heeft op het parkeerterrein lopen we braaf achter onze reisleidster aan naar de ingang. Terwijl zij onze kaartjes haalt, waarvoor ze even een tijdje in de rij moet staan, krijgen wij de tijd om rond te kijken.

Bij de ingang van het KSC

Bij de ingang is een fontein gebouwd ter herinnering aan president John F. Kennedy, naar wie het KSC vernoemd is. John F. Kennedy was zeer geinteresseerd in ruimtevaart en wilde graag dat er grote ontwikkelingen, zoals bemande ruimtevluchten, plaats zouden vinden. Helaas heeft hij de echt grote ontwikkelingen niet mee kunnen maken.

De John F. Kennedy fontein

Zodra we onze kaartjes hebben, lopen we naar de ingang. Uiteraard is er een veiligheidscontrole. Daarna volgen we onze reisleidster richting de bus die ons naar het lanceergebied brengt. Het KSC bestaat namelijk uit twee gedeeltes: het hoofdgedeelte met het gebouw van de space shuttle Atlantis, de winkels, de bioscoop en de rakettentuin en het lanceergedeelte met het gebouw van de Apollo raketten en de bankjes om naar de lanceringen te kijken.

Met de bus naar het lanceergedeelte

Met de bus is het nog even een stukje rijden naar het lanceergedeelte. Onderweg rijden we langs water en op diverse plaatsen zien we alligators, die hier veel voorkomen.

Een alligator onderweg

Onderweg komen we ook langs het enorme VAB gebouw, het Vehicle Assembly Building. Hier werden vroeger de space shuttle klaargemaakt voor de lanceringen. Ook nu wordt het gebouw nog gebruikt om raketten voor te bereiden op de lancering. Hoewel het misschien niet zo lijkt, is het gebouw enorm groot: het is 218 meter lang, 158 meter breed en 160 meter hoog…

Het VAB

We rijden door naar het lanceergedeelte en krijgen daar eerst de tijd om rond te kijken in de Apollo hal. Hier hangt een Apollo raket en is veel informatie te vinden over alle Apollo raketvluchten.

In de Apollo hal

Er is afgesproken dat we rond kwart voor elf zullen verzamelen voor de lancering, maar als ik onze reisleidster tegenkom, zegt ze dat ik al naar buiten mag gaan als ik dat wil. Dat doe ik uiteraard, want het begint nu toch wel te kriebelen: misschien ga ik een echte raketlancering meemaken! Ik zoek een plaatsje op één van de bankjes en zie de raket al in de verte staan.

In het midden staat de raket klaar voor de lancering

Via luidsprekers worden we op de hoogte gehouden van de situatie. Er zijn twee mogelijke momenten voor de lancering vandaag, waarvan er eentje over ongeveer een kwartier is. Alles ziet er op het moment goed uit, dus het aftellen kan beginnen. Zou het dan echt gaan gebeuren? Om me heen lijkt de spanning bij de wachtende mensen ook toe te nemen. Een beveiligingsagente blijft echter uiterst kalm en zorgt er goed voor dat niemand voor de bankjes blijft staan en zo het uitzicht wegneemt.

Terwijl het aftellen doorgaat, krijg ik gezelschap van onze reisleidster. Samen kijken we gespannen richting de raket in de verte. Gaan we het echt zien? Gaan we echt een raket de ruimte in zien gaan? Ja, hoor, we gaan het zien: precies om elf uur ontstaan er rookwolken en gaat de raket de lucht in. Het geluid bereikt ons pas later, als de raket al veel hoger is.

De raket wordt gelanceerd!

De raket klimt hoger en hoger, alles lijkt goed te gaan. Het commentaar via de luidsprekers is ook positief, de lancering van deze Atlas 5 raket is geslaagd! De onbemande raket is veilig onderweg naar de ruimte om daar materialen af te leveren voor de U.S. Air Force.

De rookpluim van de raket

Wanneer de raket niet meer te zien is, keren we snel terug richting de bussen. Dit is heel goed geregeld: we worden naar de goede rij gestuurd en zitten al vlug in een bus terug naar het hoofdgedeelte. We lopen meteen door naar het Atlantis gebouw. Er staat echter een lange rij, dus loodst onze reisleidster ons naar binnen via de uitgang.

We lopen door naar de lanceringssimulator. Hier kunnen we ervaren hoe een raketlancering voelt. Na het zien van de lancering is dit natuurlijk extra bijzonder. Het is ook niet eng, vind ik: je zit een tijdje gekanteld en alles om je heen trilt en rammelt. Daarna kom je weer gewoon te zitten en is het net alsof je gewichtloos bent.

Na de simulator krijgen we de tijd om de space shuttle Atlantis te bekijken, die tentoongesteld wordt in het gebouw. Dit is de echte space shuttle, geen nagebouwde: deze shuttle is echt de ruimte in geweest.

De space shuttle Atlantis

Als iedereen rondgekeken heeft, is er nog net tijd om even naar het toilet te gaan voor we ons naar de bus moeten haasten. We hebben geen tijd meer om te eten, want er is een stel in de bus uit Schotland dat vanavond al terug vliegt. Op naar Miami dus! De bus kan echter niet meteen vertrekken, omdat er een vrachtwagen heel vreemd geparkeerd staat. Het kost de chauffeur zeker een paar minuten om de bus uit het parkeervak te krijgen.

Uiteindelijk kunnen we toch gaan rijden. We volgen de weg een stukje langs de Atlantische Oceaan en zien in een flits een paar dolfijnen zwemmen. Vlak daarna krijgen we een enorme stortbui op ons dak, maar die is ook zo weer over.

Hoewel onze reisleidster vraagt of we snel kunnen stoppen om te eten, rijdt onze chauffeur gewoon door naar de afgesproken stopplek, ruim twee uur van het KSC af. Iedereen rammelt inmiddels van de honger, maar ja: we hebben wel een raketlancering mee mogen maken!

Zodra de bus stopt bij het Port St. Lucie Service Plaza langs de Florida’s Turnpike haast iedereen zich naar een restaurantje. Ik haal een broodje en zoek een plekje in de zon om rustig te eten. Helemaal rustig eten wordt het niet, want ik krijg gezelschap van een groepje vogels dat wel heel duidelijk laat blijken dat zij ook wel een stukje brood lusten!

Vanaf Port St. Lucie rijden we door richting Miami. We komen langs plaatsen als Jupiter (waar onder andere Céline Dion een huis heeft), Palm Beach en Fort Lauderdale voor we echt in de buurt van Miami zijn. Het is inmiddels vijf uur en dus spitsuur. We komen dan ook terecht in de file, waarbij het snel duidelijk wordt dat de remmen van de bus het goed doen…

De skyline van Miami vanuit de bus

Onze reisleidster had van tevoren gevraagd of het stel uit Schotland bij het vliegveld afgezet kon worden of anders in de buurt van een bushalte om met de shuttlebus erheen te kunnen gaan. De buschauffeur blijft echter stug doorrijden richting Miami Beach, weg van het vliegveld. Hij weigert onderweg even te stoppen, waarop de man van het Schotse stel boos tegen hem uitvalt dat dit niet de afspraak is. Onze reisleidster komt haastig tussenbeide, want het lijkt erop dat ze elkaar elk moment letterlijk in de haren kunnen vliegen…

Uiteindelijk stopt de chauffeur de bus bij het Fontainebleau hotel, een hotel dat nog gebruikt is als decor voor een James Bond film. Hier kan het Schotse stel uitstappen. Onze reisleidster helpt hen een taxi te krijgen en dan zijn ze op weg naar het vliegveld!

Het Fontainebleau hotel

Wij rijden door naar ons hotel. Zodra we er zijn, laadt onze chauffeur de koffers uit en rijdt hij meteen weer weg. Zelfs onze reisleidster kijkt even verbaasd, want eigenlijk zou ze met hem mee terug rijden naar Orlando. Ergens vindt ze het niet erg dat ze een nachtje in Miami moet blijven, maar het snelle vertrek van de chauffeur is wel vreemd.

Voordat ik afscheid neem van iedereen en naar mijn kamer ga, probeer ik eerst mijn vervoer naar het vliegveld morgen te regelen. Dit duurt even, want er is maar één concierge en die is druk bezig met een vlucht te controleren voor een ander stel uit onze bus.

Als mijn vervoer geregeld is, neem ik afscheid van de groep. Ik bedank onze reisleidster voor alles dat ze voor ons gedaan en geregeld heeft en voor haar gezelschap. Dan ga ik naar mijn kamer, waar ik overigens niet lang blijf: ik wil nog wel even naar het strand! Het ligt achter ons hotel, maar er komen lijkt even lastig, omdat de toegangspoort bij het zwembad op slot lijkt te zitten.

Het strand achter het hotel

Ik vind echter een andere route en loop een stukje over het strand voor ik iets eet. Daarna loop ik nog even rond, want zwemmen is niet mogelijk: zodra de zon onder is, mag je hier niet meer zwemmen in het hotelzwembad. Ik vind het een beetje vreemd, aangezien het zwembad in Orlando wel tot half twaalf ’s avonds open was.

Ik besluit de tijd die ik heb alvast te gebruiken om mijn koffer in te pakken. Morgen heb ik nog wel tijd (ik vlieg pas om zeven uur ’s avonds), maar ik vind het fijn om al iets gedaan te hebben. Ook regel ik dat ik later uit kan checken, zodat ik ’s ochtends rustig aan kan doen.

Morgen heb ik dus nog ruim een halve dag om lekker van het weer in Miami Beach te genieten en daarna is het terug naar koud en regenachtig Nederland…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 21 & 22 (Miami Beach --> Amsterdam)