Uit in Nederland: Space Expo

Zondag 13 oktober 2024

Omdat ons zoontje een grote fan is van de ruimte en boekjes gelezen heeft over André, het kleine astronautje, bezoeken we vandaag een museum speciaal voor hem: Space Expo in Noordwijk.

Vanaf ons huis is het ongeveer een uur rijden naar Noordwijk, waarbij we het laatste stuk van de rit twijfelen over de instellingen van ons navigatiesysteem. We komen door allerlei dorpjes en zien nog nergens borden, gaan we echt wel goed? Gelukkig blijkt het toch te kloppen en komen we keurig voor tien uur aan bij Space Expo.

Als we binnenkomen, is links de balie, in het midden het winkeltje en rechts een restaurantje met de garderobe en de toiletten. Ook hangen er al informatieborden, met daarop ook de Space Shuttle en de ramp met de Challenger. We bekijken ze even vluchtig, maar gaan dan nog even naar het toilet (waar op de deuren weetjes staan over naar het toilet gaan in de ruimte en waar de prullenbak de vorm van een raket heeft) voor we het museum zelf in gaan.

Bij de balie laten we onze kaartjes scannen. Onze kleine ruimtevaarder krijgt een speurtocht mee. Als hij de vragen goed beantwoord, waarbij papa/mama mag helpen, krijgt hij aan het einde een echt astronautendiploma. Dit wil hij natuurlijk wel!

Via een deur met daarop een afbeelding van heel veel sterren, komen we in een gang met wat fotoborden. Aan de rechterkant zijn kleine ronde raampjes, waarachter je de planeten kunt bekijken. Uiteindelijk komen we uit bij een ronde ruimte, wat het begin van het museum is.

Het museum bestaat eigenlijk uit één grote hal met daarin verschillende stukken. Het eerste stuk links is de cleanroom, waar meer te leren is over satellieten en het ontwerpen van ruimtemissies.

Ruimtemissies worden eerst op aarde getest, zo leren we in de cleanroom (foto van Space Expo)

Vervolgens komen we bij de Sojoez-capsule, de echte capsule waar André Kuipers mee naar de ruimte vloog. Er staat een televisie naast, waar een film over de reis van André getoond wordt, inclusief de landing. Deze film is ook nog op een groot scherm te zien.

De Sojoez-capsule is echt in de ruimte geweest, wat duidelijk te zien is

Naast de Sojoez-capsule wordt meer verteld over waar satellieten voor gebruikt worden. Omdat dit veel lezen is, zijn we hier maar kort. Wel kijken we nog bij de 'lancering' van een raket: onder een groot schaalmodel is een videoscherm op de vloer, waar de lancering op te zien is. Op het moment dat de raket de lucht in gaat, voel je de grond ook trillen. Ons eigen astronautje vindt dit toch wat spannend en wil liever opgetild worden.

Naast de lancering staan nog wat schaalmodellen van raketten. Ook is er één motor van een raket op echte schaal nagemaakt, zodat je door krijgt hoe groot zo'n raket eigenlijk is.

Kijken bij de verschillende raketten en de echte motor (foto van Space Expo)

Wat voor kinderen erg leuk is, is het raketproefje naast de schaalmodellen. Door op een knopje te drukken en dan te wachten, kun je een raket lanceren... en komt hij weer terug in het buisje waar hij uit gelanceerd werd! Ons peutertje vindt dit natuurlijk helemaal geweldig en is er niet bij weg te slaan. Hij lijkt ook geluk te hebben: er was niemand voor ons en als wij lanceren, komt de raket heel hoog. Kinderen die na ons zijn, hebben een raket die wel omhoog gaat, maar lang niet zo ver als die van ons.

3, 2, 1... Lift off!

Het volgende stuk is het ruimtestation ISS, dat helemaal nagebouwd is. Zo kun je ontdekken wat er allemaal aan boord is, inclusief de 'slaapkamer' en natuurlijk het toilet. Voorin het ruimtestation kun je 'naar buiten kijken' via ramen die ook weer exact zijn nagemaakt.

Rondkijken in het ISS

Na het ISS komen we bij de eerste landing op de maan. Hier is ook een 1:1 model van gemaakt.

One small step for man...

Naast het model kun je ervaren hoe een raketlancering voelt. Mijn man probeert het even uit, maar haakt al snel af vanwege de ongemakkelijke houding waarin je moet liggen. Ons astronautje vindt het te spannend en wil niet. Met papa op de maan springen (liggend op een groene vloer op een sleetje, waardoor je extra hoog springt) wil hij dan weer wel.

Springen op de maan!

Er is ook nog een tentoonstelling met spullen die echt de ruimte in zijn geweest, zoals een pak van de Apollo 13 missie en voorbeelden van eten dat mee de ruimte in ging. Hier is ook een maansteen te bewonderen en een echte meteoriet.

Nog even de laatste antwoorden zoeken bij de meteoriet en maansteen...

Het laatste stukje gaat over de ruimterace tussen de VS en de Sovjet-Unie. Een echte spionagesatelliet maakt dit deel helemaal af. Omdat dit ook weer veel lezen is, gaan we vrij snel door naar de filmzaal, waar André Kuipers demonstreert hoe hij zich voorbereidt op een ruimtereis en wat je in de ruimte allemaal kan doen. Er zijn echte beelden uit de ruimte bij, waar André onder andere als Superman langs zweeft en laat zien hoe je je wast in de ruimte. Dit laatste maakt vooral veel indruk bij ons eigen ruimtevaardertje.

André Kuipers heeft er een echte fan bij!

Met mama's hulp heeft hij inmiddels alle vragen beantwoord en krijgt hij dus inderdaad zijn eigen astronautendiploma. Hij is er ontzettend trots op, maar nee, hij wil toch eigenlijk geen echte astronaut worden! Wel heeft hij een leuke ochtend in het museum gehad.

Een echt astronautendiploma!

Over het restaurant kunnen we niet oordelen, daar zijn we niet geweest, maar wel nog even in het winkeltje. Ze hebben wat leuke dingen, maar we vonden het vooral erg prijzig (€30 voor een knutselsetje...). Het parkeren is dan wel weer gratis, dus dat houdt het weer in evenwicht! ;)

Voor liefhebbers van de ruimte en ruimtevaart is dit museum natuurlijk helemaal geweldig. Door de speurtocht worden kinderen ook echt betrokken om meer te weten te komen over satellieten en raketten en alles wat met ruimte te maken heeft. Is het museum ook een aanrader voor jonge kinderen? Ja en nee. Ja als je kleintje gek is op raketten en de ruimte, nee als hij dat niet is. Natuurlijk zijn er wel dingen te zien en uit te proberen, maar er is ook veel informatie om te lezen en ook de Space Train, die naar ESA Estec gaat (de gebouwen van de Europese ruimtevaart), is pas voor kinderen vanaf negen jaar. 

Hoewel onze astronaut pas drieënhalf is, kreeg hij de speurtocht mee voor kinderen vanaf vijf jaar, maar zonder hulp zou het echt onmogelijk zijn geweest om die op te lossen. Wel weer heel leuk voor hem dat hij er een diploma mee kon verdienen!

Op zich is dit museum dus een aanrader, maar kijk goed naar de leeftijd van je kind en wat zijn/haar interesses zijn.

Reisverslag VS 2019: dag 14 - St. Augustine --> Orlando

Zaterdag 17 augustus 2019

Gisteren zijn we teruggekomen in de staat Florida, waar onze reis begon. Vandaag rijden we terug naar de stad waar we twee weken geleden aankwamen – Orlando. Voor het zo ver is, zullen we eerst het Kennedy Space Center bezoeken.

We zijn weer terug in Florida!

We staan rond zeven uur op, douchen, kleden ons aan en pakken alvast de meeste spullen in. Dan verlaten we de hotelkamer voor een ontbijt bij de Denny’s, het restaurant naast het hotel. Tijdens onze hele vakantie hebben we niet één keer in een restaurant ontbeten, dus vandaag vinden we dat het wel een keertje mag. We kiezen allebei een combinatiemenu, maar zorgen wel dat er ook iets gezonds bij zit.

Na een uitstekend ontbijt gaan we terug naar de kamer om de spullen in te pakken, de auto in te laden en uit te checken. Dan beginnen we aan de rit naar het Kennedy Space Center. Het is goed aan te rijden en als we er bijna zijn, zien we zelfs nog schildpadden in de sloot langs de weg.

We parkeren de auto op het grote parkeerterrein van Kennedy Space Center en lopen het laatste stukje naar de ingang. Daar begint onze tocht naar de ruimte. Kennedy Space Center gaat namelijk helemaal over de ruimtevaart: van raketten tot satellieten en van maanlandingen tot space shuttles. Verdeeld over allerlei gebouwen en tentoonstellingen is van alles te zien en te leren over ruimtevaart. Van tijd tot tijd vinden er ook lanceringen plaats: in 2015 had ik het geluk zo’n lancering mee te maken.

De ingang van Kennedy Space Center, vernoemd naar president John F. Kennedy, die veel interesse in ruimtevaart had

Via de rakettentuin en een souvenirwinkel lopen we nu naar Journey to Atlantis: het gebouw dat het verhaal verteld van de space shuttle. Voor het gebouw staat de enorme brandstoftank van de shuttle nagemaakt. Dit geeft een goed beeld van hoe groot de shuttle was.

De nagemaakte brandstoftank

We gaan het gebouw in en komen in een wachtrijtje. Na even gewacht te hebben, mogen we plaatsnemen in een grote zaal met een videoscherm. Op dit videoscherm wordt een film getoond over het ontstaan van de space shuttle. Acteurs spelen het verhaal na: vanaf het idee om een shuttle te maken die vaker dan eens gebruikt kan worden tot het echte bouwen van de shuttle.

Als de film afgelopen is, mogen we doorlopen naar een nieuwe ruimte. Deze ruimte lijkt op een soort 3D-filmruimte: overal om ons heen, met korte tussenposes, zijn videoschermen. Op deze schermen krijgen we de lancering van de eerste space shuttle te zien. Door de vele videoschermen lijkt het alsof je er echt bij bent. Als de shuttle in de film weer landt, beginnen veel mensen (vermoedelijk Amerikanen) te klappen: zo trots zijn ze. Door het 3D-effect van de film merken wij dat wij het zelf ook een bijzonder moment vinden.

Het wordt echter nog meer bijzonder: het scherm aan de voorkant van de zaal gaat ineens omhoog en we staan oog in oog met de echte space shuttle Atlantis. Deze shuttle is meerdere keren de ruimte in geweest, wat ook hier en daar duidelijk te zien is. We lopen om de shuttle heen, maken foto’s en leren meer over de verschillende onderdelen en procedures van de shuttle.

Space Shuttle Atlantis

In een ruimte naast de space shuttle is een ‘attractie’ die ik in 2015 ook gedaan heb: de Shuttle Launch Experience. Hierbij maak je mee hoe een lancering van een space shuttle voelt. Eerst is er een wachtrijtje, dan een introductiefilm, dan weer een wachtruimte en vervolgens mogen we onze ‘shuttle’ in. Het is – voor mij opnieuw – een bijzondere ervaring als je achterover gekanteld wordt en het schudden en trillen voelt. Uiteraard landen we veilig! Mijn man mag dit ook nog zelf regelen: in een ruimte naast de Shuttle Launch Experience staan computers met een programma om zelf de shuttle te laten landen.

Shuttle Launch Experience

Veilig geland!

 We lopen nog verder rond en leren meer over de zes space shuttles die er geweest zijn: de Enterprise (is nooit de ruimte in geweest en is sinds 2012 te zien op een tentoonstelling in New York), de Atlantis (die we zojuist gezien hebben), de Discovery (is te zien op een tentoonstelling in Virginia), de Endeavour (werd later gebouwd, is nu te zien op een tentoonstelling in Californië) en de Challenger en de Columbia. De laatste twee shuttles zijn helaas verongelukt. De Challenger explodeerde in 1986 73 seconden na de lancering, bij de Columbia ging het in 2005 mis toen de shuttle terug naar de aarde kwam. Voor de crew van beide shuttles is een indrukwekkende herdenkingsruimte met persoonlijke attributen van de astronauten.

De twee verongelukte shuttles 

Na dit bijzondere moment komen we weer terug in de realiteit door de souvenirwinkel in te gaan die de uitgang van het gebouw vormt. We kopen nog een paar kleine souvenirs en verlaten dan de winkel. Als we buiten komen, zien we dat het flink geregend heeft, maar gelukkig is het nu weer droog.

Van Journey to Atlantis gaan we naar de wachtrij voor de bustour. Het is een lange rij en door de hitte en het ontbreken van een verkoelend windje is wachten geen gemakkelijke opgave. Uiteindelijk zitten we dan toch in een bus. De chauffeur vertelt ons dat hij helaas niet het volledige tourrondje kan rijden in verband met een onweersbui die in de lucht hangt.

Niet lang na het introductieverhaaltje van de chauffeur vertrekken we. Onderweg kijken we goed naar de kant van de weg, want er wonen hier veel alligators. Helaas zien we er niet één. Wel krijgen we andere bijzondere dingen te zien: de Crawler, het voertuig dat de shuttles naar het lanceringsplatform bracht, en het VAB – het Vehicle Assembly Building. Hier werden de shuttles, en andere raketten, in elkaar gezet. We rijden om het hele gebouw heen, zodat we goed zien hoe groot het is.

Het enorme VAB

Van het VAB gaan we naar het Apollo / Saturn V Center. Dit gebouw besteedt aandacht aan de Apollo-vluchten. In de tuin staat een standbeeld van de drie astronauten die als eersten op de maan kwamen: Buzz Aldrin, Michael Collins en natuurlijk Neil Armstrong.

De eerste astronauten op de maan

We lopen door naar de tribune naast de tuin, die veel gebruikt wordt als er lanceringen zijn. Vandaag zijn er helaas geen lanceringen en als we naar de lucht kijken, zou een geplande lancering sowieso niet door hebben kunnen gaan…

Dreigende lucht bij de lanceerplatforms

Terwijl we nog naar de lucht kijken, beweegt er ineens iets in het water. Vlakbij duikt er een alligator op, die rustig door het water zwemt. Dan duikt hij weer onder en verdwijnt weer uit het zicht.

Kiekeboe!

Na dit grappige moment gaan we het gebouw binnen. We kijken wat rond, delen een snelle lunch en gaan dan terug naar het hoofdgebouw. Ook daar maken we nog wat foto’s voor we richting de parkeerplaats gaan. Het is namelijk de hoogste tijd om naar Orlando te gaan: het eindpunt van onze reis.

De rakettentuin aan het begin

We kunnen tot Orlando goed doorrijden, maar komen dan in een file terecht. Met iets vertraging komen we aan bij de Florida Mall: een enorm groot winkelcentrum. We kijken bij wat winkels, maar besluiten dan toch naar het hotel te gaan. Het is hetzelfde hotel als waar we onze eerste twee vakantienachten doorbrachten, maar we krijgen wel een andere kamer.

Als we onze spullen naar de kamer hebben gebracht, stappen we in de auto om iets te gaan eten. Vanochtend hebben we al bij de Denny’s ontbeten, maar we willen ook graag onze vakantie afsluiten met een avondmaaltijd bij dit restaurant – dit is namelijk een beetje traditie geworden.

De vakantie in stijl afsluiten!

Na het eten gaan we terug naar het hotel om onze koffers te organiseren. Morgen zit onze vakantie er alweer op, maar voor we terug vliegen, gaan we nog wel genieten: we zullen namelijk het waterpark Aquatica bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 & 16

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 20

20 mei 2015: Orlando à Miami Beach

Vandaag zullen we de laatste 450 kilometer afleggen in de bus: we rijden op deze laatste reisdag van Orlando naar Miami Beach.

Omdat er geen ontbijt bij het hotel inbegrepen is deze keer, ontbijt ik op mijn kamer waarna ik naar de bus ga. Vandaag hebben we niet alleen een andere buschauffeur, maar ook een andere bus. Het is een bus van dezelfde maatschappij, alleen is deze iets luxer en schoner. Onze chauffeur voor vandaag komt uit Cuba en geeft duidelijk aan dat hij moet doen wat de chauffeur van de andere bus zegt, want die heeft de leiding.

Rond acht uur vertrekken we. We komen langs het Orlando International Airport en rijden dan door naar het Kennedy Space Center, waar we een lange stop zullen maken. Het Kennedy Space Center, of KSC, gaat helemaal over ruimtevaart. Vroeger werden hier ook de space shuttles gelanceerd. Tegenwoordig zijn er nog steeds raketlanceringen en volgens onze reisleidster zal er vandaag ook eentje zijn. Omdat de lanceringen vaak uitgesteld worden, reken ik nog nergens op.

Het gebouw van de space shuttle Atlantis naast de ingang

Als de bus geparkeerd heeft op het parkeerterrein lopen we braaf achter onze reisleidster aan naar de ingang. Terwijl zij onze kaartjes haalt, waarvoor ze even een tijdje in de rij moet staan, krijgen wij de tijd om rond te kijken.

Bij de ingang van het KSC

Bij de ingang is een fontein gebouwd ter herinnering aan president John F. Kennedy, naar wie het KSC vernoemd is. John F. Kennedy was zeer geinteresseerd in ruimtevaart en wilde graag dat er grote ontwikkelingen, zoals bemande ruimtevluchten, plaats zouden vinden. Helaas heeft hij de echt grote ontwikkelingen niet mee kunnen maken.

De John F. Kennedy fontein

Zodra we onze kaartjes hebben, lopen we naar de ingang. Uiteraard is er een veiligheidscontrole. Daarna volgen we onze reisleidster richting de bus die ons naar het lanceergebied brengt. Het KSC bestaat namelijk uit twee gedeeltes: het hoofdgedeelte met het gebouw van de space shuttle Atlantis, de winkels, de bioscoop en de rakettentuin en het lanceergedeelte met het gebouw van de Apollo raketten en de bankjes om naar de lanceringen te kijken.

Met de bus naar het lanceergedeelte

Met de bus is het nog even een stukje rijden naar het lanceergedeelte. Onderweg rijden we langs water en op diverse plaatsen zien we alligators, die hier veel voorkomen.

Een alligator onderweg

Onderweg komen we ook langs het enorme VAB gebouw, het Vehicle Assembly Building. Hier werden vroeger de space shuttle klaargemaakt voor de lanceringen. Ook nu wordt het gebouw nog gebruikt om raketten voor te bereiden op de lancering. Hoewel het misschien niet zo lijkt, is het gebouw enorm groot: het is 218 meter lang, 158 meter breed en 160 meter hoog…

Het VAB

We rijden door naar het lanceergedeelte en krijgen daar eerst de tijd om rond te kijken in de Apollo hal. Hier hangt een Apollo raket en is veel informatie te vinden over alle Apollo raketvluchten.

In de Apollo hal

Er is afgesproken dat we rond kwart voor elf zullen verzamelen voor de lancering, maar als ik onze reisleidster tegenkom, zegt ze dat ik al naar buiten mag gaan als ik dat wil. Dat doe ik uiteraard, want het begint nu toch wel te kriebelen: misschien ga ik een echte raketlancering meemaken! Ik zoek een plaatsje op één van de bankjes en zie de raket al in de verte staan.

In het midden staat de raket klaar voor de lancering

Via luidsprekers worden we op de hoogte gehouden van de situatie. Er zijn twee mogelijke momenten voor de lancering vandaag, waarvan er eentje over ongeveer een kwartier is. Alles ziet er op het moment goed uit, dus het aftellen kan beginnen. Zou het dan echt gaan gebeuren? Om me heen lijkt de spanning bij de wachtende mensen ook toe te nemen. Een beveiligingsagente blijft echter uiterst kalm en zorgt er goed voor dat niemand voor de bankjes blijft staan en zo het uitzicht wegneemt.

Terwijl het aftellen doorgaat, krijg ik gezelschap van onze reisleidster. Samen kijken we gespannen richting de raket in de verte. Gaan we het echt zien? Gaan we echt een raket de ruimte in zien gaan? Ja, hoor, we gaan het zien: precies om elf uur ontstaan er rookwolken en gaat de raket de lucht in. Het geluid bereikt ons pas later, als de raket al veel hoger is.

De raket wordt gelanceerd!

De raket klimt hoger en hoger, alles lijkt goed te gaan. Het commentaar via de luidsprekers is ook positief, de lancering van deze Atlas 5 raket is geslaagd! De onbemande raket is veilig onderweg naar de ruimte om daar materialen af te leveren voor de U.S. Air Force.

De rookpluim van de raket

Wanneer de raket niet meer te zien is, keren we snel terug richting de bussen. Dit is heel goed geregeld: we worden naar de goede rij gestuurd en zitten al vlug in een bus terug naar het hoofdgedeelte. We lopen meteen door naar het Atlantis gebouw. Er staat echter een lange rij, dus loodst onze reisleidster ons naar binnen via de uitgang.

We lopen door naar de lanceringssimulator. Hier kunnen we ervaren hoe een raketlancering voelt. Na het zien van de lancering is dit natuurlijk extra bijzonder. Het is ook niet eng, vind ik: je zit een tijdje gekanteld en alles om je heen trilt en rammelt. Daarna kom je weer gewoon te zitten en is het net alsof je gewichtloos bent.

Na de simulator krijgen we de tijd om de space shuttle Atlantis te bekijken, die tentoongesteld wordt in het gebouw. Dit is de echte space shuttle, geen nagebouwde: deze shuttle is echt de ruimte in geweest.

De space shuttle Atlantis

Als iedereen rondgekeken heeft, is er nog net tijd om even naar het toilet te gaan voor we ons naar de bus moeten haasten. We hebben geen tijd meer om te eten, want er is een stel in de bus uit Schotland dat vanavond al terug vliegt. Op naar Miami dus! De bus kan echter niet meteen vertrekken, omdat er een vrachtwagen heel vreemd geparkeerd staat. Het kost de chauffeur zeker een paar minuten om de bus uit het parkeervak te krijgen.

Uiteindelijk kunnen we toch gaan rijden. We volgen de weg een stukje langs de Atlantische Oceaan en zien in een flits een paar dolfijnen zwemmen. Vlak daarna krijgen we een enorme stortbui op ons dak, maar die is ook zo weer over.

Hoewel onze reisleidster vraagt of we snel kunnen stoppen om te eten, rijdt onze chauffeur gewoon door naar de afgesproken stopplek, ruim twee uur van het KSC af. Iedereen rammelt inmiddels van de honger, maar ja: we hebben wel een raketlancering mee mogen maken!

Zodra de bus stopt bij het Port St. Lucie Service Plaza langs de Florida’s Turnpike haast iedereen zich naar een restaurantje. Ik haal een broodje en zoek een plekje in de zon om rustig te eten. Helemaal rustig eten wordt het niet, want ik krijg gezelschap van een groepje vogels dat wel heel duidelijk laat blijken dat zij ook wel een stukje brood lusten!

Vanaf Port St. Lucie rijden we door richting Miami. We komen langs plaatsen als Jupiter (waar onder andere Céline Dion een huis heeft), Palm Beach en Fort Lauderdale voor we echt in de buurt van Miami zijn. Het is inmiddels vijf uur en dus spitsuur. We komen dan ook terecht in de file, waarbij het snel duidelijk wordt dat de remmen van de bus het goed doen…

De skyline van Miami vanuit de bus

Onze reisleidster had van tevoren gevraagd of het stel uit Schotland bij het vliegveld afgezet kon worden of anders in de buurt van een bushalte om met de shuttlebus erheen te kunnen gaan. De buschauffeur blijft echter stug doorrijden richting Miami Beach, weg van het vliegveld. Hij weigert onderweg even te stoppen, waarop de man van het Schotse stel boos tegen hem uitvalt dat dit niet de afspraak is. Onze reisleidster komt haastig tussenbeide, want het lijkt erop dat ze elkaar elk moment letterlijk in de haren kunnen vliegen…

Uiteindelijk stopt de chauffeur de bus bij het Fontainebleau hotel, een hotel dat nog gebruikt is als decor voor een James Bond film. Hier kan het Schotse stel uitstappen. Onze reisleidster helpt hen een taxi te krijgen en dan zijn ze op weg naar het vliegveld!

Het Fontainebleau hotel

Wij rijden door naar ons hotel. Zodra we er zijn, laadt onze chauffeur de koffers uit en rijdt hij meteen weer weg. Zelfs onze reisleidster kijkt even verbaasd, want eigenlijk zou ze met hem mee terug rijden naar Orlando. Ergens vindt ze het niet erg dat ze een nachtje in Miami moet blijven, maar het snelle vertrek van de chauffeur is wel vreemd.

Voordat ik afscheid neem van iedereen en naar mijn kamer ga, probeer ik eerst mijn vervoer naar het vliegveld morgen te regelen. Dit duurt even, want er is maar één concierge en die is druk bezig met een vlucht te controleren voor een ander stel uit onze bus.

Als mijn vervoer geregeld is, neem ik afscheid van de groep. Ik bedank onze reisleidster voor alles dat ze voor ons gedaan en geregeld heeft en voor haar gezelschap. Dan ga ik naar mijn kamer, waar ik overigens niet lang blijf: ik wil nog wel even naar het strand! Het ligt achter ons hotel, maar er komen lijkt even lastig, omdat de toegangspoort bij het zwembad op slot lijkt te zitten.

Het strand achter het hotel

Ik vind echter een andere route en loop een stukje over het strand voor ik iets eet. Daarna loop ik nog even rond, want zwemmen is niet mogelijk: zodra de zon onder is, mag je hier niet meer zwemmen in het hotelzwembad. Ik vind het een beetje vreemd, aangezien het zwembad in Orlando wel tot half twaalf ’s avonds open was.

Ik besluit de tijd die ik heb alvast te gebruiken om mijn koffer in te pakken. Morgen heb ik nog wel tijd (ik vlieg pas om zeven uur ’s avonds), maar ik vind het fijn om al iets gedaan te hebben. Ook regel ik dat ik later uit kan checken, zodat ik ’s ochtends rustig aan kan doen.

Morgen heb ik dus nog ruim een halve dag om lekker van het weer in Miami Beach te genieten en daarna is het terug naar koud en regenachtig Nederland…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 21 & 22 (Miami Beach --> Amsterdam)