Posts tonen met het label kustroute. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kustroute. Alle posts tonen

zaterdag 18 januari 2020

Reisverslag Belfast 2019: dag 4

Zondag 29 december 2019

De afgelopen dagen hebben we vooral de stad Belfast verkend. Vandaag zal een heel andere dag worden: we gaan met een bus langs de kust van Noord-Ierland naar de Giant’s Causeway. Dit is een bekende rotsformatie die waarschijnlijk ontstaan is door een vulkaanuitbarsting en sinds 1986 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat.

Omdat de bus om half tien vertrekt, moeten we vroeg op. Rond half negen verlaten we het hotel met als plan een bus te nemen naar het centrum en daar over te stappen op een andere bus. Helaas blijkt de eerste bus bij de halte waar wij staan alleen passagiers af te zetten en geen nieuwe mee te nemen. Dit betekent dat we in hoog tempo moeten lopen om de volgende bus alsnog te halen. Gelukkig lukt dit.

Vanaf de tweede halte is het nog maar een klein stukje naar de plaats waar de bustocht begint. Er staat al een lange bus klaar en als we ons aangemeld hebben, zoeken we een plaatsje.

Ruim na half tien, vanwege wat verlate passagiers, vertrekken we. Eerst halen we nog wat passagiers op in de stad, dan rijden we richting de kust. De eerste stop is vrij snel: we kunnen even bij Carrickfergus Castle kijken en van het toilet gebruik maken, aangezien de volgende stop pas over twee uur is.

Carrickfergus Castle (in de steigers)

De tocht gaat verder langs de kust. We zien mooie kliffen en in de verte kunnen we zelfs de Mull of Kintyre zien, wat Schotland al is. Ook rijden we door en langs wat kleine kustdorpjes.

Onderweg in de bus met in de verte de Mull of Kintyre

Uiteindelijk stoppen we bij de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Dit is een touwbrug van een klif naar een klein eilandje. Om de brug over te mogen, moet je betalen, maar je kunt ook langs de klif wandelen en de brug zien.

Carrick-a-Rede Rope Bridge

Het is een flinke wandeling langs de klif, ook vanwege de wind die er staat. We worden wel getrakteerd op een mooi uitzicht en in het water onder ons spotten we zelfs een paar dolfijnen.

De klifwandeling (waar links bovenin de foto mensen te zien zijn, loopt het pad waar we overheen liepen)

Het grijze vlekje rechts onderin is één van de dolfijnen

We lopen door tot het uitkijkpunt bij de brug en maken enkele foto’s voor we terug lopen. Een kleine tien minuten gaat de bus verder, hoewel nog niet alle passagiers terug aan boord zijn. De buschauffeur heeft echter meerdere keren gezegd dat je op tijd terug moet zijn. Ben je dat niet, dan moet je met een taxi naar het volgende stoppunt.

Nog even genieten van het uitzicht langs de klif

Het volgende stoppunt is een restaurantje vlakbij de Giant’s Causeway. We zijn blij dat we zelf brood mee hebben genomen, want de maaltijden zien er niet echt smakelijk uit. Het valt ons ook op dat veel mensen niet hun hele bord leeg eten.

Vlak voor we weer zullen vertrekken, arriveert er een taxi met de passagiers die te laat waren. Ze gaan snel de bus in, want ze willen duidelijk niet nog een keer te laat zijn!

Een paar minuten later vertrekken we naar de Giant’s Causeway. We worden bovenaan de klif afgezet en moeten het laatste stukje lopen. Het eerste stukje is wel mooi (wat kliffen en donkere rotsen), maar eigenlijk hadden we op iets mooiers gerekend. Onze ouders besluiten niet verder te gaan, ook omdat het pad erg steil omlaag loopt, maar mijn man en ik zijn toch nieuwsgierig of dit alles is.

Bovenaan de klif

We lopen door en komen dan bij de ‘echte’ Giant’s Causeway: een deel met bijzondere rotsen die op trappetjes lijken. De stenen zijn bijna allemaal perfect rond en plat, wat een heel bijzonder beeld geeft. We zijn in ieder geval blij dat we doorgelopen zijn!

De trappen van de Giant's Causeway

Zo zijn de vormen van de stenen goed te zien. Bijna de hele Giant's Causeway heeft dit soort stenen.

Als we flink wat foto’s gemaakt hebben, wandelen we terug naar boven. We hebben nog wat tijd voor we weer bij de bus moeten verzamelen, dus maken we nog gebruik van het toilet en kijken we boven even rond. De bus is keurig op tijd en we stappen in voor de laatste halte voor we terug naar Belfast gaan. De bus vertrekt een paar minuten later dan gepland, maar moet na een kort stukje rijden toch keren: er zijn een paar passagiers te laat en die kunnen geen taxi nemen naar de volgende stop. De chauffeur mort enigszins, maar keert de bus en haalt ze alsnog op.

Het land in de verte (waar de lichtjes branden) is Ierland al

Nu kunnen we wel doorrijden naar de laatste stop: de Dark Hedges. Dit laantje met aan beide kanten dicht op elkaar gegroeide bomen is gebruikt in de televisieserie Game of Thrones. Het is nu echter helemaal donker, waardoor het echt de Dark Hedges zijn. We lopen erheen, maar gaan ook snel weer terug.

Vanaf de Dark Hedges rijden we via de snelweg terug naar Belfast, waar we rond zeven uur aankomen in het centrum. We kijken nogmaals bij het Mexicaanse restaurant van gisteren, maar ook vanavond is er geen plaats. Daarom gaan we terug naar het hotel, waar we in het restaurant van ons laatste diner van de vakantie genieten. Morgen hebben we nog even in de stad, maar dan moeten we helaas alweer terug naar huis.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5



woensdag 28 september 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 20

Vrijdag 29 juli 2016: San Francisco --> San Simeon

Na de rustdag van gisteren staat er vandaag weer een flinke rit op het programma. We rijden langs de kust van San Francisco naar San Simeon, in totaal ruim tweehonderd mijl met een verwachte reistijd van meer dan vier uur.

Zoals gewoonlijk staan we vroeg op. Na het ochtendritueel van douchen, aankleden en inpakken lopen we naar een klein restaurantje iets verderop in de straat voor het ontbijt. Het smaakt allemaal prima en met volle maag keren we terug om de auto in te laden.

Tegen half tien vertrekken we bij het hotel. De bedoeling is dat we San Francisco verlaten en richting de snelweg gaan. Dit blijkt even lastig, want er zijn veel éénrichtingsstraten waar ons navigatiesysteem geen rekening mee houdt. Gelukkig kunnen we ergens keren en dan zijn we binnen een paar minuten de stad uit.

We rijden ongeveer een uur voor we onze eerste stop maken. Vervolgens gaan we verder richting het plaatsje Monterey, waar we tanken en wat broodjes kopen om straks als lunch op te eten.

Vanaf het plaatsje Monterey rijden we naar het begin van de bekende 17 mile drive, een route van ongeveer 17 mijl langs de kust. Het is een route waarvoor je moet betalen, al is het geen nationaal park. Wel krijg je een boekje met informatie over de route en stoppunten.

Onze eerste stop maken wij bij punt 9, waar we al goed de oceaan kunnen zien. Als we uitstappen voor foto’s merken we dat het erg fris is, want er staat veel wind en het is mistig.

Uitzicht op de oceaan

We trotseren de frisheid en eten bij een picknickbankje onze broodjes op, terwijl we uitkijken over de oceaan. In de verte kunnen we al de rots zien met vogels en zeeleeuwen.

In de verte ligt de rots met zeeleeuwen en vogels

Als we uitgegeten zijn, gaan we met de auto naar punt 10. Hier kunnen we de rots nog beter zien. Allerlei vogels gebruiken de rots als thuisbasis, net als zeeleeuwen en enkele zeehonden.

De rots met vogels en zeeleeuwen van dichtbij

Behalve vogels en zeeleeuwen zien we op en rondom het strand nog meer dieren, zoals eekhoorns en pelikanen.

Een pelikaan bij het water

We rijden weer verder langs de kust met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant het Del Monte Forest, dat er door de mist erg mysterieus uitziet.

Het mysterieuze Del Monte Forest

Onze laatste stop langs de 17 mile drive maken we bij de beroemde Lone Cypress: een eenzame cipresboom op een rots. De boom staat er al jaren, maar niemand weet hoe hij daar in zijn eentje is gekomen (al lijkt hij op de foto niet echt eenzaam…).

De Lone Cypress

Vanaf de Lone Cypress rijden we door naar het eindpunt: het schattige plaatsje Carmel, waar Clint Eastwood burgemeester van is geweest. Aan het einde van het dorpje stoppen we nog heel even bij een General Store met Engelse telefooncellen.

Carmel

Na deze stop hebben we nog een flink eind af te leggen richting San Simeon. We rijden over de Big Sur 1 snelweg, de bekendste route langs de kust. Onderweg worden we getrakteerd op een hoge brug, mist en heel veel haarspeldbochten. Erg fijn rijden is het niet, ook door toeristen die midden in een bocht gaan stilstaan om foto’s te maken…

Op een klein stukje voor San Simeon wordt de weg eindelijk iets rechter. We zien op het strand nog enorme ‘elephant seals’ (heel grote zeeleeuwen) liggen, maar ons hotel ligt helaas te ver weg om terug te kunnen lopen voor foto’s. Wel kunnen we foto’s maken van een oceaan iets minder in de mist, want het weer is aardig opgeklaard.

Uitzicht bij het hotel

Vanwege het weer genieten we lekker even van het zonnetje op het dakterras van het hotel voor we de weg oversteken en een restaurant opzoeken voor het avondeten. Na een heerlijke maaltijd lopen we nog even langs het strand. Voor zwemmen is het helaas te koud, maar we durven wel met onze handen en voeten in het water.

Even poseren bij de oceaan

Terug bij het hotel proberen het water van het zwembad, maar dat blijkt al net zo koud als de oceaan. We gaan dan ook vrij snel terug naar de kamer, waar we nog even buiten zitten en de route bepalen voor morgen, onze laatste reisdag. We willen heel graag nog naar Hollywood voor we naar ons laatste hotel in Los Angeles gaan.


Tot morgen!

Lees verder: Dag 21 (San Simeon --> Los Angeles)