Reisverslag zomer 2026: Frankrijk - Village de la Guyonnière dag 4

Dinsdag 28 juli 2026
 
Vandaag belooft een warme dag te worden, daarom willen we er graag van profiteren door naar het strand te gaan. In de buurt zijn verschillende stranden, waarvan een aantal in de welkomstgids van de camping aangeraden worden. Reviews op internet geven echter ook wat andere informatie. Per toeval zijn we een strand tegengekomen in de buurt van Parc des Dunes, waar we gisteren waren, dus daar willen we vandaag heen.
 
Na het gebruikelijke ochtendritueel en wat heisa rondom het autostoeltje van ons zoontje (tijdens de rit naar deze camping had hij iets laten vallen, wat onder zijn stoel terecht gekomen was en de stoel nu klem zette…), rijden we richting Brem sur Mer. Vreemd genoeg stuurt Google ons een andere kant op dan we gisteren reden. Verwachtend dat het een kortere route zal zijn, volgen we het braaf, maar uiteindelijk komen we uit bij een waterzuiveringsbedrijf… Bordjes onderweg zijn niet altijd helemaal duidelijk, maar na lang zoeken komen we dan toch uit bij Plage des Dunes.

Onderweg kwamen we wel, net als gisteren, door dit kleurrijke dorpje

 
Het blijkt een populair surfstrand te zijn met diverse surfscholen die lessen aanbieden. We zien de ene na de andere groep in wetsuits het water ingaan of verzamelen bij de op het droge geplaatste surfplanken.

Het is al druk op het strand, vooral met surfers

Wij zoeken een plekje in het zand om onze spullen neer te leggen en beginnen rustig met wat kanalen graven. Uiteindelijk moet toch de oceaan uitgeprobeerd worden. Een kleine tip: niet doen! Het is net alsof je in een bak met ijsklontjes stapt, zo koud is het water. We proberen nog door te zetten, maar het is echt gewoon te koud.

Het bewijs: we hebben het water geprobeerd!

 
Verderop zijn nog wat ‘eilandjes’ met rotsen en ondiepe poeltjes. Hier zijn veel kleine krabbetjes te zien, waar ook druk op gevist wordt.

Bij deze 'eilandjes' wordt druk gevist op krabbetjes

 
Na lunchtijd houden we het voor gezien. Het water is te koud om te zwemmen, zeker met een kleuter van vijf, en op het zand is het te warm om te zitten. We rijden terug naar de camping, waar we snel het zwembad in duiken, dat gelukkig weer open is na het incident van gisteren.

Dag, strand, het was leuk je gezien te hebben!

 
Rond half drie gaan we terug, aangezien er om drie uur een activiteit is voor de hele familie: De Grote Ontsnapping. Ik ga er samen met ons zoontje heen, waar we als opdracht krijgen een ‘pakketje’ de camping af te smokkelen door een zescijferige code te zoeken. We krijgen een plattegrondje mee, waarop een aantal koffertjes staan. Ik denk – heel dom – dat daar de opdrachten zullen zijn, dus we lopen naar de eerste. Dit blijkt echter de zogenaamde politie te zijn, waardoor we een tijdstraf krijgen. Als tip krijgen we wel om naar de Miniclub te gaan.
 
Zodra onze straftijd voorbij is, doen we dat. Hoe we echter ook zoeken, waar we ook kijken, we zien niks. Op de plattegrond staat nog een drie en een telefoon, een beetje op de plek van de receptie. We proberen het daar, maar de vriendelijke receptioniste weet van niks. Daarom besluiten we maar terug te gaan naar het beginpunt, want op deze manier heb ik er geen zin in om in de hitte met een klein jochie rond te sjouwen. Bij het beginpunt willen ze ons wel een tip geven en verbazingwekkend genoeg wil onze kleine speurder verder. We moeten nog maar eens goed kijken bij de picknicktafel van de Miniclub en goed kijken op de kaart om een cijfer te ontdekken.
 
Op de kaart zien we een 3 en – met moeite – een 8 staan: we moeten naar plekje 38. We lopen snel naar de Miniclub, waar inderdaad onderop de picknicktafel een QR-code geplakt is. Als we die scannen, krijgen we een amateuristisch filmpje te zien met de twee ‘agenten’ die we moeten mijden, waar we natuurlijk al achter waren. We haasten ons naar plekje 38, wat een kampeerplek blijkt te zijn. We kijken overal rondom de plek, maar de plek zelf gaan we natuurlijk niet verder onderzoeken, want daar verblijven mensen. Blijkbaar hadden we dat wel moeten doen, want daar had een sudoku moeten liggen die ons een aanwijzing zou geven voor de tweede plek.
 
Teleurgesteld leveren we de spullen weer in, al vindt zoonlief het wel leuk dat hij het ‘pakketje’ (een kartonnen doosje met steentjes erin) mag houden.
 
Oververhit gaan we terug naar de caravan, waar we snel wat drinken en douchen om wat af te koelen. Na het eten duiken we ook snel het zwembad nog even in, waar het gelukkig al iets rustiger is dan vanmiddag. Ook de avond houden we rustig: even geen minidisco, maar lekker op tijd naar bed om uit te rusten. Morgen gaan we namelijk naar een waterpark, dus daar is wel energie voor nodig!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 2

Maandag 2 mei
 
Na alle hectiek en stress van gisteren hebben we alle drie op zich goed geslapen. Ons mannetje is ondanks de vermoeiende dag van gisteren vroeg wakker: om half zeven laat hij weten dat hij wel zin heeft om uit bed te komen. Buiten is het dan nog niet heel licht, de zon begint pas net een beetje op te komen.
 
Als hij even op ons bed gespeeld heeft (voorzichtig, want ons bed bestaat uit twee tegen elkaar aangeschoven eenpersoonsbedden), kleden we hem aan. Met behulp van een wandeltuigje zetten we hem op een stoel, zodat hij kan ontbijten. Dit werkt prima, we kunnen alle drie lekker ontbijten. Alle vier moet ik eigenlijk zeggen, want er loopt een mier op tafel…
 
Na het ontbijt laten we even wat uitgebreider aan het thuisfront weten hoe de reis en aankomst waren. Ook ruimen we wat op, aangezien we gisteravond de koffers zo in de woonkamer neergezet hebben en dit best wel wat ruimte in beslag neemt. Omdat we in een voordeelappartement verblijven, is het niet extreem groot: de woonkamer met het keukenblok en een zitgedeelte, een slaapkamer en een badkamer met douchecabine. Wel hebben we een balkon.
Ons mannetje speelt intussen lekker met zijn speeltjes tot hij moe wordt. We leggen hem op bed, waar hij prompt in tranen uitbarst. Na een tijdje valt hij dan toch in slaap.

De woonkamer met het zitgedeelte en rechts (niet zichtbaar) het keukenblok

 
Ik loop snel naar de receptie om te vragen hoe het zit met onze van tevoren geregelde autohuur. Dit is geen probleem, we moeten gewoon om tien uur bij de receptie zijn. Ik ga snel terug, want voor we weer terug moeten zijn, moet ons mannetje nog zijn fruithapje. Hij krijgt een banaan van de boodschappen die ik gisteravond nog snel heb gehaald en smikkelt het met smaak op (en smeert ook nog even twee plakjes over de vloer uit…).
 
Iets voor tienen pakken we onze spullen en gaan we naar de receptie. Een paar minuten later komt de dame van het verhuurbedrijf. We regelen de papieren en ze vertelt ons waar de auto staat. Als alles helemaal rond is, gaan we de auto zoeken. We weten alleen dat hij verderop in de straat staat en dat het een zwarte Seat Ibiza is. Met dank aan de autosleutel kunnen we hem vinden. We proberen eerst het autostoeltje te installeren, wat nog best een klus is. Pas na een flinke tijd proberen zit het vast en kunnen we vertrekken.
 

Onze auto voor de komende vier dagen

Met behulp van Google Maps, aangezien het navigatiesysteem van de auto nog even lastig is, rijden we naar de Lidl om uitgebreider boodschappen te doen. Ons kleine mannetje zit prinsheerlijk in het winkelwagentje en weet de caissière alweer voor zich te winnen met zijn schattigste lachje, net als de Spaanse oudere meneer in de parkeergarage. Het is en blijft een kleine charmeur!
 
Met de boodschappen gaan we terug naar het appartement, waar we lunchen. Vervolgens is het tijd voor een middagdutje. Zodra hij in bed gelegd wordt, begint meneer weer te brullen. Na een tijdje lijkt hij dan toch te accepteren dat hij in een ander bedje ligt en moet gaan slapen, want het wordt langzaam stil.
 
Een ruim uur later wordt hij weer wakker voor zijn fruithapje. Na het hapje besluiten we naar de boulevard van Puerto del Carmen te wandelen. Het is niet heel ver lopen vanaf het appartement, alleen loopt de weg wel schuin af. Nu is dat nog prima, maar we weten dat we straks ook weer terug omhoog mogen!

De straat naar het hotel toe

Bij de boulevard aangekomen, lopen we eerst het strand op, waar we ons kleine mannetje kennis laten maken met de oceaan. Hij vindt het maar niks!
 

"Wat is dat? Ik wil dit niet!"

We zoeken weer droge grond op door bij de vele souvenirwinkeltjes te kijken. Vervolgens gaan we snel terug naar het appartement, aangezien ons mannetje niet goed tegen de hitte lijkt te kunnen. We geven hem snel zijn beker water en hij knapt gelukkig weer op.

De boulevard van Puerto del Carmen met souvenirwinkeltjes en restaurants

 
Als hij genoeg bijgekomen is, trekken we onze zwemkleding aan en gaan we naar de waterspeeltuin. Thuis is ons mannetje een echte waterrat (hij zit op babyzwemles), maar bij de kleinste spettertjes begint hij te huilen. Langzaam begint hij toch een beetje te wennen en uiteindelijk durft hij zelfs iets dichter bij de waterstralen te komen.

Voorzichtig op onderzoek uit...

Na een tijdje gezeten en gespetterd te hebben, lopen we naar de supermarkt van het hotel voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar ons appartement, waar we op het balkon genieten van de zon (en het ijsje!). Als mijn man vervolgens aan het eten wil beginnen, ontdekken we dat we geen olie hebben om te bakken, dus gaat hij nog snel naar de supermarkt. Vervolgens kan het koken beginnen! Het is even wennen aan de twee kleine pitten en de beperkte keuze in pannen, maar uiteindelijk staat er een maaltijd op tafel die nog best smaakt ook.
 
Als alles op is, gaan we nog even naar buiten voor een avondwandeling. Bij de supermarkt om de hoek halen we nog wat schoonmaakdoekjes en -spullen, aangezien de mierenplaag in het appartement steeds groter lijkt te worden. We melden het bij de receptie, maar omdat ze moeten sprayen tegen ongedierte, kan dat beter op een ander moment. Na even overlegd te hebben, besluiten we het niet te doen: we weten niet hoe lang de spray blijft hangen en hoe ons kleine mannetje er op reageert.
 
Terug in het appartement is het bedtijd voor ons mannetje. We volgen hetzelfde ritueel als thuis, maar toch is het weer brullen. Na een tijdje overwint de vermoeidheid echter en valt hij in slaap. Wij ruimen intussen het appartement op en vegen even goed, zodat de mieren hopelijk begrijpen dat er hier niets meer te halen valt. Of het gaat helpen? We zullen het zien!

Nog even heerlijk buiten zitten op het balkon met dit uitzicht tot het bedtijd is!

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 20

Vrijdag 29 juli 2016: San Francisco --> San Simeon

Na de rustdag van gisteren staat er vandaag weer een flinke rit op het programma. We rijden langs de kust van San Francisco naar San Simeon, in totaal ruim tweehonderd mijl met een verwachte reistijd van meer dan vier uur.

Zoals gewoonlijk staan we vroeg op. Na het ochtendritueel van douchen, aankleden en inpakken lopen we naar een klein restaurantje iets verderop in de straat voor het ontbijt. Het smaakt allemaal prima en met volle maag keren we terug om de auto in te laden.

Tegen half tien vertrekken we bij het hotel. De bedoeling is dat we San Francisco verlaten en richting de snelweg gaan. Dit blijkt even lastig, want er zijn veel éénrichtingsstraten waar ons navigatiesysteem geen rekening mee houdt. Gelukkig kunnen we ergens keren en dan zijn we binnen een paar minuten de stad uit.

We rijden ongeveer een uur voor we onze eerste stop maken. Vervolgens gaan we verder richting het plaatsje Monterey, waar we tanken en wat broodjes kopen om straks als lunch op te eten.

Vanaf het plaatsje Monterey rijden we naar het begin van de bekende 17 mile drive, een route van ongeveer 17 mijl langs de kust. Het is een route waarvoor je moet betalen, al is het geen nationaal park. Wel krijg je een boekje met informatie over de route en stoppunten.

Onze eerste stop maken wij bij punt 9, waar we al goed de oceaan kunnen zien. Als we uitstappen voor foto’s merken we dat het erg fris is, want er staat veel wind en het is mistig.

Uitzicht op de oceaan

We trotseren de frisheid en eten bij een picknickbankje onze broodjes op, terwijl we uitkijken over de oceaan. In de verte kunnen we al de rots zien met vogels en zeeleeuwen.

In de verte ligt de rots met zeeleeuwen en vogels

Als we uitgegeten zijn, gaan we met de auto naar punt 10. Hier kunnen we de rots nog beter zien. Allerlei vogels gebruiken de rots als thuisbasis, net als zeeleeuwen en enkele zeehonden.

De rots met vogels en zeeleeuwen van dichtbij

Behalve vogels en zeeleeuwen zien we op en rondom het strand nog meer dieren, zoals eekhoorns en pelikanen.

Een pelikaan bij het water

We rijden weer verder langs de kust met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant het Del Monte Forest, dat er door de mist erg mysterieus uitziet.

Het mysterieuze Del Monte Forest

Onze laatste stop langs de 17 mile drive maken we bij de beroemde Lone Cypress: een eenzame cipresboom op een rots. De boom staat er al jaren, maar niemand weet hoe hij daar in zijn eentje is gekomen (al lijkt hij op de foto niet echt eenzaam…).

De Lone Cypress

Vanaf de Lone Cypress rijden we door naar het eindpunt: het schattige plaatsje Carmel, waar Clint Eastwood burgemeester van is geweest. Aan het einde van het dorpje stoppen we nog heel even bij een General Store met Engelse telefooncellen.

Carmel

Na deze stop hebben we nog een flink eind af te leggen richting San Simeon. We rijden over de Big Sur 1 snelweg, de bekendste route langs de kust. Onderweg worden we getrakteerd op een hoge brug, mist en heel veel haarspeldbochten. Erg fijn rijden is het niet, ook door toeristen die midden in een bocht gaan stilstaan om foto’s te maken…

Op een klein stukje voor San Simeon wordt de weg eindelijk iets rechter. We zien op het strand nog enorme ‘elephant seals’ (heel grote zeeleeuwen) liggen, maar ons hotel ligt helaas te ver weg om terug te kunnen lopen voor foto’s. Wel kunnen we foto’s maken van een oceaan iets minder in de mist, want het weer is aardig opgeklaard.

Uitzicht bij het hotel

Vanwege het weer genieten we lekker even van het zonnetje op het dakterras van het hotel voor we de weg oversteken en een restaurant opzoeken voor het avondeten. Na een heerlijke maaltijd lopen we nog even langs het strand. Voor zwemmen is het helaas te koud, maar we durven wel met onze handen en voeten in het water.

Even poseren bij de oceaan

Terug bij het hotel proberen het water van het zwembad, maar dat blijkt al net zo koud als de oceaan. We gaan dan ook vrij snel terug naar de kamer, waar we nog even buiten zitten en de route bepalen voor morgen, onze laatste reisdag. We willen heel graag nog naar Hollywood voor we naar ons laatste hotel in Los Angeles gaan.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 21 (San Simeon --> Los Angeles)