Reisverslag Lanzarote 2022: dag 7

Zaterdag 7 mei
 
Onze één na laatste dag op Lanzarote begint als gebruikelijk: rond zeven uur opstaan, ontbijten, douchen en aankleden. Mijn man neemt ons kleine mannetje even mee voor een wandeling, waardoor meneer pas later zijn bedje in gaat. Hij is nog helemaal hyper en valt pas vlak voor tien uur in slaap. Hierdoor krijgt hij ook later zijn fruithapje en besluiten we maar om brood mee te nemen, want we willen nog een keer naar het strand.

Terwijl we brood klaar maken en spullen verzamelen, horen we al luide muziek. Het zijn wat disco-klassiekers en ook de YMCA komt voorbij. Als we later richting het strand lopen, ontdekken we dat de muziek van een pleintje komt. Hier wordt door een groepje druk buiten gesport met boksbewegingen en veel springen. Maar of je nu zo lekker fanatiek kunt sporten op de YMCA?

Omdat we later zijn dan gisteren zijn de meeste plekken in de schaduw al bezet. We hebben weer hetzelfde strand gekozen als gisteren, maar we vinden gelukkig nog een stukje schaduw bij de rotsen en leggen hier onze handdoek neer. Aan ons zoontje geven we de speeltjes die we gisteren gekregen hebben. Het duurt heel even voor hij doorheeft wat hij ermee kan, maar dan begint hij heerlijk te spelen. Hij is er zo druk mee dat hij nauwelijks interesse heeft in zijn boterham... al kan dat ook komen doordat alles alweer onder het zand zit.

Ik besluit intussen heldhaftig te doen en het water in te gaan. Eerlijk is eerlijk: als je er eenmaal doorheen bent, is het water best lekker. En je koelt er heerlijk van af! We nemen onze kleine waterheld ook nog even mee en weten te bereiken dat zitten op het natte zand al prima is. Wat druppels op zijn tenen is echt nog een stap te ver.

Het bewijs: in het water geweest!

Uiteindelijk gaan we terug naar onze handdoek en pakken we onze spullen in. We lopen terug naar het hotel, waar we ons zandmonstertje eerst even onder de douche zetten. Opnieuw is het brullen, maar opnieuw heeft hij geen keus: het zand zit tot in zijn oren!

Na de douche leggen we hem op bed, maar meneer heeft meer zin in een feestje. Pas na nog een schone luier geeft hij toe aan zijn vermoeidheid en slaapt hij tot na vier uur.

Als hij weer wakker is, doen we nog even een fruithapje voor we ons omkleden en naar het zwembad gaan. Meneer pruttelt een beetje als ik hem meeneem het grote bad in, maar als ik hem op de kant zet, wiebelt hij zichzelf toch ook weer terug het water in.

"Ik wil wel, maar het is ook spannend, maar dan toch maar erin of toch op de kant of..."

Na nog een ijsje van de supermarkt van het hotel gaan we naar de waterspeeltuin. We geven ons mannetje een bal om mee te spelen en laten hem een beetje rondkruipen. Het water van de speeltoestellen wordt ineens echter wat minder. Na een paar minuten gaat het zelfs helemaal uit. Ons heldje op sokken vindt het prima: hij begint nu echt rond te kruipen. We zien vrij snel iemand van de technische dienst en begrijpen dat het water niet zomaar uit is gegaan. Hij geeft ons echter een seintje als het water weer bijna aan gaat, zodat we niet ineens een enorme straal over ons heen krijgen. We verwachten dat ons mannetje nu weer gaat zitten kijken, maar hij verbaast ons weer eens door lekker rond te blijven kruipen.

Jippie, lekker spelen met zonder water!

Omdat hij zich zo vermaakt, zijn we pas na half zes terug in het appartement. We maken snel iets te eten klaar en eten op het balkon in de heerlijk warme avondzon. We zijn pas om kwart voor zeven klaar met eten, wat normaal gesproken al bedtijd is. We laten ons zoontje nog maar heel even opblijven om zijn eten te laten zakken, hij kan per slot van rekening morgen nog uitslapen! Iets voor half acht ligt hij uiteindelijk in zijn bedje. Ik zoek snel Internetverbinding op mijn iPad, want vanavond is de finale van Heel Holland Bakt in Nederland! Het kost me heel wat van mijn Internetbundel (de Wifi van het appartement kiest er precies nu voor om niet goed te werken), maar ik kan gelukkig zien wie de winnaar wordt.

Na de finale zitten we nog even op het balkon en in de woonkamer, denkend aan morgen. Dan is het alweer onze laatste dag hier: om kwart over zeven vliegen we terug. 

Nog één keer 's avonds op het balkon...

We zijn een klein beetje bang voor de terugvlucht na alles wat er rondom de heenvlucht gebeurd is. We weten al dat we niet met een toestel van TUI vliegen, maar met een toestel van Wamos Air. Of wordt het toch weer Euro Atlantic Air (laten we hopen van niet!)? We zullen het morgen zien!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 6

Vrijdag 6 mei
 
Aangezien de karaoke van gisteravond tot laat doorging, hopen we vandaag een beetje uit te slapen. Natuurlijk gebeurt dat niet: ons wekkertje is keurig om zeven uur wakker. Ergens is dat ook maar goed, want om acht uur zal de mevrouw van het autoverhuurbedrijf bij de receptie zijn om de sleutel op te halen.

Goedemorgen!

We kleden ons daarom snel aan, ontbijten en lopen dan naar de receptie. We vragen ook meteen of het mogelijk is om zondag een late checkout te doen. Dit hadden we bij het inchecken al gevraagd, maar pas twee dagen van tevoren zouden ze dit kunnen bevestigen. Het is gelukkig geen probleem, waardoor we heel blij zijn. We vliegen zondag namelijk pas om kwart over zeven terug en dan is het fijn als ons mannetje op de dag nog even kan slapen.

Wat minder fijn is, is dat de vrouw van het verhuurbedrijf er om vijf voor half negen nog steeds niet is. We vragen het na bij de receptie en we mogen de sleutel daar afgeven. De receptioniste zal ervoor zorgen dat de sleutel terugkomt bij het verhuurbedrijf.

Als we haar bedankt hebben, gaan we terug naar het appartement. Ons zoontje gaat na een spelletje 'bowlen' naar bed, wij gaan mijn rugzak te lijf, waarvan een vak ineens vol met mieren blijkt te zitten. De mierenplaag was dus toch niet verslagen!

Een nieuwe kampioen in wording?

Nadat onze dreumes weer wakker geworden is, wat gespeeld heeft en een fruithapje op heeft, pakken we onze spullen in en lopen we naar de boulevard van Puerto del Carmen. We lopen eerst een stukje naar links, maar op een restaurant na dat 'Goofy Burger' heet, zien we niets interessants.

We keren om en lopen aan de overkant van de straat, langs het strand, terug. Bij paal 11 gaan we naar het strand zelf toe. Hier is namelijk een schuin aflopend pad, zodat de buggy nog een stukje mee kan. Na een paar meter wordt het echter toch onze zoon dragen en de buggy door het zand slepen. We zoeken een stukje met nog wat schaduw bij de rotsen en installeren ons hier.

Bijna zoals gebruikelijk hier vindt ons mannetje het weer heel spannend. Hij zit op de handdoek en lijkt niet te durven bewegen. Uiteindelijk ontdekt hij dan toch dat het zand niet zo heel gevaarlijk is en gaat een beetje staan. Van het water wil hij nog steeds niets weten, alleen kijken is genoeg voor hem! We begrijpen het wel, want het water heeft nog niet een heel aangename temperatuur.

"Ik zit hier wel best!"

Omdat het tegen lunchtijd loopt, pakken we onze spullen in en gaan we terug naar onze straat. Aan het begin zit een Market Café, waar we een broodje voor de lunch willen halen. Het is er echter zo druk en chaotisch dat we doorlopen naar de supermarkt naast ons hotel en daar een broodje halen. Ook halen we een nieuw pak melk, aangezien de fles die we hadden ineens vol met ijs bleek te zitten...

Na de lunch leggen we ons slaapkoppie op bed en willen wij lekker op het balkon gaan zitten. Het is echter zo warm dat we ook regelmatig naar binnen gaan. Daarnaast blijven we maar zonnebrand smeren als we weer naar buiten gaan, want de zonkracht is niet mis! Als ons mannetje weer wakker is en we hem mee willen nemen naar het zwembad, smeren we hem ook eerst heel goed in. Ook zoeken we bij het zwembad een plaatsje in de schaduw voor hem, wat we gelukkig vinden.

We zitten wat bij het grote zwembad, eten een ijsje en kijken naar de 'pool race': een activiteit van het entertainmentteam. Er zijn drie opdrachten: op een opblaasding naar de overkant van het zwembad en weer terug, zo veel mogelijk grote ringen uit het water halen en met zo veel mogelijk mensen een polonaise maken en dan een bommetje in het water springen. Het Spaanse team wint, al vonden wij het Engelse team een beter bommetje maken.

Lekker zitten bij het zwembad (foto op een ander moment gemaakt)

We gaan nog even naar de waterspeeltuin, waar ons zoontje met zijn hier gekochte balletje een beetje zit en om zich heen kijkt. Iets voor vijf uur gaan we weer terug naar het grote zwembad, want om vijf uur is de minidisco voor kinderen. Ons mannetje is dol op muziek, dus we laten hem lekker even meeswingen. Na een paar minuten heeft hij er weer genoeg van en wil hij zitten. Terwijl we nog even kijken, rolt zijn bal weg. Een Britse man geeft hem terug en biedt hem tegelijkertijd nog een grote bal aan en een plastic rugzak vol met speeltjes voor het strand. Of hij het leuk vindt om die te hebben? We denken eerst dat hij een grapje maakt, maar hij meent het: hij gaat morgen naar huis en kan de spullen niet meenemen. Daarom geeft hij ze door. Hij zou het leuk vinden als wij ze ook weer doorgeven als wij naar huis gaan. Dit vinden we prima en we bedanken hem hartelijk. Wat ontzettend lief!

Met alle spullen lopen we om het zwembad heen naar de afhaalbalie van het hotelrestaurant, want vanavond willen we even niet zelf koken. We bestellen twee pizza's en een nachoschotel. Na een ruime tien minuten is alles klaar en kunnen we het meenemen naar ons appartement. Onze kleine uk heeft lekker zijn eigen eten, wij genieten van de goed vullende pizza's en de nacho's. Achteraf gezien zouden we liever één pizza besteld hebben en twee kleine gerechtjes ernaast, want de pizza's vullen zo goed dat we ze niet eens helemaal op krijgen.

Het hotel heeft een restaurant dat overdag geopend is voor ijsjes, drankjes en afhaaleten

Als alles weer opgeruimd is, is het tijd om te douchen. Natuurlijk vindt meneer dit weer helemaal niks (thuis is hij gewend om in bad te gaan), maar aangezien er nog overal zand zit, is het wel nodig! Hij gaat uiteindelijk redelijk schoon zijn bed in en valt heel snel in slaap. Wij ruimen nog wat op en ik loop nog een rondje om foto's te maken van de verschillende plekken van het hotel. Er is nog een derde zwembad, waar we helemaal niet geweest zijn, en natuurlijk mag het kattenverblijf niet ontbreken op de foto's: het hotel zorgt op één plek voor de katten die er rondlopen door voedsel, water en speeltjes neer te zetten. Aan de gasten wordt gevraagd de katten daarom niet te voeren.

Het derde zwembad van het hotel

Het kattenverblijf

Na de laatste foto's ga ik terug naar het appartement, waar we nog heel even op het balkon zitten. Niet lang, want als de zon weg is, koelt het ook vrij snel af. Voor even, althans, want morgen belooft weer net zo'n warme dag als vandaag te worden.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 2

Maandag 2 mei
 
Na alle hectiek en stress van gisteren hebben we alle drie op zich goed geslapen. Ons mannetje is ondanks de vermoeiende dag van gisteren vroeg wakker: om half zeven laat hij weten dat hij wel zin heeft om uit bed te komen. Buiten is het dan nog niet heel licht, de zon begint pas net een beetje op te komen.
 
Als hij even op ons bed gespeeld heeft (voorzichtig, want ons bed bestaat uit twee tegen elkaar aangeschoven eenpersoonsbedden), kleden we hem aan. Met behulp van een wandeltuigje zetten we hem op een stoel, zodat hij kan ontbijten. Dit werkt prima, we kunnen alle drie lekker ontbijten. Alle vier moet ik eigenlijk zeggen, want er loopt een mier op tafel…
 
Na het ontbijt laten we even wat uitgebreider aan het thuisfront weten hoe de reis en aankomst waren. Ook ruimen we wat op, aangezien we gisteravond de koffers zo in de woonkamer neergezet hebben en dit best wel wat ruimte in beslag neemt. Omdat we in een voordeelappartement verblijven, is het niet extreem groot: de woonkamer met het keukenblok en een zitgedeelte, een slaapkamer en een badkamer met douchecabine. Wel hebben we een balkon.
Ons mannetje speelt intussen lekker met zijn speeltjes tot hij moe wordt. We leggen hem op bed, waar hij prompt in tranen uitbarst. Na een tijdje valt hij dan toch in slaap.

De woonkamer met het zitgedeelte en rechts (niet zichtbaar) het keukenblok

 
Ik loop snel naar de receptie om te vragen hoe het zit met onze van tevoren geregelde autohuur. Dit is geen probleem, we moeten gewoon om tien uur bij de receptie zijn. Ik ga snel terug, want voor we weer terug moeten zijn, moet ons mannetje nog zijn fruithapje. Hij krijgt een banaan van de boodschappen die ik gisteravond nog snel heb gehaald en smikkelt het met smaak op (en smeert ook nog even twee plakjes over de vloer uit…).
 
Iets voor tienen pakken we onze spullen en gaan we naar de receptie. Een paar minuten later komt de dame van het verhuurbedrijf. We regelen de papieren en ze vertelt ons waar de auto staat. Als alles helemaal rond is, gaan we de auto zoeken. We weten alleen dat hij verderop in de straat staat en dat het een zwarte Seat Ibiza is. Met dank aan de autosleutel kunnen we hem vinden. We proberen eerst het autostoeltje te installeren, wat nog best een klus is. Pas na een flinke tijd proberen zit het vast en kunnen we vertrekken.
 

Onze auto voor de komende vier dagen

Met behulp van Google Maps, aangezien het navigatiesysteem van de auto nog even lastig is, rijden we naar de Lidl om uitgebreider boodschappen te doen. Ons kleine mannetje zit prinsheerlijk in het winkelwagentje en weet de caissière alweer voor zich te winnen met zijn schattigste lachje, net als de Spaanse oudere meneer in de parkeergarage. Het is en blijft een kleine charmeur!
 
Met de boodschappen gaan we terug naar het appartement, waar we lunchen. Vervolgens is het tijd voor een middagdutje. Zodra hij in bed gelegd wordt, begint meneer weer te brullen. Na een tijdje lijkt hij dan toch te accepteren dat hij in een ander bedje ligt en moet gaan slapen, want het wordt langzaam stil.
 
Een ruim uur later wordt hij weer wakker voor zijn fruithapje. Na het hapje besluiten we naar de boulevard van Puerto del Carmen te wandelen. Het is niet heel ver lopen vanaf het appartement, alleen loopt de weg wel schuin af. Nu is dat nog prima, maar we weten dat we straks ook weer terug omhoog mogen!

De straat naar het hotel toe

Bij de boulevard aangekomen, lopen we eerst het strand op, waar we ons kleine mannetje kennis laten maken met de oceaan. Hij vindt het maar niks!
 

"Wat is dat? Ik wil dit niet!"

We zoeken weer droge grond op door bij de vele souvenirwinkeltjes te kijken. Vervolgens gaan we snel terug naar het appartement, aangezien ons mannetje niet goed tegen de hitte lijkt te kunnen. We geven hem snel zijn beker water en hij knapt gelukkig weer op.

De boulevard van Puerto del Carmen met souvenirwinkeltjes en restaurants

 
Als hij genoeg bijgekomen is, trekken we onze zwemkleding aan en gaan we naar de waterspeeltuin. Thuis is ons mannetje een echte waterrat (hij zit op babyzwemles), maar bij de kleinste spettertjes begint hij te huilen. Langzaam begint hij toch een beetje te wennen en uiteindelijk durft hij zelfs iets dichter bij de waterstralen te komen.

Voorzichtig op onderzoek uit...

Na een tijdje gezeten en gespetterd te hebben, lopen we naar de supermarkt van het hotel voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar ons appartement, waar we op het balkon genieten van de zon (en het ijsje!). Als mijn man vervolgens aan het eten wil beginnen, ontdekken we dat we geen olie hebben om te bakken, dus gaat hij nog snel naar de supermarkt. Vervolgens kan het koken beginnen! Het is even wennen aan de twee kleine pitten en de beperkte keuze in pannen, maar uiteindelijk staat er een maaltijd op tafel die nog best smaakt ook.
 
Als alles op is, gaan we nog even naar buiten voor een avondwandeling. Bij de supermarkt om de hoek halen we nog wat schoonmaakdoekjes en -spullen, aangezien de mierenplaag in het appartement steeds groter lijkt te worden. We melden het bij de receptie, maar omdat ze moeten sprayen tegen ongedierte, kan dat beter op een ander moment. Na even overlegd te hebben, besluiten we het niet te doen: we weten niet hoe lang de spray blijft hangen en hoe ons kleine mannetje er op reageert.
 
Terug in het appartement is het bedtijd voor ons mannetje. We volgen hetzelfde ritueel als thuis, maar toch is het weer brullen. Na een tijdje overwint de vermoeidheid echter en valt hij in slaap. Wij ruimen intussen het appartement op en vegen even goed, zodat de mieren hopelijk begrijpen dat er hier niets meer te halen valt. Of het gaat helpen? We zullen het zien!

Nog even heerlijk buiten zitten op het balkon met dit uitzicht tot het bedtijd is!

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Gambia 2015: dag 7

29 december 2015

Zoals gewoonlijk zijn we weer vroeg wakker door de oproep van de moskee. Deze keer helpen onze buren ook mee om ons vroeg wakker te maken, want die zijn erg luidruchtig aan het praten met elkaar en hebben duidelijk niet door hoe gehorig het is.

We proberen nog even te blijven liggen en staan uiteindelijk rond acht uur op om te ontbijten. Terwijl we op het terras zitten, rijdt er een vrachtauto over de weg die een enorme stofwolk veroorzaakt. Dat is het nadeel van zoveel zand langs de weg!

Na het ontbijt lopen we via de receptie om te kijken hoe laat we morgenavond opgehaald worden. We kunnen het rustig aan doen: pas om tien over half negen zal de bus ons oppikken om naar het vliegveld te gaan.

Nu willen we echter nog niet aan naar huis gaan denken! We gaan terug naar onze kamer, frissen ons even op en genieten dan van het zonnetje op het balkon. Rond half twaalf gaan we naar beneden om nog een kwartiertje bij het zwembad te zitten. Zwemmen kunnen we nu niet, want om twaalf uur worden we (als het goed is!) opgehaald door een taxichauffeur die ons naar de krokodillenpoel zal brengen.

Tijdens het wachten maken we een praatje met wat andere mensen die in het hotel verblijven. Tegen twaalf uur lopen we naar de voorkant van het hotel en precies volgens afspraak staat onze taxichauffeur daar.

We vertrekken richting de krokodillenpoel, die bij het plaatsje Bakau ligt. De weg die we volgen, is het eerste gedeelte gelijk aan de route van eergisteren naar Banjul. Na ongeveer twintig minuten gaan we een andere weg op en komen we langs het nationale voetbalstadion van Gambia.

Het voetbalstadion van Gambia

Onze chauffeur vraagt ons dan of we het vervelend vinden als hij even langs een winkel rijdt om een cheque af te geven. Omdat we geen haast hebben, geven we aan dat we dit geen probleem vinden. De chauffeur slaat af, parkeert de auto bij een winkel en stapt uit met de cheque. Zodra hij weg is, komt er meteen een vrouw naar ons toe met de verkoopslogan “Nice bananas”. Ze dringt echter niet erg aan en geeft het snel op als we met elkaar gaan praten.

Binnen een paar minuten is onze chauffeur terug en vervolgen we onze weg naar Bakau. De Gambiaanse snelweg laten we nu achter ons. Tussen vervallen huizen en over armoedige straten rijden we door. Onze chauffeur vertelt ons dat de krokodillenpoel officieel in het plaatsje Kachikally ligt, dat aan Bakau grenst. Qua armoede is het precies zo erg als Bakau en net als we ons af beginnen te vragen of het wel allemaal goed gaat, zijn we bij de ingang van de krokodillenpoel.

De ingang van de krokodillenpoel

Aan onze chauffeur vragen we of we nu de helft van het afgesproken bedrag moeten betalen. Hier wil hij echter niets van weten, we hoeven pas te betalen als we terug bij het hotel zijn. Hij gaat ons ook voor naar de ingang en bestelt twee kaartjes voor ons. Vervolgens loopt hij met ons het museum in dat bij de krokodillenpoel hoort.

In het museum geeft hij ons meer informatie over wat we zien, zoals het traditionele masker dat gedragen wordt bij bijvoorbeeld trouwerijen en naamceremonies. In Gambia is het namelijk de gewoonte dat de naam van moslimsbaby’s pas op de achtste dag na de geboorte bekend wordt gemaakt. Dit gebeurt tijdens een feestelijke bijeenkomst met familie en vrienden van de ouders van het kind.

Traditioneel Gambiaans masker

Naast informatie over tradities in Gambia zien we in het museum ook verschillende muziekinstrumenten. Sommige instrumenten worden echt gebruikt om muziek te maken, andere instrumenten zijn meer bedoeld om boodschappen mee door te geven.

Boodschappen doorgeven met een trommel

Een ander gedeelte van het museum gaat over de geschiedenis van Gambia tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er hangen foto’s van soldaten en er wordt uitgelegd welke rol zij gespeeld hebben in de oorlog.

Soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog

De vierde en laatste ruimte van het museum gaat over Gambia als Engelse kolonie en heeft foto’s van een bezoek van de Engelse koningin aan het land. Ook zijn er foto’s te zien die de geschiedenis vertellen van de krokodillenpoel.

Foto's van het bezoek van de Engelse koningin

Onze chauffeur neemt ons vervolgens mee naar buiten. Achter het museum is een soort bos met aparte en hoge bomen. De hoogste boom van het bos is speciaal: daar worden traditioneel moslimjongetjes besneden.

De hoogste boom van het bos

Iets verderop is een hek waarvan een gedeelte ontbreekt. Zo kunnen we kijken op het landbouwgebied. Door de droogte groeien de gewassen niet hard, maar er zijn toch vrouwen hard aan het werk op het land.

Landbouwgrond

We lopen verder door het bos langs het hek en kijken af en toe naar de droge landbouwgrond. Dan ineens, als we ons omdraaien, blijkt dat we al vlakbij de krokodillen staan. Onze chauffeur brengt ons naar de gidsen van de poel, die ons mee zullen nemen naar de dieren.

Ineens al vlakbij de krokodillen

Nog een beetje voorzichtig komen we dichterbij. Is het echt wel veilig om zo dichtbij zulke gevaarlijke dieren te zijn? Wanneer er eentje beweegt, krijgen we het dan ook even benauwd, maar het beest zoekt alleen maar wat zon op.

Gaat het wel goed?

Wat meer gerustgesteld komen we nog dichterbij. We durven de dieren nu aan te raken en poseren uitgebreid voor de ene na de andere foto.

Even poseren!

Onze gids neemt ons vervolgens mee naar de zijkant van de poel en vertelt ons waarom het gebied als heilig wordt gezien door de lokale bevolking, met name vrouwen. Als een vrouw namelijk niet zwanger kan worden, komt ze naar de poel en wast ze zich met het water eruit. Hierdoor zou ze vruchtbaarder worden. Gezien de toestand van het water zetten wij onze vraagtekens erbij…

Van dit water zouden vrouwen vruchtbaarder worden...

Iets verderop langs de poel zien we nog meer krokodillen. Deze mogen we van onze gids niet aanraken: het zijn vrouwtjes die of eieren hebben gelegd of kleintjes hebben en daarom agressief kunnen zijn.

Kom niet te dicht bij mama in de buurt!

We maken nog wat foto’s en lopen dan een stukje terug, waarbij we wat kleine krodilletjes zien en ook een varaan.

Een varaan vlakbij de poel

Terug bij de krokodillen vooraan krijgen we de opdracht de beesten een pootje te geven. Nu we weten dat ze niets doen, durven we dit wel! We hebben namelijk al door dat de dieren erg lui zijn. Dit komt omdat ze volgepropt worden met eten. In het wild eten ze eigenlijk maar één keer per week en nu krijgen ze én ’s ochtends én ’s avonds een aantal kilo voedsel.

Geef pootje!

Onze gids vraagt ons vervolgens of we misschien een kleine donatie willen doen, zodat ze eten kunnen blijven kopen voor de krokodillen. Dit vinden we geen probleem. We geven hem wat geld en lopen dan – langs de krokodillen – terug naar de ingang.

Langs de krokodillen naar de ingang

Bij de ingang is nog een souvenirwinkeltje en een schilder nodigt ons uit om zijn schilderijen te bekijken. Dan stappen we weer in de taxi om terug te rijden door de armoedige straten van Kachikally en Bakau.

De straat voor de krokodillenpoel

Zonder problemen komen we terug bij het hotel. We bedanken onze chauffeur uitgebreid, betalen hem de afgesproken prijs voor de rit en geven hem uiteraard nog een fooi. Dan lopen we naar onze kamer, pakken onze strandspullen en gaan dan zo snel mogelijk naar het strand. De temperatuur is namelijk flink opgelopen.

Op het strand duiken we gauw het water in van de Atlantische Oceaan. Er zijn flinke golven, maar de stroming is gelukkig minder sterk vandaag. We vermaken ons dan ook prima in het koele water, want nu de zon voluit schijnt, is het op het strand bijna niet om uit te houden.

Hoge golven, maar toch heerlijk afkoelen

Aan het einde van de middag gaan we terug naar het hotel. We frissen ons op en lopen dan naar het restaurant 2Rays, waar we eerder ook gegeten hebben. De man van het restaurant herkent ons en vindt het hartstikke leuk dat we teruggekomen zijn.

Tijdens het eten – dat opnieuw heerlijk smaakt – zien we dat er een groep voorbij loopt met een gemaskerde man voorop. Ze lopen midden op de weg, zodat het verkeer langzamer moet gaan rijden en de kinderen die de man volgen om geld kunnen vragen. Ze blijven ook stilstaan voor het restaurant, maar komen niet het terras op.

De gemaskerde man van de stoet

Na het eten praten we nog even met de ober van het restaurant voor we teruglopen naar het hotel. Omdat het nog redelijk licht is, blijven we even zitten op de ligstoelen bij het zwembad. Morgen is alweer onze laatste dag in Gambia, de vakantie is echt voorbij gevlogen! We vinden het echter ook wel weer leuk om naar huis te gaan en thuis Oud en Nieuw te kunnen vieren. De temperatuur zullen we alleen wel gaan missen…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8 + 9

Reisverslag Gambia 2015: dag 6

28 december 2015

Na de avontuurlijke dag van gisteren slapen we beter dan de nachten ervoor. We worden zelfs niet eens wakker van de oproep van de moskee! Wel horen we ’s ochtends ineens geluiden op het dak alsof er iemand overheen loopt. Als we kijken vanaf het balkon blijkt dat er aapjes rondlopen bij het hotel!

Aapjes bij het hotel

Als de aapjes zijn vertrokken, kleden we ons aan en lopen we op ons gemak naar het restaurant voor het ontbijt. Vandaag besluiten we het baobab-sap een keer te proberen. Het smaakt eigenlijk nog best lekker: het lijkt een beetje op melk met een smaakje eraan toegevoegd.

De hotelpoes moet nog even wakker worden bij het ontbijt

Na het ontbijt lopen we een klein stukje over de zandweg voor het hotel. We weten dat er vlakbij een school zit en aangezien we allebei voor de klas staan, willen we het graag zien. De school zit echter in een straat achter het hotel en omdat het ons geen goed idee lijkt om als twee (blanke) toeristen een vervallen zijstraat in te gaan, lopen we terug naar het hotel.

Bij het hotel wachten we even op onze reisleider, die vandaag voor een nieuwe groep een welkomstbijeenkomst komt geven. We stellen hem wat vragen over de ophaaltijd van woensdagavond en over de krokodillenpoel, waar we morgen heen zullen gaan.

Vandaag willen we echter weer een rustdag houden, zeker na alles wat we gisteren meegemaakt hebben. We lopen dan ook naar onze kamer, halen onze spullen voor het strand en vertrekken richting de overkant van de straat. Onderaan het zandpaadje naar het strand worden we aangesproken door een man die voor één van de vele kleine barretjes op het strand werkt. Hij verontschuldigt zich omdat er gisteren geen zon was en belooft te bidden dat het weer vandaag beter is. We zeggen er maar niet bij dat we blij waren dat het gisteren niet zo zonnig was: in de volle zon zou zo’n safaritocht niet uit te houden geweest zijn!

We zoeken ons plaatsje op het strand weer op en worden aangesproken door de lifeguard. Hij herkent ons van eerdere bezoeken en begint een praatje met ons. Ook nodigt hij ons uit voor een strandfeest. We beloven erover na te denken, iets dat we tegen veel mensen zeggen. Door te zeggen dat je erover nadenkt, zeg je geen ‘ja’ en geen ‘nee’ en beloof je dus niets, maar beledig je mensen ook niet door hun uitnodiging meteen af te slaan.

Na het gesprekje zoeken we verkoeling in de Atlantische Oceaan. Erg ver het water ingaan kunnen we vandaag niet: de stroming is weer heel erg sterk. We keren dan ook snel terug naar de handdoeken en houden het daarna alleen bij pootje baden.

Vogels aan het strand

Rond lunchtijd lopen we terug naar het hotel. We brengen onze strandspullen naar de kamer en gaan dan naar het restaurant voor de lunch. Het is erg warm op het terras, want de zon breekt steeds meer door. We kiezen als lunch dan ook voor salades om een beetje af te koelen. Terwijl we eten, komt er iemand langs bij ons aan tafel. Hij speelt vandaag een voetbalfinale en wil graag geld om water te kopen… Hij probeert het bij een aantal tafeltjes, maar wordt dan weggestuurd door het personeel.

Als we klaar zijn met eten, halen we onze handdoeken op de kamer op en installeren we ons bij het zwembad. Het zwembad wordt om de paar uur keurig schoongemaakt, omdat er veel vliegjes en insecten in terecht komen. Zelf helpen we ook even mee door een spartelende vlieg en libelle uit het water te vissen!

We brengen de middag grotendeels door op de ligbedjes aan de kant. Af en toe gaan we even het water in, want nu de wolken verdwenen zijn en de zon voluit schijnt, is het bijna niet om uit te houden.

Aan het einde van de middag frissen we ons op de kamer even op voor we richting de Strip lopen. Onderweg komen we langs een sportschool. Omdat ik zelf op een sportschool werk, moet ik natuurlijk even kijken, maar ik zie algauw dat de sportschool waar ik werk ietsje moderner is…

Gambiaanse sportschool...

Vandaag kiezen we voor onze wandeling naar de Strip een zijweg die we gisteren ontdekten tijdens de busrit. Deze weg loopt achter het drukke kruispunt langs en komt uit op de zijweg van de Strip zelf. Hierdoor loop je veel rustiger en heb je geen last van mensen die je aanspreken.

Bij de winkelkraampjes op de Strip kijken we wat rond, eigenlijk op zoek naar de vlag van Gambia. Ineens zien we een kraampje waar voetbalbordjes van Nederlandse voetbalclubs verkocht worden. De bekende clubs als Feyenoord en PSV hangen er, maar ook FC Utrecht en zelfs FC Dordrecht hangen erbij!

Nederlandse voetbalclubs in Gambia

Aan de man van het kraampje vragen we of hij ook de vlag van Gambia verkoopt. Hij antwoordt dat hij wel iemand kent die een vlag heeft en vraagt ons te wachten. Nog geen vijf minuten later komt er inderdaad iemand met een aantal vlaggen. We weten aardig af te dingen en zijn uiteindelijk de trotse eigenaars van een kleine Gambiaanse vlag.

Lopend gaan we verder, waarbij we bij verschillende restaurants kijken wat er op het menu staat en wat de prijs is. Voor we kunnen eten, moeten we echter eerst pinnen. Alleen: de pinautomaat bij de bank doet het niet… Dit is een probleem, want bij een andere bank kunnen we niet pinnen. Gelukkig spreekt de beveiliger van de bank ons aan en vertelt hij ons dat er binnen ook pinautomaten zijn die het wel doen. Uiteraard wil hij voor deze tip – en voor het openhouden van de deur – ook weer een fooi…

We lopen terug naar de Strip en kiezen voor een Aziatisch restaurant om te eten. Als we het terras oplopen, valt het ons op dat het nog erg rustig is. De ober van het restaurant komt aan ons vragen wat we komen doen. We leggen uit dat we iets willen eten, waarop hij vertelt dat het restaurant pas om half zeven opengaat (het is nu tien voor half zeven) en wegloopt.

Door zijn antwoord en wegloopactie hebben we eigenlijk al genoeg van het restaurant. We lopen het terras af, steken de straat over en stappen naar binnen bij The Kora, een restaurant aan de overkant. Het blijkt een goede keus: het personeel is erg vriendelijk, de service is goed en het eten is meer dan heerlijk!

Heerlijk eten bij The Kora

Met volle magen verlaten we het restaurant. We doen nog een paar boodschappen en nemen dan een taxi terug naar het hotel. Vandaag rijden we in een taxi met een open achterkant, wat best aangenaam is aangezien de temperatuur nog steeds hoog is.

Het restaurant waar we gegeten hebben

Bij het hotel besluiten we geen drankje meer te doen, omdat we allebei nog vol zitten van het eten. Wel kijken we nog even bij het podium: onze favoriete keyboardspeler / zanger is er vandaag weer! We houden het een half nummer vol om te kijken, daarna gaan we snel naar onze rustige kamer!

Morgen staat er weer een bijzondere dag op het programma als we naar de krokodillenpoel gaan en oog in oog zullen komen te staan met echte krokodillen. Nu is het echter eerst bedtijd.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Gambia 2015: dag 4

26 december 2015

Voor de mensen in Nederland is het moeilijk voor te stellen, maar we worden om tien voor drie ’s nachts wakker omdat het ontzettend warm is in de kamer. Gelukkig vallen we weer in slaap tot we, zoals gewoonlijk, rond zonsopgang wakker worden gemaakt door de oproep van de moskee.

Rond acht uur staan we op om te douchen en vervolgens te ontbijten. Vandaag proberen we behalve de omelet ook de pannenkoek, die prima smaakt. Ook horen we van een aantal andere Nederlanders die in het hotel verblijven dat het sap met de vage kleur bij het ontbijtbuffet van de baobab-boom komt. Toch durven we het nog niet uit te proberen. Misschien een andere keer!

Na het ontbijt lopen we langs de receptie om aan te geven dat we morgenochtend geen gebruik kunnen maken van het ontbijtbuffet. We worden namelijk al om half zeven opgehaald voor onze excursie naar Senegal en ontbijten in het hotel is pas mogelijk vanaf half acht. Er wordt ons beloofd dat er morgenochtend twee ontbijtpakketjes klaar zullen liggen.

Met het ontbijt voor morgen geregeld lopen we door naar onze kamer om de spullen te pakken voor het strand. We steken de weg voor het hotel over, lopen over het paadje vol met gebroken tegels en staan dan weer lekker met onze voeten in het zand. We leggen opnieuw eerst onze handdoeken neer voor we gaan kijken hoe de temperatuur van het water is. Die is op zich prima, alleen is de stroming vandaag nog sterker dan gisteren. Zelfs in het ondiepste water moeten we moeite doen om te blijven staan als de golf terug gaat.

Vanwege de sterke stroming zijn we niet veel in het water, maar rusten we lekker uit in het zonnetje op onze handdoeken. Morgen zal een drukke en lange dag worden, waardoor we vandaag niet te veel willen doen.

Heerlijk genieten op het strand!

Rond half één keren we terug naar ons hotel om te lunchen. Terwijl we wachten, komt er ineens een klein fanfareorkest voorbij, bestaande uit kinderen in uniform. Ze blijven voor het hotel staan om te spelen. Een van de kinderen komt met een mandje en een briefje het terras op. Wat er precies op het briefje staat, is lastig te lezen, maar waar het op neer komt, is dat hij graag weer geld wil. Niemand op het terras geeft echter iets, dus trekt het orkestje door naar het hotel aan de overkant.

Het fanfareorkest voor het hotel

Als we klaar zijn met lunchen, installeren we ons bij het zwembad. Het water is nog steeds kouder dan dat van de Atlantische Oceaan, maar gelukkig is er geen sterke stroming en kunnen we even heerlijk afkoelen.

Heerlijk afkoelen in het zwembad

Aan het einde van de middag gaan we naar de kamer om ons op te frissen voor het avondeten. Niets is heerlijker dan een warme douche, vinden we, alleen… het water houdt ermee op! Ook de kraan bij de wasbak weigert water te geven. Net als we twijfelen over wel of niet naar de receptie gaan om het te melden, begint de douche weer. Voor de zekerheid douchen we maar niet te lang meer!

Terwijl we onze spullen pakken, horen we de moskee weer de gelovigen oproepen om te komen bidden. De oproep is wat lastig te horen, omdat er aan de andere kant van de weg een strandfeest begint met muziek die wij in onze kamer letterlijk mee kunnen zingen.

We verlaten de kamer en beginnen aan onze wandeling richting de Senegambia Strip, zoals de straat officieel heet. Onderweg komen we langs het restaurant 2Rays, dat in het informatieboekje van Gambia stond dat we bij aankomst ontvingen van de reisleiding. Een vriendelijke man laat ons de uitgebreide menukaart zien en ook de kok komt erbij. Omdat het menu ons wel aanspreekt, beloven we later terug te komen.

Langs de weg richting de Strip

We lopen door naar de Strip en worden er vlakbij weer aangesproken door een man die we eerder gezien hebben. Hij wil ons maar wat graag meenemen naar een markt in een zijstraatje, maar hier hebben wij uiteraard geen zin in. Zo beleefd mogelijk proberen we van hem af te komen en zodra dat gelukt is, steken we snel de weg over.

Aan de overkant van de weg bevindt zich de markt, die we graag willen bekijken. Op het moment dat we de markt opstappen, krijgen we er echter al spijt van: het is één en al opdringerigheid. Iedereen wil handjes geven en ons mee nemen naar hun winkel. Ze hebben zelfs het Nederlandse zinnetje “Kom kijken in mijn winkel!” geleerd.

Zo snel mogelijk verlaten we de markt weer. In een rustige winkel doen we een paar boodschappen die we morgen nodig zullen hebben en we kijken nog even in de souvenirwinkel ernaast. Een echte souvenirwinkel vind ik het eigenlijk niet: er worden wel wat ansichtkaarten en handdoeken met ‘Gambia’ erop verkocht, maar het grootste gedeelte van de winkel wordt in beslag genomen door dure parfums en crèmes.

We lopen terug over de Strip, pinnen nog even wat geld bij de bank en keren dan vervolgens terug naar het 2Rays restaurant. Het is er niet druk, dus de man die ons het menu had laten zien, heeft genoeg tijd om een praatje met ons te komen maken. Hij vertelt trots over zijn kinderen en laat foto’s van hen zien en hij vertelt ons over zijn eigen familie. Ook blijkt hij een school opgericht te hebben voor weeskinderen.

Bij restaurant 2Rays

Ondertussen wordt het eten gebracht. Het smaakt werkelijk heerlijk en hoewel we het graag uitgeprobeerd hadden, hebben we echt geen ruimte meer voor een toetje. We bedanken vriendelijk en beloven erover na te denken nog eens terug te komen. Dan lopen we haastig terug naar het hotel, want het begint al donker te worden.

Zoals elke avond nemen we nog één drankje op het terras van het hotel. Terwijl we wachten op de live muziek, valt ineens de stroom uit. Het is niet alleen de stroom van het hotel, maar ook de straatlantaarns gaan uit en de muziek van het strandfeest is er ook mee gestopt. Waarschijnlijk heeft het hotel een soort noodgenerator, want de lampjes bij ons terras gaan vrij snel weer aan, terwijl de weg donker blijft.

Niet al te laat gaan we terug naar de kamer. Morgen hebben we een lange dag, maar hopelijk ook een leuke dag: we gaan naar Senegal naar het Fathala Wildpark om dieren te zien!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5 - deel 1