Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 3 en dag 4

Woensdag 31 juli 2024

Vandaag is alweer onze laatste dag in Oostende en daarmee ook onze laatste vakantiedag. We willen er in ieder geval nog zoveel mogelijk van genieten!
 
Net als gisteren beginnen we de dag met het ontbijtbuffet. Het is grotendeels hetzelfde als gisteren, alleen zijn er nu pannenkoeken en American pancakes in plaats van omeletten en de geroerbakte omeletten van gisteren zijn vandaag gewoon roerei.
 
Na het ontbijt neem ik ons zoontje even mee naar het strand om lekker te klimmen, omdat de speeltoestellen nu niet zo warm zijn. Dat geldt ook voor het water…

Even lekker op het strand spelen, met op de achtergrond het hotel. Onze kamer was in het halfronde deel met uitzicht op de flat ernaast.

Dat water is koud!

Als we terug zijn kijken we, nadat de korte maar stevige regenbui voorbij is, even of alles nog goed is met de auto. Dit is gelukkig zo. Via de duinen lopen we terug richting het hotel, waarbij we onderweg nog langs een kerkje komen. Er is net een uitvaartdienst bezig, dus lopen we ook snel verder. In de verte zien we nog wel een vliegtuig opstijgen vanaf Oostende Airport.

Kerkje van Oostende

Opstijgend vliegtuig vanaf Oostende Airport

Terug in het appartement eten we even fruit en maken we een lunch klaar, daarna gaan we naar de tramhalte. We willen eigenlijk naar het centrum van Oostende gaan, maar die tram zit zo vol dat we besluiten de andere kant op te gaan, richting De Panne.
 
Onderweg komen we langs de Atlantikwall, waar overblijfselen te zien zijn van de Tweede Wereldoorlog, en langs een aantal andere badplaatsen. In het dorpje Koksijde stappen we uiteindelijk uit.

Overblijfselen van de Tweede Wereldoorlog bij de Atlantikwall

Vanaf de tramhalte lopen we richting het strand, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten. Dat is nog een hele uitdaging met het voorbij waaiende zand! Waarschijnlijk door de harde wind staat hier de vlag van de Lifeguards ook op geel, wat betekent dat je wel mag zwemmen, maar geen bootjes of andere drijfmiddelen op het water mag gebruiken.

Het strand van Koksijde met de gele vlag

 
Als we de zee even gevoeld hebben, lopen we nog een stukje langs de boulevard. Die heeft grotendeels dezelfde winkeltjes, restaurants en fietsverhuurders, dus lopen we ook vrij snel weer terug naar de tramhalte.

De boulevard van Koksijde, gezien vanaf het strand

 
De reis terug is druk en we zijn dan ook blij als we weer in het appartement zijn. Inmiddels is het wel mooi opgeklaard, dus smeren we ons in en gaan we naar het strand. Ik duik toch even het water in (het valt nog mee met de kou), daarna ga ik met ons zoontje kanalen graven. Mijn man gaat ook even het water in, maar komt precies in de buurt van een kwal, met als resultaat een rode plek op zijn been. Voor de zekerheid loopt hij naar de post van de Eerste Hulp, maar gelukkig valt het allemaal mee.

Terug met het trammetje

 
In de tussentijd hebben we op het strand een ‘eilandje’ gemaakt met graven – hoe kun je een kind blijer maken dan met zand en water en vies mogen worden?

Een eigen eilandje op het strand!

 
Omdat het al later wordt, gaan we terug naar het appartement om het zand van ons af te boenen en daarna te koken, waarbij we 'poulettekes' gebruiken in plaats van de Nederlandse 'kipstuckjes' van de Vegetarische Slager. Als afsluiting nemen we beneden in de Lounge nog een ijsje.

Wat een geweldige naam! ;)

Voor de laatste keer lopen we vervolgens naar het strand. Het is een mooie vakantie geweest, maar we zijn toch ook blij dat we weer naar huis mogen. Vooral ons eigen bedje en schone kleren (met de hand wassen op een camping is toch anders…) hebben we gemist.
 
Morgen hebben we nog wel een laatste keer ontbijt om van te genieten, daarna is het op naar Nederland!

Nog een laatste zonsondergang bij het strand...

 
Donderdag 1 augustus 2024
 
Rond kwart over drie worden we wakker gemaakt door een onweersbui. Ook als we ’s ochtends opstaan, regent het nog steeds. Tijd om naar huis te gaan dus!

Een somber begin van de dag...

 
We ontbijten voor de laatste keer in het buffetrestaurant beneden, waarna we alles inpakken. Dan begint het ‘leukste’ stukje van het weggaan: het appartement schoonmaken. De eindschoonmaak is inbegrepen, maar er wordt wel verwacht dat de vloer schoon is en dat het sanitair gepoetst is… Dat je een vloer moet vegen, prima, geen probleem! Maar een wc poetsen, dat hebben we nog nooit eerder hoeven doen bij een inbegrepen eindschoonmaak!

Nog één keer ontbijten...

 
Als alles schoon is, sjouwen we in drie keer alle spullen naar beneden. Mijn man haalt de auto, die hij op de Kiss & Ride neerzet, zodat we alles kunnen inladen. Om precies tien uur rijden we weg bij het hotel.
 
Onderweg regent het nog wat en is er toch best wat verkeer, waardoor het niet altijd even fijn rijdt. Bij Antwerpen hebben we natuurlijk file en als we de Nederlandse grens passeren, komt de regen met bakken naar beneden. Pas als we verder rijden, wordt het droger en uiteindelijk komen we met een zonnetje achter de wolken iets over tweeën thuis aan.

Welkom terug in Nederland... ☔

Van de drie bestemmingen vonden we deze de minste. Het strand is leuk, maar verder vinden we de omschrijving ‘kindvriendelijk’ niet echt kloppen. Ja, er is speelgelegenheid in het hotel, maar als een kind niet eens in het water mag springen in het zwembad, denk ik toch dat ze de omschrijving nog eens moeten controleren… Daarnaast vonden we de temperatuur in het appartement echt verschrikkelijk, het was gewoon niet koel te krijgen. Het bed was net een houten plank en het was ook ontzettend gehorig. Verder vind ik de schoonmaak die je zelf moet doen te ver gaan als er een eindschoonmaak is en wordt de belofte ‘opgemaakte bedden bij aankomst’ niet waar gemaakt: als wij geen eigen dekbedden en kussens mee hadden genomen, hadden we alleen een dun laken gehad om onder te slapen, niet eens een kussen. En dan noem ik nog niet eens de parkeergelegenheid... Kortom, geen aanrader dit hotel, en al helemaal niet voor mensen die slecht ter been zijn of voor mensen met een kinderwagen/buggy: de liften zijn werkelijk een ramp. Het duurt ontzettend lang voor ze op jouw verdieping komen en als ze dan komen, zitten ze vaak vol met mensen. Het is meerdere keren voorgekomen dat we maar met de buggy de trap af zijn gaan sjouwen, omdat het zo ontzettend lang duurde.
 
Park Eifel en vooral Luxemburg vonden we leuker en die kunnen we zeker aanraden, wel alle twee met kanttekeningen (zie de laatste dag per bestemming daarvoor). Alles bij elkaar hebben we zeker wel genoten van de vakantie, maar we hopen dat we thuis ook nog een paar mooie zonnige dagen krijgen.
 
Tot de volgende vakantie!

Uit in Nederland: Luchtvaart Museum Aviodrome

29 januari 2023

Mijn man en ik zijn een aantal jaar geleden al eens in Luchtvaart Museum Aviodrome geweest. Omdat ons zoontje van bijna twee een grote fan van vliegtuigen is, besluiten we er nog een keer heen te gaan, samen met hem.

Het Aviodrome ligt naast Lelystad Airport. Het is voor ons een ruim halfuur rijden. Wat ons opvalt, is dat er onderweg nergens bordjes staan die het Aviodrome aangeven. Pas als we de afslag hebben naar de ingang, zien we pas het eerste bord.

De auto kunnen we parkeren op het parkeerterrein tegenover het Aviodrome. De eerste dertig minuten parkeer je gratis, daarna is het €7,50 voor een dagkaart. Deze kun je ook al aan het begin afrekenen, zodat je na je museumbezoek meteen uit kunt rijden.

Vanaf het parkeerterrein hoef je alleen maar het zebrapad over te steken en dan sta je op de 'landingsbaan' die naar de ingang van het museum leidt. Ons zoontje vindt de knipperende blauwe lampjes langs de baan al helemaal geweldig, naar de twee vliegtuigen die er staan, kijkt hij nauwelijks.

Binnen in het museum lopen we langs de balie om de kaartjes te laten controleren en moeten we door een ouderwetse scanner om echt binnen te komen in de hal (de scanner staat wel uit). De hal is het centrale deel van het museum: vanuit de hal kom je bij het museumgedeelte, de expositie over de ruimtevaart, het filmtheater, het speelgedeelte voor de kinderen, het restaurant en de toiletten. Wij lopen eerst even naar het restaurant, omdat het tijd is voor het fruithapje van ons kleine pilootje.

Na het fruithapje ontdekt hij de speelruimte. Hij wil graag van de glijbaan, maar vindt het toch ook weer spannend en gaat daarom de kinderhoek in, waar tekenfilmpjes van vliegtuigen op een scherm gedraaid worden en waar plastic vliegtuigen op de grond staan om mee te spelen. Hij vermaakt zich al prima en we krijgen hem met moeite mee naar het museum zelf.

Leuk, hoor, zo'n museum...

Het museum laat de geschiedenis van het vliegen zien. In de eerste ruimte kun je zelf papieren vliegtuigjes vouwen, daarna gaat het over het verhaal van Icarus, die zelf vloog. Vervolgens komen de eerste vliegtuigen in beeld en wordt er verteld over de allereerste vluchten van een paar seconden en een paar honderd meter. Met een apparaat kun je zelf testen dat dingen gaan zweven als er lucht onderkomt. Ook ontdekken we in deze ruimte de man naar wie onze straat vernoemd is: Marinus van Meel, een vliegtuigbouwer van vroeger.

Zelf testen hoe dat werkt met zweven

We lopen verder door het museum en volgen de ontwikkeling van de vliegtuigen. Er staan verschillende oude modellen en informatieborden vertellen wat voor vliegtuig het is. Het museum gaat van de tijd voor de oorlog naar 1914-1918 (de Eerste Wereldoorlog), de tijd dat de KLM en Schiphol ontstonden (1919-1940), de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) en de moderne tijd (1960 - heden). Hier en daar staan vliegtuigen waar je zelf in kunt, waaronder een vliegtuig op een bewegend platform, waardoor je ervaart hoe wiebelig de vroegere vluchten waren.

Een van de vele oude vliegtuigen die je kunt zien in het museum

Bij het gedeelte over de Tweede Wereldoorlog is een grote kaart van Nederland op de grond aangebracht. Een glazen brug gaat hierover heen. Ons kleine heldje denkt echter dat hij niet op het glas kan staan en probeert van balk naar balk te lopen. Als hij er weer af is, heeft hij het alleen maar over 'brug spannend'.

Via nog meer vliegtuigen en wat informatie over verschillende Nederlandse luchtvaartmaatschappijen komen we bij de Ruimtevaartexpositie. Gelukkig is er een lift naartoe, want deze begint zich op de eerste verdieping. Het is geen grote expositie, maar laat meer zien over de ontwikkeling van de ruimtevaart.

Vanaf de Ruimtevaartexpositie kijk je uit over het museum

Vanaf de Ruimtevaartexpositie lopen we over een loopbrug naar een 'gate', die naar een echte Boeing 747 leidt. We parkeren de kinderwagen en lopen dan door het grote vliegtuig, waarbij we natuurlijk ook even boven kijken. Ons zoontje vindt die grote stoelen wel prima zitten!

Waar zullen we eens gaan zitten?


Ja, dit zit wel prima!

We verlaten het vliegtuig via de trap en staan nu op het buitenterrein. We besluiten eerst even onze meegebrachte boterhammen binnen op te eten, waar het inmiddels al flink druk is. Met moeite vinden we een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten.

Na de lunch gaan we terug naar buiten. We kijken even bij het nagebouwde Schiphol uit 1928 en zien op foto's de puinhoop die Schiphol was na de Tweede Wereldoorlog.

Schiphol na de Tweede Wereldoorlog

We lopen om de beurt nog de drie steile trappen op naar de verkeerstoren, waar je uitkijkt over het hele Aviodrome en ook Lelystad Airport kunt zien.

Uitzicht over het Aviodrome en erachter Lelystad Airport

Terug beneden lopen we nog even naar de T2 hangar, waar andere oude vliegtuigen opgeslagen staan. We blijven er niet lang, want het ruikt er enorm naar kerosine.

Buiten wil onze kleine vliegtuigfan graag spelen. Hij wil op de baan met trapvliegtuigjes, maar in tegenstelling tot een ander klein kind dat er eerder wel in ging, mag hij absoluut niet het vliegtuig in met papa die naast hem loopt. We vinden het jammer voor hem en proberen hem af te leiden met een soort 'botsfiets'. Die vindt hij gelukkig ook leuk.

Op de 'botsfiets'

Hij speelt nog even in de speeltuin op een houten tractor en een houten vliegtuig en dan kijkt hij nog even met ons mee naar een vliegtuig op Lelystad Airport dat een doorstart oefent (een doorstart is dat een vliegtuig landt, maar gelijk weer opstijgt). Niet voor niets zit op Lelystad Airport ook de vliegschool.

Via nog een laatste keer de houten tractor lopen we terug naar binnen en kijken we nog even in het winkeltje. Dan gaan we weer naar buiten, betalen de parkeerkaart en rijden terug naar huis.

Wat is het leukste in het Luchtvaart Museum? De tractor...

We vonden het leuk om weer even terug te zijn geweest in het Aviodrome. Er is veel te zien en te leren over vliegtuigen en een aantal oude vliegtuigen zijn erg bijzonder om te zien. Wel misten we toch ook dingen: de expositie vertelt vooral over Anthony Fokker en de Fokker-toestellen, terwijl er ook andere toestellen zijn gemaakt. Het Schiphol uit 1928 is grappig om te zien, maar in mijn ogen zeker niet het hoogtepunt van het bezoek. De Boeing 747 is dit meer, want het is natuurlijk fantastisch om zo'n groot vliegtuig van binnen te zien.

Het Aviodrome is op zich redelijk geschikt voor jongere kinderen, maar dan zou ik wel zeggen: jongere kinderen die van vliegtuigen houden. Het speelgedeelte buiten is oké, maar binnen is het veel kijken en weinig doen en weinig aan mogen raken. Als je kleintje dat leuk vindt, is het prima, maar anders zou ik zeggen: wacht tot je kleine iets ouder (en groter voor de speeltuin...) is en ga dan. Tip: kijk of er via de ANWB of ING rentepunten kaartjes met korting zijn, omdat het anders toch vrij prijzig wordt, zeker met de kosten voor het parkeren.

Reisverslag Drenthe 2021: dag 5

Dinsdag 10 augustus 2021

De regen van gisteravond blijkt helaas nog niet over te zijn als we opstaan. We ontbijten daarom verplicht allemaal binnen en maken ons daarna klaar voor ons bezoek aan Kamp Westerbork vandaag.

Iets over half tien rijden we weg. Via een achteraf gelegen weg komen we in Hooghalen, waar het herinneringscentrum van Kamp Westerbork is. Bij het centrum is een ruime, gratis parkeerplaats. Vanaf het parkeerterrein lopen we naar de ingang, waar we bij de kassa onze reservering laten zien en keurig uitleg krijgen over wat waar is in het centrum. Er zijn twee expositieruimtes en een aantal filmzalen. Ook is er een klein winkeltje met boeken en dvd’s over Kamp Westerbork en de Tweede Wereldoorlog.

De ingang van het herinneringscentrum

We beginnen ons bezoek in de vaste expositieruimte. Hier leren we over de geschiedenis van het kamp. Het begon als vluchtelingenkamp voor Joodse vluchtelingen uit andere landen op 1 oktober 1939. Op 1 juli 1942 werd het kamp door de Duitsers overgenomen en werd het een doorstroomkamp: Joden verbleven hier tot ze op transport gingen naar andere kampen in Duitsland, Tsjechië en Polen. Na de bevrijding bleef het kamp bestaan als interneringskamp voor Nederlanders die de Duitsers gesteund hadden. In 1949 werd het een kamp voor militairen en in 1950 voor mensen uit Nederlands-Indië. Van 1951 tot 1971 stond het kamp bekend als Woonoord Schattenberg, waar Molukse militairen met hun families woonden.

Een groot deel van de expositieruimte gaat natuurlijk over de verschrikkingen die tijdens de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden. We lezen hartverscheurende verhalen van mensen die het kamp overleefd hebben en over mensen die het niet overleefd hebben. Verhalen van en over kinderen maken nog eens extra indruk. Ook is er een deel van een barak nagebouwd, inclusief geluiden, zodat je (gedeeltelijk) kunt ervaren hoe het was om er te verblijven.

Wat ook indruk maakt, is een grote kaart met pijlen en cijfers. De pijlen geven de routes aan naar de verschillende vernietigingskampen in Oost-Europa en de cijfers vertellen hoeveel mensen erheen getransporteerd zijn. Ook staat er bij hoe weinig mensen het maar overleefd hebben.

Diep onder de indruk verlaten we de ruimte. De tweede expositieruimte gaat over de film die in kamp Westerbork gemaakt is tijdens de oorlog. Een deel van de film is nu ingekleurd, waarbij de scène te zien is van een zigeunermeisje dat pas jaren later een naam kreeg: Settela Steinbach. Ook zij heeft helaas de oorlog niet overleefd.

In de filmzalen bekijken we nog wat stukjes van andere films, die ook interviews bevatten met overlevenden en nabestaanden. In de laatste zaal wordt ook wat informatie gegeven over Anne Frank en haar familie, die een tijdje in het kamp geweest zijn. Omdat zij onderduikers waren, moesten zij in de zogeheten strafbarakken blijven en een band om hun arm dragen met de S erop. Een andere banner laat de lijst zien met alle 93 treinen die vanuit kamp Westerbork naar vernietigingskampen zijn vertrokken, met name naar Auschwitz en Sobibor.

We verlaten het centrum en beginnen aan de wandeling naar het voormalig kampterrein. Normaal gesproken rijden er pendelbussen, maar vanwege Corona is het terrein alleen lopend te bereiken. Er zijn twee routes, die qua afstand niet heel veel schelen: het Bospad (2,4 kilometer) en het Melkwegpad (2,7 kilometer). Het laatste pad heet zo, omdat er naast het kampterrein sinds 1971 een radiosterrenwacht zit. Vanwege deze sterrenwacht moeten mobiele telefoons tijdens de wandeling en op het kampterrein ook uitgeschakeld worden.

Wij kiezen voor de route over het Bospad. Al vrij snel begint het te spetteren, maar nog niet heel erg. Hoe verder we komen, hoe harder het begint te regenen. Gelukkig komen we een overdekt bankje tegen, waar we meteen ons kleine mannetje een flesje geven.

Als het flesje op is en de regen net iets minder is, vervolgen we onze wandeling. We schijnen ongeveer op de helft te zijn. Na nog een kwartier lopen komen we inderdaad aan bij het voormalig kampterrein. Aan het begin staan een aantal herdenkingsstenen met de namen van vernietigingskampen en hoeveel mensen er naartoe getransporteerd zijn. Links, onder een glazen overkapping, staat het huis waar vroeger de commandant woonde en wat bewaard is gebleven.

We lopen rechtdoor en passeren de slagboom die stamt uit de tijd van Woonoord Schattenberg. Langs de rand van het terrein is een hek met prikkeldraad te zien. Iets verderop staat een oude, nagebouwde goederenwagon. Een paal ervoor met een scherm laat de namen horen van alle mensen die op transport geplaatst zijn.

Het kampterrein met de nagebouwde goederenwagon

Aan het einde van het kampterrein staat een nagebouwde wachttoren. Ook bevindt zich hier het Nationaal Monument, dat ontworpen is door oud-gevangene Ralph Prins. Het bestaat uit 93 treinbielzen (voor het aantal transporten) en opgekrulde rails aan het eind, die twee wanhopig geheven armen moeten voorstellen. De rails is bewerkt om het geweld van de oorlog uit te beelden.

Het Nationaal Monument

We lopen terug over het pad en passeren een barak, die nog deels origineel is. Ernaast is het monument 102.000 stenen, één steen voor elk persoon in het kamp. Sterren op de stenen, die verschillend van hoogte zijn, geven aan dat het gaat om een Joods iemand, vlammetjes zijn voor Roma en Sinti en vierkantjes voor verzetsmensen. Tussen de stenen zijn soms foto’s geplaatst van mensen die in het kamp gevangen hebben gezeten. We vinden het heel indrukwekkend.

Een deels originele barak uit het kamp

In stilte verlaten we het monument. Inmiddels valt de regen weer met bakken naar beneden. Hoewel het natuurlijk niet fijn lopen is, vinden we het weer wel passen bij de sfeer van het kampterrein.

We lopen naar de toiletten achter de Glazen Overkapping van het huis van de commandant om ons kleine mannetje even te verschonen. Op het dak klettert de regen neer, dus we vinden het dit keer niet eens erg om hem te moeten verschonen!

Als ons mannetje verschoond is, is de regen ook iets minder. Via de weg van de pendelbus beginnen we terug te lopen naar het herinneringscentrum en de parkeerplaats. Onderweg staan treinbielzen rechtop geplaatst met daarop een bordje met de datum van een transport, de bestemming en het aantal personen. Zo kunnen we precies zien hoe ver het nog ongeveer lopen is. Ondertussen blijft het onverstoorbaar regenen en tegen de tijd dat we terug zijn bij de parkeerplaats, zijn we dan ook compleet doorweekt.

Een van de 93 bielzen onderweg

Via het dorpje Elp, waar een vriend van ons vandaan komt, rijden we terug naar ons huisje om op te warmen. Pas ‘s avonds wordt het droger, waardoor we toch nog buiten kunnen eten. Ook kunnen we nog een rondje over het park lopen en zien we de ‘Sneeuwparty’ (een DJ met een schuimkanon) in het centrum.

De 'sneeuwparty' in het centrum van het park

Als ons kleine mannetje op bed ligt, zitten wij nog even buiten om de dag te verwerken. Het herinneringscentrum vonden we erg indrukwekkend, nog meer eigenlijk dan het voormalig kampterrein. Dit komt ook door de enorme radiotelescopen die je op de achtergrond ziet van de sterrenwacht. Het monument met de 102.000 stenen vonden we wel heel bijzonder en indrukwekkend. Rond 4 en 5 mei zullen we dan ook zeker aan ons bezoek terugdenken en denken aan al die mensen die er gevangen hebben gezeten en de oorlog meestal niet overleefd hebben.

Tot morgen. 

Lees verder: Dag 6

Uit in Nederland: militair ereveld Grebbeberg

Dinsdag 2 mei 2017

Nadat we eerder vandaag een bezoek hebben gebracht aan Ouwehands Dierenpark, staan we nu op het punt iets heel anders te gaan zien: het militaire ereveld van de Grebbeberg.

Als er gepraat wordt over de Tweede Wereldoorlog in 1940 in Nederland, wordt vaak het bombardement op Rotterdam genoemd. Op een andere plek in ons land is echter een aantal dagen achter elkaar flink gevochten aan het begin van de oorlog: de Grebbeberg. Dit is vlakbij Ouwehands Dierenpark, een dierentuin die tijdens de Tweede Wereldoorlog veel te lijden heeft gehad.

Het militaire ereveld ligt op slechts een paar minuten lopen vanaf Ouwehands Dierenpark. We volgen het paadje met om de paar stappen stenen, waarop citaten van soldaten te lezen zijn. Hierop is duidelijk te zien dat de soldaten hun best deden, maar niets konden beginnen tegen het Duitse leger.

Aan het begin van het ereveld staat een groot monument met een kruis, twee leeuwen en erachter de Nederlandse vlag. Op het monument staan de woorden ‘Den vaderlant ghetrouwe’ uit het Wilhelmus, geschreven nog in de oude Nederlandse spelling.

Achter het monument begint het ereveld – de begraafplaats van vele soldaten. Onder hen zijn ruim vierhonderd soldaten die sneuvelden tijdens de Slag om de Grebbeberg: de gevechten die tussen 11 en 13 mei 1940 daar plaats vonden. Er is ook één burgerslachtoffer bij: een buschauffeur, die een bus bestuurde met soldaten.

Rijen achter elkaar zien we dezelfde gedenksteen met daarop de naam van de soldaat, zijn geboortedatum en overlijdensdatum. De meeste data liggen tussen 11 en 13 mei 1940, maar er zijn ook uitzonderingen: sinds de jaren ’60 worden er ook andere gevallen soldaten begraven op het ereveld. In totaal zijn er nu ruim 800 graven.

Het ereveld is prachtig onderhouden, valt ons op. Alle grafstenen zijn keurig glad en schoon, ervoor staan bloeiende tulpen en de strook met gras is perfect gemaaid. Het zorgt voor een heel indrukwekkend beeld waar we stil van worden.

We lopen langs een rij graven richting het informatiecentrum. Binnen is een kleine tentoonstelling met verhalen van Nederlandse soldaten en informatie over de Tweede Wereldoorlog. Ook zijn er oude helmen en medailles te zien.

Als we het informatiecentrum bekeken hebben, gaan we terug naar buiten om nog enkele monumenten te zien. Naast graven zijn er namelijk ook verschillende monumenten voor bepaalde regimenten die gevochten hebben tijdens de Slag om de Grebbeberg. Daarnaast is er een groot monument met namen van mensen die vermist zijn geraakt.

Diep onder de indruk verlaten we het ereveld. Zeker zo vlak voor 4 mei is het heel bijzonder om dit gezien te hebben. Het is anders bijna niet voor te stellen dat 77 jaar geleden zo veel jonge mannen (sommige maar net twintig) gesneuveld zijn. Voor mij is het dan ook zeker iets waarvan ik vind dat we in Nederland stil bij moeten blijven staan: mensen die voor ons land gevochten hebben en mensen die geprobeerd hebben te helpen onze vrijheid terug te krijgen. Het is iets om elk jaar weer opnieuw aan te denken als wij op 4 mei in Nederland om acht uur ’s avonds twee minuten stil zijn tijdens de Dodenherdenking.