Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 3 en dag 4

Woensdag 31 juli 2024

Vandaag is alweer onze laatste dag in Oostende en daarmee ook onze laatste vakantiedag. We willen er in ieder geval nog zoveel mogelijk van genieten!
 
Net als gisteren beginnen we de dag met het ontbijtbuffet. Het is grotendeels hetzelfde als gisteren, alleen zijn er nu pannenkoeken en American pancakes in plaats van omeletten en de geroerbakte omeletten van gisteren zijn vandaag gewoon roerei.
 
Na het ontbijt neem ik ons zoontje even mee naar het strand om lekker te klimmen, omdat de speeltoestellen nu niet zo warm zijn. Dat geldt ook voor het water…

Even lekker op het strand spelen, met op de achtergrond het hotel. Onze kamer was in het halfronde deel met uitzicht op de flat ernaast.

Dat water is koud!

Als we terug zijn kijken we, nadat de korte maar stevige regenbui voorbij is, even of alles nog goed is met de auto. Dit is gelukkig zo. Via de duinen lopen we terug richting het hotel, waarbij we onderweg nog langs een kerkje komen. Er is net een uitvaartdienst bezig, dus lopen we ook snel verder. In de verte zien we nog wel een vliegtuig opstijgen vanaf Oostende Airport.

Kerkje van Oostende

Opstijgend vliegtuig vanaf Oostende Airport

Terug in het appartement eten we even fruit en maken we een lunch klaar, daarna gaan we naar de tramhalte. We willen eigenlijk naar het centrum van Oostende gaan, maar die tram zit zo vol dat we besluiten de andere kant op te gaan, richting De Panne.
 
Onderweg komen we langs de Atlantikwall, waar overblijfselen te zien zijn van de Tweede Wereldoorlog, en langs een aantal andere badplaatsen. In het dorpje Koksijde stappen we uiteindelijk uit.

Overblijfselen van de Tweede Wereldoorlog bij de Atlantikwall

Vanaf de tramhalte lopen we richting het strand, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten. Dat is nog een hele uitdaging met het voorbij waaiende zand! Waarschijnlijk door de harde wind staat hier de vlag van de Lifeguards ook op geel, wat betekent dat je wel mag zwemmen, maar geen bootjes of andere drijfmiddelen op het water mag gebruiken.

Het strand van Koksijde met de gele vlag

 
Als we de zee even gevoeld hebben, lopen we nog een stukje langs de boulevard. Die heeft grotendeels dezelfde winkeltjes, restaurants en fietsverhuurders, dus lopen we ook vrij snel weer terug naar de tramhalte.

De boulevard van Koksijde, gezien vanaf het strand

 
De reis terug is druk en we zijn dan ook blij als we weer in het appartement zijn. Inmiddels is het wel mooi opgeklaard, dus smeren we ons in en gaan we naar het strand. Ik duik toch even het water in (het valt nog mee met de kou), daarna ga ik met ons zoontje kanalen graven. Mijn man gaat ook even het water in, maar komt precies in de buurt van een kwal, met als resultaat een rode plek op zijn been. Voor de zekerheid loopt hij naar de post van de Eerste Hulp, maar gelukkig valt het allemaal mee.

Terug met het trammetje

 
In de tussentijd hebben we op het strand een ‘eilandje’ gemaakt met graven – hoe kun je een kind blijer maken dan met zand en water en vies mogen worden?

Een eigen eilandje op het strand!

 
Omdat het al later wordt, gaan we terug naar het appartement om het zand van ons af te boenen en daarna te koken, waarbij we 'poulettekes' gebruiken in plaats van de Nederlandse 'kipstuckjes' van de Vegetarische Slager. Als afsluiting nemen we beneden in de Lounge nog een ijsje.

Wat een geweldige naam! ;)

Voor de laatste keer lopen we vervolgens naar het strand. Het is een mooie vakantie geweest, maar we zijn toch ook blij dat we weer naar huis mogen. Vooral ons eigen bedje en schone kleren (met de hand wassen op een camping is toch anders…) hebben we gemist.
 
Morgen hebben we nog wel een laatste keer ontbijt om van te genieten, daarna is het op naar Nederland!

Nog een laatste zonsondergang bij het strand...

 
Donderdag 1 augustus 2024
 
Rond kwart over drie worden we wakker gemaakt door een onweersbui. Ook als we ’s ochtends opstaan, regent het nog steeds. Tijd om naar huis te gaan dus!

Een somber begin van de dag...

 
We ontbijten voor de laatste keer in het buffetrestaurant beneden, waarna we alles inpakken. Dan begint het ‘leukste’ stukje van het weggaan: het appartement schoonmaken. De eindschoonmaak is inbegrepen, maar er wordt wel verwacht dat de vloer schoon is en dat het sanitair gepoetst is… Dat je een vloer moet vegen, prima, geen probleem! Maar een wc poetsen, dat hebben we nog nooit eerder hoeven doen bij een inbegrepen eindschoonmaak!

Nog één keer ontbijten...

 
Als alles schoon is, sjouwen we in drie keer alle spullen naar beneden. Mijn man haalt de auto, die hij op de Kiss & Ride neerzet, zodat we alles kunnen inladen. Om precies tien uur rijden we weg bij het hotel.
 
Onderweg regent het nog wat en is er toch best wat verkeer, waardoor het niet altijd even fijn rijdt. Bij Antwerpen hebben we natuurlijk file en als we de Nederlandse grens passeren, komt de regen met bakken naar beneden. Pas als we verder rijden, wordt het droger en uiteindelijk komen we met een zonnetje achter de wolken iets over tweeën thuis aan.

Welkom terug in Nederland... ☔

Van de drie bestemmingen vonden we deze de minste. Het strand is leuk, maar verder vinden we de omschrijving ‘kindvriendelijk’ niet echt kloppen. Ja, er is speelgelegenheid in het hotel, maar als een kind niet eens in het water mag springen in het zwembad, denk ik toch dat ze de omschrijving nog eens moeten controleren… Daarnaast vonden we de temperatuur in het appartement echt verschrikkelijk, het was gewoon niet koel te krijgen. Het bed was net een houten plank en het was ook ontzettend gehorig. Verder vind ik de schoonmaak die je zelf moet doen te ver gaan als er een eindschoonmaak is en wordt de belofte ‘opgemaakte bedden bij aankomst’ niet waar gemaakt: als wij geen eigen dekbedden en kussens mee hadden genomen, hadden we alleen een dun laken gehad om onder te slapen, niet eens een kussen. En dan noem ik nog niet eens de parkeergelegenheid... Kortom, geen aanrader dit hotel, en al helemaal niet voor mensen die slecht ter been zijn of voor mensen met een kinderwagen/buggy: de liften zijn werkelijk een ramp. Het duurt ontzettend lang voor ze op jouw verdieping komen en als ze dan komen, zitten ze vaak vol met mensen. Het is meerdere keren voorgekomen dat we maar met de buggy de trap af zijn gaan sjouwen, omdat het zo ontzettend lang duurde.
 
Park Eifel en vooral Luxemburg vonden we leuker en die kunnen we zeker aanraden, wel alle twee met kanttekeningen (zie de laatste dag per bestemming daarvoor). Alles bij elkaar hebben we zeker wel genoten van de vakantie, maar we hopen dat we thuis ook nog een paar mooie zonnige dagen krijgen.
 
Tot de volgende vakantie!

Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 2

Dinsdag 30 juli 2024
 
We worden ’s ochtends wakker met rugpijn door het slechte bed én met uitzicht op de zee met een zonnetje erboven. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee, al hadden we liever een iets minder uitzicht gehad, maar wel een iets beter bed…

Met knuffels erop lijkt het nog leuk, maar het is echt een verschrikkelijk bed...

 
Als we allemaal wakker zijn, kleden we ons snel aan en gaan we naar beneden om te ontbijten. Het is een buffet met wat verschillende broodjes, eieren, worstjes en spek voor de carnivoren, yoghurt, kaas en vleeswaren, zoet beleg en drinken. Een prima buffet dus, waarbij zelfs lactosevrije kaas en glutenvrije broodjes te krijgen zijn.

Een klein deel van het buffet

Na het ontbijt lopen we naar de auto toe. Gelukkig is er niets mee gebeurd. We rijden rond tot we uiteindelijk een parkeerplaats langs de weg en duinen vinden, op een paar honderd meter van het hotel. Hier kan de auto tot ons vertrek blijven staan.
 
Vanaf het hotel gaan we op zoek naar een supermarkt. We vinden een Carrefour… in een grote tent. Waarschijnlijk wordt de winkel zelf verbouwd, maar we vinden het wel bijzonder.

In deze tent was de supermarkt...

 
Met de boodschappen lopen we in de brandende zon terug naar het hotel. Dan is het eindelijk tijd om naar het strand te gaan! We vinden een mooi plekje en brengen dan bijna tweeënhalf uur door met zand, zee en zon. Er wordt gegraven, er wordt over golven gesprongen, er wordt gespeeld op het (bloedhete) klimtoestel… We vermaken ons allemaal prima! Ondertussen komen er ook grote vliegtuigen voorbij, die landen op Oostende Airport. Als vliegtuigfan geniet papa hier natuurlijk helemaal van!

Heerlijk genieten op het strand!

 
Rond twee uur gaan we toch terug, omdat het echt heel heet is en we bijna geen drinken meer hebben. In het appartement van ons hotel douchen we het zand van ons af en na een fruithapje gaan we naar het zwembad van het hotel. Dat bestaat uit een peuterbadje met een klein glijbaantje, twee bubbelbaden en een groot bad met een stevige stroomversnelling. De watertemperatuur van het peuterbad is prima, die van het grote bad iets minder. Ook hangt er een heel negatieve sfeer door alle regels van wat vooral niet mag en wat moet (welke zwemkleding moet je dragen, lang haar moet je vast hebben, eten en drinken mag niet, speeltjes en ballen mogen niet…). Daarnaast lijken er twee groepen te zijn: de kinderen, die lekker willen spetteren en springen, en de ouderen, die rustig een baantje willen zwemmen. Dit botst natuurlijk en een paar kinderen worden aangesproken op springen in het zwembad.

Het peuterbad met daarachter op de muur alle zwembadregels

Na een halfuur hebben we het wel gezien. We kleden ons in het appartement om, waarna we lopend naar een ijswinkel gaan op zo’n zevenhonderd meter van ons hotel. Het is een prima winkel, alleen accepteren ze geen bankpasjes. Aangezien contant geld bij ons een uitstervend iets is, gaat manlief op zoek naar een pinautomaat. Dit is een flinke wandeling, maar uiteindelijk lukt het om geld te pinnen en de ijsjes alsnog te betalen.
 
We lopen terug naar het hotel, waar mijn man aan het avondeten van soep begint. Het koken gaat prima en vrij snel zitten we aan een prima maaltijd. Na het eten gaan we nog even naar de binnenspeeltuin beneden, waar kinderen zich uitstekend kunnen vermaken, zo groot is het toestel. Voor ons peutertje is het nog wel iets te groot, vooral de erg steile glijbaan…

Hier kun je wel lekker spelen...

... al is de glijbaan wel erg steil!

Terug in het appartement is het bedtijd voor ons slaapkoppie. Morgen hopen we nog even lekker van het strand te kunnen genieten, al is er ook regen voorspeld…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 en 4

Reisverslag VS 2019: dag 4 - Tallahassee --> Pensacola

Woensdag 7 augustus 2019

Gisteren hebben we onze eerste echte reiskilometers gemaakt: we zijn van Orlando naar Tallahassee gereisd, de hoofdstad van Florida. Vandaag blijven we ook nog in deze staat – we reizen naar de strandplaats Pensacola aan de Golf van Mexico.

Net als gisteren staan we vroeg op. Gelukkig hebben we deze nacht iets beter geslapen: we raken steeds meer aan het tijdverschil gewend. We douchen en kleden ons aan en gaan dan naar beneden, want vandaag hebben we het ontbijt inclusief. Er is ruime keus in broodjes en beleg en ook is er een wafelmaker. Natuurlijk zijn er daarnaast diverse koude en warme drankjes.

Na een prima ontbijt gaan we terug naar de kamer om in te pakken. Dan laden we de auto in en checken we uit, klaar om de volgende reiskilometers te maken! Het eerste stuk valt mee: we willen graag even kijken bij het Capitool van Tallahassee, wat slechts zeven minuten rijden is vanaf het hotel. Gisteravond hadden we een parkeerplaats vlakbij gezien, maar deze blijkt alleen voor werknemers te zijn. De aardige bewaker laat ons wel over het parkeerplaatsje heenrijden om te keren en wijst ons de weg naar een parkeergarage.

Als we de auto in de parkeergarage gezet hebben, lopen we richting het Capitool. Onderweg komen we langs een versierde stoep, waarop verhalen staan over hoe donkere mensen in actie kwamen voor gelijke rechten. Ook de naam van Martin Luther King wordt genoemd, maar over hem zullen we later tijdens onze reis zeker nog meer gaan zien: in Memphis zullen we namelijk de plek bezoeken waar hij is neergeschoten.

De stoep met onder andere een bericht van Martin Luther King

Zo ver is het nog lang niet, we zijn nu nog in Tallahassee. We lopen de straat langs het Capitool een stukje op om een geschikte fotolocatie te vinden. De beste plek is midden op de straat, wat betekent dat we tijdens het groene voetgangerslicht even op de straat moeten blijven staan voor de foto. Gelukkig blijft het licht geruime tijd op groen!

Het Capitool van Tallahassee

We keren terug naar de auto en verlaten de stad. Na nog even getankt te hebben, zijn we weer echt op weg. Via de I10 snelweg rijden we richting Pensacola. Onderweg komen we veel heuvels tegen en zien we veel groen. Als we van de I10 af gaan, begint de weg meer richting de kust te gaan. We zien dan ook al borden die de route naar het strand wijzen. Wij volgen echter eerst nog de 98 West naar de grote badplaats Destin. Hier zit namelijk een favoriete winkel van ons: Build-a-Bear.

Destin blijkt een echte toeristische badplaats te zijn met veel hotels, restaurants en winkelcentra. Build-a-Bear bevindt zich in één van die winkelcentra. Het is wel een ander winkelcentrum dan we gewend zijn: in plaats van een groot gebouw met meerdere verdiepingen is dit meer een winkeldorpje met een aantal straten waaraan winkels liggen. Build-a-Bear, de winkel waar je zelf knuffels kunt vullen en kleding voor ze kunt kopen, ligt in het achterste gedeelte van het winkelgebied. Omdat de film The Lion King net uit is, hebben ze diverse Simba- en Nala-knuffels en kleding met afbeeldingen uit de film.

Lion King kleertjes

Uiteraard kunnen we het niet laten en besluiten we een jonge Simba te vullen en aan te kleden. We hebben echter al een Simba-knuffel, dus noemen we deze leeuw Destiny: vernoemd naar de plaats waar we hem kopen en naar de scène uit de film The Lion King, waarin vader Mufasa aan zijn zoon Simba vertelt dat het zijn ‘destiny’ (voorbestemming) is om koning te worden.

Onze nieuwste aanwinst Destiny

Met Destiny verlaten we na een lange wachttijd de winkel. Bij de auto eten we eerst iets, want het is al ruim na lunchtijd. Met gevulde magen gaan we weer op pad. We volgen de hoofdweg van Destin, wat een drukke weg is langs hotels, winkels en restaurants. Als we een brug over zijn gereden, wordt het iets rustiger en zien we meer de duinen.

De weg uit Destin

Voor we vertrokken, hadden we gelezen over twee aangelegde snorkelgebieden bij Pensacola. De navigatie staat ingesteld op het adres van één van de gebieden. We volgen netjes de route langs huizen die op palen zijn gebouwd in verband met mogelijke overstromingen en tussen de duinen door, waar we slechts vijftien mijl per uur mogen rijden vanwege de in het gebied broedende vogels.

Als het navigatiesysteem aangeeft: ‘Bestemming bereikt’, rijden we tussen die duinen zonder dat er ergens een parkeerplek is. Iets verderop is wel een parkeerplaatsje, maar daar staat niets over een snorkelgebied. We rijden iets verder, een stukje terug, kijken nog een keer op het navigatiesysteem, maar het snorkelgebied is niet te vinden. Wel hebben we een parkeerplaats bij een mooi wit strand, dus zetten we de auto neer en besluiten we de duik te nemen zonder snorkel.

Het strand van Pensacola

Het is heerlijk op het strand. De zon schijnt niet al te fel en het waait behoorlijk, zodat het niet te warm is. Het water is prima van temperatuur, waardoor we volop genieten. Alleen dat zand is toch een nadeel…

Heerlijk genieten!

Bijna twee uur later besluiten we om richting het hotel te gaan. We kloppen het zand zo veel mogelijk van ons af (uiteraard tevergeefs: tot aan het einde van de vakantie zullen we nog zand tegenkomen in de auto), kleden ons om en stappen in de auto. Rustig rijden we de weg af, waarbij we nog langs het strandgedeelte komen waar ik in 2015 ben geweest.

In 2015 bezocht ik dit stukje strand

We verlaten de strandweg en gaan naar het hotel, dat makkelijk te vinden is. We checken in en krijgen kamer 417 toegewezen. Nadat we de auto uitgeladen hebben, lopen we naar het Mexicaanse restaurant dat naast het hotel zit. Het eten is er uitstekend en we verlaten het hotel dan ook met volle magen. Om nog even wat beweging te hebben, lopen we nog een stukje voor we terug gaan naar de kamer om de reis van morgen voor te bereiden. Dan zullen we de staat Florida verlaten en via Alabama naar New Orleans in Louisiana rijden.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 2

Donderdag 28 december 2017

Na de reisdag van gisteren en de drukke periode die eraan vooraf is gegaan, willen we vandaag een ontspandagje houden: gewoon lekker even wennen aan Senegal en vooral aan het heerlijke weer!

We worden rond acht uur wakker na een redelijk rustige nacht. We kleden ons snel aan en gaan naar het restaurant voor het ontbijt. Wel trekken we een vestje aan, want ’s ochtends blijkt het nog fris te zijn.

In het restaurant is een ontbijtbuffetje. Er zijn wat broodjes, waaronder kleine croissants en koffiebroodjes, er is boter en smeerkaas, je kunt thee, koffie en warme chocolademelk maken, er is yoghurt met cornflakes en er zijn twee soorten sap. Ook is er een mogelijkheid om een omelet en een crêpe te laten bakken.

We ontbijten op ons gemak, waarna we even langs het strand lopen. Natuurlijk proberen we het oceaanwater uit met onze voeten, maar dat blijkt nog vrij koud te zijn. Via de receptie – om de code voor de wifi te vragen – gaan we terug naar de kamer, waar we even douchen en onze zwemkleding aantrekken. Vervolgens installeren we ons bij het zwembad voor onze relaxdag.

Een deel van het strand bij ons hotel - aan de linkerkant zijn geen rotsen, zodat je het water in kan

Als we het na een tijdje toch warm krijgen, besluiten we het zwembad uit te proberen. Het water is echter zo koud dat we het houden bij op het randje zitten met onze voeten in het water. Vanaf ons plekje hebben we uitzicht op het strand, waar wat verkopers rond lopen met handdoeken, rieten mandjes en kokosnoten. Ze mogen niet te dichtbij bij het strand van het hotel komen: als ze dat doen, komt de bewaker van het hotel om ze weg te sturen. Dit houdt ze echter niet tegen om van een afstand naar toeristen te roepen in de hoop dat iemand iets bij hen koopt.

Het grote zwembad van ons hotel

Nadat we een tijdje in het water gezeten hebben, zoeken we even onze ligbedjes op voor we de oceaan uitproberen. Ook dit water is koud, maar uiteindelijk went het iets. We blijven niet al te lang in het water, aangezien we op willen drogen voor de lunch. Die is in hetzelfde restaurant als het ontbijt. Ook nu is er een buffetje, bestaande uit drie gangen: voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten. Bij de voorgerechten (waarvoor je 3000F, oftewel €4,50 betaalt) kun je kiezen uit salades en brood, de hoofdgerechten (5000F, oftewel €7,50) bestaan uit een warme maaltijd met vlees of vis en de nagerechten (2500F - €3,75) uit cakejes met een zeer chemisch uitziende kleur. We nemen niet het hele menu, maar kiezen voor één onderdeel om onze maag te vullen.

Na de lunch wisselen we liggen op de bedjes en zwemmen in de oceaan met elkaar af. Om kwart voor vier gaan we naar het restaurant, waar de reisleidster op dat moment is om ons informatie te geven over ons verblijf. Ze vertelt ons wat algemene dingen over het land, de veiligheid en de taxi’s. Ook licht ze de excursies toe. Omdat wij nogal specifieke vragen hebben over de excursies, noteert ze ons telefoonnummer en belooft ze ons te appen.

Uitzicht over het strand vanaf het ligbedje (foto gemaakt met telefoon)

We bedanken haar en gaan dan terug naar onze kamer om te douchen en ons om te kleden. Vervolgens lopen we het ‘centrum’ in, oftewel: we volgen de weg voor onze hotel naar het gedeelte waar de winkels en restaurants zijn. Al snel worden we aangesproken door verkopers, maar we negeren ze en lopen door over de stoep, die bestaat uit stof en rood zand.

Straatbeeld van Somone (foto gemaakt met telefoon)

Het centrum van Somone, waar we zijn, bestaat uit armoedige gebouwen. De restaurants en winkels hebben geen ramen of deuren, maar alleen openingen waar frisse lucht door naar binnen komt of waar je door naar binnen kunt gaan. Sommige kraampjes zijn letterlijk opgebouwd uit golfplaten en alle kraampjes lijken dezelfde spullen te verkopen. Het verkeer rijdt ondertussen maar gewoon wat aan: auto’s rijden over de weg met daar tussen paard en wagens en overstekende geiten.

Het verkeer met paard en wagen ertussen (foto gemaakt met telefoon)

Bij een ‘supermarkt’ (een wat grotere ruimte met muren, maar geen ramen en deuren) kopen we wat flessen water en drinken. Vervolgens gaan we op zoek naar een restaurant om iets te eten. Bij Yolo Pizza zien we wat toeristen zitten, dus besluiten we om pizza te proberen. Het blijkt een goede keus: de pizza’s zijn prima (niet heel bijzonder, maar goed te eten) en goedkoop – omgerekend zijn we, inclusief de drankjes en fooi, met twee personen zo’n zeventien euro kwijt.

Met volle maag gaan we terug naar het hotel, waar we onze boodschappen opruimen. Vervolgens ontspannen we nog even op de ligbedjes van het strand. Wel trekken we een vestje en een lange broek aan – natuurlijk in verband met mogelijke muggen, maar ook omdat het iets frisser is. Waarschijnlijk is het zeewater daarom ook niet heel warm: overdag is het wel ruim dertig graden, maar ’s nachts koelt het heel erg af.

Terwijl we uitkijken over de oceaan speelt een ‘artiest’ op een keyboard liedjes bij het restaurant. In Gambia hadden we ook zo’n zanger die niet zo goed was, maar dit is echt heel erg. De zang gaat op zich nog, maar het ‘pling-plong’ geluid van het keyboard is niet om aan te horen. Af en toe onderbreekt de manager van het hotel hem even met een verzoeknummer, maar ook dat klinkt niet veel beter.

Als we het echt niet meer aan kunnen horen, gaan we terug naar onze hotelkamer voor de tweede nacht onder de klamboe. Gelukkig is de artiest met zijn keyboard niet meer te horen en kunnen we rustig in slaap vallen bij het geluid van voorbij rijdende gammele auto’s en ouderwetse paard en wagens.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 16

Maandag 25 juli 2016: Las Vegas --> Death Valley

Na alle gekte van de afgelopen twee dagen gaan we vandaag weer de rust in: het eindpunt is de woestijn Death Valley, waar we ook zullen overnachten. In totaal leggen we vandaag zo’n 150 mijl af, wat ongeveer tweeënhalf uur rijden is.

Rond zeven uur ’s ochtends staan we op na een redelijk goede nachtrust. We nemen snel een verfrissende douche, kleden ons aan en pakken vast de meeste spullen in. Uiteraard halen we nog een voorraadje ijsblokjes om het water in ieder geval het eerste stukje van de rit nog koel te houden.

Als we rond half negen de auto ingeladen hebben, gaan we het hoofdgebouw van Circus Circus in voor het ontbijt. We komen terecht bij hetzelfde restaurant als gisteren… met deze caissière die nog steeds niet begrijpt dat ik geen vlees bij mijn ontbijt wil. Gelukkig staan mijn medereisgenoten me bij en houden we het allemaal bij een simpel broodje vanochtend.

Tegen half tien zeggen we de chaos van Las Vegas gedag en gaan we op weg naar Death Valley. Iets buiten de stad stoppen we even om te tanken en later nog een keer om geld op te nemen, aangezien de kosten voor het opnemen in Las Vegas belachelijk hoog waren ($7,95 alleen om geld op te mogen nemen…).

Met volle tank en volle portemonnees rijden we verder. Langzaam wordt het landschap bergachtiger en natuurlijk steeds droger. Er is nauwelijks begroeiing meer, alleen hier en daar wat dor gras. Bordjes langs de kant van de weg waarschuwen dat we voorbij het laatste tankstation voor Death Valley komen. We controleren onze benzinetank voor de zekerheid nog een keer en gaan dan het park in.

Onze eerste stop is bij Zabriskie Point, een uitkijkpunt over de bergen van de woestijn. Het is vanaf de parkeerplaats slechts een paar honderd meter lopen, maar heuvelop in de gigantisch droge hitte lopen is alles behalve makkelijk! Het uitzicht boven maakt echter veel goed, want het is werkelijk prachtig.

Uitzicht bij Zabriskie Point

We nemen ruimschoots de tijd voor foto’s, aangezien elke kant er anders uit ziet. Donkere en lichtere kleuren wisselen elkaar heel mooi af met hier en daar strepen gemaakt door de wind.

Prachtige kleuren en strepen in de woestijn

Na een minuut of tien wordt de hitte ons toch te veel en gaan we terug naar de auto. We rijden naar het Visitor Center, dat midden in de woestijn ligt bij Furnace Creek Ranch.

Furnace Creek Ranch

Voor het Visitor Center staat een grote thermometer, die de temperatuur van dat moment in Death Valley aan geeft. Op dit moment is het 122 graden Fahrenheit, oftewel 50 graden Celsius…

Warm? Een beetje maar!

We koelen even af in het Visitor Center, waarna we op zoek gaan naar een lunch. Het restaurant bij Furnace Creek heeft grote borden met patat en hamburgers op de kaart staan, maar daar hebben we eigenlijk niet zo’n trek in. We kiezen uiteindelijk voor een broodje van de General Store (de ‘algemene winkel’) naast het restaurant en eten het buiten in de schaduw op. Hierbij krijgen we gezelschap van verschillende vogels, die onze broodjes wel erg interessant vinden…

Nadat we de vogels ontweken hebben, gaan we terug naar de auto en rijden we naar Badwater: het laagste punt in Death Valley. Hier is het water verdampt en heeft het een grote zoutvlakte achter gelaten.

De zoutvlakte van Badwater

Bij Badwater staat ook een bordje dat aangeeft hoe laag je nu eigenlijk staat: 85,5 meter onder het zeeniveau.

85,5 meter onder zeeniveau

Omdat de hitte het echt niet toestaat, lopen we niet de zoutvlakte op, maar gaan we terug naar de auto. We rijden terug naar Furnace Creek en slaan dan af richting Stovepipe Wells Village, waar we zullen overnachten.

Uitzicht bij Stovepipe Wells Village

Als we aankomen, zijn de kamers nog niet klaar. We mogen van het hotel handdoeken lenen om naar het zwembad te gaan, maar omdat er niet echt een plek is om om te kleden, houden we het bij een verkoelend drankje in de saloon. We hebben ook geluk dat de Wifi even werkt, zodat we iedereen in Nederland gerust kunnen stellen dat we veilig bij het hotel zijn.

De saloon (bar) bij het hotel

Na het drankje kijken we nog even rond in het dorpje, dat bestaat uit een tankstation, General Store en het hotel met souvenirwinkel, saloon (bar) en restaurant. Wanneer we weer terug komen bij de receptie, blijken de kamers inmiddels wel klaar te zijn en kunnen we inchecken. Het zijn simpele kamers, maar het kunnen overnachten in de woestijn maakt het extra leuk.

De General Store bij zonsondergang

We pakken snel een beetje uit, leggen de flessen water in de koelkast en haasten ons dan naar het zwembad. Het is nog niet druk en we vermaken ons prima in het koele water. Bij het zwembad staat een basketbalnetje en er zijn twee ballen, dus al snel is er een echte wedstrijd gaande.

Wanneer het drukker wordt, verlaten we het water om op te drogen. Dit gaat uiteraard heel snel. We lopen terug naar de kamers, waar we nog een paar shirtjes wassen en buiten te drogen leggen. Rond zeven uur gaan we naar het restaurant voor een heerlijke maaltijd met onbeperkt limonade. Er wordt ook water aangeboden, maar in verband met de droogte in het gebied vragen ze je alleen water te nemen als je het echt op wilt drinken.

Met volle maag verlaten we het restaurant. We kijken nog even in de General Store en proberen de Wifi bij de lobby, maar deze werkt helaas niet doordat er te veel mensen het proberen. Tsja, wat moet je dan doen ’s avonds in de woestijn? Zwemmen natuurlijk! We nemen nog even een verfrissende duik en genieten van de nu aangename temperatuur. Als het donker wordt, lopen we rustig naar onze kamers, ondertussen de vele sterren bewonderend.

Er is weinig licht in Death Valley, dus de sterren zijn goed te zien

Op de kamers lezen we nog even in op morgen. Dan gaan we naar een heel ander landschap, namelijk het prachtige Yosemite National Park.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 17 (Death Valley --> Yosemite)