Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 3

Vrijdag 29 december 2017

Omdat we allebei nogal bij moeten komen van de afgelopen drukke periode besluiten we vandaag ook nog een ontspandagje te houden. Wel hopen we iets van de reisleiding te horen over de excursies die we willen doen.

We beginnen de dag weer rond hetzelfde tijdstip als gisteren na een onrustige nacht. Van de malariapillen die we slikken, beginnen we nu echt last te krijgen: we hebben allebei zeer bizarre dromen gehad, één van de bijwerkingen die de pillen kunnen hebben. Ook zijn we er allebei een beetje misselijk en benauwd door.

Door het ontbijt knappen we allebei iets op. Het is precies hetzelfde ontbijt als gisteren met als enig verschil dat de kan warm water op de plaats van de kan warme melk staat. Zelfs de croissantjes lijken nog van het ontbijt van gisteren te komen…

Na het ontbijt gaan we even terug naar de kamer om te douchen voor we een plaatsje zoeken op het strand. Alle ligbedjes zijn bezet, dus leggen we onze handdoeken onder een palmboom neer. We liggen een tijdje, maar besluiten dan om een stukje te gaan lopen langs het strand. Met onze voeten in het water lopen we richting het zuiden, waar eigenlijk weinig verandert. We zien de achterkant van armoedige gebouwen en op het strand liggen gammele vissersboten. Hier en daar lopen wat Senegalezen, maar we worden niet aangesproken.

Het strand richting het zuiden met een vissersbootje op zee

Als we ongeveer zevenhonderd meter hebben gelopen, keren we om en proberen we nog een stukje richting het noorden te lopen. Doordat er hier veel rotsen in het water liggen, kunnen we niet over het natte, stevige zand lopen. Lopen door het losse zand is een stuk zwaarder en omdat het ook voelbaar warmer wordt, gaan we terug naar ons hotel. Afkoelen in het zwembad is nog steeds te koud, maar even het peuterbadje in is prima te doen!

Het uitzicht vanaf onze ligplaats bij het strand

We drogen na onze duik weer even op en wachten op onze reisleidster, die vandaag ons hotel bezoekt. Na wat gepraat over verschillende excursies reserveren we er uiteindelijk slechts eentje: een combinatie van een bezoek aan het safaripark Bandia en drijven in het Lac Rose, het Roze Meer. We kunnen dinsdag mee met een Engelssprekende gids.

Omdat mijn vriend heel erg verkouden is, vraagt hij de reisleidster om advies. Ze biedt meteen aan om ons naar de apotheek van het dorpje te brengen, waar hij veilig neusspray kan kopen. Het is geen verre rit, want de apotheek zit in het centrum. Het is een net gebouw met ramen en een deur en ook binnen is alles keurig netjes.

Met de neusspray op zak lopen we terug naar het hotel. We houden ons aan het advies van de reisleidster om mensen niet te veel aan te kijken, met als resultaat dat we eigenlijk niet aangesproken worden door verkopers die ons pinda’s in flessen willen verkopen of kleurige wijde broeken.

Wanneer we terug zijn bij het hotel is het lunchtijd. We eten iets en gaan dan even liggen, zodat mijn vriend de neusspray kan gebruiken en wat meer lucht krijgt. Als hij zich iets beter voelt, gaan we even de zee in, want de temperatuur is weer flink gestegen. Ik probeer zelfs het zwembad, maar dat blijft toch echt heel koud.

Het strand van ons hotel

De rest van de middag doen we rustig aan. Af en toe gaan we het water in, maar het grootste gedeelte van de tijd liggen we op de vrij gekomen ligbedjes en genieten we van de heerlijke temperatuur. Aan het einde van de middag gaan we terug naar de kamer om te douchen, waarna we het dorp in lopen voor het eten. We kiezen een restaurant uit waar we recensies van hebben gelegen en gaan zitten. Er is één ander tafeltje bezet door Senegalezen, waarvan er nu eentje iets roept. Hij blijkt naar een jongen te roepen die net buiten het restaurant op zijn motor zit, luisterend naar muziek op zijn telefoon.

De jongen van de motor is blijkbaar de ober. Hij komt naar ons toe en blijft ons even aankijken. Als we niet reageren, vraagt hij of we iets willen drinken. We geven onze bestelling door en al snel krijgen we twee flesjes op tafel. In plaats van dat we de menukaart krijgen, loopt onze ober alweer weg. Voor we om het menu kunnen vragen, komt er een verkoper naar onze tafel die wil weten of we Rolexhorloges of parfums willen kopen. We hebben hem nauwelijks afgewimpeld of de volgende verkoper staat al bij onze tafel, deze keer een taxichauffeur die zijn diensten aanbiedt. Eigenlijk zijn we nu het restaurant al zat, maar we spreken toch de ober aan voor het menu. Hij lijkt er bijna van te schrikken en legt uiteindelijk uit dat de keuken pas om zeven uur open gaat.

We hoeven niet lang na te denken: we rekenen onze drankjes af en verlaten het restaurant. Bij een ander restaurant, wat dichter bij ons hotel, vragen we of we daar kunnen eten, maar daar gaat de keuken pas om acht uur open. Ook in het hotel is het avondbuffet pas vannacht acht uur en een ander restaurant waar we vragen of we er kunnen eten, gaat zelfs pas op 31 december open…

Teruglopen naar het hotel (foto gemaakt met telefoon)

Aangezien er nog niets open lijkt te zijn, kijken we naar de zonsondergang bij het strand van ons hotel. We spelen daarna nog een spelletje tafeltennis voor we terug gaan naar het restaurant dicht bij ons hotel – Le Tamarin, waar we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld krijgen.

Zonsondergang vanaf het strand

Met volle maag gaan we terug naar het hotel, waar we nog even op het strand zitten voor we naar onze kamer gaan. Het is een heerlijk ontspannen dag geweest, maar morgen willen we toch graag iets gaan doen: dan willen we de mangrove vlakbij ons hotel bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 2

Donderdag 28 december 2017

Na de reisdag van gisteren en de drukke periode die eraan vooraf is gegaan, willen we vandaag een ontspandagje houden: gewoon lekker even wennen aan Senegal en vooral aan het heerlijke weer!

We worden rond acht uur wakker na een redelijk rustige nacht. We kleden ons snel aan en gaan naar het restaurant voor het ontbijt. Wel trekken we een vestje aan, want ’s ochtends blijkt het nog fris te zijn.

In het restaurant is een ontbijtbuffetje. Er zijn wat broodjes, waaronder kleine croissants en koffiebroodjes, er is boter en smeerkaas, je kunt thee, koffie en warme chocolademelk maken, er is yoghurt met cornflakes en er zijn twee soorten sap. Ook is er een mogelijkheid om een omelet en een crêpe te laten bakken.

We ontbijten op ons gemak, waarna we even langs het strand lopen. Natuurlijk proberen we het oceaanwater uit met onze voeten, maar dat blijkt nog vrij koud te zijn. Via de receptie – om de code voor de wifi te vragen – gaan we terug naar de kamer, waar we even douchen en onze zwemkleding aantrekken. Vervolgens installeren we ons bij het zwembad voor onze relaxdag.

Een deel van het strand bij ons hotel - aan de linkerkant zijn geen rotsen, zodat je het water in kan

Als we het na een tijdje toch warm krijgen, besluiten we het zwembad uit te proberen. Het water is echter zo koud dat we het houden bij op het randje zitten met onze voeten in het water. Vanaf ons plekje hebben we uitzicht op het strand, waar wat verkopers rond lopen met handdoeken, rieten mandjes en kokosnoten. Ze mogen niet te dichtbij bij het strand van het hotel komen: als ze dat doen, komt de bewaker van het hotel om ze weg te sturen. Dit houdt ze echter niet tegen om van een afstand naar toeristen te roepen in de hoop dat iemand iets bij hen koopt.

Het grote zwembad van ons hotel

Nadat we een tijdje in het water gezeten hebben, zoeken we even onze ligbedjes op voor we de oceaan uitproberen. Ook dit water is koud, maar uiteindelijk went het iets. We blijven niet al te lang in het water, aangezien we op willen drogen voor de lunch. Die is in hetzelfde restaurant als het ontbijt. Ook nu is er een buffetje, bestaande uit drie gangen: voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten. Bij de voorgerechten (waarvoor je 3000F, oftewel €4,50 betaalt) kun je kiezen uit salades en brood, de hoofdgerechten (5000F, oftewel €7,50) bestaan uit een warme maaltijd met vlees of vis en de nagerechten (2500F - €3,75) uit cakejes met een zeer chemisch uitziende kleur. We nemen niet het hele menu, maar kiezen voor één onderdeel om onze maag te vullen.

Na de lunch wisselen we liggen op de bedjes en zwemmen in de oceaan met elkaar af. Om kwart voor vier gaan we naar het restaurant, waar de reisleidster op dat moment is om ons informatie te geven over ons verblijf. Ze vertelt ons wat algemene dingen over het land, de veiligheid en de taxi’s. Ook licht ze de excursies toe. Omdat wij nogal specifieke vragen hebben over de excursies, noteert ze ons telefoonnummer en belooft ze ons te appen.

Uitzicht over het strand vanaf het ligbedje (foto gemaakt met telefoon)

We bedanken haar en gaan dan terug naar onze kamer om te douchen en ons om te kleden. Vervolgens lopen we het ‘centrum’ in, oftewel: we volgen de weg voor onze hotel naar het gedeelte waar de winkels en restaurants zijn. Al snel worden we aangesproken door verkopers, maar we negeren ze en lopen door over de stoep, die bestaat uit stof en rood zand.

Straatbeeld van Somone (foto gemaakt met telefoon)

Het centrum van Somone, waar we zijn, bestaat uit armoedige gebouwen. De restaurants en winkels hebben geen ramen of deuren, maar alleen openingen waar frisse lucht door naar binnen komt of waar je door naar binnen kunt gaan. Sommige kraampjes zijn letterlijk opgebouwd uit golfplaten en alle kraampjes lijken dezelfde spullen te verkopen. Het verkeer rijdt ondertussen maar gewoon wat aan: auto’s rijden over de weg met daar tussen paard en wagens en overstekende geiten.

Het verkeer met paard en wagen ertussen (foto gemaakt met telefoon)

Bij een ‘supermarkt’ (een wat grotere ruimte met muren, maar geen ramen en deuren) kopen we wat flessen water en drinken. Vervolgens gaan we op zoek naar een restaurant om iets te eten. Bij Yolo Pizza zien we wat toeristen zitten, dus besluiten we om pizza te proberen. Het blijkt een goede keus: de pizza’s zijn prima (niet heel bijzonder, maar goed te eten) en goedkoop – omgerekend zijn we, inclusief de drankjes en fooi, met twee personen zo’n zeventien euro kwijt.

Met volle maag gaan we terug naar het hotel, waar we onze boodschappen opruimen. Vervolgens ontspannen we nog even op de ligbedjes van het strand. Wel trekken we een vestje en een lange broek aan – natuurlijk in verband met mogelijke muggen, maar ook omdat het iets frisser is. Waarschijnlijk is het zeewater daarom ook niet heel warm: overdag is het wel ruim dertig graden, maar ’s nachts koelt het heel erg af.

Terwijl we uitkijken over de oceaan speelt een ‘artiest’ op een keyboard liedjes bij het restaurant. In Gambia hadden we ook zo’n zanger die niet zo goed was, maar dit is echt heel erg. De zang gaat op zich nog, maar het ‘pling-plong’ geluid van het keyboard is niet om aan te horen. Af en toe onderbreekt de manager van het hotel hem even met een verzoeknummer, maar ook dat klinkt niet veel beter.

Als we het echt niet meer aan kunnen horen, gaan we terug naar onze hotelkamer voor de tweede nacht onder de klamboe. Gelukkig is de artiest met zijn keyboard niet meer te horen en kunnen we rustig in slaap vallen bij het geluid van voorbij rijdende gammele auto’s en ouderwetse paard en wagens.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 1

Woensdag 27 december 2017

Omdat de zonvakantie naar Gambia twee jaar geleden zo goed is bevallen, hebben we besloten om dit jaar opnieuw in de kerstvakantie de warmte op te zoeken. Deze keer kiezen we voor een verblijf in het buurland van Gambia, namelijk Senegal.

Onze vakantie begint deze keer heel anders dan anders: we moeten ’s ochtends namelijk eerst naar de makelaar om te tekenen voor het huis dat we gekocht hebben. Het vraagt wel even wat omschakeling om van het kopen van een huis naar je vakantie te gaan, maar we hebben allebei het idee dat we wel in de vakantiestemming zullen komen als we eenmaal in de Senegalese zon liggen!

Zo ver is het echter nog niet, we moeten eerst nog een stukje vliegen. We gaan met de trein naar Schiphol, zijn ruim op tijd en kunnen al meteen inchecken. Na het afgeven van de koffers gaan we door de controle, die ook erg vlot gaat. Hierdoor hebben we nog aardig wat tijd voor we aan boord van ons vliegtuig moeten. We lopen rond door de vertrekhal, kopen nog een flesje drinken en gaan uiteindelijk naar gate D22, waar ons vliegtuig klaar staat om te vertrekken. We mogen er nog niet in: pas na drie uur (ons vliegtuig vertrekt 15.35) mogen de eerste mensen aan boord. Wij zitten voorin het vliegtuig, dus pas rond kwart over drie gaan we naar de rij om in te stappen.

Ons vliegtuig staat klaar voor vertrek (foto gemaakt met telefoon)

In het vliegtuig blijkt dat we geluk hebben: de derde stoel naast ons is vrij, zodat we extra ruimte hebben. Hier zetten we onze reisknuffels neer – de knuffels die altijd met ons mee op vakantie gaan en af en toe op bijzondere plaatsen op de foto mogen. Ze trekken vrij snel de aandacht van de hoofdstewardess, die met ons aan de praat raakt. Als ze hoort dat we een huis hebben gekocht, vindt ze dat we ook maar meteen moeten trouwen. Later krijgen we nog een roze chocolaatje in de vorm van een hartje van haar en bij het van boord gaan, wenst ze ‘mensen die misschien een huwelijksaanzoek gaan doen’ nog veel succes.

Een van de reisknuffels op de foto

De vlucht zelf verloopt verder prima: we zijn snel Nederland uit, vliegen richting Antwerpen en gaan uiteindelijk via Frankrijk, de Golf van Biskaje en Portugal naar Marokko. Onderweg krijgen we een maaltijd en nog een snack. Een keer hebben we even turbulentie, maar de piloot legt dit heel goed uit, waardoor er eigenlijk geen paniek is. Ook vertelt hij veel over de landen waar we overheen vliegen, bijvoorbeeld dat Mauritanië een scheepskerkhof heeft.

Zonsondergang vanuit het vliegtuig

Rond tien voor negen (plaatselijke tijd) landen we op het nieuwe vliegveld van Dakar, dat pas open is sinds 7 december. We taxiën naar de gate en mogen snel van boord. De paspoortcontrole verloopt niet heel vlot: de douanecontroleurs lijken een beetje verrast door de komst van ons vliegtuig en hebben geen haast om nieuwe poortjes te openen. Als we uiteindelijk door de controle heen zijn, liggen de koffers dan ook al op de band. We nemen ze mee naar de aankomsthal, waar we opgevangen worden door iemand van de reisorganisatie. Ze dirigeert ons naar een klein busje, dat ons naar het hotel zal brengen.

Met een omweg naar het nieuwe vliegveld van Dakar. Net onder het punt waar de druppelvorm begint en eindigt, verblijven we: in het plaatsje Somone

Het duurt even voor het busje vertrekt, omdat er passagiers lijken te ontbreken. Intussen kunnen we al een beetje van het Senegalese weer genieten, want ook ’s avonds is de temperatuur nog prima. Op de parkeerplaats zien we alweer taferelen die we nog ook Gambia kennen: gewoon maar gas geven en gaan, zonder te kijken waar je heen rijdt met de auto. Een botsing kan nog net voorkomen worden, maar het scheelde niet veel.

Nadat onze koffers op het dak gehesen zijn, vertrekken we richting het hotel. Het is zo’n vijfenveertig minuten rijden over de hobbelige geasfalteerde weg. Langs de weg ligt zand en stof, meer is het niet. Het landschap is wat savanne-achtig met hoog, dor gras en af en toe wat bomen. Ook zien we regelmatig gebouwen die niet afgebouwd zijn. De dorpjes waar we doorheen rijden, zijn armoedig: geen ramen of deuren en golfplaten als dak.

Na zo’n drie kwartier over de weg gehobbeld te hebben, zijn we bij ons hotel. Het ziet er prima uit en de incheck gaat vlot. We krijgen kamer 501 aan de voorkant van het hotel. De kamer is niet heel bijzonder: er staat een bed met twee nachtkastjes ernaast en er is een badkamer met toilet en douche. Wel hebben we een koelkastje. Voor de zekerheid hangen we de klamboe boven het bed, hoewel we niet echt muggen gezien hebben.

De kamer met de klamboe boven het bed (foto gemaakt met telefoon)

Omdat we graag nog even rond willen kijken, gaan we het hotel verkennen. Aan de andere kant zijn nog meer kamers, deze kijken uit op de zee. Er zijn drie zwembaden: een diep bad met een klein, rond badje ernaast en een peuterbadje naast het restaurant. Achter het diepe bad is de bar, waar we een drankje nemen. We hebben nog wat trek, dus vragen we of er iets te eten is. Wat we krijgen, is een bakje met pinda’s en een soort mengsel van wortels en olijven in een zure saus. Het smaakt wel oké en het stilt onze trek.

De ingang van ons hotel bij daglicht. 's Avonds zijn de bogen verlicht met kleine lampjes

Als we onze drankjes op hebben, gaan we terug naar de kamer. Het is een lange, bijzondere dag geweest, maar morgen begint onze vakantie echt.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2