Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 1

Woensdag 27 december 2017

Omdat de zonvakantie naar Gambia twee jaar geleden zo goed is bevallen, hebben we besloten om dit jaar opnieuw in de kerstvakantie de warmte op te zoeken. Deze keer kiezen we voor een verblijf in het buurland van Gambia, namelijk Senegal.

Onze vakantie begint deze keer heel anders dan anders: we moeten ’s ochtends namelijk eerst naar de makelaar om te tekenen voor het huis dat we gekocht hebben. Het vraagt wel even wat omschakeling om van het kopen van een huis naar je vakantie te gaan, maar we hebben allebei het idee dat we wel in de vakantiestemming zullen komen als we eenmaal in de Senegalese zon liggen!

Zo ver is het echter nog niet, we moeten eerst nog een stukje vliegen. We gaan met de trein naar Schiphol, zijn ruim op tijd en kunnen al meteen inchecken. Na het afgeven van de koffers gaan we door de controle, die ook erg vlot gaat. Hierdoor hebben we nog aardig wat tijd voor we aan boord van ons vliegtuig moeten. We lopen rond door de vertrekhal, kopen nog een flesje drinken en gaan uiteindelijk naar gate D22, waar ons vliegtuig klaar staat om te vertrekken. We mogen er nog niet in: pas na drie uur (ons vliegtuig vertrekt 15.35) mogen de eerste mensen aan boord. Wij zitten voorin het vliegtuig, dus pas rond kwart over drie gaan we naar de rij om in te stappen.

Ons vliegtuig staat klaar voor vertrek (foto gemaakt met telefoon)

In het vliegtuig blijkt dat we geluk hebben: de derde stoel naast ons is vrij, zodat we extra ruimte hebben. Hier zetten we onze reisknuffels neer – de knuffels die altijd met ons mee op vakantie gaan en af en toe op bijzondere plaatsen op de foto mogen. Ze trekken vrij snel de aandacht van de hoofdstewardess, die met ons aan de praat raakt. Als ze hoort dat we een huis hebben gekocht, vindt ze dat we ook maar meteen moeten trouwen. Later krijgen we nog een roze chocolaatje in de vorm van een hartje van haar en bij het van boord gaan, wenst ze ‘mensen die misschien een huwelijksaanzoek gaan doen’ nog veel succes.

Een van de reisknuffels op de foto

De vlucht zelf verloopt verder prima: we zijn snel Nederland uit, vliegen richting Antwerpen en gaan uiteindelijk via Frankrijk, de Golf van Biskaje en Portugal naar Marokko. Onderweg krijgen we een maaltijd en nog een snack. Een keer hebben we even turbulentie, maar de piloot legt dit heel goed uit, waardoor er eigenlijk geen paniek is. Ook vertelt hij veel over de landen waar we overheen vliegen, bijvoorbeeld dat Mauritanië een scheepskerkhof heeft.

Zonsondergang vanuit het vliegtuig

Rond tien voor negen (plaatselijke tijd) landen we op het nieuwe vliegveld van Dakar, dat pas open is sinds 7 december. We taxiën naar de gate en mogen snel van boord. De paspoortcontrole verloopt niet heel vlot: de douanecontroleurs lijken een beetje verrast door de komst van ons vliegtuig en hebben geen haast om nieuwe poortjes te openen. Als we uiteindelijk door de controle heen zijn, liggen de koffers dan ook al op de band. We nemen ze mee naar de aankomsthal, waar we opgevangen worden door iemand van de reisorganisatie. Ze dirigeert ons naar een klein busje, dat ons naar het hotel zal brengen.

Met een omweg naar het nieuwe vliegveld van Dakar. Net onder het punt waar de druppelvorm begint en eindigt, verblijven we: in het plaatsje Somone

Het duurt even voor het busje vertrekt, omdat er passagiers lijken te ontbreken. Intussen kunnen we al een beetje van het Senegalese weer genieten, want ook ’s avonds is de temperatuur nog prima. Op de parkeerplaats zien we alweer taferelen die we nog ook Gambia kennen: gewoon maar gas geven en gaan, zonder te kijken waar je heen rijdt met de auto. Een botsing kan nog net voorkomen worden, maar het scheelde niet veel.

Nadat onze koffers op het dak gehesen zijn, vertrekken we richting het hotel. Het is zo’n vijfenveertig minuten rijden over de hobbelige geasfalteerde weg. Langs de weg ligt zand en stof, meer is het niet. Het landschap is wat savanne-achtig met hoog, dor gras en af en toe wat bomen. Ook zien we regelmatig gebouwen die niet afgebouwd zijn. De dorpjes waar we doorheen rijden, zijn armoedig: geen ramen of deuren en golfplaten als dak.

Na zo’n drie kwartier over de weg gehobbeld te hebben, zijn we bij ons hotel. Het ziet er prima uit en de incheck gaat vlot. We krijgen kamer 501 aan de voorkant van het hotel. De kamer is niet heel bijzonder: er staat een bed met twee nachtkastjes ernaast en er is een badkamer met toilet en douche. Wel hebben we een koelkastje. Voor de zekerheid hangen we de klamboe boven het bed, hoewel we niet echt muggen gezien hebben.

De kamer met de klamboe boven het bed (foto gemaakt met telefoon)

Omdat we graag nog even rond willen kijken, gaan we het hotel verkennen. Aan de andere kant zijn nog meer kamers, deze kijken uit op de zee. Er zijn drie zwembaden: een diep bad met een klein, rond badje ernaast en een peuterbadje naast het restaurant. Achter het diepe bad is de bar, waar we een drankje nemen. We hebben nog wat trek, dus vragen we of er iets te eten is. Wat we krijgen, is een bakje met pinda’s en een soort mengsel van wortels en olijven in een zure saus. Het smaakt wel oké en het stilt onze trek.

De ingang van ons hotel bij daglicht. 's Avonds zijn de bogen verlicht met kleine lampjes

Als we onze drankjes op hebben, gaan we terug naar de kamer. Het is een lange, bijzondere dag geweest, maar morgen begint onze vakantie echt.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Gambia 2015: dag 1

23 december 2015

Na al eerder diverse landen in Europa bezocht te hebben, Noord-Amerika en Curaçao staat er deze keer een heel andere bestemming op het programma: Gambia, een land in Afrika. We zijn uiteraard goed voorbereid: alle vaccinaties hebben we gehaald en gisteren hebben we onze eerste malariapil ingenomen. De reis kan beginnen!

’s Ochtends pakken we de laatste spullen in, waarna we de koffers in de auto laden. Rond half twaalf vertrekken we richting het vliegveld Schiphol Amsterdam. Het is redelijk rustig op de weg, zodat we ruim op tijd aankomen.

Op het vliegveld checken we eerst in bij de balie om onze koffers af te geven. Toen we afgelopen zomer naar Curaçao vlogen, stond de rij voor de balie meters voor de ingang, maar nu is er bijna niemand te zien. We vallen dan ook meteen op als we de rij in willen lopen en worden nogal scherp aangesproken door een stewardess met: “Waar gaat u heen?” Nadat we uitgelegd hebben dat we in willen checken, wijst ze ons een andere rij die we moeten nemen om bij de balie te komen.

Als de koffers afgegeven zijn, zoeken we een restaurantje om te lunchen. We worden snel geholpen en het eten smaakt heerlijk. Het afrekenen is wat lastiger, omdat er een pinstoring blijkt te zijn bij alle horecagelegenheden op Schiphol. We wachten en wachten, worden al wat zenuwachtig vanwege het tijdstip, maar kunnen uiteindelijk dan toch contant afrekenen.

Snel verlaten we het restaurant en lopen we naar de handbagagecontrole. Dit gaat gelukkig vlot. Zonder problemen kunnen we de vertrekhal inlopen. Nu is het nog even wachten voor we aan boord kunnen. We kopen nog een flesje drinken voor aan boord (die we vanwege de pinstoring ook contant moeten betalen) en gaan dan richting onze gate.

Bij de gate blijkt nog een vliegtuig van een Turkse vliegmaatschappij te staan. Deze had al weg moeten zijn, maar er is blijkbaar wat vertraging. Terwijl we wachten, kijken we naar de vele enorme KLM toestellen die bij de andere gates staan. Als ons vliegtuig er eindelijk aan komt, schieten we bijna hardop in de lach: vergeleken bij die reusachtige KLM vliegtuigen is onze Boeing 737 echt heel klein!

Onze kleine Boeing 737

De bedoeling was dat er rond half drie begonnen zou worden met boarden, maar door de vertraging wordt dit pas na drie uur. Eerst mogen natuurlijk de mensen met een zitplaats op de achterste rijen, daarna zijn wij aan de beurt.

Ondanks de vertraging zit iedereen op tijd om te vertrekken. We moeten echter opnieuw wachten, omdat het op dit moment op de startbaan te druk is voor ons. Pas rond vijf voor vier zet het vliegtuig zich in beweging (de geplande vertrektijd was iets over half vier). We taxiën over Schiphol langs de D-pier naar de startbaan en mogen dan als eerste vertrekken. We zijn eindelijk onderweg!

Klaar voor vertrek!

Via Rotterdam en Zeeland vliegen we richting België en Frankrijk. De route gaat verder over Spanje, langs Portugal en uiteindelijk naar Marokko. Nadat we de Westelijke Sahara overgestoken zijn, komen we in de buurt van Dakar, de hoofdstad van Senegal, waar we een tussenlanding hebben.

Het vliegtuig komt keurig op tijd aan en is zelfs een halfuur te vroeg. Wij mogen aan boord blijven wachten, terwijl de mensen met eindbestemming Dakar uitstappen en het vliegtuig bijgetankt wordt. Daarna komen er nieuwe mensen aan boord: het vliegtuig gaat namelijk na Gambia terug naar Amsterdam met een andere bemanning.

Uitzicht op Dakar vanuit de lucht

Rond kwart over tien vertrekken we vanaf het vliegveld van Dakar naar Gambia. Het is een klein halfuur vliegen naar Banjul, de internationale luchthaven van Gambia. De landing hier is een stuk minder goed dan op Dakar: het is een flinke klap en daarna is er zelfs nog iets wat lijkt op een klein sprongetje. Na flink geremd te hebben, zijn we dan toch eindelijk veilig in Gambia!

We kunnen vlot van boord en worden met een bus naar de aankomsthal gebracht. Bij binnenkomst wordt er met een apparaatje met een rood lampje naar ons geschenen. Lang is ons onduidelijk waarom, maar later horen we dat dit een controle voor Ebola is. Heb je koorts, dan word je apart genomen.

Wij mogen gelukkig doorlopen naar de paspoortcontrole. Daarna is het wachten op de koffers. Deze zijn er vrij snel, zodat we door kunnen naar de echte aankomsthal. Na nog een controle zien we onze reisleider, die ons vertelt dat we naar bus 2 mogen lopen.

Zodra we buiten zijn, merken we het verschil in temperatuur. Het is hier een stuk beter dan in Nederland! Op ons gemak lopen we naar bus 2, wat een klein busje blijkt te zijn. De koffers worden op het dak van het busje gehesen door een man die via het raam omhoog klimt. Hij verwacht daarvoor meteen een fooi, maar aangezien we nog geen Gambiaans geld hebben, kunnen we hem alleen euromunten geven. Hier is hij niet tevreden mee, want munten hebben voor de mensen hier geen enkele waarde.

Niet lang daarna vertrekt het busje richting de hotels. De weg is op zich goed geasfalteerd en rijdt prima. Langs de weg zien we veel zand en dorre struiken. Ook zien we autowrakken en auto’s die zo onder het zand zitten dat je bijna niet meer ziet dat het een auto is. Er zijn nog verrassend veel mensen op straat en ook kraampjes langs de weg, waar onder andere grote watermeloenen verkocht worden, zijn nog bemand. We zien zwerfhonden lopen, een paar grote, mooie huizen, maar ook veel vervallen gebouwen.

Na een rit van ongeveer twintig minuten zijn we bij het eerste hotel. Vervolgens is het nog een klein kwartiertje naar hotel 2 en daarna zijn we bij ons hotel: het Baobab Holiday Resort. Het is een klein hotel met zo’n veertig kamers in kleine gebouwtjes rondom het zwembad. De receptie bevindt zich vooraan en is dag en nacht geopend. We worden vlot geholpen en krijgen de sleutel van kamer 212. Nadat we de airco gereserveerd hebben (die apart betaald moet worden), worden we naar onze kamer gebracht. Het is geen grote kamer uiteraard, maar hij is netjes en we hebben een eigen badkamer.

Als we een klein beetje uitgepakt hebben en de klamboe opgehangen hebben, lopen we nog even naar het restaurant van het hotel voor een drankje. We blijven niet lang zitten, aangezien het inmiddels heel ver na middernacht is.

Nog één drankje bij het hotel en dan naar bed!

Welterusten en tot morgen!

Lees verder: Dag 2