Reisverslag Senegal 2017/2018: dag 8 (+ dag 9)

Woensdag 3 januari 2018 (+ donderdag 4 januari 2018)

Het is vandaag alweer onze laatste dag in Senegal. We kunnen nog wel de hele dag van zon en zee genieten, want ons vliegtuig vertrekt pas om vijf over tien vanavond.

Omdat we pas zo laat vliegen, proberen we nog iets uit te slapen. Door de vermoeiende dag van gisteren lukt dit aardig. We vragen ook bij de receptie of we later uit kunnen checken en dit kan: pas om drie uur hoeven we de kamer te verlaten.

We gaan op ons gemak voor de laatste keer ontbijten. Stiekem verheugen we ons op een bakje yoghurt met muesli thuis, want de broodjes met smeerkaas komen ons inmiddels redelijk de neus uit. Toch bewaren we er nog een paar in onze rugzak voor de lunch.

Voor de laatste keer ontbijten met dit uitzicht (foto gemaakt met telefoon)

Na het ontbijt maken we ons klaar voor onze laatste dag aan het strand. Ook pakken we alvast zo veel mogelijk in, zodat we dat straks niet meer hoeven doen. Dan installeren we ons op twee ligbedjes op het strand. We kijken een tijdje naar het water, waar best hoge golven te zien zijn.

De ochtend gaat snel voorbij: we liggen, nemen nog een duik en doen vooral rustig aan. Wel houden we het nieuws vanuit Nederland in de gaten in verband met de storm die daar verwacht wordt. We zijn echter snel gerustgesteld, want als we – nadat we ons gedoucht en omgekleed hebben en met onze ingepakte koffers naar de receptie zijn gegaan om uit te checken – weer kijken, zien we dat het vliegtuig keurig op tijd vertrokken is vanaf Schiphol.

Voor ons breekt nu de tijd van het lange wachten aan. We zitten bij het kinderzwembadje met onze voeten in het water en doen maar een kaartspelletje om de tijd door te komen. 

Wachten bij het kinderzwembadje met een kaartspelletje en foto's maken van de reisknuffels...

Om vijf uur lopen we voor de laatste keer over de stoffige zandstoep naar het centrum om iets te eten. Het enige restaurant dat open is, is de pizzeria, dus eten we daar nog één keer. Het personeel herkent ons en bedient ons erg vriendelijk. Als we afrekenen, geven we daarom iets meer fooi, iets wat de serveerster bijna niet kan geloven.

Voor de laatste keer in het centrum van het dorp (foto gemaakt met telefoon)

We lopen terug naar het hotel en doen nog een laatste spelletje tafeltennis voor we bij de receptie wachten op de bus die ons naar het vliegveld brengt. De bus is keurig op tijd: precies om kwart over zeven stopt hij bij de receptie. De koffers worden op het dak gehesen, we stappen in en gaan op weg naar het vliegveld.

De weg die we rijden, komt ons bekend voor: zo zijn we gisteren ook gereden. Van het landschap genieten is er niet bij: de chauffeur heeft het gaspedaal goed ingedrukt…

Ruim op tijd zijn we op het vliegveld. Zodra we uitgestapt zijn, begint de chaos. Sommige mensen willen al naar binnen, andere mensen lopen een andere kant op en een vervangende reisleider probeert ons bij elkaar te houden. Wij volgen hem rustig naar binnen, waar de chaos redelijk onder controle lijkt. We sluiten aan in de rij voor de eerste koffercontrole, die vrij vlot gaat.

Als we door de controle zijn, kijken we rond: waar moeten we heen? Een vliegveldmedewerker ziet ons kijken en wil weten of we van TUI zijn. Dit bevestigen we, waarop er haastig een balie geopend wordt, zodat we in kunnen checken.

Terwijl we wachten, krijgen we gezelschap van onze reisleidster. Ze vraagt ons nog naar de excursie, waarop we eerlijk antwoorden dat de gids niet veel in het Engels verteld heeft, maar meer alleen in het Frans. Hier is ze een beetje boos over, want dat was immers niet de afspraak. Ze belooft nog met de gids te spreken.

Inmiddels zijn we aan de beurt om in te checken. Hoewel het een nieuw vliegveld is, lijken de computers niet te werken en moeten onze namen handmatig op een lijst opgezocht worden. Gelukkig staan we erop en krijgen we onze boarding pass. Daarmee moeten we door de volgende controle, die ook weer even tijd in beslag neemt. Dan staan we eindelijk in de vertrekhal: een ruimte met een winkel met belastingvrije artikelen, een tijdschriftenwinkeltje en verder alleen wat stoeltjes. Ter vergelijking: de hal van station Utrecht Centraal is groter.

We wachten bij de gate en zien dat ons vliegtuig al aangekomen is. Het is echter niet duidelijk wanneer wij aan boord mogen. Daarom maken we nog maar even gebruik van het toilet (een ouderwets gat in de grond…) en kopen we nog een flesje drinken voor aan boord. Ineens gaan er mensen in de rij bij de gate staan. Blijkbaar is de bedoeling dat we gaan boarden, hoewel er geen omroepbericht is geweest en er ook mensen nog niet door de controle zijn.

Na een chaotisch boardingproces zijn we bij het vliegtuig. Dat zal straks eerst nog naar Banjul in Gambia vliegen, wat betekent dat er nog heel veel mensen aan boord zitten. We moeten nu gewoon een plekje aan boord zoeken, straks krijgen we onze eigen plaatsen.

We nemen plaats op rij 15, precies bij de vleugel. Daarom krijgen we nog wat extra veiligheidsinstructies voor we vertrekken. Bij het vertrek kijken we elkaar even geschrokken aan: er was namelijk een heel raar geluid te horen. Moeten we met dit toestel echt nog helemaal terug naar Amsterdam?

Gelukkig gebeurt er tijdens de vlucht niets, hoewel het een alles behalve plezierige vlucht is: doordat de vliegtijd maar vijfentwintig minuten is, komt het vliegtuig niet goed op hoogte en hebben we veel last van turbulentie.

Eindelijk landen we op de luchthaven van Banjul, waarbij de piloot nog even goed de remmen test. Dan moeten alle passagiers met eindbestemming Banjul uitstappen. Wij moeten blijven zitten, maar krijgen daarna weer te horen dat we toch van boord gaan. Als we uitstappen, krijgen we een plastic overstapkaartje, wat we mee moeten nemen de bus in. De bus brengt ons naar de vertrekhal.

Het plastic overstapkaartje dat we krijgen (foto gemaakt met telefoon)

De vertrekhal komt ons erg bekend voor: dit kennen we nog van twee jaar geleden, toen we in Gambia waren. De hal is nog niets veranderd: het is nog even vol en benauwd als toen en zelfs de stoeltjes blokkeren nog steeds één van de uitgangen.

Rond half twaalf worden de overstappassagiers opgeroepen om naar voren te komen. Onze overstapkaartjes worden ingenomen en er wordt gevraagd of we ons paspoort hebben. Ze kijken er echter niet in, ze willen alleen maar zien dat we een paspoort hebben.

We gaan de bus weer in en worden terug naar het vliegtuig gebracht. Nu kunnen we wel op onze eigen plaatsen zitten. We installeren ons en wachten af. Precies om middernacht vertrekt het vliegtuig bij de gate. We volgen het autootje met zwaailichten naar de start- en landingsbaan. Het vliegtuig moet eerst de hele baan af en draait dan, omdat er maar één start- en landingsbaan is. Dit wisten we nog van de vorige keer.

Dag, Afrika! (foto gemaakt met telefoon)

Na ongeveer tien minuten taxiën, rijdt het autootje met zwaailichten als een gek weg, terwijl het vliegtuig wacht tot de startbaan vrij is. Dan geeft de piloot gas en vertrekken we zonder vreemde geluiden richting Amsterdam.

Vrij snel na het vertrek krijgen we een maaltijd geserveerd. Vervolgens proberen we te slapen, wat bij mij beter lukt dan bij mijn vriend. Ik word wakker als we boven Spanje vliegen en nog tweeënhalf uur te gaan hebben. Buiten zien we lichtjes van steden, waarschijnlijk Madrid. We vliegen door richting Frankrijk, waar we nog een appelkoek als ontbijt krijgen.

Uiteindelijk komen we bij Parijs in de buurt. Hier wordt de daling al een beetje ingezet en dat merken we: de turbulentie wordt een stuk erger. We mogen niet meer lopen, wat een oudere dame die met een stok het vliegtuig in kwam negeert: zij kan toch nog wel even naar het toilet?

Het laatste stuk van de vlucht is één en al turbulentie. Ook maakt het vliegtuig grote bochten boven Amsterdam, omdat de landingsbaan waarschijnlijk nog niet vrij is. Na nog een extra rondje landt de piloot het vliegtuig vrij stevig op de Polderbaan. We taxiën naar gate G02, waarna we eindelijk weer rustig grond onder onze voeten hebben.

Redelijk snel kunnen we het vliegtuig uit. We gaan naar de paspoortcontrole, waar we zo doorheen zijn, en wachten bij de bagageband op onze koffers. Het duurt even, want de koffers uit Banjul zijn eerst uitgeladen, maar dan kunnen wij ook onze bagage van de band halen. We gaan de aankomsthal in en lopen meteen door naar een restaurantje. We hebben namelijk heel erg genoten van het weer en de bijzondere ervaringen in Senegal, maar één ding hebben we toch wel erg gemist en dat is een ouderwets broodje met Hollandse kaas!

Reisverslag Gambia 2015: dag 8 + 9

30 december 2015 + 31 december 2015

Vandaag is alweer onze laatste dag in Gambia. We kunnen er nog wel lang van genieten: we vliegen vanavond pas om vijf voor middernacht terug naar Nederland.

Onze dag begint als altijd: nog voor zonsopgang worden we gewekt door de oproep van de moskee. We vallen gelukkig weer in slaap en staan een paar uur later op om voor de laatste keer in het hotel te ontbijten.

Na het ontbijt pakken we op ons gemak onze koffers in. Het plan is om vandaag gewoon lekker rustig aan te doen, omdat we uit ervaring weten dat een nachtvlucht altijd slopend is. We willen dus lekker aan het zwembad gaan liggen, alleen kunnen we onze handdoeken niet nat in de koffers mee naar Nederland nemen. Een beetje aarzelend vragen we bij de receptie of we misschien voor vandaag handdoeken zouden kunnen lenen. Het blijkt geen enkel probleem te zijn: nog geen vijf minuten later worden de handdoeken naar onze kamer gebracht.

Als we alles ingepakt hebben, zitten we nog even op het balkon bij onze kamer voor we uitchecken. De koffers kunnen we bij de receptie wegzetten en daarna staat er voor de komende uren alleen nog relaxen op het programma.

Nog 1 dagje heerlijk ontspannen...

We kiezen twee stoelen uit bij het zwembad en installeren ons. Het zonnen wisselen we af met even het water ingaan en praten met andere gasten van het hotel. Terwijl wij genieten, wordt er ondertussen ook gewoon gewerkt: een man is druk bezig met paaltjes van het balkon van een kamergebouwtje schilderen. Een bordje ‘Nat’ hoeft hij niet op te hangen, aangezien de verf zo droog is dankzij de hoge temperatuur.

Wij genieten, maar hier wordt gewerkt!

De dag gaat voor ons rustig voorbij. We zonnen, we zwemmen af en toe, we eten iets aan het zwembad en rusten vooral heerlijk uit. ’s Middags krijgen we nog wel bezoek van een man die probeert kaartjes te verkopen voor een concert om geld op te halen voor dove vrouwen. We horen zijn verhaal beleefd aan, maar melden dan dat we vanavond terug gaan naar Nederland, waarop hij doorgaat naar andere mensen.

Later die middag krijgen we opnieuw bezoek, deze keer van vier aapjes. Ze lopen bij het zwembad rond en zijn duidelijk nieuwsgierig, maar niet op een vervelende manier. Eentje ontdekt een plastic zakje, al heeft hij algauw door dat het niet zo heel interessant is.

Nieuwsgierig aapje met het plastic zakje

De aapjes trekken al snel veel bekijks. Het duurt dan ook niet lang voor er mensen komen met nootjes en fruit. De nootjes vinden ze prima, aan de sinaasappels moeten ze nog even wennen…

Die sinaasappel is toch niet alles...

Terwijl de drie vrouwtjes zich vermaken met rondlopen en eten, gaat het mannetje op zoek naar een leuk vriendinnetje. De vrouwtjes hebben echter weinig zin, waarop het mannetje het uiteindelijk maar opgeeft en zielig alleen gaat zitten bij het zwembad. Niet voor lang, overigens, na een paar minuten gaat hij alweer vrolijk achter de vrouwtjesapen aan!

Zielig alleen...

Inmiddels is het al laat in de middag. Tegen half zes verwisselen we onze zwemkleding voor onze reiskleding en wachten we tot we in het restaurant kunnen gaan eten. Om er zeker van te zijn dat we niet te lang op ons eten moeten wachten, melden we bij het bestellen dat we een vliegtuig moeten halen. Dit helpt: we krijgen al snel ons eten. Ook krijgen we nog een gratis voorgerechtje, omdat het hotel vijfentwintig jaar bestaat.

Na het eten blijven we nog even zitten om te genieten van de livemuziek, een band uit Nigeria deze keer. Erg lang kunnen we er helaas niet van genieten, omdat de bus er is om ons naar het vliegveld te brengen. Het is een grote bus deze keer, die al goed vol zit. We hoeven ook niet meer langs andere hotels om mensen op te halen, maar rijden rechtstreeks naar het vliegveld.

Onderweg legt onze reisleider uit hoe het werkt op het vliegveld: als we aankomen met de bus komen er meteen kruiers aan om de koffers op karretjes te leggen en ze naar binnen te brengen (tegen betaling uiteraard). Wil je dat niet, dan moet je zelf je koffers weer van het karretje afhalen. In de bus klinkt er onmiddellijk gemor over, want niemand vindt het fijn dat anderen er meteen met jouw spullen vandoor gaan.

Zodra de bus stopt, probeert iedereen er dan ook zo snel mogelijk uit te komen. Niemand maakt gebruik van de kruiers: iedereen neemt zelf zijn eigen koffer mee de hal in. Daar komen we middenin de chaos terecht. Sommige mensen moeten door een poortje, maar wij moeten een andere kant op, omdat wij met een vlucht meegaan. Er wordt geroepen, er staan vreemde rijen en er is veel onduidelijkheid.

Bij de eerste controle krijgen we een formule dat we in moeten vullen. Ook hier is er weer onduidelijkheid: een man van de controle schreeuwt dat we het formulier in moeten vullen voor we door mogen lopen, terwijl andere mensen weer roepen dat het later nog kan. Alles bij elkaar heerst er een erg chaotische en hectische sfeer die niet fijn aanvoelt.

Na veel gedoe zijn we eindelijk allebei door de eerste controle heen en kunnen we wachten bij de incheckbalie. Dit gaat gelukkig iets minder chaotisch. We mogen door naar de paspoort- en handbagagecontrole, die wel erg lang duurt. Het is ook erg warm op het vliegveld, wat weer bijdraagt aan de niet fijne sfeer. Meer mensen hebben hier last van, hoewel een klein jongetje op de schouder van zijn moeder in slaap valt. Iemand van de controle haalt hen samen naar voren, zodat ze niet zo lang in de rij hoeven te staan. Vader mag echter niet mee, waardoor ze alsnog moeten wachten.

Als we uiteindelijk door de paspoortcontrole zijn en onze handbagage (niet erg grondig) gecontroleerd is, hebben we nog een keer een paspoortcontrole voor we eindelijk in de vertrekhal staan. Meteen komt er iemand op ons af met een menukaart van de bar. We negeren haar en gaan zelf op zoek naar iets te drinken dat we in het vliegveld mee kunnen nemen. Ook kijken we nog even buiten, waar we ons vliegtuig aan zien komen.

Vervolgens is het binnen wachten, wachten en nog langer wachten. Pas om half twaalf worden er door iemand van de controle paaltjes neergezet die een gate voor moeten stellen. Opnieuw is er veel onduidelijkheid: is dit voor de vlucht naar Amsterdam of voor die naar Spanje, die ook om vijf voor middernacht vertrekt? Er komen ook nog eens mensen de hal in die uit ons vliegtuig komen en al in Dakar zijn opgestapt voor hun terugvlucht naar Amsterdam. Zij hebben een speciale boarding pass gekregen, omdat hun eigen boarding pass al in Dakar gecontroleerd is.

Na nog langer wachten begint het boarden dan uiteindelijk. Dit blijkt werkelijk fantastisch geregeld te zijn (= niet!)… Eerst mogen de passagiers met de speciale boarding pass door de gate. Ze moeten alleen wel door mensen van de controle gehaald worden, want het kan niet omgeroepen worden. Hierdoor ontstaat er weer veel chaos met geduw en getrek. Voor ons is het ook volstrekt onduidelijk waarom zij per se eerst moeten, want wij komen gewoon in dezelfde bus als zij om naar het vliegtuig gebracht te worden.

Ons vliegtuig voor de terugvlucht

Het boarden van het vliegtuig gaat gelukkig snel en niet al te veel later dan gepland vertrekken we. Hierbij wordt het vliegtuig geleid door een autootje met een zwaailicht, dat ons eerst naar het einde van de startbaan brengt. Daar moet het vliegtuig keren, terwijl het autootje er als een gek vandoor scheurt. De verlichting van Schiphol kennen ze hier duidelijk niet!

Het opstijgen gaat wel gewoon goed en al snel zitten we in het donker. We proberen wat te slapen, maar het is geen fijne vlucht met veel onrust in het vliegtuig. De turbulentie valt mee, al wordt het wel meer als we boven de Pyreneeën vliegen.

We vliegen over Frankrijk, waar de daling al ingezet wordt, en zien de lichtjes van Parijs. Bij de Frans/Belgische grens wordt de daling echt flink ingezet. Helaas zijn we er nog niet, wat we eigenlijk hopen, want we zijn deze vlucht meer dan zat. Het vliegtuig gaat nog een stuk over de Noordzee en vervolgens via Rotterdam richting Schiphol. Daar vliegen we eerst nog een paar rondjes voor we om kwart over zeven eindelijk landen.

Redelijk snel kunnen we het vliegtuig uit en naar de controle. Omdat het nog vroeg is, gaat dit vlot en hoeven we niet lang te wachten. Ook de koffers komen al vlug op de band. We halen ze eraf en lopen rustig naar de aankomsthal. Het is tijd om naar huis te gaan en bij te komen van deze alles behalve aan te raden nachtvlucht. De vakantie kunnen we echter wel aanraden, want terugkijkend kunnen we zeker zeggen dat we echt genoten hebben!

Reisverslag Gambia 2015: dag 5 - deel 1

27 december 2015

Vandaag is onze excursie naar Senegal, wat betekent dat we vroeg op moeten: we worden namelijk al om tien over half zeven opgehaald.

Om wakker te worden, willen we graag even lekker warm douchen. Dit is echter makkelijker gezegd dan gedaan: tot drie keer toe valt het water uit…

Als we uiteindelijk toch gedoucht en aangekleed zijn, lopen we naar de receptie om de ontbijtpakketjes op te halen. We krijgen netjes twee pakketjes overhandigd, maar voor we kunnen kijken wat erin zit, blijkt dat de pakketjes voor een ander gezin zijn. Onze pakketjes zijn nergens te vinden: blijkbaar is er iets fout gegaan met het doorgeven aan de keuken… Omdat er ook nog niemand in de keuken is, gaat de man van de receptie zelf op zoek naar iets te eten voor ons. Hij komt uiteindelijk terug met drie witte boterhammetjes en wat stukjes koude boter, dat is alles wat hij heeft kunnen vinden. We bedanken hem voor de moeite die hij gedaan heeft, maar balen er wel van dat het fout is gegaan met doorgeven.

Op het terras van het hotel eten we ons ontbijt op. Vervolgens is het wachten op de bus die ons op komt halen. Pas tegen tien voor zeven stopt er een busje voor de ingang. We rijden eerst nog langs een aantal andere hotels, waarbij er bij eentje erg lang gewacht wordt omdat er twee mensen niet op zijn komen dagen. Terwijl we wachten, moeten we vast onze paspoortgegevens in drievoud invullen, zodat de grenspassering straks vlot kan verlopen.

Via Kotu rijden we daarna eindelijk richting de haven van Banjul, de hoofdstad van Gambia. Hier zullen we met de veerboot de Gambia rivier oversteken. Langs de weg naar de haven zien we veel armoedige en vervallen gebouwen. Alles ziet er even oud, stoffig en verroest uit. Ook lopen er gewoon geiten tussen de mensen door op straat, op zoek naar een klein beetje gras om te grazen.

Bij de haven moeten we uit het busje stappen. Onze gids haalt de kaartjes, terwijl wij voor het ingangshek wachten. Het wachten duurt gelukkig niet lang, want er staan alweer verkopers vlakbij om ons nephorloges en souvenirs aan te bieden.

Als we binnen het hek zijn, geeft onze gids ons opdracht te wachten bij een aantal stenen. Meteen komen er enkele verkopers op ons af, die ons één voor één afgaan met hun koopwaar van bananen, noten en souvenirs. We wijzen ze allemaal zo beleefd mogelijk af en doen alsof we erg geïnteresseerd zijn in de vogels.

Komt de veerboot er al aan?

De veerboot laat intussen lang op zich wachten. Aan de gids, die zich helemaal niet met ons bemoeit en met andere mensen aan het praten is, vragen we of er ergens een toilet is. Hij moet hiervoor een sleutel vragen aan de politie, die het toiletgebouw voor ons opent. Het is alles behalve het beste toilet, want er is geen licht en de schoonmaak lijkt al in geen maanden (jaren?) gedaan te zijn. Maar goed, we zijn dan ook in Gambia!

Rond kwart voor negen zien we in de verte eindelijk de veerboot naderen. Hij komt maar langzaam vooruit, wat logisch is door de enorme lading van mensen, auto’s en goederen aan boord. Het duurt dan ook lang voordat alles en iedereen van boord is.

De volgeladen veerboot arriveert!

Zodra de veerboot grotendeels leeg is, wordt begonnen met het laden van nieuwe goederen. Ook wij mogen aan boord. We volgen onze gids naar het bovendek, waar we een zitplaats kunnen zoeken. Vanaf onze plaats kunnen we ook zien hoe de boot verder geladen wordt.

Het laden van de boot

Er worden veel zakken aan boord gebracht met karren en ook rijden er auto’s en vrachtwagens de veerboot op. Dan gaat het hek open waarachter de gewone passagiers moesten wachten. Rennend alsof hun leven ervan afhangt, stormen ze naar de boot. Het is echt een wonder dat er niemand valt en dat er geen ongelukken gebeuren!

Rennen!

Na nog even gewacht te hebben, vertrekt de boot eindelijk richting de andere kant van de rivier. We laten de haven van Banjul achter ons, passeren de vissershaven en gaan onderweg naar Barra. Aan boord zijn uiteraard ook weer verkopers, maar deze zijn beleefder: als je ‘nee’ zegt, accepteren ze dat en lopen ze door. Wel valt ons een apart figuur op: een man met zonnebril en stok alsof hij blind is, die met een megafoon de boodschap van Allah aan boord verkondigt…

De vissershaven van Banjul

Ondertussen is onze gids in slaap gevallen, de lijst met onze paspoortgegevens onbeheerd naast zich. Gelukkig let een gids van een andere groep wel op en houdt hij in de gaten dat er niks mee gebeurt.

De overtocht naar Barra duurt zo’n drie kwartier. Vanaf het dek hebben we uitzicht op het havenstadje, wat er heel erg armoedig uitziet. Dit wordt bevestigd als we van de boot afkomen en richting onze bus lopen. Behalve armoedig is Barra ook erg chaotisch: iedereen loopt door elkaar heen, auto’s proberen ertussendoor te rijden en tegelijkertijd lopen er ook nog dieren rond.

We zijn dan ook blij als we eindelijk in het busje zitten. Vervolgens duurt het nog even voor we weg kunnen rijden door de chaos, maar dan zijn we eindelijk op weg naar de grens met Senegal!

Het is een kleine drie kwartier rijden naar de grensovergang. De rit valt op zich mee, maar dan komt het: we zijn bij de grens… Wat we daar zien en meemaken, is eigenlijk nauwelijks te beschrijven. Zodra het busje stopt, komen er van alle kanten verkopers op ons af met bananen, noten en stukken kokosnoot. Ze kloppen op de ramen van het busje en als we het busje uit proberen te komen om naar het toilet te gaan, blokkeren ze eigenlijk gewoon onze weg. Met moeite komen we er langs en haasten we ons naar het toilet, dat niet meer is dan een gat in de grond. Vervolgens moeten we in het busje wachten op onze gids, die met onze paspoorten het grensgebouw in is gegaan. Onze chauffeur rijdt het busje iets verder richting de grens zelf en gaat dan ook het grensgebouw in. De verkopers proberen hiervan te profiteren en verdringen zich rondom het busje. Ondertussen hebben wij uitzicht op de grens, die gevormd wordt door paaltjes met een verroeste ketting ertussen. Hier en daar ontbreekt de ketting zelfs, zodat mensen gewoon de grens over kunnen steken.

Uiteindelijk keren onze chauffeur en gids dan toch terug en steken we de grens over. Het is nu nog maar vijf kilometer naar het park. Onderweg zien we kleine dorpjes, bestaande uit zelfgemaakte huisjes die in een halve cirkel om een dorpsplein heen zijn gebouwd. Op het plein zien we regelmatig groepjes onder een boom zitten als een soort schoolklas. Kinderen die langs de weg lopen of staan, zwaaien enthousiast en breed lachend naar ons: ze vinden het maar wat leuk om toeristen te zien!

Nadat we ongeveer vijf kilometer gereden hebben, zijn we bij de ingang van het Fathala Wildlife Reserve: een beschermd gebied voor wilde dieren. In het park wonen zebra’s, antilopen, giraffen, vogels, apen, zwijnen en elanden en er is nog één neushoorn. Ook zijn er leeuwen, maar die hebben een apart gebied.

De ingang van het park

Iets voorbij de parkeerplaats bij de ingang zijn drie ronde gebouwtjes neergezet: de toiletgebouwen en een soort winkeltje. De toiletgebouwen zijn keurig schoon en binnenin versierd met grote foto’s van dieren uit het park.

De gebouwtjes bij de ingang

De gebouwtjes staan rondom een grasveld, waarop twee reuzeschildpadden lopen. Op de foto met ze gaan is geen enkel probleem en je kunt ze ook gewoon aanraken. Wel moet je natuurlijk uitkijken, want ze kunnen bijten.

Samen met 1 van de reuzeschildpadden

Aan de overkant van het grasveld is het restaurant van het park. Hier mogen we alvast onze lunch bestellen, die we na de rit door het park zullen krijgen. We kunnen kiezen uit verschillende soorten pizza’s, die allemaal zelf gemaakt worden.

Het restaurant

Als iedereen een lunch besteld heeft, mogen we doorlopen naar de truck waarmee we de rit door het park gaan maken. De safari kan beginnen!

De safaritruck

Via een zandweg rijden we het echte park in. Langs de kant van de weg zien we veel bomen en struiken. Enkele zandpaadjes lopen tussendoor, maar het zijn geen aangelegde wegen: ze worden zandpaadjes, doordat de safaritrucks erover heen rijden.

De weg naar de ingang van het park

Het duurt niet lang voor we de eerste dieren zien: op een open plek staan drie zebra’s bij elkaar. Ze kijken niet op of om als de truck stopt en laten zich rustig fotograferen.

De drie zebra's op een rijtje

Op de open plek loopt ook een groep zwijntjes. Het zijn echte “Pumbaa’s”, ze lijken precies op het tekenfilmfiguurtje uit de Lion King. Onze safarigids heeft het ook meteen over “Hakuna Matata!” als we op de dieren wijzen, hij is duidelijk bekend met de film!

Pumbaa's!

Nadat iedereen in de truck tientallen foto’s van de zebra’s en zwijnen heeft gemaakt, rijden we verder. Opnieuw duurt het niet lang voor we weer dieren zien: aapjes, die razendsnel de weg oversteken en wegschieten tussen de struiken. Het volgende dier dat we zien, komt minder snel weg: het is de neushoorn!

De neushoorn

De truck stopt vlakbij het enorme beest. Even lijkt het alsof hij recht op ons afloopt, maar dan gaat hij naar de achterkant van de truck. Met zijn hoorn tikt hij een beetje tegen de truck. Verder laat hij zich rustig fotograferen.

"Tik, tik, wie ben ik?"

Onze safarigids vertelt ons dat er eerst twee neushoorns in het park woonden. Tijdens een gevecht heeft het mannetje het vrouwtje echter verwond en is ze uiteindelijk aan haar verwondingen overleden. Het mannetje is de neushoorn die op slechts een paar meter van ons af staat…

Lachend vlakbij de mannetjesneushoorn...

Na uitgebreid foto’s gemaakt te hebben, rijden we weer door, op zoek naar de volgende dieren. Wat zullen we nog meer tegenkomen?

(Wordt vervolgd!)

Lees verder: Dag 5 - deel 2

Reisverslag Gambia 2015: dag 1

23 december 2015

Na al eerder diverse landen in Europa bezocht te hebben, Noord-Amerika en Curaçao staat er deze keer een heel andere bestemming op het programma: Gambia, een land in Afrika. We zijn uiteraard goed voorbereid: alle vaccinaties hebben we gehaald en gisteren hebben we onze eerste malariapil ingenomen. De reis kan beginnen!

’s Ochtends pakken we de laatste spullen in, waarna we de koffers in de auto laden. Rond half twaalf vertrekken we richting het vliegveld Schiphol Amsterdam. Het is redelijk rustig op de weg, zodat we ruim op tijd aankomen.

Op het vliegveld checken we eerst in bij de balie om onze koffers af te geven. Toen we afgelopen zomer naar Curaçao vlogen, stond de rij voor de balie meters voor de ingang, maar nu is er bijna niemand te zien. We vallen dan ook meteen op als we de rij in willen lopen en worden nogal scherp aangesproken door een stewardess met: “Waar gaat u heen?” Nadat we uitgelegd hebben dat we in willen checken, wijst ze ons een andere rij die we moeten nemen om bij de balie te komen.

Als de koffers afgegeven zijn, zoeken we een restaurantje om te lunchen. We worden snel geholpen en het eten smaakt heerlijk. Het afrekenen is wat lastiger, omdat er een pinstoring blijkt te zijn bij alle horecagelegenheden op Schiphol. We wachten en wachten, worden al wat zenuwachtig vanwege het tijdstip, maar kunnen uiteindelijk dan toch contant afrekenen.

Snel verlaten we het restaurant en lopen we naar de handbagagecontrole. Dit gaat gelukkig vlot. Zonder problemen kunnen we de vertrekhal inlopen. Nu is het nog even wachten voor we aan boord kunnen. We kopen nog een flesje drinken voor aan boord (die we vanwege de pinstoring ook contant moeten betalen) en gaan dan richting onze gate.

Bij de gate blijkt nog een vliegtuig van een Turkse vliegmaatschappij te staan. Deze had al weg moeten zijn, maar er is blijkbaar wat vertraging. Terwijl we wachten, kijken we naar de vele enorme KLM toestellen die bij de andere gates staan. Als ons vliegtuig er eindelijk aan komt, schieten we bijna hardop in de lach: vergeleken bij die reusachtige KLM vliegtuigen is onze Boeing 737 echt heel klein!

Onze kleine Boeing 737

De bedoeling was dat er rond half drie begonnen zou worden met boarden, maar door de vertraging wordt dit pas na drie uur. Eerst mogen natuurlijk de mensen met een zitplaats op de achterste rijen, daarna zijn wij aan de beurt.

Ondanks de vertraging zit iedereen op tijd om te vertrekken. We moeten echter opnieuw wachten, omdat het op dit moment op de startbaan te druk is voor ons. Pas rond vijf voor vier zet het vliegtuig zich in beweging (de geplande vertrektijd was iets over half vier). We taxiën over Schiphol langs de D-pier naar de startbaan en mogen dan als eerste vertrekken. We zijn eindelijk onderweg!

Klaar voor vertrek!

Via Rotterdam en Zeeland vliegen we richting België en Frankrijk. De route gaat verder over Spanje, langs Portugal en uiteindelijk naar Marokko. Nadat we de Westelijke Sahara overgestoken zijn, komen we in de buurt van Dakar, de hoofdstad van Senegal, waar we een tussenlanding hebben.

Het vliegtuig komt keurig op tijd aan en is zelfs een halfuur te vroeg. Wij mogen aan boord blijven wachten, terwijl de mensen met eindbestemming Dakar uitstappen en het vliegtuig bijgetankt wordt. Daarna komen er nieuwe mensen aan boord: het vliegtuig gaat namelijk na Gambia terug naar Amsterdam met een andere bemanning.

Uitzicht op Dakar vanuit de lucht

Rond kwart over tien vertrekken we vanaf het vliegveld van Dakar naar Gambia. Het is een klein halfuur vliegen naar Banjul, de internationale luchthaven van Gambia. De landing hier is een stuk minder goed dan op Dakar: het is een flinke klap en daarna is er zelfs nog iets wat lijkt op een klein sprongetje. Na flink geremd te hebben, zijn we dan toch eindelijk veilig in Gambia!

We kunnen vlot van boord en worden met een bus naar de aankomsthal gebracht. Bij binnenkomst wordt er met een apparaatje met een rood lampje naar ons geschenen. Lang is ons onduidelijk waarom, maar later horen we dat dit een controle voor Ebola is. Heb je koorts, dan word je apart genomen.

Wij mogen gelukkig doorlopen naar de paspoortcontrole. Daarna is het wachten op de koffers. Deze zijn er vrij snel, zodat we door kunnen naar de echte aankomsthal. Na nog een controle zien we onze reisleider, die ons vertelt dat we naar bus 2 mogen lopen.

Zodra we buiten zijn, merken we het verschil in temperatuur. Het is hier een stuk beter dan in Nederland! Op ons gemak lopen we naar bus 2, wat een klein busje blijkt te zijn. De koffers worden op het dak van het busje gehesen door een man die via het raam omhoog klimt. Hij verwacht daarvoor meteen een fooi, maar aangezien we nog geen Gambiaans geld hebben, kunnen we hem alleen euromunten geven. Hier is hij niet tevreden mee, want munten hebben voor de mensen hier geen enkele waarde.

Niet lang daarna vertrekt het busje richting de hotels. De weg is op zich goed geasfalteerd en rijdt prima. Langs de weg zien we veel zand en dorre struiken. Ook zien we autowrakken en auto’s die zo onder het zand zitten dat je bijna niet meer ziet dat het een auto is. Er zijn nog verrassend veel mensen op straat en ook kraampjes langs de weg, waar onder andere grote watermeloenen verkocht worden, zijn nog bemand. We zien zwerfhonden lopen, een paar grote, mooie huizen, maar ook veel vervallen gebouwen.

Na een rit van ongeveer twintig minuten zijn we bij het eerste hotel. Vervolgens is het nog een klein kwartiertje naar hotel 2 en daarna zijn we bij ons hotel: het Baobab Holiday Resort. Het is een klein hotel met zo’n veertig kamers in kleine gebouwtjes rondom het zwembad. De receptie bevindt zich vooraan en is dag en nacht geopend. We worden vlot geholpen en krijgen de sleutel van kamer 212. Nadat we de airco gereserveerd hebben (die apart betaald moet worden), worden we naar onze kamer gebracht. Het is geen grote kamer uiteraard, maar hij is netjes en we hebben een eigen badkamer.

Als we een klein beetje uitgepakt hebben en de klamboe opgehangen hebben, lopen we nog even naar het restaurant van het hotel voor een drankje. We blijven niet lang zitten, aangezien het inmiddels heel ver na middernacht is.

Nog één drankje bij het hotel en dan naar bed!

Welterusten en tot morgen!

Lees verder: Dag 2