Reisverslag Lanzarote 2022: dag 1

Zondag 1 mei

Toen we in februari deze zonvakantie naar Lanzarote boekten, hadden we er heel erg veel zin in. Eindelijk weer lekker even genieten met heerlijk weer na alle ellende van de coronapandemie!
Hoe dichter we bij het vertrek kwamen, hoe meer we er echter tegenop gingen zien. Dit had alles te maken met de vliegreis.
We zouden in eerste instantie met een TUI Dreamliner vliegen. Dertig dagen van tevoren kon je plaatsen reserveren, dus - aangezien we voor het eerst gingen vliegen met een dreumes van dan veertien maanden - reserveerden we de stoelen zodra het kon  (op de minuut!). We hadden bij onze boeking extra betaald voor comfort klas, dus we konden reserveren voor rij 7.

 
De vrijdag, een week voor we vertrokken, kregen we ineens een mail dat onze stoelen om waren gezet naar rij 35. Geen uitleg, niks, alleen een mail met een telefoonnummer voor als je vragen had. Natuurlijk belde ik het nummer en na twintig minuten in de wacht gehangen te hebben, werd er verteld dat zij niet konden kijken waarom deze wisseling gedaan was (ze konden wel zien dat rij 35 toch echt ook nog comfort klas was), maar dat ik het reisbureau moest bellen (ook TUI, net zoals met wie ik gebeld had). Goed, dan bellen naar het reisbureau! De situatie weer uitgelegd en ik zou teruggebeld worden. Dat werd ik ook netjes en er werd mij verteld dat er een ander toestel voor de vlucht gebruikt zou worden. Er zou nog extra gekeken worden of rij 35 echt comfort was.
 
De maandag voor we vertrokken, kregen we een mail dat Wamos Air de vlucht zou uitvoeren (vandaar de plaatswijziging). Diezelfde dag werd ik ook gebeld door het reisbureau: rij 35 was echt comfort klas. Er zou nog geprobeerd worden om ons verder naar voren te plaatsen, maar op dit moment was dat niet mogelijk.
 
De vrijdag voor we vertrokken, kregen we ‘s avonds rond acht uur ineens een mail met dat we dertig euro terug kregen. We vlogen namelijk economy klas in plaats van comfort! Ik heb er niet eens meer over gebeld.
(Vrijdag voor vertrek kregen we trouwens ook een mail over de terugvlucht - die zou ook uitgevoerd worden door Wamos Air. Wordt vervolgd?)
Zaterdag, een dag voor vertrek, werden er ineens nieuwe e-tickets verstuurd en ineens zaten we op rij 17. Alleen… onze gereserveerde broodjes waren van de reservering verdwenen! Omdat we al niet meer konden bellen met TUI, hebben we zondagochtend - de dag van vertrek - er nog over gebeld. Waarschijnlijk zouden we ons geld wel terugkrijgen, werd ons gezegd, maar verder konden ze ook niks zien. Intussen was het ons ook nog niet gelukt om online in te checken. Dit werd verklaard door een sms om half tien ‘s ochtends (iets meer dan vijf uur voor vertrek): de vlucht zou uitgevoerd worden door Euro Atlantic Air! Goed… als we er maar komen?

Het toestel waar we mee vlogen

En toen kon de vakantie toch beginnen! Hoewel… de hobbel Schiphol moest nog genomen worden... We waren van plan kwart voor elf weg te gaan, zodat we om half twaalf op P3 zouden zijn en om twaalf uur in de vertrekhal (drie uur van tevoren). Met een kleintje loopt echter altijd alles uit en dus vertrokken we pas om elf uur. De rit verliep gelukkig zonder problemen, na drie kwartier kwamen we aan bij P3. Meteen bij de ingang stond al een medewerker met de tip om hier de auto uit te laden en dan pas te parkeren. Dit hebben we gedaan: mijn man ging de auto parkeren, terwijl ik met ons kleine mannetje bij de koffers wachtte.
 
Toen de auto geparkeerd was (rij 512…), konden we met de bus naar de vertrekhal. Instappen was even een uitdaging met drie koffers, een buggy en een kleine, maar we wisten veilig de bus in te komen. Uiteraard waren al zitplaatsen al bezet, waardoor we moesten blijven staan met ons mannetje in de draagzak. Even goed vasthouden en na ongeveer tien minuten waren we bij vertrekhal 1 en 2, waar iedereen uit moest stappen. Snel de buggy gereed maken en dan lopen naar vertrekhal 3!
 
Bij de incheckbalie viel de drukte gelukkig mee. Het was niet meer gelukt thuis online in te checken en ook bij de kiosk om zelf in te checken lukte het niet, dus we moesten naar de balie. Daar duurde het even: door al omstandigheden zouden we recht hebben op twee vergoedingsvouchers voor iets te eten of drinken (waarde: 4 euro 95 per voucher, terwijl we meer betaald hadden voor ons broodje...), maar de tweede voucher moest nog van kantoor gehaald worden. We besloten daarom om niet te wachten, maar die ene voucher die er wel was te accepteren.
 
Vervolgens was er nog even gedoe vanwege de drie koffers (“Hebben jullie bagage bijgeboekt voor de baby?” “Nee, er staat in jullie voorwaarden dat je gratis 10 kilo ruimbagage mee mag nemen voor een baby.”), maar dat werd redelijk snel opgelost. De koffers verdwenen uit zicht, wij konden de rij in!
 
Na zo’n vijftien, twintig minuten werd ons verteld dat we in de verkeerde rij stonden. We moesten helemaal terug naar vertrekhal 1 en dan buiten in de rij aansluiten… Waarom was dat niet eerder aangegeven of verteld? Omdat niemand iets gezegd had, gingen wij er gewoon vanuit dat je de bordjes naar de gate moest volgen. Er is nergens gezegd of te zien geweest dat je na het inchecken naar Vertrekhal 1 moest. Minpuntje voor Schiphol!
 
De rest kun je je vast wel voorstellen als je het nieuws een beetje hebt gevolgd: buiten in de rij, terug naar binnen, allerlei paadjes, gelukkig konden we wel met de lift naar boven en toen natuurlijk weer verder met de slingerpaadjes. Om tien voor half drie konden we in een rij voor de controle aansluiten, om half drie zou de gate sluiten…
 
Mijn man is eerst door de controle gegaan, zodat hij kon rennen naar de gate en hopelijk daar nog even wat tijd voor ons regelen. Mijn handbagage moest natuurlijk extra gecontroleerd worden vanwege de babyvoeding: het potje eten moest in een speciale machine om goedgekeurd te worden. Gelukkig bleek er echt vegetarische pasta in te zitten en kon ik met de buggy een sprint gaan trekken naar de gate. We waren er tien over half drie, maar het boarden was pas net begonnen. We hadden het gehaald!
 
We konden meteen door de trap af naar beneden (de laatste hobbel op Schiphol, want er was geen lift in de buurt met de buggy) en daar onze boarding passen laten scannen. De buggy ging in de hoes, werd bij de andere buggy’s gelegd en toen konden we de slurf in.
 
Zodra we aan boord waren, hebben we meteen water gevraagd voor ons mannetje, want we hadden natuurlijk geen tijd gehad om nog iets te drinken of te eten te kopen, laat staan de voucher van de incheck gebruiken. Dit kregen we meteen in de vorm van een flesje water, zodat ons mannetje in ieder geval iets kon drinken.

Wij zitten klaar voor vertrek!

Vervolgens was het onszelf opvouwen in de stoelen. De beenruimte was erg krap (ik ben 1 meter 70...) en we hadden geen netje aan de stoel voor ons om spullen in te doen. Erg onhandig met een kleine! Met een beetje moeite zaten we uiteindelijk alle drie. En toen was het wachten… Natuurlijk begrepen we dat we later zouden vertrekken door de drukte, maar we vertrokken uiteindelijk met een uur vertraging vanaf de gate, ook doordat de deur niet wilde sluiten... Toen was het nog taxiën naar de Polderbaan en pas toen begon de vlucht echt.

Eindelijk onderweg!

De vlucht had goede en slechte dingen. Goed was dat we twee keer gratis service aan boord kregen (de eerste keer een broodje met drinken, de tweede keer een gevulde koek met drinken) en dat ons mannetje het prima deed. Hij vermaakte zich prima met naar buiten kijken en zijn charmes uitproberen op de buurvrouw aan de overkant van het gangpad.
Slecht was dat er nauwelijks beenruimte was, we geen idee hadden hoe lang het nog vliegen was (er waren wel een paar schermen, maar die deden het niet), het verschonen in een toilethokje niet heel fijn was en dat het ruim twintig minuten duurde om het potje babyvoeding op te warmen, aangezien ze geen magnetron hadden... Verder was het toestel van binnen gewoon erg vies: toen we aankwamen, lagen de kruimels al op de grond en tussen de zitting en leuning van mijn stoel zat een vieze tissue. 
 
We landden uiteindelijk om zeven uur plaatselijke tijd, een halfuur later dan gepland. Vrij snel daarna mochten we het vliegtuig uit, de bus in en naar de aankomsthal. Er stonden wat schermen voor coronacontrole, maar er werden slechts twee mensen uitgekozen om hun app te laten zien: de rest mocht zo doorlopen.
 
We waren al gelijk bij de bagagebanden. Onze bagage zou aankomen op band twee, de buggy op band zes. Dit duurde allemaal wel even, vooral de buggy. Hierdoor kwamen we als laatsten bij de bus aan die ons naar het hotel zou brengen. Helemaal achterin wilde iemand nog wel opschuiven, zodat we bij elkaar konden zitten. Ons mannetje viel prompt in slaap (tijdens de vlucht had hij niet geslapen).
 

Het duimpje in de mond en slapen maar!

De bus vertrok vrij snel en na een kwartiertje waren we bij Puerto del Carmen, de plaats waar we zouden verblijven. Na een paar stops kwamen we bij het hotel, Cinco Plazas. Meneer werd weer wakker bij het uitstappen en zette bij het inchecken meteen zijn charmes in om de receptionist helemaal in te pakken. Zou het daardoor zijn dat het babybedje eerder in de kamer was dan wij? Ze wisten namelijk niet dat er een babybedje moest komen, al was dat wel in de reservering gezet. De late checkout die we wilden, die ook in de reservering gezet was, wisten ze wel, maar konden ze pas vrijdag bevestigen.
 
Onze kamer lag aan de zijkant van het complex, op de bovenste verdieping. Om er te komen, moesten we al drie trappen op. Gelukkig waren er drie Britse jongens die ons met de koffers en buggy hielpen sjouwen. Heel erg lief van hen, want anders zou het ons niet gelukt zijn!
 
Toen we boven stonden, bleek dat er geen sleutelkaartje in de envelop zat die we hadden gekregen. Ik ben snel teruggegaan naar de receptie en kreeg alsnog twee sleutelkaartjes.

Links bovenaan deze trap was onze kamer

Inmiddels was het kwart over negen en om tien uur zou de supermarkt naast het hotel sluiten. We hebben snel ons mannetje naar bed gebracht, die het prompt op een brullen zette. Terwijl papa bij hem bleef, ben ik toch maar snel boodschappen gaan doen. Toen ik terug was, brulde hij nog steeds, dus zijn we samen bij hem gebleven tot hij eindelijk sliep. Toen konden wij ook eindelijk bijkomen van de uitputtende dag.
 
Natuurlijk begrijpen we dat er vandaag ook zeker situaties met overmacht waren, maar zo’n bijzonder begin van de vakantie hebben we nog nooit eerder meegemaakt. Vooral het stukje communicatie vanuit TUI is ons erg tegengevallen en weerhoudt ons er nu al van om snel weer voor TUI Fly te kiezen. Maar... hopelijk kunnen we nu eindelijk echt gaan genieten van de vakantie!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 14

Zaterdag 23 juli 2016: Zion --> Las Vegas

Na alle nationale parken en prachtige rotsgebieden krijgen we vandaag iets heel anders te zien: we gaan naar de stad Las Vegas! In totaal is het een rit van bijna 160 mijl, ongeveer tweeënhalf uur rijden.

Hoewel we geen haast hebben om naar Las Vegas te vertrekken, zijn we toch automatisch om half zeven wakker. Rond zeven uur beginnen we aan ons ochtendritueel, waarbij we nog een flinke hartverzakking krijgen als er ineens een hagedisje achter de prullenbak vandaan schiet.

Tegen half negen gaan we de auto inladen. Vervolgens checken we uit en kijken we even naar de prijzen van de ontbijtkaart van het restaurant van het hotel. Deze vallen mee, dus kiezen we ervoor om gewoon in het hotel te ontbijten. Het eten is op zich prima, maar de rekening valt flink tegen. Er blijkt namelijk al een fooi van ruim vijftien procent bijgerekend te zijn. Als we de kortingsbon van tien procent laten zien, die we bij het inchecken gekregen hebben, wordt de prijs van het eten aangepast, maar de fooi blijft precies hetzelfde. Deze passen we dus zelf maar aan, want zo geweldig was de service absoluut niet!

We verlaten het restaurant en beginnen aan de rit naar de gokhoofdstad van Amerika. Het eerste stuk rijden we nog door de bergen, maar als we eenmaal in de staat Nevada rijden, verdwijnen de rotsen en maken ze plaats voor een dor en droog landschap.

Welkom in de staat Nevada!

Als we in de buurt van Las Vegas komen, zien we al in de verte de Stratosphere Tower: de hoge toren met achtbaan en attracties erboven op. Ook zien we een aantal bekende, hoge hotels, zoals de MGM Grand. Ondertussen wordt het op de weg steeds drukker en wanneer we Las Vegas zelf echt inrijden, is de chaos compleet.

De Stratosphere Tower vanuit de verte

Gelukkig hoeven we niet lang in de chaos te rijden: we overnachten in Circus Circus, een hotel dat aan het einde van de Strip (de bekendste straat van Las Vegas) ligt. Vrij gemakkelijk weten we het hotel te bereiken, maar hoe dan verder? We vinden een parkeerplekje op de vierde verdieping in Garage 1 (in totaal zijn er drie parkeergarages). De koffers laten we nog maar even in de auto, want we weten niet of we al op de kamer kunnen.

De ingang van het hotel

Vanaf de auto lopen we naar de lift, want de receptie blijkt op verdieping één te zitten. Beneden komen duurt even, aangezien één van de liften kapot is. Als we eindelijk beneden zijn, moeten we nog een stukje lopen voor we in de chaos staan die hotellobby heet. We sluiten aan in de rij, maar dankzij de vele receptionisten gaat het redelijk snel. De kamers blijken ook al klaar te zijn, alleen is er een probleem: we mogen ze niet in voordat we de Resort Fees betaald hebben (dit zijn kosten die je betaalt voor het mogen gebruiken van het zwembad, de WiFi, etc.). Op onze hotelvouchers staat echter dat deze al vooraf betaald zijn. Na een lange discussie betalen we toch, vragen we de bonnetjes en nemen we ons voor dit in Nederland met het reisbureau te regelen.

(Notitie achteraf: dit is inderdaad keurig geregeld!)

Met een informatieboekje van het hotel en de kamersleutels op zak lopen we terug naar de parkeergarage, want onze auto moet ergens anders geparkeerd worden. Helaas doen nu beide liften het niet meer. Om onnodig geloop te voorkomen, gaat de helft van ons reisgezelschap naar de auto en blijft de andere helft bij de uitgang wachten. Ik hoor bij de helft die buiten wacht. Hier ben ik echt heel blij mee, want de zon schijnt volop en het is maar zo’n 45 graden… Ik voel mijn schoenen gewoon smelten op de stoep, zo warm is!

Uiteindelijk is de auto er dan toch. We stappen snel in, banen ons een weg door de chaos en weten de overkant van de straat te bereiken. Circus Circus bestaat namelijk uit een hoofdgedeelte met de receptie, casino’s, attracties en restaurants en uit een Manor: losse gebouwen met kamers. In totaal heeft het hotel zo’n 3800 kamers. Wij overnachten in Manor A, de eerste van de vijf losse gebouwen. Om de gezelligheid van de incheck compleet te maken, hebben we één kamer op de begane grond van het gebouw gekregen en eentje op de tweede verdieping…

We besluiten geen probleem van de kamers te maken, ook omdat we allemaal wat oververhit beginnen te raken. We brengen de spullen naar de kamers, halen ijs om de drankjes koel te houden (er is namelijk geen koelkast op de kamer) en komen even bij van de chaos die Las Vegas is.

Als we wat bijgekomen zijn, gaan we ons hotel verkennen. Typisch aan Las Vegas zijn namelijk de themahotels: elk hotel aan de Strip heeft een eigen thema. Bij Circus Circus is dit uiteraard een circusthema. Dit is vooral terug te zien aan de middenverdieping op de casinovloer, waar een aantal keer per dag een circusoptreden wordt gegeven. Deze middenverdieping bereiken is nog wel een klus, aangezien het hotel echt gigantisch groot is. Er zijn casino’s, restaurants, winkels en er is zelfs een compleet pretpark met achtbanen, draaimolens en spelletjes.

Omdat we inmiddels wel wat trek hebben, gaan we op zoek naar een broodje om te eten. Een van ons heeft eerder in Circus Circus gelogeerd en hij weet ons handig door het hotel te leiden. Onderweg komen we overal gokautomaten en speeltafels tegen, want daar staat Las Vegas natuurlijk bekend om.

Nadat we iets gegeten hebben, lopen we de Strip op. Dit is eigenlijk Las Vegas Boulevard, waaraan alle bekende hotels van Las Vegas liggen. Ze lijken heel dichtbij elkaar te liggen, maar in totaal is de Strip bijna zeven kilometer lang. Hier komen we goed achter als we naar The Venetian willen lopen, een hotel gebaseerd op de Italiaanse stad Venetië. De afstand is eigenlijk nog niet eens het grootste probleem, maar meer de enorme hitte – Las Vegas ligt immers midden in de woestijn. Voor we The Venetian bereiken, zijn we diverse winkeltjes in geweest, alleen maar om af te koelen.

Eenmaal aangekomen bij The Venetian vergeten we de hitte. Het hotel is echt prachtig, compleet met varende gondels en de bekende toren van het San Marco plein.

The Venetian - net alsof je in Venetië bent!

Ook binnen is het hotel schitterend om te zien. Het plafond is helemaal versierd bij de ingang en op de bovenverdieping is de buitenlucht nagemaakt. Zo is het net alsof je in Venetië op straat loopt.

Binnen en toch buiten...

Om het gevoel van Venetië helemaal compleet te maken, varen er zelfs gondels in het hotel – compleet met een mandolier die ‘O sole mio’ zingt.

Wie vaart er mee?

Als we The Venetian uitgebreid bewonderd hebben, gaan we met de bus terug naar Circus Circus. We hebben geluk: we mogen gratis meerijden. Terug bij het hotel lopen we nog door Adventure Dome, het pretpark van Circus Circus. Hierbij zien we alle achtbanen, draaimolens, spelletjes en andere activiteiten. Het wordt pas echt bizar als je bedenkt dat dit allemaal in een hotel gebouwd is!

Adventure Dome

Van Adventure Dome lopen we terug naar onze kamer, waar we snel onze zwemkleding aantrekken om een heerlijk verfrissende duik in één van de zwembaden te nemen. Rond half zeven gaan we weer naar de kamer, waar we ons omkleden en klaarmaken voor een avond in Las Vegas. Las Vegas is namelijk ’s avonds op z’n mooist: dan zijn alle lichtjes van de hotels te zien.

De hotelingang verlicht

We eten eerst even iets in het hotel en kopen dan buskaartjes: voor acht dollar per persoon mag je vierentwintig uur onbeperkt gebruik maken van de bus. Deze bus rijdt langs alle hotels op de Strip. Wij rijden mee tot hotel New York New York, een hotel met als thema de Amerikaanse stad New York. Zo is bijvoorbeeld de Brooklyn Bridge nagebouwd en kun je er het Vrijheidsbeeld zien. Ook leuk: het hotel heeft een eigen achtbaan… en daar gaan wij in!

De nagebouwde Brooklyn Bridge

Een wilde rit later staan we weer voor het hotel. In een rustig tempo beginnen we aan de wandeling terug naar Circus Circus, onderweg diverse keren stoppend voor foto’s.

De Strip met diverse verlichte hotels

De langste stop doen we bij het Bellagio hotel, één van de chiquere hotels langs de Strip. Dit hotel heeft als speciale attractie de fonteinenshow, die ’s avonds elk kwartier opgevoerd wordt. In totaal zijn er maar liefst dertig verschillende shows.

De fonteinenshow bij de Bellagio

Na het bekijken van de prachtige fonteinenshow lopen we nog even het hotel zelf in. Het is een heel luxueus en chic hotel, waardoor we ons in onze korte broek en shirts wat slordig voelen. We gaan snel door naar Caesar’s Palace, een hotel met een Romeins thema dat dit jaar vijftig jaar bestaat.

Bij Caesar's Palace is zelfs het Colosseum nagebouwd

Het volgende hotel waar we stoppen, is The Mirage: een hotel waar Siegfried & Roy vroeger optraden, de goochelaars die met witte tijgers werkten. Zij zijn nog steeds aan het hotel verbonden, maar treden niet meer op. De grootste attractie van het hotel is nu de nagemaakte vulkaanuitbarsting. Helaas zijn we vandaag te laat voor de show, maar we onthouden de tijden voor morgen.

Met behulp van verkeerslichten weten we de straat over te steken naar The Venetian. Hier wachten we op de bus terug naar Circus Circus. De eerste bus die aankomt, zit echter al helemaal vol. Gelukkig laat de tweede bus niet lang op zich wachten. Met veel stops onderweg rijden we terug naar ons hotel. Daar halen we nog een flesje koud drinken voor we uitgeput neerploffen op onze bedden. Het is half één ’s nachts, maar we hebben wel een geweldige avond gehad. En het mooiste? Morgen hebben we nog een dag om deze knotsgekke stad te verkennen!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 (Las Vegas)

Reisverslag Gambia 2015: dag 8 + 9

30 december 2015 + 31 december 2015

Vandaag is alweer onze laatste dag in Gambia. We kunnen er nog wel lang van genieten: we vliegen vanavond pas om vijf voor middernacht terug naar Nederland.

Onze dag begint als altijd: nog voor zonsopgang worden we gewekt door de oproep van de moskee. We vallen gelukkig weer in slaap en staan een paar uur later op om voor de laatste keer in het hotel te ontbijten.

Na het ontbijt pakken we op ons gemak onze koffers in. Het plan is om vandaag gewoon lekker rustig aan te doen, omdat we uit ervaring weten dat een nachtvlucht altijd slopend is. We willen dus lekker aan het zwembad gaan liggen, alleen kunnen we onze handdoeken niet nat in de koffers mee naar Nederland nemen. Een beetje aarzelend vragen we bij de receptie of we misschien voor vandaag handdoeken zouden kunnen lenen. Het blijkt geen enkel probleem te zijn: nog geen vijf minuten later worden de handdoeken naar onze kamer gebracht.

Als we alles ingepakt hebben, zitten we nog even op het balkon bij onze kamer voor we uitchecken. De koffers kunnen we bij de receptie wegzetten en daarna staat er voor de komende uren alleen nog relaxen op het programma.

Nog 1 dagje heerlijk ontspannen...

We kiezen twee stoelen uit bij het zwembad en installeren ons. Het zonnen wisselen we af met even het water ingaan en praten met andere gasten van het hotel. Terwijl wij genieten, wordt er ondertussen ook gewoon gewerkt: een man is druk bezig met paaltjes van het balkon van een kamergebouwtje schilderen. Een bordje ‘Nat’ hoeft hij niet op te hangen, aangezien de verf zo droog is dankzij de hoge temperatuur.

Wij genieten, maar hier wordt gewerkt!

De dag gaat voor ons rustig voorbij. We zonnen, we zwemmen af en toe, we eten iets aan het zwembad en rusten vooral heerlijk uit. ’s Middags krijgen we nog wel bezoek van een man die probeert kaartjes te verkopen voor een concert om geld op te halen voor dove vrouwen. We horen zijn verhaal beleefd aan, maar melden dan dat we vanavond terug gaan naar Nederland, waarop hij doorgaat naar andere mensen.

Later die middag krijgen we opnieuw bezoek, deze keer van vier aapjes. Ze lopen bij het zwembad rond en zijn duidelijk nieuwsgierig, maar niet op een vervelende manier. Eentje ontdekt een plastic zakje, al heeft hij algauw door dat het niet zo heel interessant is.

Nieuwsgierig aapje met het plastic zakje

De aapjes trekken al snel veel bekijks. Het duurt dan ook niet lang voor er mensen komen met nootjes en fruit. De nootjes vinden ze prima, aan de sinaasappels moeten ze nog even wennen…

Die sinaasappel is toch niet alles...

Terwijl de drie vrouwtjes zich vermaken met rondlopen en eten, gaat het mannetje op zoek naar een leuk vriendinnetje. De vrouwtjes hebben echter weinig zin, waarop het mannetje het uiteindelijk maar opgeeft en zielig alleen gaat zitten bij het zwembad. Niet voor lang, overigens, na een paar minuten gaat hij alweer vrolijk achter de vrouwtjesapen aan!

Zielig alleen...

Inmiddels is het al laat in de middag. Tegen half zes verwisselen we onze zwemkleding voor onze reiskleding en wachten we tot we in het restaurant kunnen gaan eten. Om er zeker van te zijn dat we niet te lang op ons eten moeten wachten, melden we bij het bestellen dat we een vliegtuig moeten halen. Dit helpt: we krijgen al snel ons eten. Ook krijgen we nog een gratis voorgerechtje, omdat het hotel vijfentwintig jaar bestaat.

Na het eten blijven we nog even zitten om te genieten van de livemuziek, een band uit Nigeria deze keer. Erg lang kunnen we er helaas niet van genieten, omdat de bus er is om ons naar het vliegveld te brengen. Het is een grote bus deze keer, die al goed vol zit. We hoeven ook niet meer langs andere hotels om mensen op te halen, maar rijden rechtstreeks naar het vliegveld.

Onderweg legt onze reisleider uit hoe het werkt op het vliegveld: als we aankomen met de bus komen er meteen kruiers aan om de koffers op karretjes te leggen en ze naar binnen te brengen (tegen betaling uiteraard). Wil je dat niet, dan moet je zelf je koffers weer van het karretje afhalen. In de bus klinkt er onmiddellijk gemor over, want niemand vindt het fijn dat anderen er meteen met jouw spullen vandoor gaan.

Zodra de bus stopt, probeert iedereen er dan ook zo snel mogelijk uit te komen. Niemand maakt gebruik van de kruiers: iedereen neemt zelf zijn eigen koffer mee de hal in. Daar komen we middenin de chaos terecht. Sommige mensen moeten door een poortje, maar wij moeten een andere kant op, omdat wij met een vlucht meegaan. Er wordt geroepen, er staan vreemde rijen en er is veel onduidelijkheid.

Bij de eerste controle krijgen we een formule dat we in moeten vullen. Ook hier is er weer onduidelijkheid: een man van de controle schreeuwt dat we het formulier in moeten vullen voor we door mogen lopen, terwijl andere mensen weer roepen dat het later nog kan. Alles bij elkaar heerst er een erg chaotische en hectische sfeer die niet fijn aanvoelt.

Na veel gedoe zijn we eindelijk allebei door de eerste controle heen en kunnen we wachten bij de incheckbalie. Dit gaat gelukkig iets minder chaotisch. We mogen door naar de paspoort- en handbagagecontrole, die wel erg lang duurt. Het is ook erg warm op het vliegveld, wat weer bijdraagt aan de niet fijne sfeer. Meer mensen hebben hier last van, hoewel een klein jongetje op de schouder van zijn moeder in slaap valt. Iemand van de controle haalt hen samen naar voren, zodat ze niet zo lang in de rij hoeven te staan. Vader mag echter niet mee, waardoor ze alsnog moeten wachten.

Als we uiteindelijk door de paspoortcontrole zijn en onze handbagage (niet erg grondig) gecontroleerd is, hebben we nog een keer een paspoortcontrole voor we eindelijk in de vertrekhal staan. Meteen komt er iemand op ons af met een menukaart van de bar. We negeren haar en gaan zelf op zoek naar iets te drinken dat we in het vliegveld mee kunnen nemen. Ook kijken we nog even buiten, waar we ons vliegtuig aan zien komen.

Vervolgens is het binnen wachten, wachten en nog langer wachten. Pas om half twaalf worden er door iemand van de controle paaltjes neergezet die een gate voor moeten stellen. Opnieuw is er veel onduidelijkheid: is dit voor de vlucht naar Amsterdam of voor die naar Spanje, die ook om vijf voor middernacht vertrekt? Er komen ook nog eens mensen de hal in die uit ons vliegtuig komen en al in Dakar zijn opgestapt voor hun terugvlucht naar Amsterdam. Zij hebben een speciale boarding pass gekregen, omdat hun eigen boarding pass al in Dakar gecontroleerd is.

Na nog langer wachten begint het boarden dan uiteindelijk. Dit blijkt werkelijk fantastisch geregeld te zijn (= niet!)… Eerst mogen de passagiers met de speciale boarding pass door de gate. Ze moeten alleen wel door mensen van de controle gehaald worden, want het kan niet omgeroepen worden. Hierdoor ontstaat er weer veel chaos met geduw en getrek. Voor ons is het ook volstrekt onduidelijk waarom zij per se eerst moeten, want wij komen gewoon in dezelfde bus als zij om naar het vliegtuig gebracht te worden.

Ons vliegtuig voor de terugvlucht

Het boarden van het vliegtuig gaat gelukkig snel en niet al te veel later dan gepland vertrekken we. Hierbij wordt het vliegtuig geleid door een autootje met een zwaailicht, dat ons eerst naar het einde van de startbaan brengt. Daar moet het vliegtuig keren, terwijl het autootje er als een gek vandoor scheurt. De verlichting van Schiphol kennen ze hier duidelijk niet!

Het opstijgen gaat wel gewoon goed en al snel zitten we in het donker. We proberen wat te slapen, maar het is geen fijne vlucht met veel onrust in het vliegtuig. De turbulentie valt mee, al wordt het wel meer als we boven de Pyreneeën vliegen.

We vliegen over Frankrijk, waar de daling al ingezet wordt, en zien de lichtjes van Parijs. Bij de Frans/Belgische grens wordt de daling echt flink ingezet. Helaas zijn we er nog niet, wat we eigenlijk hopen, want we zijn deze vlucht meer dan zat. Het vliegtuig gaat nog een stuk over de Noordzee en vervolgens via Rotterdam richting Schiphol. Daar vliegen we eerst nog een paar rondjes voor we om kwart over zeven eindelijk landen.

Redelijk snel kunnen we het vliegtuig uit en naar de controle. Omdat het nog vroeg is, gaat dit vlot en hoeven we niet lang te wachten. Ook de koffers komen al vlug op de band. We halen ze eraf en lopen rustig naar de aankomsthal. Het is tijd om naar huis te gaan en bij te komen van deze alles behalve aan te raden nachtvlucht. De vakantie kunnen we echter wel aanraden, want terugkijkend kunnen we zeker zeggen dat we echt genoten hebben!