Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 6

Donderdag 20 juli 2023
 
Na de leuke, maar intensieve dag van gisteren willen we het vandaag even rustig aan doen. We hopen dat ons zoontje even zal uitslapen, maar om zes uur begint hij al te brabbelen. We trachten hem nog even te gaan laten slapen, waar meneer natuurlijk geen zin in heeft.
 
We ontbijten, douchen en pakken dan onze zwemspullen, want om kwart over negen hebben we een gereserveerde activiteit in het zwembad. Er wordt gevraagd tien tot vijftien minuten van tevoren aanwezig te zijn, dus zorgen we dat we rond negen uur bij het zwembad staan. Natuurlijk moeten we dan nog wachten tot we naar binnen mogen.
 
Als we binnen zijn, beginnen we zoals gebruikelijk met onze schoenen uitdoen. Een personeelslid, het lijkt iemand van de schoonmaak, jaagt ons echter op dat we door moeten gaan naar de kleedkamers. ‘Snel, snel, er zijn kleedhokjes genoeg!’ We begrijpen niet zo goed waarom ze ons zo opjaagt, want er staat duidelijk dat schoenen uitdoen verplicht is voor het betreden van de kleedhokjes.
 
Op blote voeten zoeken we een hokje, waar we ons omkleden en ons dan melden in het zwembad. Mijn man gaat Aquaslide doen, waarbij hij met een helm op en op een matje van de glijbanen af mag. Zoonlief en ik gaan peuterzwemmen, waarbij ik hem influister dat hij moet zeggen dat hij drie jaar is, zodat hij mag meedoen met de ‘Watertuin’ voor kinderen van drie tot zes in plaats van met het babyzwemmen van nul tot drie. Hij zit namelijk al sinds dat hij drie maanden is op ouder-kindzwemles en is echt al heel watervrij. Uiteindelijk blijkt het niets uit te maken: het is gewoon één grote groep. Het enige wat er gebeurt, is dat er speeltjes in het water liggen en dat de kinderen gewoon lekker kunnen spelen. Ons waterratje vindt het leuk, maar echt heel bijzonder vinden we het niet.

Het gecombineerde baby- en peuterzwemmen.

 
Tegen het einde van de ‘les’ komt papa naar ons toe, die al klaar is. Hij vond het glijden wel leuk, maar geeft aan dat de glijbanen eigenlijk niet gemaakt zijn om met een matje vanaf te gaan, waardoor het gewoon niet altijd fijn is. Hij is blij dat dit ‘gratis’ was (bij onze reservering kregen we drie activiteitenvouchers cadeau), want hij vond het niet het geld waard. Ik vind hetzelfde over het baby-/peuterzwemmen: de speeltjes zijn leuk, maar om nu vijftien euro te betalen voor drie kwartier spelen, is echt niet aan te raden in een zwembad waar al genoeg te doen is.
 
Omdat het zwembad nu officieel open gaat, blijven we nog even. Ik ga nog een keer van mijn favoriete glijbaan met de band en natuurlijk doen we buiten nog een rondje stroomversnelling. Het achterste deel buiten voor de kinderen is nog steeds dicht, zoals het al de hele week is. Via een badmeester begrijp ik dat het komt omdat de temperatuur van het water te laag is. Jammer, want het leek ons best een leuk deel voor kinderen om te spelen.
 
Na nog even in de golven van het golfslagbad gedobberd te hebben, kleden we ons om en gaan we terug naar het appartement voor de lunch. Vervolgens is het dutjestijd en kunnen wij ook nog even bijkomen van gisteren en het vroege opstaan.
 
Iets over drieën komt er weer geluid vanuit de slaapkamer. We eten even wat fruit en lopen dan naar het centrum voor wat foto’s voor het fotoboek van de vakantie. Ook verkennen we de ‘Jardins Extraordinaire’, oftewel een aantal tuinen met wandelpaden erdoor. Het is mooi, maar na twee tuinen hebben we het wel gezien.

Een deel van de Jardins Extraordinaire.

 
We kijken nog even bij Gametown, waar papa natuurlijk even moet basketballen, terwijl onze kleine coureur zich vermaakt met een stuurtje van een Mariokart spel. Ook spelen we nog een potje airhockey op een vervelende tafel die niet echt meewerkt (dit benadruk ik even, aangezien ik glansrijk verlies…).

Papa gaat los bij het basketballen!

 
Vervolgens lopen we nog door naar het snoepwinkeltje, dat we niet heel bijzonder vinden. Omdat het al tegen vijf uur loopt, keren we snel om en gaan we terug naar het appartement om te eten. De afgelopen dagen hebben we na het eten nog gezwommen, maar nu besluiten we het bij een wandeling te houden. We lopen Belvedère op, het wandelpad rondom het zwembad. Bovenop is een uitkijkplateau, waarbij je over het hele park uitkijkt en in de verte zelfs de Tower of Terror van Disneyland Parijs kan zien, de ballon van Disney Village, hotel New York en het Newport Bay Club hotel.

Uitkijktpunt Belvedère.

Links van het groene bosje in het midden is de Tower of Terror te zien, links van de ballon is Newport Bay Club, rechts van de ballon Hotel New York.

 
Na uitgebreid gekeken te hebben, lopen we terug naar beneden en gaan we nog even naar het ‘Legendarische Bos’: een speeltuin tussen de bomen. Het is een mooie, grote speeltuin, waar voor kinderen van alle leeftijden (ook de grootste kinderen… ;)) iets te doen is.

De speeltuin van Forest of Legends.

 
Samen met papa glijdt meneertje een aantal keer, maar dan is het toch wel echt bedtijd. Hij pruttelt nog een klein beetje, maar slaapt dan vrij snel. Wij zitten nog even en bedenken dat de vakantie echt voorbij vliegt: morgen is alweer onze laatste dag hier. Eerst is er echter vanavond nog: ik bekijk de fonteinenshow 'Waterballet', die gehouden wordt vlakbij de Aqualagon. Het is mooi, met de fonteinen die van kleuren veranderen en klassieke muziek op de achtergrond, maar niet heel erg spectaculair als je het vergelijkt met de shows van buurman Disneyland Parijs! Wat wel bijzonder is, is dat mijn man de show gisteravond bekeken heeft en heel andere muziek had. We zouden bijna zeggen: morgen gaan we nog een keer om te kijken wat er dan gebeurt, maar eerst kijken hoe morgen de dag zelf loopt!

De fonteinenshow Waterballet.

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 14

Zaterdag 23 juli 2016: Zion --> Las Vegas

Na alle nationale parken en prachtige rotsgebieden krijgen we vandaag iets heel anders te zien: we gaan naar de stad Las Vegas! In totaal is het een rit van bijna 160 mijl, ongeveer tweeënhalf uur rijden.

Hoewel we geen haast hebben om naar Las Vegas te vertrekken, zijn we toch automatisch om half zeven wakker. Rond zeven uur beginnen we aan ons ochtendritueel, waarbij we nog een flinke hartverzakking krijgen als er ineens een hagedisje achter de prullenbak vandaan schiet.

Tegen half negen gaan we de auto inladen. Vervolgens checken we uit en kijken we even naar de prijzen van de ontbijtkaart van het restaurant van het hotel. Deze vallen mee, dus kiezen we ervoor om gewoon in het hotel te ontbijten. Het eten is op zich prima, maar de rekening valt flink tegen. Er blijkt namelijk al een fooi van ruim vijftien procent bijgerekend te zijn. Als we de kortingsbon van tien procent laten zien, die we bij het inchecken gekregen hebben, wordt de prijs van het eten aangepast, maar de fooi blijft precies hetzelfde. Deze passen we dus zelf maar aan, want zo geweldig was de service absoluut niet!

We verlaten het restaurant en beginnen aan de rit naar de gokhoofdstad van Amerika. Het eerste stuk rijden we nog door de bergen, maar als we eenmaal in de staat Nevada rijden, verdwijnen de rotsen en maken ze plaats voor een dor en droog landschap.

Welkom in de staat Nevada!

Als we in de buurt van Las Vegas komen, zien we al in de verte de Stratosphere Tower: de hoge toren met achtbaan en attracties erboven op. Ook zien we een aantal bekende, hoge hotels, zoals de MGM Grand. Ondertussen wordt het op de weg steeds drukker en wanneer we Las Vegas zelf echt inrijden, is de chaos compleet.

De Stratosphere Tower vanuit de verte

Gelukkig hoeven we niet lang in de chaos te rijden: we overnachten in Circus Circus, een hotel dat aan het einde van de Strip (de bekendste straat van Las Vegas) ligt. Vrij gemakkelijk weten we het hotel te bereiken, maar hoe dan verder? We vinden een parkeerplekje op de vierde verdieping in Garage 1 (in totaal zijn er drie parkeergarages). De koffers laten we nog maar even in de auto, want we weten niet of we al op de kamer kunnen.

De ingang van het hotel

Vanaf de auto lopen we naar de lift, want de receptie blijkt op verdieping één te zitten. Beneden komen duurt even, aangezien één van de liften kapot is. Als we eindelijk beneden zijn, moeten we nog een stukje lopen voor we in de chaos staan die hotellobby heet. We sluiten aan in de rij, maar dankzij de vele receptionisten gaat het redelijk snel. De kamers blijken ook al klaar te zijn, alleen is er een probleem: we mogen ze niet in voordat we de Resort Fees betaald hebben (dit zijn kosten die je betaalt voor het mogen gebruiken van het zwembad, de WiFi, etc.). Op onze hotelvouchers staat echter dat deze al vooraf betaald zijn. Na een lange discussie betalen we toch, vragen we de bonnetjes en nemen we ons voor dit in Nederland met het reisbureau te regelen.

(Notitie achteraf: dit is inderdaad keurig geregeld!)

Met een informatieboekje van het hotel en de kamersleutels op zak lopen we terug naar de parkeergarage, want onze auto moet ergens anders geparkeerd worden. Helaas doen nu beide liften het niet meer. Om onnodig geloop te voorkomen, gaat de helft van ons reisgezelschap naar de auto en blijft de andere helft bij de uitgang wachten. Ik hoor bij de helft die buiten wacht. Hier ben ik echt heel blij mee, want de zon schijnt volop en het is maar zo’n 45 graden… Ik voel mijn schoenen gewoon smelten op de stoep, zo warm is!

Uiteindelijk is de auto er dan toch. We stappen snel in, banen ons een weg door de chaos en weten de overkant van de straat te bereiken. Circus Circus bestaat namelijk uit een hoofdgedeelte met de receptie, casino’s, attracties en restaurants en uit een Manor: losse gebouwen met kamers. In totaal heeft het hotel zo’n 3800 kamers. Wij overnachten in Manor A, de eerste van de vijf losse gebouwen. Om de gezelligheid van de incheck compleet te maken, hebben we één kamer op de begane grond van het gebouw gekregen en eentje op de tweede verdieping…

We besluiten geen probleem van de kamers te maken, ook omdat we allemaal wat oververhit beginnen te raken. We brengen de spullen naar de kamers, halen ijs om de drankjes koel te houden (er is namelijk geen koelkast op de kamer) en komen even bij van de chaos die Las Vegas is.

Als we wat bijgekomen zijn, gaan we ons hotel verkennen. Typisch aan Las Vegas zijn namelijk de themahotels: elk hotel aan de Strip heeft een eigen thema. Bij Circus Circus is dit uiteraard een circusthema. Dit is vooral terug te zien aan de middenverdieping op de casinovloer, waar een aantal keer per dag een circusoptreden wordt gegeven. Deze middenverdieping bereiken is nog wel een klus, aangezien het hotel echt gigantisch groot is. Er zijn casino’s, restaurants, winkels en er is zelfs een compleet pretpark met achtbanen, draaimolens en spelletjes.

Omdat we inmiddels wel wat trek hebben, gaan we op zoek naar een broodje om te eten. Een van ons heeft eerder in Circus Circus gelogeerd en hij weet ons handig door het hotel te leiden. Onderweg komen we overal gokautomaten en speeltafels tegen, want daar staat Las Vegas natuurlijk bekend om.

Nadat we iets gegeten hebben, lopen we de Strip op. Dit is eigenlijk Las Vegas Boulevard, waaraan alle bekende hotels van Las Vegas liggen. Ze lijken heel dichtbij elkaar te liggen, maar in totaal is de Strip bijna zeven kilometer lang. Hier komen we goed achter als we naar The Venetian willen lopen, een hotel gebaseerd op de Italiaanse stad Venetië. De afstand is eigenlijk nog niet eens het grootste probleem, maar meer de enorme hitte – Las Vegas ligt immers midden in de woestijn. Voor we The Venetian bereiken, zijn we diverse winkeltjes in geweest, alleen maar om af te koelen.

Eenmaal aangekomen bij The Venetian vergeten we de hitte. Het hotel is echt prachtig, compleet met varende gondels en de bekende toren van het San Marco plein.

The Venetian - net alsof je in Venetië bent!

Ook binnen is het hotel schitterend om te zien. Het plafond is helemaal versierd bij de ingang en op de bovenverdieping is de buitenlucht nagemaakt. Zo is het net alsof je in Venetië op straat loopt.

Binnen en toch buiten...

Om het gevoel van Venetië helemaal compleet te maken, varen er zelfs gondels in het hotel – compleet met een mandolier die ‘O sole mio’ zingt.

Wie vaart er mee?

Als we The Venetian uitgebreid bewonderd hebben, gaan we met de bus terug naar Circus Circus. We hebben geluk: we mogen gratis meerijden. Terug bij het hotel lopen we nog door Adventure Dome, het pretpark van Circus Circus. Hierbij zien we alle achtbanen, draaimolens, spelletjes en andere activiteiten. Het wordt pas echt bizar als je bedenkt dat dit allemaal in een hotel gebouwd is!

Adventure Dome

Van Adventure Dome lopen we terug naar onze kamer, waar we snel onze zwemkleding aantrekken om een heerlijk verfrissende duik in één van de zwembaden te nemen. Rond half zeven gaan we weer naar de kamer, waar we ons omkleden en klaarmaken voor een avond in Las Vegas. Las Vegas is namelijk ’s avonds op z’n mooist: dan zijn alle lichtjes van de hotels te zien.

De hotelingang verlicht

We eten eerst even iets in het hotel en kopen dan buskaartjes: voor acht dollar per persoon mag je vierentwintig uur onbeperkt gebruik maken van de bus. Deze bus rijdt langs alle hotels op de Strip. Wij rijden mee tot hotel New York New York, een hotel met als thema de Amerikaanse stad New York. Zo is bijvoorbeeld de Brooklyn Bridge nagebouwd en kun je er het Vrijheidsbeeld zien. Ook leuk: het hotel heeft een eigen achtbaan… en daar gaan wij in!

De nagebouwde Brooklyn Bridge

Een wilde rit later staan we weer voor het hotel. In een rustig tempo beginnen we aan de wandeling terug naar Circus Circus, onderweg diverse keren stoppend voor foto’s.

De Strip met diverse verlichte hotels

De langste stop doen we bij het Bellagio hotel, één van de chiquere hotels langs de Strip. Dit hotel heeft als speciale attractie de fonteinenshow, die ’s avonds elk kwartier opgevoerd wordt. In totaal zijn er maar liefst dertig verschillende shows.

De fonteinenshow bij de Bellagio

Na het bekijken van de prachtige fonteinenshow lopen we nog even het hotel zelf in. Het is een heel luxueus en chic hotel, waardoor we ons in onze korte broek en shirts wat slordig voelen. We gaan snel door naar Caesar’s Palace, een hotel met een Romeins thema dat dit jaar vijftig jaar bestaat.

Bij Caesar's Palace is zelfs het Colosseum nagebouwd

Het volgende hotel waar we stoppen, is The Mirage: een hotel waar Siegfried & Roy vroeger optraden, de goochelaars die met witte tijgers werkten. Zij zijn nog steeds aan het hotel verbonden, maar treden niet meer op. De grootste attractie van het hotel is nu de nagemaakte vulkaanuitbarsting. Helaas zijn we vandaag te laat voor de show, maar we onthouden de tijden voor morgen.

Met behulp van verkeerslichten weten we de straat over te steken naar The Venetian. Hier wachten we op de bus terug naar Circus Circus. De eerste bus die aankomt, zit echter al helemaal vol. Gelukkig laat de tweede bus niet lang op zich wachten. Met veel stops onderweg rijden we terug naar ons hotel. Daar halen we nog een flesje koud drinken voor we uitgeput neerploffen op onze bedden. Het is half één ’s nachts, maar we hebben wel een geweldige avond gehad. En het mooiste? Morgen hebben we nog een dag om deze knotsgekke stad te verkennen!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15 (Las Vegas)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 17

17 mei 2015: New Orleans à Pensacola

De rit van vandaag brengt ons naar de laatste staat die we deze reis zullen bezoeken: we gaan namelijk naar Pensacola in Florida. Daarna hebben we nog wel een aantal dagen vakantie, maar die zullen we alleen in Florida doorbrengen.

Nu zijn we echter nog in New Orleans. Ik sta weer vroeg op en ga om zeven uur naar beneden om te ontbijten in het restaurant van het hotel. Vandaag besluit ik een keer geroosterd brood te nemen. Terwijl ik wacht, zie ik meer mensen van de groep binnenkomen. Ook krijg ik gezelschap aan tafel van een Nederlands stel dat bij mij in het vliegtuig zat op de heenreis. Zij kiezen vanochtend ook voor geroosterd brood.

Omdat het stel bij mij aan tafel is komen zitten en zij later besteld hebben, ga ik ervan uit dat de bediening het ontbijt voor ons alle drie tegelijk brengt. Dit laat echter flink op zich wachten: bijna iedereen om ons heen, ook de mensen die later zijn gekomen, hebben al gekregen. Ik spreek de serveerster aan, die een beetje chagrijnig terug reageert. We moeten maar wachten, het is druk, vindt ze. Ik laat haar weten dat ik nu al ruim twintig minuten zit te wachten en dat mensen die later zijn gekomen al gekregen hebben. Zonder antwoord te geven, loopt ze weg.

Pas om half acht, een halfuur nadat ik binnen ben gekomen, krijg ik mijn ontbijt. Wat blijkt? Het hotel heeft maar één broodrooster…

Ik eet haastig mijn fruit op, smeer mijn geroosterde boterhammen en neem die mee naar de kamer, want ik moet mijn koffer nog verder inpakken. Ik kom nog wel op tijd bij de bus aan en de reisleidster zegt me dat ik nog rustig aan kan doen, maar ik vind het zelf toch vervelend.

Om acht uur rijden we weg bij het hotel. We komen door een arm gedeelte van de stad waar hier en daar nog beschadigde gebouwen te zien zijn en waar veel oude huizen staan. Onze reisleidster laat intussen een boek in de bus rondgaan over de orkaan Katrina.

Rond tien voor negen komen we in de staat Mississippi. De weg waarover we rijden, is erg slecht en zorgt voor veel gehobbel. Gelukkig hoeven we het maar iets minder dan anderhalf uur vol te houden: rond tien over tien rijden we de staat Alabama in.

In de buurt van het plaatsje Mobile in deze staat maken we onze eerste stop bij Bellingrath Gardens and Home. Dit huis met enorme tuin was vroeger van Walter en Bessie Bellingrath. Meneer Bellingrath was de eerste man in Mobile die Coca Cola in flesjes deed, waardoor hij erg rijk is geworden. Dit is terug te zien aan de gigantische tuin bij het huis, een tuin die eigenlijk meer een park is dan een tuin.

De ingang van de tuin

We krijgen van onze reisleidster een plattegrond en mogen vervolgens zelf even door de tuin lopen. Wel moeten we zorgen dat we om elf uur bij het huis zijn, want dan krijgen we een rondleiding.

Ik loop een stukje door de tuin en bekijk de fontein bij de rozentuin. Om eerlijk te zijn valt de rozentuin me een beetje tegen, omdat er weinig rozen in bloei staan.

De fontein bij de rozentuin

Als ik verder loop, kom ik uiteindelijk bij de Mermaid Fountain, de zeemeerminnenfontein. Deze fontein ligt mooi verborgen tussen heggen, waardoor je hem pas op het laatste moment ziet.

De Mermaid Fountain

Vanaf de fontein loop ik nog een klein stukje verder. Ik kom langs paadjes die verborgen liggen tussen enorme planten en struiken en zie ook één van de meren die bij de tuin horen.

Een verborgen rotspaadje richting één van de meren

Iets voor elf uur voeg ik me bij de rest van de groep voor de rondleiding door het huis. We moeten even wachten, maar dat is omdat wij van de gids wel foto’s mogen maken in het huis en de andere bezoekers niet.

De binnenplaats van het huis

De rondleiding begint in de woonkamer, waar al goed te zien is hoe rijk meneer en mevrouw Bellingrath waren. Ook één van de eetkamers (ja, inderdaad: één van de eetkamers…) laat dit duidelijk zien.

Een van de eetkamers

De rondleiding wordt vervolgd op de eerste verdieping van het huis, waar verschillende logeerkamers zijn. Wat mij opvalt, is dat alle kamers erg veel meubilair hebben en daardoor heel vol lijken. Ook staan er overal porseleinen beeldjes, want mevrouw Bellingrath verzamelde porselein.

Een kamer met een gedeelte van de verzameling porseleinen beeldjes

We gaan terug naar de benedenverdieping en bekijken de keuken en de verschillende serviezen. Ook zien we de enorme verzameling zilver bestek en een andere eetkamer. Deze heeft een prachtig uitzicht op de Fowl River, de rivier achter het huis.

Eetkamer met uitzicht op de Fowl River

Hierna eindigt de rondleiding. We krijgen nu nog langer de tijd om de tuin te verkennen en ook om te eten, want we rijden pas om één uur verder.

Ik gebruik de plattegrond die we hebben gekregen om op zoek te gaan naar het bayou gedeelte van de tuin. Het is even een wandeling, maar door alle prachtige planten en bloemen absoluut niet vervelend.

Het bayou gedeelte van de tuin

Als ik weer terug loop, landt er een rood vogeltje op het pad. Hij blijft even zitten, zodat ik mooi een foto kan maken. Ik ben geen vogelexpert, maar ik geloof dat het een rode kardinaal is (mocht ik het mis hebben, laat dan even een reactie achter!)

Een rode kardinaal in de tuin

Ik loop verder en kom nog langs het Aziatische gedeelte van de tuin. Dan ga ik op zoek naar het restaurantje om te lunchen. Als ik na het eten nog even naar buiten loop, blijkt er op het standbeeld in de vijver een slang te liggen. Hij beweegt echter niet en lijkt absoluut geen interesse te hebben in mij als ik foto’s maak.

De slang vlakbij het restaurantje

Ik laat de slang verder met rust en ga terug naar de bus. Precies om één uur vertrekken we weer op weg naar iets heel anders: het oude oorlogsschip USS Alabama. Het schip zelf bezoeken we niet, maar we krijgen wel tijd om even rond te kijken.

De USS Alabama

De USS Alabama was het zesde schip van de United States Navy (de marine). Het werd in 1940 te water gelaten en in 1942 voor het eerst gebruikt. In 1964 voer het schip naar de plaats waar het nu nog steeds ligt. Een jaar later werd het geopend voor het publiek als museum.

De USS Alabama werd in 1942 voor het eerst gebruikt

Vanaf de USS Alabama rijden we door richting de staat Florida. Om tien over half drie passeren we de staatsgrens voor de laatste keer. Vanaf nu zullen we alleen nog reizen door de ‘Sunshine State’.

Door de zon, die inderdaad volop schijnt, krijgt iedereen al zin om naar het strand te gaan. Eerst moeten we nog een klein stukje rijden, waarvan een gedeelte over bruggen over het water van de Gulf of Mexico, oftewel de Golf van Mexico.

Richting Pensacola Beach

Dan zijn we bij Pensacola Beach. We mogen kiezen: of al om kwart voor vier mee terug naar het hotel of om zes uur opgehaald worden en dan naar het hotel. Ik hoef niet lang na te denken, ik ga lekker naar het strand en pas om zes uur terug!

Met de badhanddoek die ik twee dagen geleden gekocht heb bij de Walmart, zoek ik een mooi plaatsje op het strand. Het is niet moeilijk om te genieten hier: heerlijk in het zonnetje vlakbij het water!

Op het strand van Pensacola

Ik vermaak me bijna twee uur prima, ook al kan ik niet helemaal het water in (ik ben maar alleen en ik kan mijn spullen niet onbewaakt achterlaten). In de verte zie ik zelfs de vin van een dolfijn, al maakt het beest zich snel uit de voeten als meer strandliefhebbers hem ontdekken.

Heerlijk genieten aan het strand

Om zes uur word ik samen met nog een aantal anderen keurig opgehaald door onze bus. We rijden een stukje verkeerd over een camperparkeerplaats (wat ook wel weer leuk is om te zien), maar dan kunnen we vlot door naar ons hotel in de buurt van het Pensacola vliegveld.

Ons hotel is in de buurt van Pensacola International Airport

Omdat alles nog onder het zand zit, douche ik even snel voor ik op zoek ga naar een restaurantje waar ik iets kan eten. Het wordt uiteindelijk de Taco Bell, waar ik een vegetarische wrap aangeraden krijg door de jongen achter de kassa. Het blijkt een goede keus geweest te zijn, want de wrap is heerlijk!

Na het eten loop ik terug naar het hotel, waar ik op mijn kamer lekker nog even tv kijk. Ik let er wel op dat ik niet te laat ga slapen, want morgen vertrekken we al om kwart over zeven. De eindbestemming dan? Orlando, vlakbij de bekende parken van Walt Disney. Ik heb er nu al zin in!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 18 (Pensacola --> Orlando)

Reisverslag Belfast 2014: dag 6

9 augustus 2014

Terwijl ik dit schrijf, komt de regen in Nederland met bakken naar beneden, maar in Belfast is het vandaag zowaar droog! Als ik de gordijnen van mijn hotelkamer open, schijnt zelfs de zon. Zou dat vandaag zo blijven?

Met het mooie zonnetje vind ik het bijna jammer dat ik naar binnen moet, maar vandaag breng ik een bezoek aan de St. George’s Market. Dit is een overdekte markt met een lange geschiedenis die alleen op vrijdag, zaterdag en zondag open is. Vanuit het stadscentrum rijdt een gratis busje naar deze markthal, maar lopend is het ook goed te doen.

Als ik aankom bij de St. George’s Market, is het nog vroeg en zijn er nog weinig bezoekers. Ik loop op mijn gemak wat rond en bekijk de vele kraampjes met kunst, groente en fruit, sieraden en brood en vis. Langs de kant valt een kunstwerk van twee koeien mij op. Een beetje Nederland in Belfast?

De koeien van de St. George's Market

Naast de koeien bevindt zich de klok van de St. George’s Market. Het is een oude klok, maar hij werkt nog steeds!

Terwijl ik luister naar kerstliedjes die gedraaid worden (waarom dit nu gedraaid wordt, is me een raadsel – het is augustus!), loop ik verder over de markt. Bij één van de vele etenskraampjes koop ik een Franse crêpe, die ik op een terrasje opeet. Verspreid over de markt staan meerdere terrasjes waar mensen even kunnen zitten om iets te eten en drinken.

Even wat eten op een terrasje

Ik verlaat de St. George’s Market en ga op zoek naar de bus die me naar Belfast Castle kan brengen. Bij welke halte ik uit moet stappen, weet ik dankzij de Translink app (app van het openbaar vervoer in Belfast), maar dan moet ik toch even kijken waar ik heen moet. Gelukkig wijst de buschauffeur me de juiste weg.

Ik begin aan de wandeling, die veel langer blijkt te zijn dan ik van tevoren had gedacht. Vanaf de halte moet ik een klein stukje rechtdoor lopen en dan een zijstraat inslaan. Deze zijstraat, die flink omhoog loopt, moet ik helemaal uitlopen om bij de ingang van het park te komen. Dan ben ik er nog niet: via een weg over een heuvel (ja, uiteraard een hoge heuvel!) kom ik uiteindelijk bij Belfast Castle. Wat een geluk dat het vandaag zulk mooi weer is!

Belfast Castle. Let ook op de blauwe lucht!

Als ik eindelijk boven ben, ben ik toch blij dat ik zo ver gelopen heb, want het uitzicht is werkelijk prachtig! Ik kan kilometers ver over de stad kijken en zie zelfs Titanic Belfast en de kranen Samson & Goliath.

Het kasteel zelf vind ik minder de moeite waard. Ik kijk binnen, maar kan niet alles zien, omdat er een bruiloft plaats vindt. De tuinen zijn wel te bekijken. In het midden bevindt zich een fontein, eromheen wat struiken, bloemen en katten gemaakt van mozaïek. Om eerlijk te zijn vind ik de tuin mooier dan het kasteel!

De fontein in de tuin met in de verte Titanic Belfast en één van de gele kranen

Vanaf Belfast Castle is het mogelijk om nog verder te wandelen. Omdat het nog steeds zonnig en warm is, besluit ik dit te doen. Er loopt geen echt pad heuvelop, dus je loopt echt tussen de planten… en brandnetels. Het uitzicht valt tegen aangezien er overal bomen staan, wat me doet besluiten terug te gaan. Ik loop terug naar de bushalte (heuvelaf gaat toch een stuk sneller!) en neem de bus terug naar het stadscentrum, waar ik iets eet. Dan pak ik de volgende bus met als eindbestemming Stormont Estate, het parlementsgebouw van Belfast. De wielrenliefhebbers zullen dit gebouw herkennen van de Giro d’Italia, die eerder in mei 2014 in Belfast begon. Een aantal wielrenners had moeite de heuvel te beklimmen, maar ik kan zeggen dat lopen ook geen makkie is…

Daar helemaal bovenop die heuvel ligt Stormont Estate...

Uiteindelijk ben ik boven. Ik kan, als ik wil, nog iets verder doorlopen om dichter bij het gebouw te komen, maar ik vind dat ik vandaag al genoeg gelopen en geklommen heb. Ik ga even lekker in het zonnetje zitten en kijk rustig rond. Vanaf de plek waar ik zit, kan ik het ziekenhuis van Belfast zien en Campbell College, waar de Narnia-schrijver C.S. Lewis gestudeerd heeft.

Als ik weer een beetje uitgerust ben, loop ik rustig terug naar beneden. Opnieuw gaat heuvelaf makkelijker dan heuvelop!

Ik neem de bus terug naar het stadscentrum, kijk nog even in wat winkeltjes, koop mijn avondeten en ga dan terug naar mijn hotelkamer. Ik verwacht dat het een rustige avond wordt, maar er komt ineens een drumband voorbij. Deze had ik vanochtend ook al even gezien en aangezien ik nieuwsgierig ben, haast ik me met de lift naar beneden om de band van dichterbij te bekijken. Het blijkt een parade te zijn van de Apprentice Boys of Derry, een protestante vereniging die elk jaar op de tweede zaterdag van augustus het einde van de belegering van Derry herdenkt. De belegering begon in december 1688 en duurde tot eind juli 1689. Waarschijnlijk zijn er 4000 mensen overleden tijdens de belegering…

De Apprentice Boys of Derry

Als de band voorbij is, neem ik de lift naar de bovenste verdieping van het hotel om terug te gaan naar mijn kamer. Ik word nog één keer gestoord als iemand op mijn deur klopt die per ongeluk bij de verkeerde kamer is, maar dan is het echt rustig. Ik ga slapen met mijn gedachten alvast bij morgen: dan heb ik een High Tea bij het Titanic Belfast museum!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 7