Posts tonen met het label harland & wolff. Alle posts tonen
Posts tonen met het label harland & wolff. Alle posts tonen

woensdag 1 januari 2020

Reisverslag Belfast 2019: dag 1

Donderdag 26 december 2019

Zo vlak voor het nieuwe jaar hebben we nog één vakantie gepland staan, namelijk een stedentrip naar onze favoriete stad Belfast. Deze keer reizen we niet alleen: mijn moeder en de ouders van mijn man gaan met ons mee.

Onze reis begint met het vertrek naar Schiphol. Deze keer gaan we met de auto en parkeren we op de lang parkeren plaats P3. Vanaf de parkeerplaats worden we met een gratis shuttlebus naar de vertrekhal gebracht. Daar valt de drukte mee, zodat we vlot onze koffers af kunnen geven. Ook de controle gaat snel, dus drinken we nog iets voor we naar de gate gaan.

De gate is D6, een verzamelgate voor korte vluchten. De gate is onderverdeeld in aparte uitgangen, die aangeduid worden met een letter. Wij moeten naar gate D6-K. Met een bus worden we naar het vliegtuig gebracht, dat voorbij alle andere gates opgesteld staat. We stappen als laatsten uit de bus, waardoor we ook als laatsten het vliegtuig in gaan. Voor mijn man is dit een geluk: de deur naar de cockpit staat nog open en hij mag even binnen kijken bij de piloten.

Het vliegtuig dat ons naar Belfast gaat brengen

Niet lang nadat we onze plaatsen gevonden hebben, worden de motoren gestart en zijn we klaar voor vertrek. Omdat het een klein toestel is, hebben we niet veel startbaan nodig om op te stijgen. Het is een klein beetje wiebelig als we de lucht in gaan, maar zodra we boven de wolken zijn, wordt het rustiger. Ook de rest van de vlucht gaat rustig en vlot voorbij. Iets voor half één begint het vliegtuig te landen en kunnen we ons klaarmaken voor een turbulente landing: er is namelijk veel regen en wind in de buurt van de luchthaven. Dat merken we inderdaad!

De landing verloopt gelukkig veilig en dan mogen we van boord. We lopen naar de aankomsthal, waar we binnen een paar minuten door de paspoortcontrole zijn. Vervolgens is het even wachten op de koffers voor we gaan kijken hoe we bij het hotel komen. Normaal gesproken rijdt er een bus, maar omdat het tweede kerstdag is, rijdt die vandaag niet. De enige optie is een taxi. De chauffeur vraagt drie pond extra voor de rit vanwege de feestdag, maar aangezien we met vijf personen zijn, valt de prijs toch mee.

Veilig geland op George Best City Airport

Bij het hotel, hetzelfde als waar mijn man en ik de vorige keer verbleven, checken we in. Als we de spullen naar de kamers hebben gebracht, gaan we lopend de stad in. Achter het hotel herkennen we de grote St Anne’s Cathedral en op Writers Square, het plein erachter, staat een circus. We lopen eromheen en staan dan op de hoofdstraat van Belfast.

De eerste 'muurschilderingen', iets waar de stad om bekend staat

Langs het winkelcentrum Castlecourt komen we bij de masten: een speciaal herdenkingspunt voor schepen van de White Star Line. Het laatste schip van de straat is natuurlijk het bekendste schip van de maatschappij – de Titanic.

De masten van de White Star Line schepen

Aan het einde van de straat met de masten staat het gemeentehuis van Belfast, de City Hall. Vanwege de kerstdagen is het nog helemaal versierd. We kunnen er helaas niet dichtbij komen, aangezien de huisjes van de kerstmarkt afgebroken worden.

De nog versierde City Hall

We kijken in een paar winkels vlakbij de City Hall en lopen dan naar Victoria Square, het andere grote winkelcentrum van de stad. Daar zit onze favoriete winkel: Build-a-bear, de winkel waar je zelf een knuffel kunt maken en waar je ook kleding voor de knuffels kunt kopen. Omdat wij thuis al enkele knuffels hebben, kijken we of er nog leuke kleding is.

Victoria Square is nog in kerststemming

Van Build-a-bear gaan we door naar het uitkijkplatform bovenin het winkelcentrum. Het begint al een klein beetje te schemeren en het is een beetje mistig, maar we herkennen toch nog enkele bekende punten van de stad: de scheve klokkentoren Albert Clock en de opvallende gele kranen van scheepsbouwmaatschappij Harland & Wolff.

Uitzicht op de gele kranen van Harland & Wolff

Als we wat foto’s hebben gemaakt, gaan we terug naar beneden, waar we even zitten met een warm drankje. Vervolgens lopen we weer naar de straat met de masten om nog wat foto’s te maken van de kerstverlichting in de straat en bij de City Hall.

Nog meer kerstversieringen in Victoria Square

De verlichte City Hall en masten (links)

Na de foto’s gaan we richting het water, waar we het kunstwerk Beacon of Hope zien staan. Het staat symbool voor de vrede, harmonie en dankbaarheid van de stad.

Beacon of Hope

We lopen verder langs het water tot we een ander bekend kunstwerk tegenkomen: de Big Fish, een standbeeld van een grote vis waar een tijdscapsule in zit.

De Big Fish

Vanaf de Big Fish lopen we terug naar het hotel, waar we in het restaurant iets eten voor we naar onze kamers gaan. Morgen zullen we de stad verder gaan verkennen: we willen dan namelijk een Hop On Hop Off bustour doen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2



zaterdag 21 februari 2015

Reisverslag Belfast 2014: dag 7


10 augustus 2014

Na alle zon en warmte van gisteren verbaast het me niets dat het vandaag weer gewoon regent. Het past wel bij mijn eerste bestemming van vandaag: het Belfast City Cemetery, oftewel de begraafplaats. Voor vanmiddag staat de High Tea bij Titanic Belfast op het programma.

Ik neem eerst de bus richting het Belfast City Cemetery, één van de twee grote begraafplaatsen in de stad (de andere is Milltown). De begraafplaats werd in 1869 geopend, in 1916 werden er delen gereserveerd voor Joden en overleden soldaten en mariniers. Een ondergrondse muur geeft nog steeds een verdeling aan tussen katholieke en protestante graven.
Vandaag de dag zijn er nog veel oude graven te zien, velen met indrukwekkende grafstenen. Uiteraard zijn er ook vervallen graven bij en grafstenen waarvan de namen bijna niet meer te lezen zijn.

Enkele oude graven op het Belfast City Cemetery

Ik ga op zoek naar het graf van Samuel Scott, dat dankzij de plattegrond van de begraafplaats niet moeilijk te vinden is. Zoals ik in mijn verslag van dag 4 al aangaf, is Samuel Scott het eerste slachtoffer van de Titanic: toen hij vijftien was, viel hij tijdens het helpen bij de bouw van een steiger en overleed. Hij werd begraven op het Belfast City Cemetery, waar hij pas in juli 2011 een grafsteen kreeg (hij overleed op 20 april 1910). Het plaatsen van de steen gebeurde in het bijzijn van een nichtje van hem en haar familie en de auteur van het boek Spirit of the Titanic (Nicola Pierce), een jeugdboek dat helemaal over Samuel Scott gaat.

Het graf van Samuel Scott, het eerste slachtoffer van de Titanic

Nadat ik het graf van Samuel bezocht heb, bekijk ik nog enkele andere graven, waaronder het graf van William James Pirrie (de baas van Harland & Wolff tijdens de bouw van de Titanic) en de graftombe van Edward Harland (één van de oprichters van Harland & Wolff). Daarna verlaat ik de begraafplaats om terug te keren naar het stadscentrum. De halte bij de begraafplaats heeft geen lijstje met tijden en aangezien ik geen Internetverbinding heb, kan ik de app van Translink (de openbaar vervoer maatschappij in Belfast) niet gebruiken. Ik wacht een tijdje, wacht nog wat langer… en wacht. Uiteindelijk loop ik richting de volgende halte, hopend dat daar tijden vermeld staan. Pas twee haltes verder vind ik een lijstje, waarop staat dat de volgende bus nog een tijdje op zich laat wachten. Ik had namelijk precies de pech dat er rond dit tijdstip maar één bus per uur rijdt.

Niet ontmoedigd keer ik terug naar het centrum, waar op dat moment een politiestaking aan de gang is. Wagens en agenten blokkeren de straten en doorgangen, maar met een beetje moeite mag ik er langs en kan ik op de bus stappen naar het Titanic Quarter. Aangekomen bij Titanic Belfast zie ik dat er weer een cruiseschip in de haven ligt, de Celebrity Infinity dit keer.

De Celebrity Infinity in de haven van Belfast

Ik wacht in het Atrium (begane grond) van het museum tot ik met de lift naar boven mag voor de High Tea. De High Tea vindt plaats in de Titanic Suite op de vijfde verdieping van het museum, waar ‘gewone’ bezoekers niet mogen komen. Ik voel me nu al speciaal!
Samen met anderen die de High Tea gereserveerd hebben, wacht ik in de Olympic Suite. Uiteindelijk worden we één voor één naar onze tafel in de Titanic Suite gebracht. Ik bof, want mijn tafel is vooraan in de zaal en ik zit dus vlakbij de Grand Staircase. Dit is de grote eerste klas trap van het schip die hier exact nagebouwd is. Detail: de klok bovenaan de trap geeft 2.20u aan, het tijdstip dat de Titanic geheel onder water verdween in de nacht van 14 op 15 april…

Het uitzicht vanaf mijn tafel op de Grand Staircase

Tijdens de High Tea vergeet ik het zinken even en voel ik me als een eerste klas passagier. De tafel is keurig gedekt met serviesgoed met het White Star logo, er speelt een klein orkestje rustige muziek en ik heb een mooie kaart voor mijn neus om mijn thee uit te kiezen. De hapjes staan vast, maar er wordt wel gevraagd of ik een speciaal dieet of iets dergelijks heb. Als ik doorgeef dat ik vegetariër ben, worden de sandwiches met vlees netjes weggelaten. In plaats daarvan krijg ik heerlijke sandwiches met komkommer, roomkaas en waterkers en daarnaast de ‘gewone’ hapjes: gebakjes, mousse, puddinkjes, scones met frambozenjam en slagroom, Red Velvet Cake… Het is allemaal even lekker!

Mijn favoriet tijdens de High Tea: de Red Velvet Cake! Geserveerd op een bord met het White Star Logo en RMS Titanic.

Dankzij de heerlijke hapjes en de sfeer zit ik bijna het maximum van twee uur aan tafel. Ik vind het jammer dat ik de Titanic Suite moet verlaten, want het heeft echt iets bijzonders. Zelfs de toiletten erbij zijn chique!
Ik keer uiteindelijk toch terug richting het centrum en stap nog even uit bij de St. George’s Market. Het kraampje dat crêpes verkoopt, is gesloten, maar na de uitgebreide High Tea vind ik dat niet zo heel erg…

Geen crêpes vandaag!

Na nog wat rondgelopen te hebben door de stad, ga ik terug naar het hotel. Ik besluit voor de verandering in het restaurant van het hotel te eten, hoewel ik nog niet echt honger heb. Tijdens het eten heb ik uitzicht op enkele muurschilderingen van Sandy Row, de straat waar mijn hotel aan ligt. Het zijn redelijk onschuldige muurschilderingen over Noord-Ierland en het voetbal.

Muurschilderingen van Sandy Row

Na het eten ga ik terug naar mijn kamer. Morgen heb ik nog één volle dag in Belfast, overmorgen ga ik helaas alweer naar huis… Zo ver is het gelukkig nog niet, morgen heb ik nog genoeg om te doen!


Tot morgen!

Lees verder: Dag 8


Reisverslag Belfast 2014: dag 6

9 augustus 2014

Terwijl ik dit schrijf, komt de regen in Nederland met bakken naar beneden, maar in Belfast is het vandaag zowaar droog! Als ik de gordijnen van mijn hotelkamer open, schijnt zelfs de zon. Zou dat vandaag zo blijven?

Met het mooie zonnetje vind ik het bijna jammer dat ik naar binnen moet, maar vandaag breng ik een bezoek aan de St. George’s Market. Dit is een overdekte markt met een lange geschiedenis die alleen op vrijdag, zaterdag en zondag open is. Vanuit het stadscentrum rijdt een gratis busje naar deze markthal, maar lopend is het ook goed te doen.

Als ik aankom bij de St. George’s Market, is het nog vroeg en zijn er nog weinig bezoekers. Ik loop op mijn gemak wat rond en bekijk de vele kraampjes met kunst, groente en fruit, sieraden en brood en vis. Langs de kant valt een kunstwerk van twee koeien mij op. Een beetje Nederland in Belfast?

De koeien van de St. George's Market

Naast de koeien bevindt zich de klok van de St. George’s Market. Het is een oude klok, maar hij werkt nog steeds!
Terwijl ik luister naar kerstliedjes die gedraaid worden (waarom dit nu gedraaid wordt, is me een raadsel – het is augustus!), loop ik verder over de markt. Bij één van de vele etenskraampjes koop ik een Franse crêpe, die ik op een terrasje opeet. Verspreid over de markt staan meerdere terrasjes waar mensen even kunnen zitten om iets te eten en drinken.

Even wat eten op een terrasje

Ik verlaat de St. George’s Market en ga op zoek naar de bus die me naar Belfast Castle kan brengen. Bij welke halte ik uit moet stappen, weet ik dankzij de Translink app (app van het openbaar vervoer in Belfast), maar dan moet ik toch even kijken waar ik heen moet. Gelukkig wijst de buschauffeur me de juiste weg.
Ik begin aan de wandeling, die veel langer blijkt te zijn dan ik van tevoren had gedacht. Vanaf de halte moet ik een klein stukje rechtdoor lopen en dan een zijstraat inslaan. Deze zijstraat, die flink omhoog loopt, moet ik helemaal uitlopen om bij de ingang van het park te komen. Dan ben ik er nog niet: via een weg over een heuvel (ja, uiteraard een hoge heuvel!) kom ik uiteindelijk bij Belfast Castle. Wat een geluk dat het vandaag zulk mooi weer is!

Belfast Castle. Let ook op de blauwe lucht!

Als ik eindelijk boven ben, ben ik toch blij dat ik zo ver gelopen heb, want het uitzicht is werkelijk prachtig! Ik kan kilometers ver over de stad kijken en zie zelfs Titanic Belfast en de kranen Samson & Goliath.
Het kasteel zelf vind ik minder de moeite waard. Ik kijk binnen, maar kan niet alles zien, omdat er een bruiloft plaats vindt. De tuinen zijn wel te bekijken. In het midden bevindt zich een fontein, eromheen wat struiken, bloemen en katten gemaakt van mozaïek. Om eerlijk te zijn vind ik de tuin mooier dan het kasteel!

De fontein in de tuin met in de verte Titanic Belfast en één van de gele kranen

Vanaf Belfast Castle is het mogelijk om nog verder te wandelen. Omdat het nog steeds zonnig en warm is, besluit ik dit te doen. Er loopt geen echt pad heuvelop, dus je loopt echt tussen de planten… en brandnetels. Het uitzicht valt tegen aangezien er overal bomen staan, wat me doet besluiten terug te gaan. Ik loop terug naar de bushalte (heuvelaf gaat toch een stuk sneller!) en neem de bus terug naar het stadscentrum, waar ik iets eet. Dan pak ik de volgende bus met als eindbestemming Stormont Estate, het parlementsgebouw van Belfast. De wielrenliefhebbers zullen dit gebouw herkennen van de Giro d’Italia, die eerder in mei 2014 in Belfast begon. Een aantal wielrenners had moeite de heuvel te beklimmen, maar ik kan zeggen dat lopen ook geen makkie is…

Daar helemaal bovenop die heuvel ligt Stormont Estate...

Uiteindelijk ben ik boven. Ik kan, als ik wil, nog iets verder doorlopen om dichter bij het gebouw te komen, maar ik vind dat ik vandaag al genoeg gelopen en geklommen heb. Ik ga even lekker in het zonnetje zitten en kijk rustig rond. Vanaf de plek waar ik zit, kan ik het ziekenhuis van Belfast zien en Campbell College, waar de Narnia-schrijver C.S. Lewis gestudeerd heeft.

Als ik weer een beetje uitgerust ben, loop ik rustig terug naar beneden. Opnieuw gaat heuvelaf makkelijker dan heuvelop!
Ik neem de bus terug naar het stadscentrum, kijk nog even in wat winkeltjes, koop mijn avondeten en ga dan terug naar mijn hotelkamer. Ik verwacht dat het een rustige avond wordt, maar er komt ineens een drumband voorbij. Deze had ik vanochtend ook al even gezien en aangezien ik nieuwsgierig ben, haast ik me met de lift naar beneden om de band van dichterbij te bekijken. Het blijkt een parade te zijn van de Apprentice Boys of Derry, een protestante vereniging die elk jaar op de tweede zaterdag van augustus het einde van de belegering van Derry herdenkt. De belegering begon in december 1688 en duurde tot eind juli 1689. Waarschijnlijk zijn er 4000 mensen overleden tijdens de belegering…

De Apprentice Boys of Derry

Als de band voorbij is, neem ik de lift naar de bovenste verdieping van het hotel om terug te gaan naar mijn kamer. Ik word nog één keer gestoord als iemand op mijn deur klopt die per ongeluk bij de verkeerde kamer is, maar dan is het echt rustig. Ik ga slapen met mijn gedachten alvast bij morgen: dan heb ik een High Tea bij het Titanic Belfast museum!


Tot morgen!

Lees verder: Dag 7


Reisverslag Belfast 2014: dag 5

8 augustus 2014

Vandaag staan er twee dingen op mijn planning die met de Titanic te maken hebben: ik heb een georganiseerde Discovery Tour in en rondom het Titanic Belfast museum en ik ga een bezoek brengen aan de Nomadic. Vooral naar de Discovery Tour kijk ik erg uit, want die neemt me mee de Harland & Wolff Drawing Offices (tekenkantoren) in.

Mijn Discovery Tour zal om 10.30u beginnen, maar ik ben uiteraard al veel vroeger in het Titanic Quarter. Ik loop nog even langs het Titanic Kit Sculpture, dat ik gisteren vanuit de boot heb gezien, en zie de stalen kunstwerken die de mensen voorstellen die op reis gaan.

Het kunstwerk van de reizigers

In het Titanic Belfast museum besluit ik mezelf, omdat het nog vroeg is én omdat het vakantie is, op een klein gebakje te trakteren. Ook loop ik even langs de informatiebalie om door te geven dat ik tijdens mijn bezoek aan het museum dinsdag een foutje heb zien staan: in de computer met de namen van alle mensen aan boord van de Titanic staat dat er maar één Nederlander aan boord was, Hendrik Bolhuis. Ik mag een formulier invullen om mijn ‘klacht’ door te geven. Als ik allang weer terug ben in Nederland, krijg ik hier keurig reactie op met een uitleg over hoe ze bij één Nederlander zijn gekomen en dat ze zullen proberen de aanpassing te maken.

Het is vakantie!

Dat gebeurde allemaal na mijn vakantie, nu eerst de Discovery Tour! Onze tourgids Rebecca geeft ons allemaal een koptelefoon met een kastje eraan. Zij heeft er ook één en als wij de onze opzetten, kunnen we haar moeiteloos verstaan zonder dat ze hoeft te gaan schreeuwen.
De Tour begint voor het museum. We lopen eerst richting het Titanic House, dat nu het kantoor is van Harland & Wolff, en krijgen verhalen te horen over de werknemers vroeger die met een ‘bird’ (een oude inkloksleutel) naar binnen en buiten mochten.

De 'bird': de oude inkloksleutel

Dan gaan we de Drawing Offices in. Tijdens mijn bezoek in 2012 heb ik een Titanic Walking Tour gedaan waarbij je ook de Drawing Offices in zou gaan, maar dat ging toen niet door, omdat een gedeelte van het plafond net was ingestort. Vandaar dat ik er nu echt naar uit heb gekeken om naar binnen te gaan. Ik vind het geweldig om de speciale ramen in het plafond van binnen te zien. Deze ramen waren bijzonder, want zo was er veel natuurlijk licht in de ruimte, wat belangrijk was tijdens het ontwerpen.

De ramen in de Drawing Offices

Rebecca vertelt ons meer over het werken in de Drawing Offices en op de scheepswerf. Ook vertelt ze over de draaideur, waar alleen ‘belangrijke’ werknemers gebruik van mochten maken. We krijgen daarna de oude vergaderruimte te zien en het kantoor van Thomas Andrews, de hoofdontwerper van de Titanic en haar zusterschepen Olympic en Britannic. Hoe verder we door de Drawing Offices lopen, hoe duidelijker het wordt dat het gebouw ernstig in verval is geraakt. Het kantoor van Thomas Andrews is keurig opgeknapt, voor de rest van het gebouw zijn wel plannen, maar het geld ervoor ontbreekt nog.

De Tour gaat door op de ‘slipways’, de scheepshellingen achter het museum. Rebecca raadt ons aan straks verder rond te kijken en ze vertelt ons een aantal dingen die we kunnen zien. Ze neemt ons dan mee naar binnen, zodat we de slipways van bovenaf kunnen zien en het kompas op de vloer van het Atrium (de begane grond van het museum) kunnen bekijken. Ook zien we een schaalmodel van de Titanic en de bankjes buiten die rondom het plaza in morsecode opgesteld staan. Er staat CQD DE MGY MGY CQD CQD SOS SOS, oftewel: Come Quick Danger (dit was de oude SOS-code), This Is Titanic Titanic, Come Quick Danger, Come Quick Danger, SOS, SOS.

Een gedeelte van de bankjes rondom het plaza

Na nog een aantal opvallende feiten te horen hebben gekregen, eindigt onze Tour. Ik bedank Rebecca en ga vervolgens naar buiten om verder rond te kijken op de plaza rondom het gebouw. Ik zie de donkere stenen die de vorm van verschillende landen aangeeft en de lijnen die de reis van de Titanic aangeeft, inclusief haar eindpunt (de plaats waar ze gezonken is) en het officiële eindpunt (New York). Ook bekijk ik de namen van de slachtoffers, die per klasse zijn genoteerd, en de Memorial Garden. Deze geeft met houten planken en gras aan hoeveel overlevenden en hoeveel slachtoffers er per klasse waren. De meeste slachtoffers waren er bij de crew, de werknemers aan boord.

Planken en gras geven per klasse de overlevenden en slachtoffers aan

Op het gedeelte waar de Titanic gebouwd werd, is met lijnen aangegeven waar de reddingsboten en schoorstenen aan boord waren. Ik ga in één van de schoorstenen staan en voel me weer even heel klein…
Nadat ik iets gegeten heb, loop ik naar de Nomadic, het enige nog bestaande White Star Line schip. Ik koop mijn kaartje met korting (dankzij de Belfast Visitor Pass) en wacht tot mijn rondleiding begint. Het wordt een privérondleiding, want ik ben de enige die op dit tijdstip aan boord gaat. Mijn tourgids legt me uit hoe het bezoek werkt: ik krijg eerst een rondleiding van ongeveer twintig minuten, waarna ik zolang als ik wil aan boord mag blijven.

We beginnen op het ‘upper deck’ met wat uitleg: er waren vroeger twee tenders (veerboten) die passagiers naar de grote schepen vervoerden. De Traffic vervoerde de derde klas passagiers, de Nomadic deed hetzelfde voor de eerste en tweede klas. Beide boten zijn op schaal nagemaakt en zien we nu.
Links van de schaalmodellen bevindt zich de speciale ruimte voor de dames uit de eerste klas waar ze zich even terug konden trekken. Ook blijkt er een bar aan boord te zijn voor de eerste klas passagiers. Via een filmpje vertelt de barman me iets over passagiers aan boord, waarna we naar de tweede klas worden gestuurd. Ook dit is nog steeds een mooie ruimte, alleen heeft het zeil op de vloer nu geen patroontje, maar is het gewoon effen.

De oude vloer van de eerste klas, die nagemaakt is. 
De tweede klas heeft een effen vloer.

In het tweede klas gedeelte staat een bord met foto’s van mensen die ooit aan boord van de Nomadic zijn geweest, waaronder Johnny Weissmuller (Tarzan) en Charlie Chaplin. Ik volg mijn gids verder over het schip en kom terecht in de ruimte voor de werkers. Zij mochten door de passagiers niet gezien worden en moesten gebruik maken van smalle, lage gangen die onder het passagiersdek waren. Geen pretje dus!
We gaan naar buiten en kijken rond op het achterdek en bij het roer van de kapitein. Ook zien we een motor. De Nomadic heeft echter zelf geen motoren meer, wat we zien, is puur ter herinnering. Er zijn nog meer herinneringen aan boord: de vroegere machinekamer, die ooit als disco en bioscoopzaal gebruikt is, is nu een vergaderruimte en er is informatie te vinden over de Nomadic tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen ze soldaten vervoerde. Mijn gids vertelt me nog iets over de Nomadic in Parijs, waarna ze me alleen laat om het schip te gaan verkennen. Ik kijk op mijn gemak rond, maak volop foto’s en breng toch ook maar een bezoekje aan de souvenirwinkel aan boord. Ik zie echter niets wat me echt aanspreekt, dus kijk ik nog een laatste keer rond en verlaat dan het schip.

De Nomadic in Parijs, waar ze een tijdlang als restaurant gebruikt werd. Uiteindelijk werd ze 'niet veilig' bevonden en teruggebracht naar Belfast.

Inmiddels regent het weer. Tegen de tijd dat ik terug in het stadscentrum ben, weet ik al dat het geen zin heeft om vanmiddag nog iets buiten te proberen te doen. Ik koop een kaartje voor de Belfast Hop On – Hop Off bustour voor een rondrit door de stad en besluit lekker aan boord te blijven. Veel van waar de bus langskomt, heb ik al gezien of zal ik nog gaan zien, maar het is toch fijn om even lekker droog te zitten. Bovendien vertelt de gids nog wat dingen die ik nog niet wist en komen we in een gedeelte van de stad dat op zich veilig is, maar niet aangeraden wordt: het gedeelte met de Peace Walls. Dit is het gebied van de strijd tussen de katholieken en protestanten. De poorten, die nu open staan, gingen vroeger ’s avonds dichts, zodat ze niet bij elkaar konden komen. Muurschilderingen geven aan dat mensen proberen de strijd te vergeten, maar dat dit heel moeilijk is.

De poorten tussen het katholieke en protestante gedeelte. Genomen vanuit de bus met bewijs van het 'prachtige' weer...

Als de bus weer terug is in het stadscentrum, besluit ik maar meteen naar mijn hotelkamer te gaan aangezien het nog steeds regent en het donker begint te worden. Hopelijk is het morgen weer iets droger!


Tot morgen!

Lees verder: Dag 6