Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 3 en dag 4

Woensdag 31 juli 2024

Vandaag is alweer onze laatste dag in Oostende en daarmee ook onze laatste vakantiedag. We willen er in ieder geval nog zoveel mogelijk van genieten!
 
Net als gisteren beginnen we de dag met het ontbijtbuffet. Het is grotendeels hetzelfde als gisteren, alleen zijn er nu pannenkoeken en American pancakes in plaats van omeletten en de geroerbakte omeletten van gisteren zijn vandaag gewoon roerei.
 
Na het ontbijt neem ik ons zoontje even mee naar het strand om lekker te klimmen, omdat de speeltoestellen nu niet zo warm zijn. Dat geldt ook voor het water…

Even lekker op het strand spelen, met op de achtergrond het hotel. Onze kamer was in het halfronde deel met uitzicht op de flat ernaast.

Dat water is koud!

Als we terug zijn kijken we, nadat de korte maar stevige regenbui voorbij is, even of alles nog goed is met de auto. Dit is gelukkig zo. Via de duinen lopen we terug richting het hotel, waarbij we onderweg nog langs een kerkje komen. Er is net een uitvaartdienst bezig, dus lopen we ook snel verder. In de verte zien we nog wel een vliegtuig opstijgen vanaf Oostende Airport.

Kerkje van Oostende

Opstijgend vliegtuig vanaf Oostende Airport

Terug in het appartement eten we even fruit en maken we een lunch klaar, daarna gaan we naar de tramhalte. We willen eigenlijk naar het centrum van Oostende gaan, maar die tram zit zo vol dat we besluiten de andere kant op te gaan, richting De Panne.
 
Onderweg komen we langs de Atlantikwall, waar overblijfselen te zien zijn van de Tweede Wereldoorlog, en langs een aantal andere badplaatsen. In het dorpje Koksijde stappen we uiteindelijk uit.

Overblijfselen van de Tweede Wereldoorlog bij de Atlantikwall

Vanaf de tramhalte lopen we richting het strand, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten. Dat is nog een hele uitdaging met het voorbij waaiende zand! Waarschijnlijk door de harde wind staat hier de vlag van de Lifeguards ook op geel, wat betekent dat je wel mag zwemmen, maar geen bootjes of andere drijfmiddelen op het water mag gebruiken.

Het strand van Koksijde met de gele vlag

 
Als we de zee even gevoeld hebben, lopen we nog een stukje langs de boulevard. Die heeft grotendeels dezelfde winkeltjes, restaurants en fietsverhuurders, dus lopen we ook vrij snel weer terug naar de tramhalte.

De boulevard van Koksijde, gezien vanaf het strand

 
De reis terug is druk en we zijn dan ook blij als we weer in het appartement zijn. Inmiddels is het wel mooi opgeklaard, dus smeren we ons in en gaan we naar het strand. Ik duik toch even het water in (het valt nog mee met de kou), daarna ga ik met ons zoontje kanalen graven. Mijn man gaat ook even het water in, maar komt precies in de buurt van een kwal, met als resultaat een rode plek op zijn been. Voor de zekerheid loopt hij naar de post van de Eerste Hulp, maar gelukkig valt het allemaal mee.

Terug met het trammetje

 
In de tussentijd hebben we op het strand een ‘eilandje’ gemaakt met graven – hoe kun je een kind blijer maken dan met zand en water en vies mogen worden?

Een eigen eilandje op het strand!

 
Omdat het al later wordt, gaan we terug naar het appartement om het zand van ons af te boenen en daarna te koken, waarbij we 'poulettekes' gebruiken in plaats van de Nederlandse 'kipstuckjes' van de Vegetarische Slager. Als afsluiting nemen we beneden in de Lounge nog een ijsje.

Wat een geweldige naam! ;)

Voor de laatste keer lopen we vervolgens naar het strand. Het is een mooie vakantie geweest, maar we zijn toch ook blij dat we weer naar huis mogen. Vooral ons eigen bedje en schone kleren (met de hand wassen op een camping is toch anders…) hebben we gemist.
 
Morgen hebben we nog wel een laatste keer ontbijt om van te genieten, daarna is het op naar Nederland!

Nog een laatste zonsondergang bij het strand...

 
Donderdag 1 augustus 2024
 
Rond kwart over drie worden we wakker gemaakt door een onweersbui. Ook als we ’s ochtends opstaan, regent het nog steeds. Tijd om naar huis te gaan dus!

Een somber begin van de dag...

 
We ontbijten voor de laatste keer in het buffetrestaurant beneden, waarna we alles inpakken. Dan begint het ‘leukste’ stukje van het weggaan: het appartement schoonmaken. De eindschoonmaak is inbegrepen, maar er wordt wel verwacht dat de vloer schoon is en dat het sanitair gepoetst is… Dat je een vloer moet vegen, prima, geen probleem! Maar een wc poetsen, dat hebben we nog nooit eerder hoeven doen bij een inbegrepen eindschoonmaak!

Nog één keer ontbijten...

 
Als alles schoon is, sjouwen we in drie keer alle spullen naar beneden. Mijn man haalt de auto, die hij op de Kiss & Ride neerzet, zodat we alles kunnen inladen. Om precies tien uur rijden we weg bij het hotel.
 
Onderweg regent het nog wat en is er toch best wat verkeer, waardoor het niet altijd even fijn rijdt. Bij Antwerpen hebben we natuurlijk file en als we de Nederlandse grens passeren, komt de regen met bakken naar beneden. Pas als we verder rijden, wordt het droger en uiteindelijk komen we met een zonnetje achter de wolken iets over tweeën thuis aan.

Welkom terug in Nederland... ☔

Van de drie bestemmingen vonden we deze de minste. Het strand is leuk, maar verder vinden we de omschrijving ‘kindvriendelijk’ niet echt kloppen. Ja, er is speelgelegenheid in het hotel, maar als een kind niet eens in het water mag springen in het zwembad, denk ik toch dat ze de omschrijving nog eens moeten controleren… Daarnaast vonden we de temperatuur in het appartement echt verschrikkelijk, het was gewoon niet koel te krijgen. Het bed was net een houten plank en het was ook ontzettend gehorig. Verder vind ik de schoonmaak die je zelf moet doen te ver gaan als er een eindschoonmaak is en wordt de belofte ‘opgemaakte bedden bij aankomst’ niet waar gemaakt: als wij geen eigen dekbedden en kussens mee hadden genomen, hadden we alleen een dun laken gehad om onder te slapen, niet eens een kussen. En dan noem ik nog niet eens de parkeergelegenheid... Kortom, geen aanrader dit hotel, en al helemaal niet voor mensen die slecht ter been zijn of voor mensen met een kinderwagen/buggy: de liften zijn werkelijk een ramp. Het duurt ontzettend lang voor ze op jouw verdieping komen en als ze dan komen, zitten ze vaak vol met mensen. Het is meerdere keren voorgekomen dat we maar met de buggy de trap af zijn gaan sjouwen, omdat het zo ontzettend lang duurde.
 
Park Eifel en vooral Luxemburg vonden we leuker en die kunnen we zeker aanraden, wel alle twee met kanttekeningen (zie de laatste dag per bestemming daarvoor). Alles bij elkaar hebben we zeker wel genoten van de vakantie, maar we hopen dat we thuis ook nog een paar mooie zonnige dagen krijgen.
 
Tot de volgende vakantie!

Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 2

Dinsdag 30 juli 2024
 
We worden ’s ochtends wakker met rugpijn door het slechte bed én met uitzicht op de zee met een zonnetje erboven. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee, al hadden we liever een iets minder uitzicht gehad, maar wel een iets beter bed…

Met knuffels erop lijkt het nog leuk, maar het is echt een verschrikkelijk bed...

 
Als we allemaal wakker zijn, kleden we ons snel aan en gaan we naar beneden om te ontbijten. Het is een buffet met wat verschillende broodjes, eieren, worstjes en spek voor de carnivoren, yoghurt, kaas en vleeswaren, zoet beleg en drinken. Een prima buffet dus, waarbij zelfs lactosevrije kaas en glutenvrije broodjes te krijgen zijn.

Een klein deel van het buffet

Na het ontbijt lopen we naar de auto toe. Gelukkig is er niets mee gebeurd. We rijden rond tot we uiteindelijk een parkeerplaats langs de weg en duinen vinden, op een paar honderd meter van het hotel. Hier kan de auto tot ons vertrek blijven staan.
 
Vanaf het hotel gaan we op zoek naar een supermarkt. We vinden een Carrefour… in een grote tent. Waarschijnlijk wordt de winkel zelf verbouwd, maar we vinden het wel bijzonder.

In deze tent was de supermarkt...

 
Met de boodschappen lopen we in de brandende zon terug naar het hotel. Dan is het eindelijk tijd om naar het strand te gaan! We vinden een mooi plekje en brengen dan bijna tweeënhalf uur door met zand, zee en zon. Er wordt gegraven, er wordt over golven gesprongen, er wordt gespeeld op het (bloedhete) klimtoestel… We vermaken ons allemaal prima! Ondertussen komen er ook grote vliegtuigen voorbij, die landen op Oostende Airport. Als vliegtuigfan geniet papa hier natuurlijk helemaal van!

Heerlijk genieten op het strand!

 
Rond twee uur gaan we toch terug, omdat het echt heel heet is en we bijna geen drinken meer hebben. In het appartement van ons hotel douchen we het zand van ons af en na een fruithapje gaan we naar het zwembad van het hotel. Dat bestaat uit een peuterbadje met een klein glijbaantje, twee bubbelbaden en een groot bad met een stevige stroomversnelling. De watertemperatuur van het peuterbad is prima, die van het grote bad iets minder. Ook hangt er een heel negatieve sfeer door alle regels van wat vooral niet mag en wat moet (welke zwemkleding moet je dragen, lang haar moet je vast hebben, eten en drinken mag niet, speeltjes en ballen mogen niet…). Daarnaast lijken er twee groepen te zijn: de kinderen, die lekker willen spetteren en springen, en de ouderen, die rustig een baantje willen zwemmen. Dit botst natuurlijk en een paar kinderen worden aangesproken op springen in het zwembad.

Het peuterbad met daarachter op de muur alle zwembadregels

Na een halfuur hebben we het wel gezien. We kleden ons in het appartement om, waarna we lopend naar een ijswinkel gaan op zo’n zevenhonderd meter van ons hotel. Het is een prima winkel, alleen accepteren ze geen bankpasjes. Aangezien contant geld bij ons een uitstervend iets is, gaat manlief op zoek naar een pinautomaat. Dit is een flinke wandeling, maar uiteindelijk lukt het om geld te pinnen en de ijsjes alsnog te betalen.
 
We lopen terug naar het hotel, waar mijn man aan het avondeten van soep begint. Het koken gaat prima en vrij snel zitten we aan een prima maaltijd. Na het eten gaan we nog even naar de binnenspeeltuin beneden, waar kinderen zich uitstekend kunnen vermaken, zo groot is het toestel. Voor ons peutertje is het nog wel iets te groot, vooral de erg steile glijbaan…

Hier kun je wel lekker spelen...

... al is de glijbaan wel erg steil!

Terug in het appartement is het bedtijd voor ons slaapkoppie. Morgen hopen we nog even lekker van het strand te kunnen genieten, al is er ook regen voorspeld…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 en 4

Reisverslag zomer 2024: Oostende - dag 1

Maandag 29 juli 2024
 
Vorige week maandag zijn we, na een verblijf van drie dagen in Center Parcs Park Eifel in Duitsland, aangekomen bij camping Hu Birkelt in Larochette, Luxemburg. Vandaag reizen we naar de laatste bestemming van onze zomervakantie: Oostende in België.
 
Omdat we gisteren al veel ingepakt hebben, kan ’s ochtends de auto al vrij snel ingeladen worden. We gooien het laatste afval weg, vegen de vloer schoon en nemen afscheid van de buren en overburen. Bij de receptie check ik uit en dan zijn we rond vijf voor half tien op weg naar België!

Dag, stacaravan, het was leuk!

 
Het eerste deel van de rit gaat via heuvelachtige wegen door Luxemburg met af en toe flinke afdalingen en klimmetjes, maar ook heerlijke bochten. Er is zelfs één bocht die de weg letterlijk om een huis met tuin doet gaan!
 
Uiteindelijk steken we de grens naar België over. Het klinkt cliché, maar het is meteen te merken aan de wegen. We stoppen ergens even om de benen te strekken, rijden weer verder en houden een tweede stop voor de lunch. Daarna beginnen er wel echt files te komen. Google Maps weet een snellere route… alleen rijden we ineens dwars door het centrum van Brussel!

Welkom in België... Het verschil in wegen is al te zien!

En dan rij je ineens midden in Brussel...

Met behulp van onze Internet vriend weten we Brussel weer veilig uit te komen en gaat het hortend en stotend verder over de snelweg. Elke keer is er weer even vijftig kilometer per uur rijden, dan kunnen we weer honderdtien. We stoppen nog één keer, dan beginnen we eindelijk aan het laatste stuk van de rit. Het is bijna half vier als we ten slotte Oostende binnen rijden. We vinden het hotel, maar dit ligt aan een drukke straat en er is nergens ruimte om te parkeren. Uiteindelijk stap ik uit, terwijl manlief rondjes blijft rijden.

Het hotel ligt direct aan het strand, maar ook aan een drukke weg zonder parkeermogelijkheden...

 
Nadat ik een kwartier in de rij heb gestaan voor de receptie, kan ik inchecken. We krijgen een plastic plakarmbandje voor het zwembad en ons kamernummer. Naar informatie voor het ontbijt en het parkeren moet ik zelf vragen. Er wordt meteen gezegd dat de parkeergarage van het hotel vol zit, maar in de straat achter het hotel kun je ook parkeren. Die is echter ook helemaal vol, net als alle parkeerplekken in de omgeving. Uiteindelijk vinden we een plekje, ergens op bijna een kilometer lopen van het hotel. En we kunnen er ook nog niet eens blijven staan: je mag er maar acht uur staan (de nacht niet meegerekend).
 
Omdat we geen andere optie hebben, laten we de auto daar achter en sjouwen we met behulp van de bolderkar (en manlief die drie keer heen en weer loopt) alle spullen naar het appartement. Dat is op zich prima: een open keuken, een apart toilet, een badkamer met douche, een slaapkamer zonder raam met uitzicht voor ons zoontje en een uitklapbaar bed voor ons.

Het appartement met rechts de slaapkamer voor onze peuter en ons opklapbed achter de bank...

 
Inmiddels is het tijd voor het avondeten. We hebben geen zin meer om boodschappen te doen, dus vragen we of we nog in het hotel kunnen eten. Dit kan en een paar minuten later schuiven we aan het buffet aan. Er is een saladebar, er zijn wortels en witlof, aardappelpuree, aardappelkroketjes en rijst en kip of vlees. Vegetarisch is er niet. Als ik het aan de jongen die serveert vraag, antwoordt hij dat hij het niet weet... Wel kun je onbeperkt drinken pakken en is er nog een toetjesbuffet met wat kleine glaasjes pudding, taartjes en ijs.

Ondanks dat er weinig vegetarisch is, kunnen we goed eten! (Ook zoonlief, hoor, al kijkt hij wat bedenkelijk...)

Na het eten lopen we nog het strand op, dat aan de overkant is. Ons zoontje gaat heerlijk graven en spelen met het zand, precies zoals we nog even gehoopt hadden. Als we terug gaan en we het zand van ons afgespoeld hebben, hoeft hij maar heel even te wennen aan zijn nieuwe bedje, daarna slaapt hij al (ondanks de temperatuur van 26 graden in zijn kamertje...). Wij zitten nog even in de gehorige woonkamer en hopen morgen op een rustigere dag. Gezien de weersvoorspelling zou dat prima moeten lukken!

Nog even heerlijk op het strand!

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 8

Zaterdag 22 juli 2023

 
Na twee heerlijke weken is de vakantie vandaag toch echt voorbij. Het enige wat ons nog rest, is het terugrijden naar Nederland.
 
We staan vroeg op, ontbijten en pakken dan de laatste spullen in. Vervolgens laden we de auto in met behulp van onze kleine hulp. Dan checken we nog één keer het appartement voor we instappen. Tijd om Village Nature Paris gedag te zeggen!
 
Via de rondweg om het park rijden we naar de uitgang, waar we het navigatiesysteem volgen richting Disney’s Hotel Santa Fé, aangezien hier een tankstation is. Onze kleine autofan mag het Cars bord natuurlijk nog even zien, waarbij hij de auto’s erop meteen herkent.

Nog even tanken naast Hotel Santa Fé!

Als de auto volgetankt is, beginnen we aan de rit terug naar Nederland. Na ongeveer een halfuurtje rijden, geeft een lampje op het dashboard aan dat er iets mis is met de bandenspanning. Dit lijkt ons sterk, aangezien we voor de vakantie alles nog gecheckt hebben, maar voor de zekerheid gaan we toch even naar een tankstation. We laten de auto een tijdje stilstaan en controleren dan de spanning. Een band is wat zachter, de rest is allemaal in orde. Het kan zijn dat de melding daardoor kwam, het kan natuurlijk ook zijn dat we te zwaar beladen zijn en dat er daardoor een foutmelding kwam.
 
Zonder noemenswaardige gebeurtenissen gaat de rit verder. Bij Lille is er een weg afgesloten, waardoor we in file om moeten rijden, en bij Antwerpen is het ook heel druk. Dankzij Google Maps komen we op een tolweg, waar we weliswaar moeten betalen, maar heerlijk rustig rijden.
 
Onderweg stoppen we verschillende keren, waardoor we uiteindelijk rond half vijf thuis zijn. De vakantie zit er nu echt op!

We zijn weer terug in Nederland...

 
We hebben het zeker naar ons zin gehad, zowel vorige week op camping Parc la Clusure van Sandaya als deze week bij Village Nature Paris. Maar willen we nog eens terug naar Village Nature Paris? Nee, zeer waarschijnlijk niet. Het is een erg duur park, maar de prijs-kwaliteitverhouding vinden we niet kloppen en wat we zagen, is ook niet wat we van Center Parcs gewend zijn. Wat er dan niet klopte? Nou, dit:
·        In de badkamer zat het wasrek vol met bruine aanslag, het plafond zat vol met vliegjes en naast het bad was er een open stukje, waardoor je de scheve tegels kon zien en enorme spinnenwebben. Het water van de douche wisselde bovendien tijdens het douchen regelmatig van warm naar koud zonder dat je aan de knop zat en zonder dat er iemand anders water gebruikte.
·        In het toilet bleef de kraan constant druppelen, ook als je de knop heel stevig dicht draaide.
·        In de keuken liet de plint onder de vaatwasser los als je de vaatwasser opende, waarbij regelmatig de plint onder het andere keukenblok meekwam. De vaatwasser zelf was te vies voor woorden. Vaat kwam soms viezer eruit dan dat het erin ging. Er was geen enkele onderzetter en om water af te gieten, was er alleen een deksel zo groot als een bekken van een drumstel. In totaal waren er maar drie grote lepels, de koffiepot ontbrak toen we kwamen, één van de stopcontacten werkte niet en mijn man haalde een koffiekopje zonder oortje uit het kastje.
·        Op het terras was een plank kapot, waardoor je regelmatig mis stapte, en bij één van de krukjes ontbraken twee dopjes, zodat het krukje constant wiebelde.

Een deel van de vele mankementen in het appartement (deze foto is ook naar Center Parcs verstuurd als klacht).

Verder was het hele appartement eigenlijk gewoon heel vies. Zonde, want het park ziet er aan de buitenkant heel mooi uit. Ook het zwembad lijkt prachtig, maar als je beter kijkt, zie je dat de vloeren vies zijn en dat het plafond open is, zodat je alle kabels en kilo’s stof ziet.

Hebben we ons daardoor niet vermaakt? Oh, nee, zeker niet, het was echt wel leuk. Maar aanraden willen we het park niet, tenzij je echt een prachtige aanbieding hebt, want anders vinden we het het geld niet waard. Zoek je een appartement / huisje in de buurt van Disney, dan raden we Disney’s Davy Crockett Ranch aan, dat even ver van Disneyland Parijs ligt als Village Nature Paris. Het enige verschil is dat we daar wel de kwaliteit krijgen die we van Disney gewend zijn en die we normaal gesproken ook van Center Parcs kennen, maar helaas nu misten.

Toevoeging achteraf: Center Parcs heeft ons een nette reactie gegeven op onze klacht. Als vergoeding hebben we een cadeauvoucher gekregen van een aardig bedrag voor een volgend verblijf bij Center Parcs, die te combineren is met alle aanbiedingen en geldig is voor bijna alle parken.

Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 7

Vrijdag 21 juli 2023
 
Helaas is het vandaag alweer onze laatste dag bij Village Nature Paris. Door deze gedachte hebben we geen van tweeën goed geslapen, terwijl ons zoontje natuurlijk alweer voor zevenen wakker is. We ontbijten snel en ik kleed me aan, zodat ik nog met hem naar de grote speeltuin kan in het bos. Het heeft afgelopen nacht geregend, dus glijden gaat helaas niet, maar we kunnen wel samen een beetje klimmen.

"En nu jij hierdoor, mama!"

Na een halfuurtje spelen gaan we terug naar het appartement, waarbij we onderweg nog de familie Gans moeten ontwijken, die rustig over de midgetgolfbaan wandelt. We halen papa thuis op en gaan dan nog een keer naar Bellevie Farm, de boerderij met de indoorspeeltuin. Eerst bekijken we de dieren, waaronder drie mannetjespauwen die hun veren trots tonen.

De familie Gans aan de wandel...

Een van de drie mannetjespauwen.

 
Als onze kleine klauterkabouter nog lekker gespeeld heeft in de binnenspeeltuin, lopen we terug naar het appartement voor een fruithapje. Vervolgens wandelen we weer richting de boerderij en slaan we rechtsaf naar het klimparcours. Volgens de app is er een klimparcours op vijftig centimeter boven de grond, dat geschikt is voor kinderen vanaf twee jaar. Bij het klimparcours blijkt echter dat het vijfentachtig centimeter boven de grond is en dat het bedoeld is voor kinderen vanaf drie jaar. Aangezien onze kleine avonturier maar een paar centimeter boven de vijfentachtig uitkomt, besluiten we het niet te doen.
 
We wandelen rustig richting de boogschietbaan, waar we nog niet geweest zijn. Hier blijkt ook nog een gratis buiten-fitnessbaan te zijn. Onze kleine sporter ziet het meer als speeltuin en vermaakt zich opperbest met de apparaten.

Lekker 'fitnessen'!

Als we weer fit getraind zijn, lopen we door richting het centrum, waar we wachten tot om twaalf uur het pannenkoekenrestaurant, de crêperie, opengaat. Voor onze kleine lekkerbek is er een gratis kindermenu, waarbij hij maar liefst twee pannenkoeken krijgt. Papa en mama helpen wel even met opeten!

Een gratis pannenkoek voor meneer...

 
Na het eten gaan we terug naar het appartement, want het is de hoogste tijd voor een dutje! Wij pakken intussen alvast zo veel mogelijk dingen in, zodat we morgenochtend rustig aan kunnen doen. Ook zetten we de zwemtas vast klaar, want als ons slaapkoppie wakker is, willen we nog een laatste keer gaan zwemmen.
 
Meneer is echter zo moe dat hij pas tegen half vier wakker begint te worden. Om tijd te winnen, doen we onderweg zijn fruithapje, wat precies op is als we bij het zwembad zijn. We kleden om en duiken dan het peuterbad in. Ik mag nog een glijbaan doen, de Tube, waarbij je met een band naar beneden gaat. Hij lijkt op de Racer, mijn favoriet, alleen is deze langer en warmer, want de glazen van mijn bril beslaan. Het is wel een oké glijbaan, maar de Racer blijft toch bovenaan staan bij mij.
 
Papa doet ook nog een paar glijbanen, terwijl wij rondjes in de stroomversnelling buiten zwemmen. Ook loopt onze waterrat nog over een mat over het water (met handje vast van mama…), waarna hij luid applaus krijgt van twee enthousiaste vrouwen die aan het einde van de mat staan.
 
Na nog een laatste rondje buiten is het tijd om om te kleden. Vervolgens lopen we naar restaurant Vapiano, waar we onze vakantie af willen sluiten met een laatste keer uit eten. We hebben pizza en pasta met een bruschetta vooraf, wat allemaal even heerlijk smaakt. We sluiten af met een stukje cheesecake Oreo, die ook erg lekker is.

Nog een laatste keer uit eten...

Als we weer bij het appartement zijn, brengen we ons zoontje naar bed. Hij ligt nog lange tijd wakker, waarschijnlijk heeft hij ook heel goed door dat vandaag een bijzondere dag is. Morgenavond mag hij weer lekker in zijn eigen bedje slapen, wat voor iedereen fijn is: hij slaapt weer in zijn eigen bekende bed en wij worden niet meer om half zeven wakker gemaakt door iemand naast ons bed met ‘Ik wil op het grote bed!’
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 6

Donderdag 20 juli 2023
 
Na de leuke, maar intensieve dag van gisteren willen we het vandaag even rustig aan doen. We hopen dat ons zoontje even zal uitslapen, maar om zes uur begint hij al te brabbelen. We trachten hem nog even te gaan laten slapen, waar meneer natuurlijk geen zin in heeft.
 
We ontbijten, douchen en pakken dan onze zwemspullen, want om kwart over negen hebben we een gereserveerde activiteit in het zwembad. Er wordt gevraagd tien tot vijftien minuten van tevoren aanwezig te zijn, dus zorgen we dat we rond negen uur bij het zwembad staan. Natuurlijk moeten we dan nog wachten tot we naar binnen mogen.
 
Als we binnen zijn, beginnen we zoals gebruikelijk met onze schoenen uitdoen. Een personeelslid, het lijkt iemand van de schoonmaak, jaagt ons echter op dat we door moeten gaan naar de kleedkamers. ‘Snel, snel, er zijn kleedhokjes genoeg!’ We begrijpen niet zo goed waarom ze ons zo opjaagt, want er staat duidelijk dat schoenen uitdoen verplicht is voor het betreden van de kleedhokjes.
 
Op blote voeten zoeken we een hokje, waar we ons omkleden en ons dan melden in het zwembad. Mijn man gaat Aquaslide doen, waarbij hij met een helm op en op een matje van de glijbanen af mag. Zoonlief en ik gaan peuterzwemmen, waarbij ik hem influister dat hij moet zeggen dat hij drie jaar is, zodat hij mag meedoen met de ‘Watertuin’ voor kinderen van drie tot zes in plaats van met het babyzwemmen van nul tot drie. Hij zit namelijk al sinds dat hij drie maanden is op ouder-kindzwemles en is echt al heel watervrij. Uiteindelijk blijkt het niets uit te maken: het is gewoon één grote groep. Het enige wat er gebeurt, is dat er speeltjes in het water liggen en dat de kinderen gewoon lekker kunnen spelen. Ons waterratje vindt het leuk, maar echt heel bijzonder vinden we het niet.

Het gecombineerde baby- en peuterzwemmen.

 
Tegen het einde van de ‘les’ komt papa naar ons toe, die al klaar is. Hij vond het glijden wel leuk, maar geeft aan dat de glijbanen eigenlijk niet gemaakt zijn om met een matje vanaf te gaan, waardoor het gewoon niet altijd fijn is. Hij is blij dat dit ‘gratis’ was (bij onze reservering kregen we drie activiteitenvouchers cadeau), want hij vond het niet het geld waard. Ik vind hetzelfde over het baby-/peuterzwemmen: de speeltjes zijn leuk, maar om nu vijftien euro te betalen voor drie kwartier spelen, is echt niet aan te raden in een zwembad waar al genoeg te doen is.
 
Omdat het zwembad nu officieel open gaat, blijven we nog even. Ik ga nog een keer van mijn favoriete glijbaan met de band en natuurlijk doen we buiten nog een rondje stroomversnelling. Het achterste deel buiten voor de kinderen is nog steeds dicht, zoals het al de hele week is. Via een badmeester begrijp ik dat het komt omdat de temperatuur van het water te laag is. Jammer, want het leek ons best een leuk deel voor kinderen om te spelen.
 
Na nog even in de golven van het golfslagbad gedobberd te hebben, kleden we ons om en gaan we terug naar het appartement voor de lunch. Vervolgens is het dutjestijd en kunnen wij ook nog even bijkomen van gisteren en het vroege opstaan.
 
Iets over drieën komt er weer geluid vanuit de slaapkamer. We eten even wat fruit en lopen dan naar het centrum voor wat foto’s voor het fotoboek van de vakantie. Ook verkennen we de ‘Jardins Extraordinaire’, oftewel een aantal tuinen met wandelpaden erdoor. Het is mooi, maar na twee tuinen hebben we het wel gezien.

Een deel van de Jardins Extraordinaire.

 
We kijken nog even bij Gametown, waar papa natuurlijk even moet basketballen, terwijl onze kleine coureur zich vermaakt met een stuurtje van een Mariokart spel. Ook spelen we nog een potje airhockey op een vervelende tafel die niet echt meewerkt (dit benadruk ik even, aangezien ik glansrijk verlies…).

Papa gaat los bij het basketballen!

 
Vervolgens lopen we nog door naar het snoepwinkeltje, dat we niet heel bijzonder vinden. Omdat het al tegen vijf uur loopt, keren we snel om en gaan we terug naar het appartement om te eten. De afgelopen dagen hebben we na het eten nog gezwommen, maar nu besluiten we het bij een wandeling te houden. We lopen Belvedère op, het wandelpad rondom het zwembad. Bovenop is een uitkijkplateau, waarbij je over het hele park uitkijkt en in de verte zelfs de Tower of Terror van Disneyland Parijs kan zien, de ballon van Disney Village, hotel New York en het Newport Bay Club hotel.

Uitkijktpunt Belvedère.

Links van het groene bosje in het midden is de Tower of Terror te zien, links van de ballon is Newport Bay Club, rechts van de ballon Hotel New York.

 
Na uitgebreid gekeken te hebben, lopen we terug naar beneden en gaan we nog even naar het ‘Legendarische Bos’: een speeltuin tussen de bomen. Het is een mooie, grote speeltuin, waar voor kinderen van alle leeftijden (ook de grootste kinderen… ;)) iets te doen is.

De speeltuin van Forest of Legends.

 
Samen met papa glijdt meneertje een aantal keer, maar dan is het toch wel echt bedtijd. Hij pruttelt nog een klein beetje, maar slaapt dan vrij snel. Wij zitten nog even en bedenken dat de vakantie echt voorbij vliegt: morgen is alweer onze laatste dag hier. Eerst is er echter vanavond nog: ik bekijk de fonteinenshow 'Waterballet', die gehouden wordt vlakbij de Aqualagon. Het is mooi, met de fonteinen die van kleuren veranderen en klassieke muziek op de achtergrond, maar niet heel erg spectaculair als je het vergelijkt met de shows van buurman Disneyland Parijs! Wat wel bijzonder is, is dat mijn man de show gisteravond bekeken heeft en heel andere muziek had. We zouden bijna zeggen: morgen gaan we nog een keer om te kijken wat er dan gebeurt, maar eerst kijken hoe morgen de dag zelf loopt!

De fonteinenshow Waterballet.

 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 5

Woensdag 19 juli 2023
 
Vandaag wordt een bijzondere dag: we gaan namelijk naar Disneyland Parijs! Mijn man had dit als verrassing geregeld, ik wist het zelf pas sinds zondag. Ook ons zoontje wist het pas op het laatste moment. Hij vindt het ‘spannend’, maar hij wil wel graag Mickey zien.
 
Net zoals maandag nemen we de bus van 08.22 naar station Marne-la-Vallée. Hij vertrekt redelijk op tijd en rijdt via de dorpjes naar de ingang van de parken. Daar gaan we door de veiligheidscontrole en dan mogen we wachten voor het Disneyland Hotel, dat nog steeds dicht is voor renovatie.

Wachten voor het Disneyland Hotel tot we naar binnen mogen!

Om negen uur mogen we doorlopen naar de toegangspoortjes, die echt tot stipt half tien dicht blijven. Natuurlijk krijgt iedereen dan haast, waardoor het lopen met een buggy heel lastig wordt. Gelukkig komen we uiteindelijk door de toegangscontrole heen en dan kan de magie beginnen! Die begint ook echt meteen: Mickey en Minnie staan op het treinstation om de gasten welkom te heten. De ogen van onze kleine Mickey-fan beginnen helemaal te stralen, wat er voor ons voor zorgt dat de dag eigenlijk al geslaagd is.

Al helemaal gegrepen door de magie van Mickey en Disneyland Parijs!

We lopen rustig over Main Street, de centrale hoofdstraat van het park, naar Adventureland, het deel van het park met het Arabische gedeelte, de jungle en natuurlijk Pirates of the Caribbean. Vorig jaar vond ons zoontje deze attractie prima, maar nu krijgt hij het wat meer mee en vindt hij het toch wel een beetje spannend.
 
Van Pirates gaan we door naar It’s a small word, die na een lange renovatie weer open is. De buitenkant is prachtig opnieuw geschilderd, het begin- en eindstukje van de attractie hebben nieuwe welkomstborden gekregen en alles lijkt net weer iets frisser en schoner. Onze kleine avonturier kijkt zijn ogen uit onderweg.

It's a small world is weer helemaal opgeknapt.

Via de Disneyland Parijs app zien we dat Autopia maar vijftien minuten wachttijd heeft. Dit is heel ongebruikelijk voor deze attractie, meestal is de wachtrij vele malen langer. We gaan er daarom heen en kunnen inderdaad redelijk snel een ritje in een auto maken. Onze kleine coureur mag dan nog niet zelf rijden, het ‘meehelpen’ sturen vindt hij al prima.

'Meehelpen' sturen!

 

Na Autopia lopen we de Nautilus door, de nagebouwde onderzeeër van Jules Verne. Vervolgens kijken we even in de Star Wars winkel achterin Discoveryland, het land waar we nu zijn. Daarna zoeken we een plekje om onze boterhammen op te eten, want het is al lunchtijd. Dit plekje wordt een bankje op Main Street, waar we blijven zitten in afwachting van de speciale parade / show voor het (verlengde) dertigjarig bestaan. Het enige nadeel is dat we vlakbij een luidspreker zitten en dat de muziek echt heel hard staat. Toch lijkt onze kleine uk wel te genieten en krijgt hij zelfs een handje van Peter Pan!

De show voor het dertigjarig bestaan.

 
Als de show afgelopen is, haasten we naar de rust van Frontierland, het land dat het oude Wilde Westen nabootst. Hier zien we ook iets unieks: de achtbaan Big Thunder Mountain wordt op de helling ontruimd…

Dit zie je niet elke dag: Big Thunder Mountain wordt ontruimd!

 
We lopen een rondje door Frontierland en gaan dan naar Adventureland, waar we toevallig Rafiki en Baloo tegenkomen. Mijn man wil ook kijken bij de achtbaan Indiana Jones. De wachtrij is echter vrij lang, dus hij doet het niet. We gaan terug naar Main Street en kijken in wat verschillende winkeltjes voor souvenirs. Vervolgens halen we bij de ijswinkel, die om twee uur open gaat, een ijsje om even af te koelen.

Hé, Rafiki!

 
Wanneer onze kleine zoetekauw weer schoon is, lopen we naar Frontierland voor een foto met Goofy in zijn cowboykostuum. De wachtrij is best lang, maar gaat gelukkig uiteindelijk vrij vlot. Onze kleine kroelkip wil graag even knuffelen met Goofy, wat ik maar even in het Engels vertaal. Goofy gaat heel lief met hem om en het levert een aantal schattige foto’s op.

Knuffelen met Goofy!

 
Van Goofy gaan we naar de andere kant van Frontierland, waar mijn man en ik om de beurt mijn favoriete attractie Phantom Manor, het spookhuis, doen. Als mijn man gaat, belt hij om door te geven dat Mickey nog voor foto’s bij de ingang staat, maar dit heb ik te laat door en als we er komen, is de rij al gesloten.

Phantom Manor.

 
We gaan via Main Street weer Adventureland in en lopen door de boomhut van de familie Robinson, die hier is nagemaakt. Onze kleine avonturier loopt het hele eind naar boven helemaal zelf en ook terug naar beneden gaat hij zonder gedragen te worden. Daarna mag hij wel weer lekker in de kinderwagen zitten en kan hij van daaruit zwaaien naar Jack Sparrow, die we nog zien staan.

Tsja, wat is dat nou, Jack Sparrow?

 

Mijn man probeert nog een keer de Indiana Jones en nu is hij wel zo door de wachtrij heen. Daarna willen we eigenlijk naar het doolhof in Fantasyland, maar ons kleine slaapkoppie is zo moe dat hij bij het begin van Fantasyland in slaap valt. Ik ga daarom nog maar in de draaiende theekopjes, terwijl meneer rustig verder slaapt.
 
Na de attractie zoeken we een plaatsje voor de parade. Het is al later, dus we hebben niet de beste plekken meer, maar dat is prima. Meneer slaapt dwars door de fanfare heen, die de voorparade vormt en zelfs bij de aankondiging van de parade slaapt hij rustig verder. Als we de eerste wagen zien komen, maken we hem toch maar wakker, zodat hij Mickey kan zien.

Mickey opent de parade.

 
De parade is ook niets veranderd ten opzichte van vorig jaar, behalve dat de wagen met de draak van Doornroosje ontbreekt. Olaf, Anna en Elsa van Frozen sluiten af. Daarna komt het leukste deel: ons door de menigte heen wurmen met een buggy richting de uitgang. Na een paar meter geen kant op kunnen, komt er toch beweging in en zien we vooraan Main Street nog een keer het staartje van de parade.

Olaf sluit de parade met Anna en Elsa.

 
We gaan het park uit en lopen naar de bushalte voor de Disneyhotels, want we gaan namelijk in het cowboyhotel Hotel Cheyenne eten. De bus laat heel even op zich wachten, maar we zijn nog prima op tijd bij het hotel. We krijgen een tafeltje toegewezen en natuurlijk krijgt ons zoontje een Mickey-kinderstoel.
 
Een heerlijke maaltijd later wordt het tijd om terug te gaan. We nemen de bus naar het station, waar we eerst door de veiligheidscontrole mogen om vervolgens aan de andere kant er weer uit te gaan voor de bus naar Village Nature Paris. Net zoals eerder deze week is de bus te laat en dat fascineert ons mannetje zo erg dat hij nergens anders over kan praten. Als we hem vragen naar zijn dag, kan hij alleen maar zeggen: ‘De bus is te laat’. Wat vond je het leukst vandaag? De bus is te laat! Waar ben je vandaag geweest? De bus is te laat!
 
Uiteindelijk zitten we in de bus en zijn we tegen half negen bij het appartement. We brengen snel ons slaapkoppie naar bed, want hij is duidelijk erg moe. In bed pruttelt hij nog even tegen zijn knuffels, dan wordt het stil. Hopelijk slaapt hij even lekker vannacht, want we begrijpen best dat vandaag indruk heeft gemaakt. Morgen willen we het daarom ook wat rustiger aan doen en lekker op het park blijven.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 6