Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 8

8 mei 2015: Niagara Falls à York

De prachtige dag van gisteren staat nog steeds in ons geheugen gegrift. Vandaag zal een heel andere dag worden: we hebben een rit van bijna 725 kilometer en we zullen een bezoek brengen aan Gettysburg, de plaats waar tijdens de Civil War drie dagen lang gevochten is.

Vanwege de lange rit en het feit dat we de grens over moeten steken, is het de bedoeling dat we vroeg vertrekken. Ik word echter wel heel vroeg wakker: ik ben vergeten om mijn WiFi verbinding uit te zetten en krijg om iets over half vijf twee berichtjes via Facebook binnen… Gelukkig val ik nog even in slaap.

Een uur later sta ik wel op. Ik pak mijn koffer weer in, ontbijt op de kamer en spreek even met het thuisfront via een zeer slechte Internetverbinding. Dan breng ik mijn koffer naar de bus en wacht op het vertrek, dat om kwart over zeven gepland staat. Onze reisleidster is er vandaag erg op gebrand om op tijd te vertrekken vanwege het moeten oversteken van de grens. We blijken goed gedrild te zijn en stipt om kwart over zeven rijdt de bus weg bij het hotel.

Onze eerste stop is bij de duty free winkel, waar verschillende mensen gisteren belastingvrij inkopen hebben gedaan. De aankopen worden namelijk in de winkel bewaard en pas als je de grens oversteekt, krijg je ze mee.

Terwijl onze reisleidster de gekochte spullen uitdeelt, kan de rest nog foto’s maken van de watervallen, die vanochtend in een lichte mist verborgen liggen.

Uitzicht vanuit de bus op de Niagara Falls met mist

Als alle spullen uitgedeeld zijn, rijden we de Rainbow Bridge over naar de grensovergang. Dit is onze laatste blik op de Niagara Falls. Voor de laatste keer klikken de fototoestellen om nog één keer dit prachtige natuurschoon vast te leggen.

Een laatste blik op de Niagara Falls vanaf Rainbow Bridge

Dan wordt het serieus: we zijn bij de grensovergang. We hebben geluk, want we zijn de eerste bus en mogen als eerste naar binnen om ons paspoort te laten controleren. Ondertussen loopt er iemand door de bus om te kijken of daar niets te vinden is dat de grens niet over mag. Alles gaat gelukkig goed en om kwart voor acht zijn we weer in de Verenigde Staten.

We rijden over de 384 snelweg richting het zuiden en krijgen ondertussen van onze reisleidster een snoepje: een maple kiss. Deze snoepjes, gemaakt van de Canadese maple syrup, had ze gekregen bij de duty free winkel als een soort van afscheidscadeautje. We nemen er allemaal graag eentje, want ze smaken heerlijk!

Inmiddels zien we goed het verschil tussen de Canadese en Amerikaanse kant van de Niagara Falls. De Canadese kant is echt gericht op het toerisme met restaurants, winkels en attracties, terwijl er aan de Amerikaanse kant weinig te beleven is. Wel zien we in de verte, als we de brug van de 190 snelweg over de Niagara rivier oversteken, nog net een klein beetje mist van de watervallen.

Wie goed kijkt, ziet rechts van het midden (onder de gebouwen) nog een wolkje mist van de Niagara Falls

We rijden door richting het zuiden en passeren onder andere enkele ‘vuilnisbergen’: heuvels waar vroeger een vuilnisbelt was, maar waar nu gras over het vuilnis heen groeit. We slaan af naar de 90 snelweg en komen langs het vliegveld Genesee County Airport en vervolgens lang het plaatsje Batavia. Deze plaats is vernoemd naar de Nederlandse Betuweregio (Batavia is de Latijnse naam voor deze regio) om de Nederlandse landontwikkelaars van vroeger te eren.

Onderweg in de staat New York

We gaan verder over de 390 snelweg. Onderweg komen we langs Groveland Correctional Facility, een gevangenis. Vroeger zaten hier zowel vrouwelijke als mannelijke gevangenen, maar tegenwoordig zijn het alleen nog mannen die hier hun straf uitzitten.

Verderop, in de buurt van het plaatsje Bath, maken we onze eerste echte stop van de dag bij een truck stop. Op de parkeerplaats erbij staan een heleboel grote trucks geparkeerd met de meest uiteenlopende kentekenplaten. Zo zie ik een truck uit Michigan, maar ook uit Arkansas en Wyoming. Elke vakantiereis in de Verenigde Staten probeer ik van alle vijftig staten minimaal één kentekenplaat te zien en dankzij deze stop heb ik inmiddels de kentekenplaten gezien van 27 verschillende staten.

Na de stop rijden we verder over de 86 snelweg. In de buurt van Coopers Plains komen we langs een klein vliegveldje waar een aantal vliegtuigen klaar staat om te vertrekken. Tijd om te kijken hoe ze opstijgen hebben we echter niet, want we hebben nog heel wat kilometers af te leggen! We gaan naar de 99 snelweg en steken rond kwart over elf de staatsgrens over. Vanaf nu zijn we in de staat Pennsylvania, een staat die voor 80 procent uit bos bestaat. Ook komen hier veel kerstbomen vandaan, vertelt onze reisleidster, niet lang nadat we inderdaad langs een Christmas Tree Farm (kerstbomenboerderij) zijn gereden.

Terwijl we buiten nog steeds veel bos en bergen zien, laat onze reisleidster wat boekjes in de bus rondgaan over de Civil War en over de Amish, over wie we morgen nog meer zullen leren. We rijden langs de plaats Hepburnville en komen uiteindelijk in de buurt van Williamsport, waar het Little League baseball vandaan komt: het honkbal voor kinderen.

De bedoeling is dat we in Williamsport zullen stoppen bij een supermarkt. De chauffeur heeft echter een verkeerde straat in het navigatiesysteem aangetikt, waardoor we een stukje omrijden. Heel erg vinden de meesten het niet, aangezien het een mooie route is door de bergen en natuur.

Onderweg in de staat Pennsylvania

Uiteindelijk zijn we dan toch bij de Kohl’s supermarkt. Het is een enorm grote supermarkt, iets dat normaal is voor Amerikaanse begrippen, met een gedeelte erbij waar je eten kunt kopen om gelijk op te eten. Ik koop een ‘broodje’ (het is groot genoeg om de hele week van te kunnen lunchen…) en zoek dan een plekje in het zonnetje om even rustig bij te komen van de lange rit tot nu toe.

Rond tien voor twee gaan we weer verder. De volgende stop zal bij het Visitor Center (bezoekerscentrum) van Gettysburg zijn. De verwachte aankomsttijd is op dit moment vijf voor half vijf, wat betekent dat we zo’n tweeënhalf uur zullen moeten rijden. Helaas wordt de verwachte aankomsttijd al snel later, want voorbij Shamokin Dam (een plaatsje bij de Adam T. Bower Memorial Dam – ’s werelds langste opblaasbare dam) komen we terecht in een lange file. We hebben nog iets afleiding door te kijken naar de Susquehanna rivier links van ons, waar midden in het water ineens een beeld staat dat lijkt op het Vrijheidsbeeld van New York, maar dan helemaal wit is. Helaas kan ik geen foto maken, want het uitzicht wordt elke keer geblokkeerd door bomen.

We rijden nog steeds stapvoets over de 15 snelweg richting Marysville. Pas tegen vier uur lost de file op en kunnen we in een vlot tempo doorrijden over de 81 snelweg naar Gettysburg. Onderweg passeren we nog een winkel waar schuren verkocht worden die gebouwd zijn door de Amish. Morgen zullen we daar zeker meer van gaan zien!

Tegen vijf uur bereiken we eindelijk het Visitor Center van Gettysburg, waar we even rond kunnen kijken en meer kunnen leren over de Slag bij Gettysburg. Deze veldslag vond plaats van 1 juli 1863 tot en met 3 juli 1863. Tijdens deze drie dagen werd er heftig gevochten tussen de Noordelijke Staten (de Union) en de Zuidelijke Staten (de Confederate States). In totaal waren er 51.000 soldaten die overleden, gewond raakten, gevangen werden genomen of vermist raakten. Het wordt gezien als de bloederigste veldslag, maar ook als een keerpunt in de Civil War aangezien de Union de Slag won, nadat ze een heleboel verliezen geleden hadden.

De geweren die tentoongesteld worden in het Visitor Center van Gettysburg

Nadat we rondgekeken hebben in het Visitor Center stappen we weer in de bus om rond te gaan rijden door het gebied waar gevochten is. Het ziet er allemaal heel vredig en rustig uit, maar de oude kanonnen die er nog staan en de vele standbeelden geven aan dat het niet altijd zo is geweest.

Onderweg naar het Gettysburg National Militair Park, waar de Slag heeft plaats gevonden

Onze eerste stop is bij het Virginia Memorial (voor elke staat is er een herdenkingsmonument). Hier staat een standbeeld van Robert E. Lee, die de leiding had over het leger van de Zuidelijke Staten. Om het standbeeld heen zijn mannen afgebeeld die hun werk neergelegd hebben om bij het leger te gaan vechten, iets wat in de tijd van de Civil War ook gebeurde – mannen moesten hun werk in de steek laten om voor hun land te vechten.

Het Virginia Memorial met het standbeeld van Robert E. Lee

Het standbeeld van Robert E. Lee kijkt uit over een grote open vlakte. Dit is het gebied waar op 3 juli 1863 de Zuidelijke Staten hun laatste aanval inzetten, die bekend staat als Pickett’s Charge. De aanval mislukte en de Confederate States werden gedwongen zich terug te trekken.

De open vlakte waar de laatste aanval van de Zuidelijke Staten ingezet werd

Als we alle 27 weer in de bus zitten, rijden we verder door Pitzer Woods (hier wachtten soldaten van de Confederate States op 2 juli 1863 tot ze mochten aanvallen) en langs een observatietoren, waar je uit kunt kijken over het hele gevechtsgebied. Wij rijden echter door, hoewel de buschauffeur overduidelijk graag had willen stoppen. Hij weet overigens ook erg veel te vertellen over de Civil War en als onze reisleidster iets verkeerds of niet volledigs zegt, verbetert hij haar meteen.

Pitzer Woods

De tweede stop die we maken is bij Little Round Top. Het uitzicht hier is werkelijk adembenemend en maakt het moeilijk te geloven dat hier lang geleden flink gevochten is. Toch heeft Little Round Top zeker een belangrijke rol gespeeld in de Slag bij Gettysburg: de officieren van het leger van de Union werden hier op de hoogte gebracht van de positie van het zuidelijke leger en konden zo versterking regelen om zich te verdedigen.

Het uitzicht vanaf Little Round Top

Vanaf Little Round Top rijden we over Sykes Avenue. Generaal George Sykes vocht tijdens de Civil War voor het leger van de Union, de Noordelijke Staten.

De weg is vernoemd naar generaal George Sykes van het leger van de Union

Vanaf Sykes Avenue gaan we door naar onze laatste stop bij het Pennsylvania Memorial. Ook dit was weer een belangrijke plek tijdens de Slag, vooral voor het Union leger. De namen op het monument zijn van generaal Meade en generaal Reynolds, beiden generaal voor het leger van de Union. Generaal Reynolds overleefde de Slag niet: hij werd op 2 juli 1863 neergeschoten.

Het Pennsylvania Memorial

Alle verhalen, standbeelden, monumenten en indrukken zorgen voor veel stilte bij terugkomst in de bus. Uiteraard heeft de lange dag (het is inmiddels half zeven, we zijn al ruim elf uur onderweg) er ook iets mee te maken. We verlaten daarom het Gettysburg National Military Park en gaan op weg naar ons hotel in York. Dit is nog zo’n 35 mijl rijden, waardoor we nog een uur onderweg zijn: pas om kwart voor acht ben ik op mijn kamer, twaalf en een half uur nadat we vanochtend vertrokken zijn.

Het hotel waar we verblijven, ligt in een gebied zonder winkels of restaurants in de buurt. Daarom, zo heeft onze reisleidster verteld, is morgen het ontbijt inbegrepen. Voor vanavond kunnen we ook in het hotelrestaurant dineren. Ik heb een beetje mijn twijfels (ik vrees dat het een dure kaart zal zijn met weinig keuze), maar omdat ik toch moet eten, ga ik erheen. In het restaurant word ik aangenaam verrast, want niet alleen is het eten goed, de prijs valt ook nog eens mee.

Een heerlijke maaltijd later keer ik terug naar mijn kamer om eigenlijk meteen te gaan slapen. Morgen zal ook weer een bijzondere dag worden: we bezoeken eerst het gebied waar de Amish wonen en rijden daarna door naar Washington D.C., de hoofdstad van de Verenigde Staten.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9 (York --> Washington D.C.)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 3

3 mei 2015: New York à Boston

Nadat ik gisteren de hele dag in New York rond heb kunnen lopen, heb ik vandaag mijn eerste reisdag. We rijden van New York naar Boston, een rit van ongeveer 350 kilometer.

Voor we vertrekken, ontmoet ik echter eerst de groep met wie ik de rondreis ga maken. Als eerste ontmoet ik mijn reisleidster in de lobby van het hotel, die me vertelt dat de reis met twee bussen gemaakt zal worden en dat ik in de tweede bus zit.

Ik blijf nog even wachten in de lobby, maar breng dan mijn koffer naar de bus en zoek een plaatsje. Een voor één stappen mijn medereizigers in. Het blijkt dat onze groep van in totaal 27 personen uit verschillende nationaliteiten bestaat: Nederlanders, Belgen, Engelsen, Australiërs en Ieren. In verband met de privacy zal ik verder geen details geven, alleen dat ik blij ben dat er ook mensen wat meer van mijn leeftijd bij de groep horen.

Terwijl we langzaam bij het hotel vertrekken, vertelt onze reisleidster dat de reis uit twee delen zal bestaan. Het eerste gedeelte, tot en met Washington D.C., zal met deze groep zijn. Daarna zal een deel van de groep teruggaan naar New York, de rest – waar ik bij hoor – zal met haar meegaan naar Miami Beach.

We rijden ondertussen door de drukke straten van New York. Onze reisleidster vertelt nog iets over zichzelf en stelt ook onze chauffeur aan ons voor. Omdat hij de bus vanuit Florida naar New York heeft gereden, hebben we vandaag echter een andere chauffeur en mag hij een dagje uitrusten.

Inmiddels zijn we al goed op weg. We rijden langs het Trump Hotel en Central Park richting de Robert F. Kennedy brug over de East River. Vrij snel hierna bereiken we de I95 snelweg. De chauffeur kan goed doorrijden en na ongeveer een uur rijden hebben we de staat New York achter ons gelaten. We komen nu in de staat Connecticut, de meest zuidelijke staat van New England. New England is een gedeelte van de Verenigde Staten bestaande uit zes staten: Maine, New Hampshire, Vermont, Massachusetts, Rhode Island en Connecticut. De naam voor het gebied wordt al gebruikt sinds de tijd dat de Engelsen het koloniseerden (begin 17^e eeuw).

Na nog bijna drie kwartier gereden te hebben, maken we onze eerste stop in de buurt van het plaatsje Milford. Hier kunnen we even onze benen strekken, van het toilet gebruik maken en eventueel iets eten en/of drinken.

Een halfuur later rijden we weer verder. We komen langs de stad New Haven en zien onderweg veel water, maar ook veel groen. Hier en daar staan bomen die al de kleuren lijken te hebben van de “Indian Summer”, een periode in de herfst waarin de bomen van New England prachtige herfstkleuren hebben.

Onderweg in de staat Connecticut zien we vaak meren zoals deze

Terwijl we verder gaan over de I84 snelweg vertelt onze reisleidster dat ze het leuk vindt om tijdens elke reis elke dag een bepaald liedje te draaien in de bus. Als je dat liedje na je vakantie dan weer hoort, denk je meteen terug aan de reis, is haar gedachte erachter. Onze vakantiemuziek zal het nummer On the road again van Willie Nelson worden.

Rond half twaalf steken we de staatsgrens van Connecticut over en komen we in de staat Massachusetts. We gaan verder over de I90 snelweg, die ons naar Boston brengt. Daar komen we na nog een uur rijden aan. Onze stop is in de buurt van de Quincy Market, vernoemd naar oud-burgemeester Josiah Quincy. Binnen in de Quincy Market zijn allerlei etenskraampjes te vinden, buiten zijn winkels en souvenirkraampjes.

De Quincy Market met buiten veel straatentertainment

We krijgen ruimschoots de tijd om rond te kijken en om iets te eten. Gelukkig voor mij zijn er ook vegetarische opties! Ik eet mijn lunch lekker buiten in het zonnetje op, want het is heerlijk weer vandaag. Daarna kijk ik nog even rond voor ik me weer bij de groep voeg voor de wandeling die we gaan maken. Onder leiding van onze reisleidster zullen we een gedeelte van de Freedom Trail lopen, een route die ons langs belangrijke gebouwen en plaatsen uit de tijd van de onafhankelijkheidsstrijd brengt.

We beginnen bij Faneuil Hall, het marktgebouw bij de Quincy Market. Het is gebouwd in 1742 en tussen 1764 en 1774 werden er regelmatig vergaderingen gehouden, waarbij Samuel Adams (in 1776 de ondertekenaar van de Onafhankelijkheidsverklaring namens de staat Massachusetts) en andere belangrijke strijders voor de onafhankelijkheid aanwezig waren.

Standbeeld van Samuel Adams

Iets verderop passeren we een standbeeld van Samuel Adams, vlakbij de City Hall (gemeentehuis) van Boston. We lopen verder en komen uit bij het Old State House, gebouwd in 1713. Voor het gebouw is op de grond een cirkel aangebracht, die de plaats van de Boston Massacre in 1770 aangeeft. Britse soldaten openden toen het vuur op inwoners van Boston, waarbij vijf mensen om het leven kwamen en zes gewond raakten.

Het Old State House

Onze wandeling brengt ons vervolgens bij de Old Corner Bookstore, een oude boekwinkel waar bekende schrijvers als Harriet Beecher Stowe (Uncle Tom’s Cabin) en Louisa May Alcott (Little Women) vroeger hun manuscripten naartoe brachten om ze te laten publiceren. Inmiddels zit er een Mexicaans restaurant in het gebouw.

De Old Corner Bookstore, nu een Mexicaans restaurant

Vlakbij de Old Corner Bookstore zien we het Old South Meeting House, een gebouw uit 1729 waar vroeger burgers naartoe kwamen om te protesteren tegen de Britse regels die op dat moment golden. Hier werd ook besloten tot de Boston Tea Party op 16 december 1773, waarbij een groep van zestig mensen onder leiding van Samuel Adams verkleed als Indianen Britse schepen bestormden en thee in de haven gooiden.

De toren is van het Old South Meeting House

De wandeling gaat in snel tempo verder. We komen langs de oude City Hall van Boston, zien de Park Street Church vanuit de verte (hier werd de hymne “America” voor het eerst gezongen) en stoppen uiteindelijk even bij de Granary Burying Ground, een begraafplaats midden in de stad. Hier ligt Samuel Adams begraven, maar ook Paul Revere: een man die in Amerika als held bekend staat, omdat hij in 1775 te paard naar de plaatsen Lexington en Concord reed om hen te waarschuwen dat de Britten eraan kwamen.

Het graf van Paul Revere

Via de Boston Common (een gebied dat in 1634 tot park uitgeroepen werd, waarmee het het oudste openbare park is) komen we uit bij het Massachusetts State House. Het werd eind achttiende eeuw gebouwd en wordt nog steeds gebruikt als parlementsgebouw.

Het Massachusetts State House

Omdat we de hele wandeling in een vrij hoog tempo afgelegd hebben, moeten we bij het State House nog even wachten op de bus die ons ophaalt. Dit is beslist geen straf, want het is nog steeds lekker weer.

Als we weer in de bus zitten, rijden we onder andere langs het gebouw dat te zien is geweest in de televisieserie Cheers. Ook komen we langs de Trinity Church en het Hancock gebouw (het hoogste gebouw van Boston). Hier vlakbij, op Boylston Street, vonden in 2013 de bomaanslagen tijdens de Boston Marathon plaats.

Een deel van het Hancock gebouw met de Trinity Church

We laten de vervelende herinneringen snel achter ons en rijden naar het hotel in de wijk Brookline, net buiten Boston. Iedereen krijgt netjes een envelop met de kamersleutel (uiteraard krijg ik als één van de laatsten mijn sleutel!) en dan mogen we tot morgenochtend onze eigen weg gaan. Ik kijk even op mijn kamer, maar vertrek dan weer, want het geboortehuis van John F. Kennedy schijnt niet ver lopen te zijn. Dankzij een plattegrond kan ik het ook heel gemakkelijk vinden. Het is gesloten, maar er is wel de mogelijkheid om rondom het huis te lopen en door één van de kelderraampjes zie ik een babyfoto van de 35^ste president van de Verenigde Staten.

Het geboortehuis van John F. Kennedy

Ik loop weer terug door de rustige straat om te kijken of ik ergens iets kan eten. Omdat ik niet heel veel honger heb, besluit ik om gewoon een broodje te halen. Het bestellen kost even tijd, want de man achter de kassa is met honderd andere dingen bezig. Hij loopt ook elke keer weg, dus ik vrees al het ergste voor mijn broodje. Bij het afrekenen val ik zelf even stil, want de prijs die ik moet betalen, is veel lager dan wat ik zelf berekend had. Een beetje aarzelend reken ik af, besluitend om maar even af te wachten. Ik vraag uiteraard wel om het bonnetje!

Als ik uiteindelijk mijn broodje krijg, blijkt dit precies te zijn wat ik besteld had. De afgeleide man heeft er echter maar $0,99 voor gerekend. Nu zou ik natuurlijk terug moeten gaan en hem moeten vertellen dat hij een fout heeft gemaakt, maar… ach, hij heeft zo zijn best gedaan en inmiddels staan er nog meer klanten… Ik verlaat het restaurantje en loop terug naar het hotel.

In het hotel klets ik nog even gezellig met een groepje Australiërs dat de reis in de andere bus maakt, waarna ik een duik neem in het zwembad. Een zeer korte duik, want het water is ijskoud! Na even in het heerlijk warme bubbelbad gezeten te hebben, besluit ik het nog een keer te proberen, al vrees ik dat het water alleen nog maar kouder aan zal voelen. Verrassend genoeg lijkt de temperatuur nu echter een stuk aangenamer dan eerst en ik weet het met gemak 60 baantjes vol te houden.

Vanuit mijn kamer heb ik uitzicht op het zwembad van het hotel

Dan ga ik terug naar mijn kamer om me voor te bereiden op de dag van morgen. Morgen is een belangrijke dag, want we gaan de grens over: de eindbestemming is namelijk de Canadese stad Québec.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4 (Boston --> Québec)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 2

2 mei 2015: New York

Vandaag heb ik de hele dag de tijd om de stad New York te bekijken. Ik was daarom van plan om vroeg op te staan, maar als ik om drie uur ’s nachts wakker word door het tijdverschil besluit ik toch om nog even te blijven liggen… Gelukkig val ik weer in slaap en sta ik een paar uur later iets uitgeruster op.

Na een rustig ontbijt bij het bekende koffierestaurant Starbucks ga ik op weg naar de bushalte voor een rondrit bij daglicht door de stad. Ik ben de eerste, maar ik krijg al snel gezelschap van een Engels gezin. De tourgids zorgt er echter wel netjes voor dat ik als eerste de bus in mag stappen.

Ik kies een mooi plekje op de bovenverdieping en niet lang daarna vertrekt de bus. Het eerste deel van de route is hetzelfde als gisteravond – Times Square, 42nd Street, Rockefeller Center, Empire State Building en Flat Iron Building – maar bij daglicht lijkt het toch net even anders!

Het Flat Iron Building bij daglicht

Na het Empire State Building en Flat Iron Building gaat de bus naar Greenwich Village (uitgesproken als “Grènich”, niet als Greenwich in Groot-Brittannië), waar ik uitstap. Ik loop naar Washington Square met de kopie van de Arc de Triomphe in Parijs. Toevallig is er op dat moment net een kinderatletiekwedstrijd bezig. Uiteraard is er voor ieder kind een medaille!

Washington Square met de kopie van de Arc de Triomphe

Langs het ene na het andere bijzondere gebouw loop ik verder tot ik uiteindelijk bij Pier 54 kom. Dit is de pier waar de Titanic aangekomen zou zijn als ze niet gezonken was (voor degenen die mijn reisverslag Belfast niet gelezen hebben: de Titanic interesseert mij heel erg). Het is ook de pier waar het schip de Carpathia aankwam met de 705 mensen die de ramp wel overleefden. Op het hek bij de pier is met moeite The White Star en Cunard Line te lezen: The White Star (Line) was de eigenaar van de Titanic, de Cunard Line van de Carpathia. Later zijn de twee scheepvaartmaatschappijen samen gegaan.

Pier 54. Wie goed kijkt, ziet nog 'Cunard Line' en 'The White Star' staan.

Ik keer terug naar de bushalte en stap weer op de volgende rondritbus. Via allerlei straatjes met dure modewinkels en bijzondere gebouwen komen we uiteindelijk in de buurt van de plek waar vroeger de Twin Towers van het World Trade Center stonden. Inmiddels staat er een nieuwe toren: de Freedom Tower. Ook wordt er nog druk gebouwd. Een monument vlakbij ter herinnering aan een groep hulpverleners maakt diepe indruk. Dit is echt de plek waar zo veel mensen om het leven zijn gekomen… Ik kan me nog steeds herinneren dat ik thuis kwam uit school en hoorde dat er twee vliegtuigen in de torens waren gevlogen. Ik denk dat het iets zal zijn dat ik nooit meer zal vergeten.

De Freedom Tower vlakbij waar de Twin Towers stonden

Ik probeer het nu echter even van me af te zetten en loop door richting de ferry (veerpont) die langs het Vrijheidsbeeld zal varen. Vanaf het water heb ik ook een prachtig uitzicht op de skyline van New York. Een gids aan boord probeert ons nog wat informatie te geven over wat we zien, maar eigenlijk zijn alle ogen alleen op Lady Liberty gericht.

Lady Liberty, oftewel het Vrijheidsbeeld

Veel te snel is ze alweer ver weg en varen we door naar de Brooklyn Bridge, waar we onderdoor gaan. We varen ook nog onder de Manhattan Bridge door voor de boot draait en uiteindelijk stopt bij Pier 11. Vanaf hier is het voor mij een klein stukje lopen naar het South Street Seaport Museum, waar een Titanic monument staat. Het is niet heel makkelijk te bereiken, omdat er vandaag een evenement gehouden wordt om aandacht te vragen voor de ziekte lupus.

Het Titanic monument

Ik zigzag tussen de ballonbogen door en bereik het Titanic Memorial Lighthouse. Vroeger stond het ergens anders en was het een echt werkende vuurtoren, maar nu is het alleen een Titanic monument (al weten veel mensen niet eens dat het iets met de Titanic te maken heeft). Een bord geeft meer informatie en vermeldt ook de locatie waar het schip gezonken is: 41°46’N, 50°14’W (later bleek dat de exacte locatie 41°43’N, 49°56’W was).

Het informatiebord bij het Titanic monument

Lopend ga ik weer verder. Uiteindelijk kom ik uit bij Wall Street. Zoals me al verteld was, zie ik alleen gebouwen, maar toch: het idee dat je op Wall Street bent geweest!

Dit is nu Wall Street!

Na nog verder gelopen te zijn, kom ik uit bij het begin van de Broadway straat. Hier zat vroeger het kantoor van de Cunard Line, wat nog boven de deur te lezen is. Het White Star Line kantoor iets verderop is niet meer te herkennen, dat is nu een Subway restaurant. Uiteraard hou ik daar mijn lunchpauze!

Het oude kantoor van de White Star Line

Na de lunch stap ik weer op de bus. Deze kan nog niet vertrekken door de drukte, maar we wachten heerlijk in het zonnetje, dus het is niet erg.

Langs diverse wolkenkrabbers en bijzondere gebouwen (o.a. The Trump World Tower van Donald Trump en het Waldorf Astoria hotel) komen we weer in het centrum.

Het Waldorf Astoria hotel met de bekende gele taxi's ervoor

Ik wissel van bus om de Uptown rondrit te doen, want ik wil nog één ding zien dat met de Titanic te maken heeft: het Straus park. Dit is aangelegd voor Isidor en Isa Straus, een ouder echtpaar dat de ramp niet overleefde. Mevrouw Straus had in een reddingsboot mogen stappen, maar ze koos ervoor om bij haar man te blijven. Isidor Straus was mede-eigenaar van de winkelketen Macy’s.

Het Straus park(je)

Ik loop terug en kom uit bij een iets groter park: Central Park! Ik had eigenlijk een ‘echt’ park verwacht met alleen grasvelden, bomen en bloemen, maar er blijken ook ‘avontuurlijke’ paadjes te zijn met watervalletjes en rotsblokken waar je overheen kunt lopen (iets dat een mevrouw met een kinderwagen die ik tegenkom niet helemaal kan waarderen…).

Op avontuur in Central Park

Langs een heleboel sportvelden kom ik uiteindelijk weer bij een bushalte op Fifth Avenue. Ik kan nog net mee en besluit de rest van de rit lekker te blijven zitten, aangezien ik vandaag al heel veel gelopen heb. Ik ga natuurlijk nog niet naar mijn hotel, want er is nog genoeg te zien! De nep-Disneyfiguren op Times Square bijvoorbeeld, die om de paar minuten laten zien dat Mickey Mouse gewoon een verkleed persoon is. Ik ben blij dat Walt Disney het niet kan zien!

Een nep Olaf op Times Square

Ik laat de nep Mickey’s en Olafs achter me en bekijk het Grand Central Station, het grote treinstation van New York. Het is absoluut niet te vergelijken met een station in Nederland. Ik ben stiekem heel erg onder de indruk van de grote ruimte.

Grand Central Station

Nadat ik toch even op de hotelkamer ben geweest om wat spullen af te geven, ga ik nog één keer op pad. Ik loop naar het Empire State Building, onderga rustig alle veiligheidscontroles en stap dan in de lift naar de tachtigste verdieping. Dan mag ik nog een keer in de lift en dan ben ik er: verdieping 86, het uitkijkpunt (er is nog een hoger uitkijkpunt, maar daar betaal je weer extra voor. Bovendien vind ik eigenlijk verdieping 86 leuker dan verdieping 92, aangezien ik in ’86 geboren ben!). De zon is inmiddels onder gegaan, dus ik heb een prachtig uitzicht over een verlicht New York City. In de verte kan ik zelfs het Vrijheidsbeeld zien.

Uitzicht vanaf het Empire State Building

Na de stad vanaf alle kanten gezien te hebben, verlaat ik verdieping 86 en sta ik twee liften later weer op de grond. Ik kijk nog één keer omhoog naar waar ik net nog stond en keer dan terug naar het hotel. Het is een lange, maar geweldige dag geweest en ik ben blij dat ik alles gezien heb dat ik wilde zien.

Morgen heb ik mijn eerste reisdag, dan gaan we naar Boston. Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 (New York --> Boston)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 1

1 mei 2015: Amsterdam à New York

Na heel lang wachten en aftellen is het vandaag eindelijk zo ver: mijn rondreis naar het oosten van Noord-Amerika gaat beginnen! Ik vlieg naar New York en dan ga ik met een groepsrondreis per bus richting het noorden een stukje door Canada en dan via Washington D.C. helemaal door naar het zuiden, richting Miami Beach.

Zo ver is het echter nog lang niet! Mijn reis begint met het vertrek naar Schiphol. Ik vlieg pas om 13.30, maar omdat je voor een intercontinentale reis 3 uur van te voren in moet checken, vertrek ik al om half negen van huis. Gelukkig is er geen file onderweg en ben ik ruim op tijd op het vliegveld. Het inchecken en mijn koffer afgeven gaan vlot, net als de paspoortcontrole. De gate zoeken waarvandaan ik vertrek, kost iets meer tijd, want ik vlieg vanaf de E-pier en deze wordt druk verbouwd.

Als ik ook door de controle bij de gate ben, is het wachten. Het vliegtuig, “Nationaal Park Vuurland”, arriveert tegen twaalf uur. Het is een Boeing 777, wat betekent dat er twee gangpaden zijn en in totaal tien stoelen per rij (3 stoelen – gangpad – 4 stoelen – gangpad – 3 stoelen).

Het vliegtuig dat mij naar New York gaat brengen 

 Rond kwart voor één mogen we aan boord. Het vertrek laat nog even op zich wachten, want het is druk op het vliegveld, maar uiteindelijk stijgen we toch op. De vluchttijd zal volgens de piloot ongeveer zeven uur en tien minuten zijn, waardoor we ondanks het latere vertrek toch op tijd in New York zullen landen.

De vlucht zelf is goed met weinig turbulentie. Om tien over drie landen we op het vliegveld JFK van New York. Nog even taxiën, maar om iets over half vier staan we al in de rij voor de douane. Ik heb op Internet gelezen dat de wachttijd op kan lopen tot twee uur, maar ik heb geluk, want ik ben al snel aan de beurt. Voor ik het weet, sta ik op mijn koffer te wachten, die ook al vlot van boord is gehaald.

Met koffer ga ik naar de aankomsthal om mijn shuttlevervoer naar het hotel te regelen. Ook dit gaat snel: nauwelijks een kwartier later zit ik in de shuttlebus. We rijden nog even langs een ander terminal van het vliegveld om mensen op te halen en dan zijn we op weg! Ik zit voorin, dus ik heb een prachtig uitzicht op de skyline van New York als we in de buurt van de stad komen.

Ik word als derde afgezet bij mijn hotel, The Manhattan at Times Square. Ik kan meteen inchecken en krijg de sleutel van kamer 1163. Als ik op de elfde verdieping ben, blijkt echter dat de kamertelling niet verder gaat dan 1148…

Met koffer keer ik weer terug naar de drukke liften om navraag te doen bij de receptie. De man achter de balie bij wie ik ingecheckt heb, verontschuldigt zich en stuurt me naar de goede kamer op de zestiende verdieping.

Ondanks de lange vlucht blijf ik niet lang op de kamer, ik wil de stad in! Van tevoren heb ik al een kaartje gekocht om 48 uur gebruik te mogen maken van de rondritbus door de stad, dus ik loop eerst naar het buskantoor om dat op te halen. Ik besluit om ook gelijk de avondrondrit te doen en stap in een klaarstaande bus. Zoals de meeste rondritbussen is de bovenkant open en om te voorkomen dat we het koud krijgen, geeft onze gids ons poncho’s tegen de kou, iets dat volgens haar helpt (in de praktijk valt dit echter nogal mee… of tegen, hoe je het wilt zeggen!).

Onze rondrit begint met het rijden langs de brandweerkazerne Engine 54. Tijdens 9/11 zijn er van deze kazerne maar liefst vijftien brandweerlieden om het leven gekomen.

De brandweerkazerne Engine 54

Via een heleboel verkeerslichten komen we vervolgens op het bekende Times Square, waar we de bal zien die met Oud en Nieuw naar beneden komt om het nieuwe jaar in te luiden.

Times Square

Vlak daarna zitten we in het centrum van de musicalwereld, met overal posters en lichtreclame. Langs het Hard Rock Café in het gebouw dat vroeger van filmstudio Paramount was en 42nd Street komen we in de buurt van Rockefeller Center. Maar een paar minuten later rijden we langs de volgende wolkenkrabber: het Empire State Building!

Het Empire State Building

Na nog wat straten en gebouwen rijden we langs het Flat Iron Building, een opvallend driehoekig gebouw. We rijden over Fifth Avenue, zien de boog van Washington Square in de verte (een soort kopie van de Arc de Triomphe in Parijs) en passeren de wijken Chinatown en Little Italy. Niet lang daarna zien de bekende Brooklyn Bridge. De bus mag er echter niet overheen, wij rijden over de Manhattan Bridge richting de wijk Brooklyn. Ik heb geen hoogtevrees, maar wat mij betreft had het hekwerk van de brug iets hoger gemogen…

Uitzicht vanuit de bus op de Brooklyn Bridge en de skyline van New York

Ik probeer er niet te veel op te letten en kijk in plaats daarvan naar de skyline en het Vrijheidsbeeld in de verte. We rijden verder door de straten van Brooklyn langs een gebouw dat vroeger een gevangenis was en nu een detentiecentrum, het postkantoor en diverse andere gebouwen. Tegen de tijd dat we weer terug rijden over de brug (nu gelukkig verder van de rand!) is New York verlicht. Het Empire State Building heeft rood-wit-blauwe verlichting vandaag, omdat het gebouw vandaag precies 84 jaar geleden afgebouwd werd.

De verlichting van het Empire State Building

De bustour eindigt in de buurt van Times Square. Ondanks dat ik nu toch wel moe begin te worden, bezoek ik nog enkele grote winkels daar, zoals de Toys R Us speelgoedwinkel, de Disney Store en de M&M’s snoepwinkel. Hoewel het al aardig laat is, is het in alle winkels nog even druk. Maar ja, je bent dan ook in New York: de stad die nooit slaapt. Ik ben echter al ruim 24 uur op en besluit mijn hotelbed op te gaan zoeken. 

Welterusten en tot morgen!

Lees verder: Dag 2 (New York)