Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 12

Donderdag 21 juli 2016: Capitol Reef --> Bryce Canyon

Net als de afgelopen dagen staat er vandaag ook weer een nationaal park op het programma: Bryce Canyon, één van de bekendere parken van de Verenigde Staten. De rit ernaar toe is ruim honderd mijl, een kleine twee uur rijden.

Hoewel het dus niet ver rijden is, willen we graag de tijd hebben om Bryce Canyon te bekijken. Daarom staan we vroeg op en na een ontbijt in het hotel-restaurant zeggen we de paarden van het hotel gedag en gaan we op weg!

Onze eerste stop is al heel snel, want zonder benzine is Bryce Canyon natuurlijk heel lastig te bereiken. Met volle tank rijden we verder over een bergweg langs kleine dorpjes met wat aparte namen, zoals Koosharem. Onderweg zien we veel groen en slechts weinig rotsen.

In het plaatsje Circleville stoppen we bij een echt Amerikaans café voor een kopje koffie. Volgens Amerikaanse begrippen betekent dit dus dat het kopje ongeveer genoeg is voor de hele week… De lunch kan voorlopig even wachten!

Rond kwart over twaalf vervolgen we onze weg richting Bryce Canyon. Langzaam wordt het landschap weer wat roder en rotsachtiger. We komen terecht in Dixie Forest, een beschermd ‘bos’, en we rijden nog een stukje door Red Canyon voor we bij Bryce Canyon zelf zijn. Het nationale park wordt vooraf gegaan door een dorp met enkele hotels. Wij overnachten in één ervan, Bryce View Lodge.

We parkeren onze auto bij de receptie, verzamelen de incheckpapieren en lopen het receptiegebouw in. Wanneer we vertellen dat we een reservering hebben, wordt ons kortaf toegesnauwd dat de kamers nog niet klaar zijn en dat we na drie uur maar terug moeten komen.

Een beetje verbaasd verlaten we het receptiegebouw. Klantvriendelijk is absoluut anders! We zetten ons snel over onze verbazing heen en zoeken een plekje aan één van de picknicktafels bij het hotel om even een broodje te eten. Daarna gaan we lopend richting de ingang van het park.

Het handige aan Bryce Canyon is dat er gratis shuttlebussen door het park rijden. Vlak voor de ingang is het eerste opstappunt. Op de plattegrond van het park (gratis te verkrijgen bij het opstappunt van de bus en natuurlijk bij het Visitor Center in het park) staat duidelijk aangegeven waar de stops zijn. Deze zijn allemaal bij het Amfitheater, het bekendste gedeelte van Bryce Canyon.

Het Amfitheater van Bryce Canyon

Het Amfitheater is een rondachtig gedeelte van Bryce Canyon dat vol staat met heel aparte rotsen. Elk jaar veranderen de rotsen weer een beetje door wind, regen en sneeuw. Deze kleine veranderingen zijn nauwelijks te zien: pas na jaren en jaren worden ze zichtbaar.

Elk jaar veranderen de rotsen een klein beetje

Nadat we even gestopt zijn bij het Visitor Center gaan we met de bus naar Inspiration Point. Hier zijn de bijzondere rotsen van Bryce Canyon voor het eerst goed te zien. Het is weer een heel ander gezicht dan de canyons die we de afgelopen dagen bezocht hebben. Niet alleen zijn de vormen en kleuren prachtig, ook valt ons op dat er tussen de rotsen meer groen te zien is dan in de andere parken.

Inspiration Point: rotsen en ook veel groen

We maken verschillende foto’s van de hoodoos, zoals de rotsen genoemd worden. Ze beginnen als een dunne rotsmuur, waar door bijvoorbeeld vorst gaten in ontstaan. Als het bovenste gedeelte van zo’n gat instort (door regen), blijven de opvallende rotsen over.

Hoodoos: een soort geribbelde rotsen

Vanaf Inspiration Point nemen we de bus naar Sunset Point. Onderweg naar dit uitkijkpunt zien we ineens weer een kleine chipmunk in het bos lopen.

Knabbel of Babbel?

Tussen de vele Japanners met selfiesticks door (er is net een bus aangekomen bij het uitkijkpunt) lopen we naar Sunset Point. Ook hier maken we weer veel foto’s, want het blijft allemaal even indrukwekkend en prachtig.

Sunset Point

Het leuke aan Sunset Point is dat je een stuk naar beneden kan lopen, tussen de rotsen door. Hier kun je bijvoorbeeld goed de gaten zien die nog hoodoos moeten worden.

Deze gaten zullen ooit hoodoos worden

Verder is het natuurlijk gewoon heel bijzonder om zo tussen al die mooie rotsen door te kunnen lopen. Je krijgt een beetje het idee dat je ook onderdeel van Bryce Canyon wordt!

Tussen de rotsen in Bryce Canyon

Het liefst zouden we nog verder doorgelopen zijn naar beneden, maar we moeten ook nog terug naar boven en niet het hele reisgezelschap is mee naar beneden gelopen. Daarom keren we om, wurmen we ons tussen de Japanners door en komen we weer veilig boven.

Ook de terugweg blijft prachtig

Ons idee is om nu lopend door te gaan naar Sunrise Point. Omdat we in de verte onweer horen, besluiten we echter om langs de kant foto’s te maken en dan terug te gaan naar de bus. Tijdens de rit terug naar het opstappunt zien we nog een aantal elks tussen de bomen (een soort herten).

Vanaf het opstappunt van de bus lopen we richting ons hotel. Eerst komen we nog door Bryce Canyon Village, een schattig dorpje dat helemaal gericht is op toeristen. Zo is er een winkel waar souvenirs verkocht worden, een ijswinkel (die zeer goede zaken doet met dit warme weer) en er is een gevangeniscel nagebouwd.

Mag ik niet meer mee?

Aan de overkant van de weg bevindt zich Ruby’s Inn, het bekendste hotel van Bryce Canyon. Er is ook een winkel bij waar je souvenirs en etenswaren kunt kopen en er is een restaurant. We kijken alvast even op de kaart of er voor vanavond iets interessants bij zit, want de tijd gaat alweer richting zes uur.

We steken de weg weer over naar de overkant en lopen rustig naar het receptiegebouw. Daar staat nu een lange rij van mensen die allemaal moeten inchecken. Uiteraard hebben we het geluk dat er voor ons een stel met problemen is, waardoor het allemaal nog langer duurt… Uiteindelijk krijgen we dan toch onze kamers toegewezen en kunnen we even bijkomen van de dag.

Na een halfuurtje gezeten te hebben, gaan we terug naar het restaurant van Ruby’s Inn voor het avondeten. We kiezen voor het soep- en saladebuffet, waar we zeer ruime keuze in salades hebben en kunnen genieten van heerlijke groentesoep. Met een zeer volle maag keren we terug naar ons hotel, waar we lekker nog even buiten zitten en ons inlezen op morgen. Ook dan zullen we weer een nationaal park bezoeken, namelijk Zion.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 13 (Bryce Canyon --> Zion)

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 10

Dinsdag 19 juli 2016: Moab

Vandaag hebben we geen reisdag: we blijven in Moab. We zullen echter wel een stukje rijden, want we willen een bezoek brengen aan Canyonlands.

Rond kwart voor vijf zijn we vandaag al wakker, omdat het door de airco in de kamer erg koud aanvoelt ineens. Nadat de airco uitgezet is, slapen we weer verder tot ongeveer zeven uur. We nemen snel een douche en kleden ons aan en gaan dan rond half negen ontbijten. Hierbij zijn we in één klap wakker: een kind aan een tafeltje naast ons begint ineens zo hard te huilen dat het net lijkt alsof er een sirene afgaat!

Als we bijgekomen zijn en ons ontbijt op hebben, halen we onze spullen op de kamer op en stappen we in de auto. We rijden eerst even naar de supermarkt om wat broodjes te kopen die we als lunch kunnen gebruiken. Op die manier kunnen we lang in Canyonlands blijven, aangezien het park zelf geen restaurant heeft.

Dan gaan we echt op weg. De ingang van het deel van Canyonlands dat wij willen bezoeken ligt op zo’n veertig minuten rijden vanaf het hotel. Onderweg komen we langs de ingang van Arches National Park, dat we morgen zullen bezoeken.

Na veertig minuten rijden, met daarbij een stuk flink klimmen voor de auto, komen we bij de ingang van Canyonlands. Uiteraard is onze eerste stop bij het Visitor Center, waarbij er aan de overkant meteen een prachtig uitzicht is over Canyonlands.

Het eerste uitzicht op Canyonlands

Canyonlands is eigenlijk een combinatie van verschillende parken. Sommige delen lijken op de Grand Canyon, er is een boog te vinden net als in Arches en natuurlijk zijn er bijzondere rotsen.

Een deel van het park doet denken aan de Grand Canyon

Bij het eerste uitkijkpunt zien we ook gelijk wat dieren: een chipmunk (een kleine eekhoorn) en een hagedisje.

Een chipmunk(je)

Een hagedis, één van de velen die we in het park zullen zien

We komen echter natuurlijk voor de mooie landschappen, dus stappen we de auto weer in en rijden we naar Mesa Arch. Dit is een rots die door de natuur in een boog veranderd is. Om de boog te kunnen zien, moeten we nog wel een flink stuk lopen met klimmen en dalen.

Mesa Arch (links) is nog even lopen...

Het uitzicht is het gelukkig meer dan waard. Onder de boog door kunnen we Buck Canyon, één van de vele canyons die samen Canyonlands vormen, prachtig zien.

Uitzicht op Buck Canyon onder de Arch door

Vanaf Mesa Arch lopen we terug naar de auto. We rijden verder en maken de volgende stop bij Upheaval Dome. Dit is een oude vulkaankrater, maar ook hiervoor moeten we een flink stuk lopen. Omdat we erg benieuwd zijn, beginnen we dapper aan de wandeling bergop. De afstand valt op zich mee, maar door het klimmen en de warmte is het een erg zware wandeling.

Via allerlei rotsen kom je boven

Boven op de berg hebben we echter een heel mooi uitzicht op de krater. Door de kleuren is dit ineens weer heel anders dan de rest van het park.

Uitzicht op de krater

Net als we beginnen aan de wandeling terug naar beneden, horen we in de verte gerommel van onweer. Zo snel mogelijk lopen we door, want we zijn liever niet bovenop een berg tijdens onweer! Gelukkig komen we veilig beneden, waar we andere mensen waarschuwen dat er onweer aankomt.

Je ziet de bui al aankomen...

We stappen in de veilige auto en rijden terug naar Green River Overlook. Hier zien we de rivier die door Canyonlands loopt, maar ook kunnen we de onweersbui goed zien hangen boven de canyon.

Green River Overlook met de rivier en het naderende onweer

Terwijl het in de verte al begint te regenen, rijden wij door naar Orange Cliffs Overlook waar een picknickplaats is. We besluiten straks terug te komen en daar onze broodjes op te eten. Uiteraard maken we wel eerst wat foto’s van de oranje gekleurde rotsen.

Orange Cliffs Overlook

Vanaf de Orange Cliffs rijden we eerst een stukje door naar Grand View Point Overlook, waar we heel bijzondere rotsen zien. Dit doet een klein beetje denken aan Bryce Canyon, een park dat we ook nog gaan bezoeken.

Rotsen bij Grand View Point Overlook

We zijn nog foto’s aan het maken als het begint te spetteren. Snel ruimen we de fototoestellen op en haasten we ons terug naar de auto. Nu barst de bui echt goed los. In de stromende regen rijden we terug naar het Visitor Center, waar we een sprintje trekken naar het afdakje ervoor. Hier eten we onze broodjes maar op, want van picknicken komt niks meer. In de verte zien we het regelmatig flitsen en aan de donder te horen, slaat de bliksem een paar keer ergens in.

Als we de broodjes op hebben, rennen we terug naar de auto en verlaten we Canyonlands. Onderweg wordt het langzaamaan iets droger en tegen de tijd dat we beneden zijn, is het bijna helemaal droog. We rijden via de 313 weg terug naar de 191 snelweg, waarbij we nog een nagebouwd parkje met dinosauriërs zien.

Tegen de tijd dat we terug zijn bij ons hotel in Moab, is de regen overgegaan in af en toe wat spetters. Dit schrikt ons niet af: we gaan gewoon afkoelen in het zwembad. Hoe droger het wordt, hoe meer mensen een duik durven te komen nemen. We praten nog even met een echtpaar uit Kentucky, dat ons ervan probeert te overtuigen dat we echt een keer naar hun staat moeten komen.

Na een lang en gezellig gesprek frissen we ons op de kamer even op voor we naar het centrum lopen om te eten. Voor de tweede keer kiezen we voor Zak’s, maar vanavond gaan we voor het soep/salade/pizzabuffet in plaats van voor een maaltijd van de kaart. Ook dit is meer dan prima!

We lopen terug naar het hotel, waar we nog even buiten zitten op het balkon en ons inlezen op morgen. Dan zullen we maar liefst twee parken bezoeken: Arches en Capitol Reef.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 11 (Moab --> Capitol Reef)