Reisverslag zomer 2025: Italië - dag 8

Vrijdag 1 augustus 2025
 
Zoals gewoonlijk zijn we rond zeven uur wakker, het tijdstip dat ook de muziek weer aangaat bij het café links van onze stacaravan, gevolgd door de dagelijkse bladblazer om acht uur. Tot onze verbazing staan er voor half negen al mensen in de rij voor het zwembad, dat om negen uur opengaat. Tegen die tijd maakt de rij zelfs al een bocht… Wij komen om half tien aan en vinden nog genoeg lege stoelen. Het is ook nog heerlijk rustig bij de glijbanen, dus daar profiteren we even lekker van.

Al vroeg in de rij voor het zwembad...

 
Als we ook nog een duik genomen hebben in het Olympische zwembad, kleden we ons aan en dan mag onze dappere kleine held iets leuks gaan doen: een mini-klimparcours! Hij krijgt een echt harnasje aan en een kabel waar hij aan vast zit. Via eerst een draad, dan een wiebelbrug en dan nog een andere plankenconstructie komt hij bij het punt waar hij een stukje kan ziplinen. Hij vindt het eerst heel spannend, maar als de begeleidende meneer vraagt of hij nog eens wil, wil hij maar al te graag!

Eerst over de draad...

... dan via de wiebelbrug naar deze uitdaging!

 
Na drie keer is het echt klaar en mag het harnasje uit. De eerste vraag die we te horen krijgen: mag ik nog een keer? Het was dus duidelijk een succes!

Drie keer ziplinen, maar dan is het toch echt klaar helaas...

 
In de stacaravan lunchen we vervolgens, waarna we naar de supermarkt rijden voor nog een ronde boodschappen. Het is er druk met toeristen en we vinden helaas niet alles wat we zochten, maar we kunnen weer even vooruit!
 
Terug op de camping ontspannen we even in de stacaravan voor we opnieuw het zwembad opzoeken. Ik ga vandaag voor iets sportiefs: ik doe mee met een lesje hydrobikes, oftewel fietsen in het water. Het blijkt niet alleen om het fietsen te gaan, maar ook om allerlei andere oefeningen. Het is vooral nogal wiebelig, omdat het water om je heen ook constant in beweging is, maar je bent toch ook even bezig.

Een lesje hydrobikes (foto van een andere les)!

 
Na de les, die een klein halfuurtje duurt, drogen we een beetje op voor we pizza halen. Er zijn twee mogelijkheden: een afhaaltent of de take away. Na de menukaart bekeken te hebben, gaan we voor de take away, die meer keuze heeft. Aan de onderkant zijn ze hier en daar zeer goed doorbakken, maar de smaak is goed, ze zijn niet duur en ze vullen erg goed. Geen slechte keuze dus!

De pizza's zijn prima!

Als de ‘afwas’ gedaan is (oftewel de lege pizzadozen zijn weggegooid), halen we nog wat laatste boodschappen bij de supermarkt hier op de camping en daarna is het alweer bedtijd voor onze kleine stoere klimmer. Wij zitten nog buiten, ons voorbereidend op de minidisco, maar rond een uur of kwart over negen zien we in de verte wat flitsen. Dit neemt snel toe en na een tijdje begint het ook te rommelen. Wat ons verbaast, is dat alles gewoon door blijft gaan: de show op het plein, er gaan nog nieuwe kinderen het klimparcours tussen de bomen in… Pas als het begint te regenen, stopt het. Het onweer neemt gelukkig na nog een harde knal wat af, de regen tikt onverstoorbaar door op het dak, alsof het een slaapliedje voor ons is…

Het onweer komt dichterbij... maar pas als het regent, stopt alles...

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9 en 10

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 9

Woensdag 20 juli 2022
 
Onze laatste dag in Luxemburg is alweer aangebroken. Dit keer ben ik als eerste wakker. Buiten is het wel iets minder warm, maar je voelt dat er iets in de lucht hangt. Inderdaad, niet veel later klinkt er al gerommel.

Er hangt wat in de lucht...

 
Omdat het bij gerommel blijft, beginnen we toch het ontbijt buiten. We behalen een record: al na twee happen verschijnt er een wesp. Dan maar naar binnen…
 
Na het ontbijt ga ik snel hardlopen. Het rommelt nog steeds, maar de zon schijnt ook en er is nog geen flits te bekennen. Ik blijf wel op en heel dichtbij de camping voor het geval het erger wordt. Het gerommel klinkt steeds luider, maar het ergste is de benauwdheid. Het lukt me om twee kilometer te lopen, daarna ben ik echt kapot.
 
Niet lang nadat ik terug ben, begint het te regenen. We zien één flits, daar blijft het bij. Een kwartiertje regent het door, daarna is het weer even warm en benauwd als daarvoor. Mijn man besluit nu een poging te gaan doen om te hardlopen. Als hij weg is, loop ik met ons zoontje naar de campingsupermarkt voor een broodje voor de lunch. We maken een omweg op de terugweg langs het zwembad, waar een man in een imkerpak ons gebaart dat we moeten omlopen. Als hij ziet dat ik met een buggy loop, mag ik toch de helling oplopen in plaats van dat ik de trap op moet.

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat...

 
Bij het zwembad zet ik onze dreumes op de foto, al heeft hij niet heel veel zin om uitgebreid te lachen. Ik loop met hem terug naar de stacaravan voor een fruithapje. Op tafel ziet hij een waterflesje staan, waar hij graag uit wil drinken. Hoewel ik weet dat het niet verstandig is, geef ik hem het flesje en ja, hoor: drie tellen later heeft de camping een nieuw zwembad erbij.
 
Terwijl meneer rustig speelt (en opdroogt), ruim ik op en doe ik de laatste was in de hoop dat het nog droogt. Ik probeer ook ons mannetje nog op bed te leggen, maar natuurlijk heeft hij geen zin om te slapen.
 
We spelen wat in de stacaravan en zien dan aan de overkant dezelfde man in het imkerpak. Achter de stacaravan van onze overburen blijkt een wespennest te zitten. Dat verklaart een heleboel! We hopen dat dit werkt, maar lunchen voor de zekerheid toch binnen als er nog een wesp voorbij komt.
 

Nu begrijpen we de vele wespen!

Na de lunch leggen we ons meneertje weer op bed en nu valt hij wel in slaap. Wij pakken intussen alvast zo veel mogelijk in. Als ons zoontje weer wakker is, maken we alvast een fruithapje klaar en rijden we richting Mersch om wat laatste boodschappen te halen. Eerst bezoeken we echter een andere winkel: er zit namelijk een Hema hier! (En nee, de Hema klantenkaart kennen ze hier niet, mocht je punten willen sparen! 😉)

Ook hier kennen ze de Hema!

 
Vervolgens gaan we naar twee supermarkten, want de ene heeft helaas niet alles wat we zoeken. Uiteindelijk hebben we zo’n beetje alles en rijden we terug naar de camping. Daar laden we de boodschappen uit voor we nog een rondje over de camping lopen. Dan is het koken, eten, een avondwandeling en naar bed voor ons zoontje!

Nog één keer klimmen en klauteren in de speeltuin!

 
Als hij op bed ligt, pakken we alles in wat we alvast in kunnen pakken. We nemen ook even de ochtendplanning door, want we willen op tijd weg om zo vroeg mogelijk in Disneyland Parijs te kunnen zijn. We vinden het ook wel jammer om hier weer weg te gaan, want Luxemburg is ons prima bevallen. Er is mooie natuur, de camping was gezellig en het weer was een groot pluspunt. We willen Luxemburg dan ook zeker aanraden, maar wel voor mensen met iets oudere kinderen. Je kunt dan net wat meer genieten van alle natuur en ook een bezoek aan Luxemburg-stad is dan makkelijker te realiseren. De camping is op zich prima voor de allerkleinsten (neem alleen een eigen matrasje mee voor het campingbedje!), maar ook hier geldt dat iets oudere kinderen (vanaf vier jaar) net wat meer te doen hebben.
Wij hebben in ieder geval een ruime week genoten en zijn klaar voor ons volgende avontuur!
 
Tot morgen!

Lees verder: Disneyland Parijs - Dag 1

Reisverslag Canada & VS 2018: dag 16

<-- Vorige dag

Dinsdag 31 juli 2018: Pincher Creek

Gisteren zijn we de grens van de Verenigde Staten en Canada weer overgestoken en zijn we terug in Canada gekomen. Vandaag hebben we daar een vrije dag in het plaatsje Pincher Creek.

Omdat we een vrije dag hebben, slapen we lekker uit. De komende dagen hebben we nog een paar flinke ritten op het programma staan, dus het is belangrijk voor ons om even bij te komen. Wat ook fijn is, is dat het ontbijt inbegrepen is en dat we dus gewoon naar beneden kunnen gaan om te ontbijten. Het is weer een prima ontbijt met een wafelmaker, bagels en brood om te roosteren, verschillende soorten jam en sap, gekookte eitjes, pancakes, bacon en koffie.

Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer om op ons gemak te douchen en aan te kleden. Vervolgens checken we even de plattegrond van Pincher Creek voor we beginnen aan de wandeling naar het centrum. We merken al snel dat mensen hier niet gewend zijn om te wandelen: de stoep is namelijk een grindpad door een strook gras naast de weg…

Pas als we bij het centrum van Pincher Creek komen, verschijnt er meer stoep. We komen uit bij Main Street, de hoofdstraat van het dorpje. Hier en daar zien we wat muurschilderingen die het oude Wilde Westen voor moeten stellen. We lopen een stukje over Main Street, waarbij we onder andere een dierenwinkel zien en een grote souvenirwinkel, waar we nog een memoblokje kopen met een plaatje van beren erop. Hoewel we weten dat het lastig zal zijn, hopen we nog steeds een beer te zien tijdens onze reis.

Van de souvenirwinkel gaan we door naar Kootenai Brown Pioneer Village. Dit is eigenlijk de enige attractie van Pincher Creek. Het is een nagebouwd pioniersdorpje met allerlei verschillende gebouwtjes. De toegang van 12 dollar per persoon lijkt ons eerst heel hoog, maar na het bezoek vinden we het allebei wel het geld waard geweest.

Als we betaald hebben, krijgen we een plattegrond van het dorpje en kunnen we naar buiten. We lopen onder een poortje door, alsof we terug gaan in de tijd, en staan dan ineens oog in oog met het einde van de negentiende eeuw. Links van ons staat een oude treinlocomotief. We kunnen naar binnen en zien verschillende herinneringen aan de Canadian Pacific Railway.

In de locomotief

Het volgende gebouwtje is een oud schooltje. Allebei vinden we het erg leuk om de ouderwetse boeken te zien, de krijtbordjes en de oude kaarten. Ook hangt er een diploma van iemand: hij heeft zijn schoolopleiding succesvol afgerond na het doorlopen van de tweede klas van de middelbare school…

Het oude schoolgebouw

We lopen van het schooltje door naar het volgende gebouwtje, dat een oude kerk is. Voorin ligt een gebedenboek, waarin we het ‘Onze Vader’ in het Latijn zien staan. Dat vinden we wel heel leuk en bijzonder om te zien.

Het 'Onze Vader' in het Latijn

Na de kerk bekijken we één voor één de andere gebouwtjes van het dorp, 27 in totaal. Sommige gebouwtjes stellen huizen van mensen voor, compleet met oude fornuizen, bedden en schommelstoelen. Andere gebouwtjes zijn schuren of winkeltjes. Zo zien we onder andere een smidswinkel met oude gereedschappen. Bij één gebouwtje schrikken we als we naar binnen gaan: er zit een pop aan een tafel die zo echt lijkt dat je denkt dat er een mens zit. Het is het gebouw van de Canadese politie, compleet met gevangen boef.

Canadees politiebureau

Er is ook een oude garage in het dorpje. In de garage is een oudere man aanwezig, die zelf de oude auto’s weer opknapt. Als hij merkt dat mijn vriend (of eigenlijk moet ik nu zeggen: mijn verloofde) interesse heeft in de oude auto’s, laat hij ons de hele garage zien met alle oude auto’s die er staan. Mijn interesse gaat echter naar iets anders: boven de deur hangt een poster die reclame maakt voor de eerste vaart van de Titanic. Volgens de oudere man is het een originele poster, die uit zijn familie komt.

Oude Titanic reclameposter

We kijken nog in het grootste gebouw van het dorpje, dat van de notaris is, en in een nagebouwde winkel. Hier zien we nog iets anders van de Titanic, namelijk een kalender met tekeningen van de bekende Titanic tekenaar Ken Marshall.

Titanic kalender

Het laatste gebouw dat we bekijken, is de middelbare school van het dorpje. Het is vooral een school voor meisjes, die leren om kleding te maken. Later horen we dat het gebouw tegenwoordig ook nog gebruikt wordt voor workshops voor basisschoolleerlingen.

Meisjesschool van vroeger

We verlaten het dorpje en lopen terug naar Main Street. Daar gaan we bij het Harvest Coffee House naar binnen om te lunchen. We krijgen zelfgemaakte bessenlimonade, die heerlijk verfrist, en een prima sandwich die meer dan voldoende vult.

Met goed gevulde magen lopen we nog een tijdje door het dorpje voor we terug gaan richting het hotel. Ineens worden we aangesproken door een oudere mevrouw in een scootmobiel, die de feloranje broek van mijn verloofde wel interessant vindt. “De kleur van Nederland,” zegt ze in het Engels, waarop wij vertellen dat we uit Nederland komen. De vrouw begint nu in het Nederlands te praten, want ze blijkt oorspronkelijk uit Nederland te komen. Zesenzestig jaar geleden is ze naar Canada gekomen, maar ze spreekt nog steeds redelijk Nederlands. Ze blijkt ook nog eens te weten waar we precies in Nederland wonen, want vroeger kwam zij ook in die omgeving.

Na deze bijzondere ontmoeting keren we terug naar het hotel, waar we onze spullen neerleggen en lege rugzakken meenemen om boodschappen te doen bij de Walmart. Als we weer terug zijn, trekken we onze zwemkleding aan en vermaken we ons een tijdje bij het zwembad met de glijbaan.

We vermaken ons prima met glijbaan!

Aan het einde van de middag gaan we weer naar onze kamer, waar we ons omkleden voor het avondeten. We kiezen vanavond voor Boston’s Pizza, aangezien we geen trek hebben in weer een burger. Bij het restaurant krijgen we een heerlijke salade vooraf en een lekkere pasta als hoofdgerecht. Alleen mijn limonade is wat minder: die is zo zoet dat de vullingen spontaan uit je kiezen vallen…

Omdat we nog iets vergeten waren bij het boodschappen doen, lopen we na het eten nog een keertje terug naar de Walmart. Bij het afrekenen krijgen we een zeer vrolijke caissière die haar hele dagverslag over ons uitstort en grapjes maakt over het bedrag dat we moeten betalen. Blijkbaar is het bedrag een bijnaam voor bepaalde drugs. We vragen maar niet hoe ze het weet…

We verlaten de Walmart en gaan snel terug naar het hotel, want er komt een flink donkere lucht aan. Op onze kamer houden we het in de gaten en zien we het steeds donkerder en donkerder worden. Opeens komen er een paar hertjes voorbij gerend. We schrikken er eigenlijk een beetje van: is het weer zo erg dat de dieren ervoor vluchten? We blijken echter op het goede plekje te zitten, want we zien alleen in de verte wat onweersflitsen, maar het komt niet dichterbij. Net als we denken dat het los gaat barsten, drijft de donkere lucht een andere kant op en wordt het weer helderder. Wel blijft het flink waaien.

Dreigende lucht bij de Walmart

Terwijl de wind buiten tekeer gaat, programmeren wij vast het navigatiesysteem voor morgen. Dan hebben we weer een lange dag voor de boeg: we gaan namelijk richting Banff, waar we het populaire Lake Louise hopen te bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 17

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 10

Dinsdag 19 juli 2016: Moab

Vandaag hebben we geen reisdag: we blijven in Moab. We zullen echter wel een stukje rijden, want we willen een bezoek brengen aan Canyonlands.

Rond kwart voor vijf zijn we vandaag al wakker, omdat het door de airco in de kamer erg koud aanvoelt ineens. Nadat de airco uitgezet is, slapen we weer verder tot ongeveer zeven uur. We nemen snel een douche en kleden ons aan en gaan dan rond half negen ontbijten. Hierbij zijn we in één klap wakker: een kind aan een tafeltje naast ons begint ineens zo hard te huilen dat het net lijkt alsof er een sirene afgaat!

Als we bijgekomen zijn en ons ontbijt op hebben, halen we onze spullen op de kamer op en stappen we in de auto. We rijden eerst even naar de supermarkt om wat broodjes te kopen die we als lunch kunnen gebruiken. Op die manier kunnen we lang in Canyonlands blijven, aangezien het park zelf geen restaurant heeft.

Dan gaan we echt op weg. De ingang van het deel van Canyonlands dat wij willen bezoeken ligt op zo’n veertig minuten rijden vanaf het hotel. Onderweg komen we langs de ingang van Arches National Park, dat we morgen zullen bezoeken.

Na veertig minuten rijden, met daarbij een stuk flink klimmen voor de auto, komen we bij de ingang van Canyonlands. Uiteraard is onze eerste stop bij het Visitor Center, waarbij er aan de overkant meteen een prachtig uitzicht is over Canyonlands.

Het eerste uitzicht op Canyonlands

Canyonlands is eigenlijk een combinatie van verschillende parken. Sommige delen lijken op de Grand Canyon, er is een boog te vinden net als in Arches en natuurlijk zijn er bijzondere rotsen.

Een deel van het park doet denken aan de Grand Canyon

Bij het eerste uitkijkpunt zien we ook gelijk wat dieren: een chipmunk (een kleine eekhoorn) en een hagedisje.

Een chipmunk(je)

Een hagedis, één van de velen die we in het park zullen zien

We komen echter natuurlijk voor de mooie landschappen, dus stappen we de auto weer in en rijden we naar Mesa Arch. Dit is een rots die door de natuur in een boog veranderd is. Om de boog te kunnen zien, moeten we nog wel een flink stuk lopen met klimmen en dalen.

Mesa Arch (links) is nog even lopen...

Het uitzicht is het gelukkig meer dan waard. Onder de boog door kunnen we Buck Canyon, één van de vele canyons die samen Canyonlands vormen, prachtig zien.

Uitzicht op Buck Canyon onder de Arch door

Vanaf Mesa Arch lopen we terug naar de auto. We rijden verder en maken de volgende stop bij Upheaval Dome. Dit is een oude vulkaankrater, maar ook hiervoor moeten we een flink stuk lopen. Omdat we erg benieuwd zijn, beginnen we dapper aan de wandeling bergop. De afstand valt op zich mee, maar door het klimmen en de warmte is het een erg zware wandeling.

Via allerlei rotsen kom je boven

Boven op de berg hebben we echter een heel mooi uitzicht op de krater. Door de kleuren is dit ineens weer heel anders dan de rest van het park.

Uitzicht op de krater

Net als we beginnen aan de wandeling terug naar beneden, horen we in de verte gerommel van onweer. Zo snel mogelijk lopen we door, want we zijn liever niet bovenop een berg tijdens onweer! Gelukkig komen we veilig beneden, waar we andere mensen waarschuwen dat er onweer aankomt.

Je ziet de bui al aankomen...

We stappen in de veilige auto en rijden terug naar Green River Overlook. Hier zien we de rivier die door Canyonlands loopt, maar ook kunnen we de onweersbui goed zien hangen boven de canyon.

Green River Overlook met de rivier en het naderende onweer

Terwijl het in de verte al begint te regenen, rijden wij door naar Orange Cliffs Overlook waar een picknickplaats is. We besluiten straks terug te komen en daar onze broodjes op te eten. Uiteraard maken we wel eerst wat foto’s van de oranje gekleurde rotsen.

Orange Cliffs Overlook

Vanaf de Orange Cliffs rijden we eerst een stukje door naar Grand View Point Overlook, waar we heel bijzondere rotsen zien. Dit doet een klein beetje denken aan Bryce Canyon, een park dat we ook nog gaan bezoeken.

Rotsen bij Grand View Point Overlook

We zijn nog foto’s aan het maken als het begint te spetteren. Snel ruimen we de fototoestellen op en haasten we ons terug naar de auto. Nu barst de bui echt goed los. In de stromende regen rijden we terug naar het Visitor Center, waar we een sprintje trekken naar het afdakje ervoor. Hier eten we onze broodjes maar op, want van picknicken komt niks meer. In de verte zien we het regelmatig flitsen en aan de donder te horen, slaat de bliksem een paar keer ergens in.

Als we de broodjes op hebben, rennen we terug naar de auto en verlaten we Canyonlands. Onderweg wordt het langzaamaan iets droger en tegen de tijd dat we beneden zijn, is het bijna helemaal droog. We rijden via de 313 weg terug naar de 191 snelweg, waarbij we nog een nagebouwd parkje met dinosauriërs zien.

Tegen de tijd dat we terug zijn bij ons hotel in Moab, is de regen overgegaan in af en toe wat spetters. Dit schrikt ons niet af: we gaan gewoon afkoelen in het zwembad. Hoe droger het wordt, hoe meer mensen een duik durven te komen nemen. We praten nog even met een echtpaar uit Kentucky, dat ons ervan probeert te overtuigen dat we echt een keer naar hun staat moeten komen.

Na een lang en gezellig gesprek frissen we ons op de kamer even op voor we naar het centrum lopen om te eten. Voor de tweede keer kiezen we voor Zak’s, maar vanavond gaan we voor het soep/salade/pizzabuffet in plaats van voor een maaltijd van de kaart. Ook dit is meer dan prima!

We lopen terug naar het hotel, waar we nog even buiten zitten op het balkon en ons inlezen op morgen. Dan zullen we maar liefst twee parken bezoeken: Arches en Capitol Reef.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 11 (Moab --> Capitol Reef)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 15

15 mei 2015: Memphis à New Orleans

Na de kortere ritten van de afgelopen dagen staat er voor vandaag weer een lange rit op het programma: we rijden ongeveer 640 kilometer naar de stad New Orleans.

Ik heb vandaag wat moeite met opstaan, aangezien ik ’s nachts veel last heb gehad van herrie van buiten en gepraat op de gang. Ik probeer rustig wakker te worden tijdens het ontbijt, dat opnieuw inbegrepen is bij de hotelovernachting, en pak dan mijn koffer weer in.

Net als de afgelopen dagen vertrekken we om acht uur. We rijden over de 55 snelweg en steken al snel de staatsgrens over. Vanaf nu zijn we in de staat Mississippi, die bekend staat als de armste staat van het land.

Na anderhalf uur gereden te hebben, maken we onze eerste stop van de dag bij een Walmart supermarkt. Onze reisleidster raadt ons aan om, als we overmorgen naar het strand in Pensacola willen, hier te kijken voor een badhanddoek. Aangezien het strand mij wel aanspreekt, koop ik inderdaad voor een paar dollar een leuke badhanddoek, maar de bijna lichtgevende gele zwembroek laat ik toch maar hangen…

Nog een leuke zwembroek?

Met een bus vol boodschappen rijden we even later weer verder. Onderweg passeren we een militaire kolonne, iets wat mijn voorbuurman blijkbaar erg leuk vindt: hij maakt van elk voertuig meerdere foto’s. Hij is de enige, ook omdat de meeste anderen in de bus even lekker een dutje doen.

Terwijl we onze weg vervolgen over de 55 wisselen zon, wolken en regen elkaar af. Als we onze lunchstop maken in de buurt van de Walmart bij de stad Brookhaven schijnt het zonnetje weer even. Ik koop snel een broodje, zoek een rustig plaatsje en geniet zo lang het nog kan. De dreigende wolken vertellen me dat ik niet heel lang kan genieten. Gelukkig wacht de regen even tot ik mijn broodje op heb.

Ik vlucht daarna de Walmart in en loop wat rond tot het tijd is om terug te gaan naar de bus. Deze keer zijn de weergoden me minder goed gezind, want als ik naar buiten stap, begint het te stortregenen. Ik ren naar de bus, nog net voor de parkeerplaats in een zwembad begint te veranderen.

De parkeerplaats gezien vanuit de bus

We kunnen de stortbui nog niet achter ons laten, want er ontbreken nog vier mensen. Twee mensen heb ik zien zitten bij de Walmart, iemand anders weet waar het andere stel is. Onze buschauffeur rijdt natuurlijk even naar de winkel om het andere stel op te halen en steekt dan de parkeerplaats over om het stel op te halen dat ik bij de Walmart heb gezien. Ze staan inmiddels bij de ingang, maar ondanks dat ze een paraplu bij zich hebben, blijven ze net zolang staan tot de bus omgekeerd is en recht voor de ingang stopt voor ze…

Ik hou beleefd mijn commentaar voor me en kijk naar buiten, waar het alweer lichter wordt. Even maar, want niet veel later begint het opnieuw te regenen. Gelukkig zitten we voorlopig droog: we hebben nog ruim 130 mijl (meer dan tweehonderd kilometer) af te leggen.

Rond kwart voor drie verlaten we de staat Mississippi en rijden we Louisiana binnen. Ook dit is weer een muzikale staat, aangezien Louisiana bekend staat om de jazz- en bluesmuziek. De hoofdstad is Baton Rouge, maar New Orleans is ook een heel bekende stad in deze staat. Het is ook een staat die in 2005 ernstig getroffen werd door de orkaan Katrina.

Om bij New Orleans te komen, rijden we over de Lake Pontchartrain Causeway brug. Dit is de op één na langste zeebrug ter wereld met een lengte van bijna 38,5 kilometer. Helaas kunnen we niet echt van een mooi uitzicht genieten, aangezien het weer regent.

Uitzicht vanuit de bus op de Lake Pontchartrain Causeway brug

Na het oversteken van het Lake Pontchartrain, het meer waarover de lange brug gebouwd is, zijn we al vlakbij New Orleans. Langs de weg zien we een aantal begraafplaatsen en ook gebouwen die mogelijk nog niet opgeknapt zijn na orkaan Katrina. Ook passeren we de Superdome: de grote sportarena waar veel mensen opgevangen werden die de stad niet tijdig konden ontvluchten.

De Superdome in New Orleans

We rijden zonder stops door naar het hotel. Onze reisleidster herhaalt nog even de tijden die we moeten onthouden voor de diverse excursies en het vertrek overmorgen en ze vertelt ons ook dat het ontbijt beide dagen inbegrepen is. Dan krijgen we onze kamersleutels. Deze keer heb ik een kamer op de zesde verdieping. Ik neem de lift naar boven en fris me snel op, want er staat vanavond nog een excursie op het programma!

De excursie van vanavond is een typisch avondje uit in New Orleans: diner op een boot die over de rivier de Mississippi vaart. We verzamelen om kwart over zes in de lobby van het hotel en rijden daarna door de stad richting de haven. Onderweg komen we onder andere langs het casino van New Orleans.

Het casino Harrah's

Als de bus geparkeerd heeft op het parkeerterrein bij de haven zien we voor het eerst de boot waar we op mee zullen gaan: de Natchez. Het is een echte, ouderwetse raderboot, net zoals de boten die vroeger over de Mississippi voeren. Onze boot is in 1975 gelanceerd en het negende schip dat de naam Natchez heeft. Het vorige schip, Natchez 8, is bekend geworden door de raderbotenrace tegen het schip Robert E. Lee in 1870.

De Natchez op de Mississippi rivier

Terwijl onze reisleidster onze kaartjes haalt, mogen wij even rondkijken. Wat vooral opvalt, zijn de flitsen van het onweer boven de skyline van New Orleans. Het lijkt echter boven de stad te blijven en onze dinercruise niet te beïnvloeden.

Nadat we onze kaartjes hebben gekregen, lopen we naar de Natchez toe. Eerst is er nog de verplichte foto voor de boot, dan mogen we aan boord. Onze reisleidster wijst ons waar we ons om kwart voor acht moeten melden voor het eten (bij de groene prullenbak…), tot de tijd mogen we zelf de boot verkennen.

Uitzicht vanaf de boot bij de haven

Ik loop een rondje en kom op het bovenste dek van de boot de bar tegen waar een bandje jazzmuziek staat te spelen, iets dat echt bij zo’n dinercruise hoort.

Het jazzbandje op het bovenste dek

Ik luister een tijdje, maar loop dan weer verder. Op het achterdek kan ik het raderwiel van de boot goed zien, want zoals al eerder gezegd is de Natchez een echte, ouderwetse raderboot.

Het raderwiel van de Natchez

Het is ook mogelijk om op het benedendek de machinekamer te bezoeken, iets dat ik wel interessant vind om te zien.

De machinekamer

Om zeven uur vertrekken we en varen we rustig de Mississippi rivier af. Al snel varen we langs de St. Louis kathedraal, één van de oudste kathedralen van de Verenigde Staten.

De St. Louis kathedraal

Verderop passeren we verschillende grote schepen en ook zien we gebouwen die tijdens de Civil War neergezet zijn voor soldaten. De gebouwen staan er nog steeds, maar zijn niet opengesteld voor publiek.

De voor de soldaten gebouwde overnachtingsplaatsen uit de Civil War tijd

We varen verder, komen langs nog meer grote schepen en passeren de suikerfabriek. Niet lang daarna moeten we verzamelen voor het eten. We krijgen een grote tafel toegewezen voor onze groep, vlakbij een kopie van het roer.

In de eetzaal

Terwijl we alvast kunnen beginnen met de salade die als voorgerecht neergezet is, legt onze ober uit dat we pas naar het buffet mogen als we geroepen worden. We wachten braaf en mogen dan ons bordje vol scheppen. Om eerlijk te zijn, vind ik het buffet niet erg uitgebreid, zeker niet als je bedenkt welke prijs we voor de excursie moesten betalen. De pasta met vier kazensaus maakt gelukkig iets goed, want die is echt heel erg lekker!

We mogen blijven zitten tot de boot terug is bij de haven, maar ook omdat het buffet al opgeruimd wordt, loop ik nog een rondje over de boot. Inmiddels zijn we alweer in de buurt van New Orleans, waar de lucht boven de skyline door het onweer een aparte kleur heeft gekregen.

Onweerslucht boven New Orleans

Het onweer hangt gelukkig nog steeds alleen boven de stad en niet boven de rivier. Onderweg hebben we dan ook nergens last van gehad.

Onweer boven de stad

Als de boot aangelegd heeft, mogen we van boord. We worden er nog even aan herinnerd om vooral de foto te bekijken die voor de dinercruise gemaakt is. Ik kijk inderdaad, maar de foto valt me zo tegen (er is een flitser gebruikt op de camera, waardoor de kopie van het roer waar ik bij sta heel erg opvalt en de boot op de achtergrond nauwelijks te zien is) dat ik doorloop naar de bus.

Het begint zachtjes te regenen als we de parkeerplaats afrijden. Onze chauffeur, die in een heel goed humeur is omdat hij van onze reisleidster ook mee mocht aan boord van de Natchez, brengt ons veilig terug naar ons hotel. Omdat onze reisleidster ons eerder vandaag waarschuwde dat we uit moesten kijken met het alleen rondlopen in de stad vraag ik voor de zekerheid nog even na of ik morgen wel echt alleen de stad kan verkennen zoals ik van plan was. Ze stelt me gerust – ik kan gewoon alleen rondlopen – maar komt ook met het idee om, als ik het leuk vind, morgen na haar ochtendexcursie nog iets samen te doen, aangezien zij ook maar alleen is.

Ik bedank haar voor het aanbod, wens haar welterusten en ga dan naar mijn kamer. Mijn wekker kan ik deze keer op een later tijdstip zetten, want morgen hebben we de hele dag om New Orleans te verkennen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 16 (New Orleans)