Reisverslag Center Parcs Het Heijderbos 2023 - dag 1

Vrijdag 5 mei 2023
 
Terwijl veel Nederlanders vandaag naar Bevrijdingsfestivals gaan, hebben wij een andere bestemming: Center Parcs Het Heijderbos, waar we twee nachten zullen verblijven.
 
We vertrekken iets over tienen, nadat we de auto volgeladen hebben met al onze spullen. Het is een ruim uur rijden voor ons, zonder files. Gelukkig zijn er inderdaad geen echte files onderweg, maar het is wel druk met veel vrachtverkeer en veel onrustige rijders die op het laatste moment toch nog in willen halen. Een paar keer moeten we even goed remmen, maar we komen gelukkig veilig aan.
 
Zoals we inmiddels gewend zijn bij Center Parcs, krijgen we bij de incheck groene armbandjes die de toegang verlenen tot het huisje en gebruikt worden voor andere dingen, zoals het kluisje in het zwembad. Wat we ook gewend zijn, is het parkeren van de auto op de grote parkeerplaats. Het is druk, maar we vinden nog een plekje. De zwemspullen nemen we mee, de rest blijft in de auto.
 
Het is een klein stukje lopen vanaf de parkeerplaats naar de overdekte Market Dome met verschillende winkels, restaurants en natuurlijk Aqua Mundo, het zwembad. De restaurants en winkels herkennen we van eerdere bezoeken, al is het natuurlijk net even anders door de ligging. De aankleding met jungle-achtige planten en de vissen in de watertjes tussen de paden is wel vergelijkbaar met andere parken.

De Market Dome met de jungle-aankleding

 
Aqua Mundo ligt achterin de Market Dome. We komen zonder problemen binnen met onze armbandjes en zoeken dan een kleedhokje met een aankleedkussen voor ons zoontje. Als we omgekleed zijn, stoppen we onze spullen in een kluisje, dat je moet sluiten met een armbandje. Helaas werkt het slot niet van het kluisje, dus proberen we een ander. Ook hier werkt het slot niet. Net als we denken dat het aan mijn armbandje ligt, gaat er een ander kluisje open en kunnen we die proberen. Deze keer lukt het wel.
 
We gaan het zwemgedeelte in en lopen eerst een rondje. Er zijn twee kinderbaden, eentje voor de allerkleinsten met een piepklein glijbaantje en wat spuitende stroompjes water en eentje voor iets grotere kinderen met een kleine glijbaan, een iets grotere glijbaan en een stortemmer. Die vindt ons zoontje al bij voorbaat niks!

Het peuterbadje met wat waterstroompjes

 
Verder is er nog het grote golfslagbad, zijn er wat glijbanen en is er de wildwaterbaan. Mijn man probeert hem uit, maar vindt hem heftiger dan bij de Huttenheugte met meerdere steile afdalingen. Wat hier wel uniek is, is het bad De verzonken stad, waar je onder water diverse aquaria kunt zien. Ons kleine waterratje wil liever niet onder water, maar kan vervolgens over niets anders praten dan dat hij ‘visjes gezien heeft’.

Het koraalbad De verzonken stad met aquaria onder water

 
We spetteren nog even in de kinderbaden en gaan dan onze lunch opeten, zittend op een bankje achter het grote bad. Het is niet heel druk in het zwembad, maar er zijn niet veel stoelen vrij of mogelijkheden om rustig te zitten. Dit komt ook door de aankleding van het zwembad met veel trappen en smallere stukken waar geen stoelen kunnen staan.
 
Na de lunch douchen we snel onder een vrij koude douche, kleden we ons om en neem ik ons kleine mannetje mee naar het huisje, terwijl mijn man de auto haalt met de spullen. Ik sjouw ondertussen een kinderstoel en een onhandig geplaatst kinderbedje uit de berging en zoek een plaats voor het bedje in één van de twee slaapkamers. Het is millimeterwerk, maar dan staat het bedje. Als mijn man er is – en het precies nu tijdens het uitladen van alle spullen begint te regenen – ga ik snel het bedje opmaken en ontdek ik tot mijn schrik dat we de lievelingsknuffel van ons zoontje zijn vergeten. We proberen hem te laten slapen met één van onze reisknuffels, maar dit werkt niet. Uiteindelijk sluiten we een deal met hem: hij mag zelf in de winkel een nieuw knuffeltje uitkiezen om ’s nachts mee te slapen.
 

Het huisje waar we de komende twee nachten zullen slapen - nummer 106

We gaan meteen de Market Dome in, waar meneer een knuffelig hert uitkiest. “Weet je zeker dat je deze wilt om mee te slapen?” “Ja!” Dat hopen we dan maar…
 
Verderop in de Market Dome halen we een ijsje, waarbij ons zielige mannetje boft: de mevrouw die de ijsjes klaarmaakt, stopt te laat, waardoor hij een heel volle beker heeft. Uiteindelijk helpen papa en mama maar even met opeten…
 
Vanuit de Market Dome gaan we op onderzoek uit in de buurt, aangezien het weer droog is. We komen langs de kinderboerderij en vinden de Action Factory. Hier is een indoor minigolf en er is een grote hal voor klimmen en voetballen. Voor oudere kinderen is dit heel gaaf, maar voor ons kleintje is het nog iets te groot.

De Action Factory

We gaan verder naar de Jungle Dome, waar we ons bandje nodig hebben om binnen te komen. Het is eigenlijk een overdekte speeltuin in een junglethema, compleet met bomen, planten, dieren… en temperatuur. We doen onze jassen in een kluisje (bij het eerste kluisje lijkt het slot weer niet te werken) en gaan dan op verkenning. Mijn man klautert er vrolijk op los met onze kleine avonturier, ik vind het prima om de ‘muziekvallei’ te verkennen. Onze kleine muzikant vindt het ook al snel leuk om op de buizen en stangen daar te slaan en de verschillende klanken te horen.

Klimmen en klauteren met papa!

 
Omdat het hoog tijd is voor een schone luier, gaan we even terug naar het huisje met het idee om daarna naar de kinderboerderij te gaan. Helaas is het dan al naar vieren en is de kinderboerderij al gesloten. Gelukkig ontdekken we nog een speeltuintje met een trein, die ons zoontje geweldig vindt.

De speeltuin met het treintje (gezichtje is expres vervaagd)

 
Via de achteringang gaan we de Market Dome weer in, waar we de Game Factory ontdekken: de overdekte spelletjeshal. We besluiten hier vanavond terug te komen, het is eerst etenstijd! In het huisje koken we zelf, wat redelijk goed gaat. Daarna ruimen we op (een tweejarig kind plus soep… Reken maar uit!) voor we nog even naar buiten gaan. We wandelen richting het meer en gaan dan nog even naar de Game Factory, waar mijn man een nieuwe topscore neerzet met basketballen.

Nieuwe topscore!

 
Omdat het inmiddels al bijna zeven uur is, gaan we gauw terug naar het huisje, waar een moeizaam bedritueel volgt. Uiteindelijk ligt meneer dan toch in bed met zijn nieuwe knuffel… en lijkt hij vrij snel te slapen. Wij doen nog een spelletje en gaan uiteindelijk ook slapen. Morgen kunnen we weer een hele dag genieten in het park!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag VS 2019: dag 9 - Memphis --> Nashville

Maandag 12 augustus 2019

Gisteren zijn we in de stad Memphis aangekomen. Vandaag zullen we deze nog niet meteen verlaten: we gaan eerst nog naar Graceland, het huis van Elvis.

We staan vroeg op, want om negen uur begint onze rondleiding op Graceland. We douchen, kleden ons aan en ontbijten in het hotel. Daarna is het inpakken, de auto inladen, uitchecken en op weg!

Gelukkig is het niet ver rijden naar Graceland. Als we aankomen, is het nog heel rustig. We parkeren de auto en lopen onder een grote poort door naar het Ticket Pavillion. Hoewel ik hier in 2015 ook geweest ben, herken ik het nauwelijks: het bezoekerscentrum is heel erg veranderd.

We laten onze kaartjes zien en mogen dan plaatsnemen in een ruimte bij een groot videoscherm. Daar krijgen we een film te zien over Elvis Presley. Vervolgens mogen we naar buiten, waar we een iPad en een koptelefoon krijgen voor de rondleiding door Graceland. Ik kies voor een Engelstalige rondleiding, omdat ik weet dat die is ingesproken door acteur John Stamos. Hij speelde Uncle Jesse in één van mijn favoriete series Full House, een personage dat heel erg fan was van Elvis.

Met een klein busje rijden we naar de overkant van de straat, waar het huis van Elvis echt staat. We mogen nog geen foto’s van het huis maken, wordt ons verteld, dat kan aan het einde van de rondleiding. Eerst moeten we naar de voordeur toe. Daar krijgen we kort de geschiedenis van Graceland te horen, want het huis stond er al voordat Elvis het kocht. Het is gebouwd voor een mevrouw die Grace heette, vandaar de naam Graceland.

Graceland

Na het verhaaltje mogen we naar binnen. We staan in de hal met links de eetkamer en rechts de woonkamer. Die laatste ruimte mogen we als eerste bekijken. We zien de met pauwen versierde deuren en de grote piano, waar Elvis zeker op gespeeld heeft. Vervolgens lopen we via een smalle gang rechts van de trap naar boven naar de slaapkamer van de ouders van Elvis, die zich naast de woonkamer bevond.

De woonkamer

Als we de slaapkamer gezien hebben, moeten we ons omdraaien en teruggaan naar de eetkamer. Daar gaat de rondleiding verder. Van de eetkamer gaan we naar de keuken en vervolgens door naar de kelder. Hierbij krijgen we al even de beroemde Jungle Room te zien.

De eetkamer

In de kelder zien we twee ruimtes: de tv-kamer, die ook omgetoverd kon worden tot een bioscoopzaal, en de biljartkamer. Die kan ik me nog goed herinneren van de vorige keer vanwege het gestoffeerde plafond.

De biljartkamer met het gestoffeerde plafond

We mogen weer terug naar boven lopen en krijgen nu de Jungle Room goed te zien: de kamer die ingericht is met een junglethema. Wat me wel opvalt, is dat de waterval langs de muur niet in gebruik is: de vorige keer dat ik hier was, heb ik die wel gezien.

De Jungle Room

Het volgende onderdeel van de rondleiding is de garage. We mogen dus naar buiten, de warmte in. Als we onder het dak van de carport staan, waar Elvis zijn acht auto’s parkeerde, stopt mijn iPad er ineens mee. Ik denk eerst dat het misschien door de warmte komt, maar als ik hem opnieuw aan probeer te zetten, geeft hij aan dat de batterij leeg is. Ik spreek een medewerker aan, die meteen belooft een nieuwe te halen. We wachten even in de schaduw tot hij terugkomt, daarbij allerlei excuses makend. We vinden het niet nodig, want zo erg vonden we de situatie niet, maar het is wel fijn om de rondleiding verder te kunnen volgen met alle uitleg erbij.

De rondleiding gaat verder langs het kantoor, dat zich in een ruimte achter het huis bevindt. Er is ook een schaalmodel van het geboortehuis van Elvis te zien. Vervolgens staan we weer buiten, waar we twee paarden zien grazen. Elvis had vroeger ook paarden en hield ervan om te rijden.

De twee paarden in de wei met maskers om hun hoofden tegen de vliegen te beschermen

Als we weer naar binnen gaan, komen we bij een overdekt gedeelte van het huis waar meer verteld wordt over de familiegeschiedenis van Elvis. Toen zijn moeder zwanger van hem was, wist zij niet dat zij zwanger was van een tweeling. Elvis’ broertje Jesse kwam als eerste ter wereld, maar werd dood geboren. Zijn ouders waren heel erg verdrietig, want ze dachten dat ze nu geen kind hadden. Toen kwam Elvis vijftien minuten later als een totale verrassing. Als eerbetoon aan Jesse is Uncle Jesse in Full House naar hem vernoemd.

Het geboortecertificaat van Elvis

Via twee lange gangen vol met familiememorabilia komen we bij het zwembad. Een video-opname, waarschijnlijk gemaakt door vrienden of familie van Elvis, liet eerder al zien dat Elvis hier graag kwam.

Het zwembad

We komen nu in de sportruimte, waar wat apparaten en spelletjes staan. Ook is er een gedeelte waar banken staan. Erbij staat een piano. Hier, zo wordt verteld, speelde Elvis op 16 augustus 1977 ’s ochtends nog. Uren later zou hij overlijden.

De piano waar Elvis op 16 augustus 1977 nog op speelde

Het pad loopt door naar de Meditation Garden, waar het graf van Elvis is. Omdat het deze week Elvis Week is – een speciale week met daarin 16 augustus, de dag van zijn overlijden – staan er heel veel foto’s, tekeningen en kunstwerken bij zijn graf.

Het graf van Elvis

We staan even stil bij het graf om de geweldige zanger te herdenken voor we teruglopen naar de voorkant van het huis om foto’s te maken. Ineens zien we een donker beest voorbij rennen met een korte staart. Wat voor beest het is, weten we eigenlijk niet. Het is te donker voor een wasbeer en te groot voor een eekhoorn. De bewaker bij het huis weet het helaas ook niet.

Nadat we foto’s hebben gemaakt, stappen we in het busje om terug naar het bezoekersgedeelte te gaan. Hier bezoeken we nog de diverse exposities: Elvis’ auto’s en motoren, de tentoonstelling over zijn legertijd, het archief met allerlei spullen van en over Elvis en de artiesten die door Elvis beïnvloed zijn. Hier staan ook spullen die echt in Full House zijn gebruikt, wat ik erg leuk vind. Mijn man vindt de versterker van Jimi Hendrix leuker om te zien en als hij in een andere ruimte ook nog de gitaar van James Burton (de vaste gitarist van Elvis) ziet, kan zijn dag niet meer stuk.

De attributen uit Full House

Als we het laatste deel over de geschiedenis van de Sun Studio bekeken hebben, verlaten we het bezoekersgedeelte. Het is tijd om door te gaan naar een andere muzikale stad: Nashville. We stappen in de auto en proberen het drukke Memphis uit te komen. Uiteindelijk komen we weer op de I40 snelweg. Die volgen we naar Casey Jones Village, waar ik in 2015 ook geweest ben. Hier kijken we heel even rond voor ik het stuur overneem en verder over de I40 rijd. Zo’n vijfendertig mijl voor Nashville stoppen nog een keertje, waarbij mijn man de chauffeur weer wordt.

Casey Jones Village

Zodra we Nashville inrijden, is het opletten geblazen, want het is heel druk in de stad. We volgen het navigatiesysteem naar RCA Studio B, een muziekstudio waar veel beroemde artiesten hebben opgenomen. Hier parkeren we de auto, want we willen vanaf hier naar het centrum lopen. Dit blijkt echter te ver, dus stappen we weer in de auto en rijden we verder. In een parkeergarage zetten we de auto neer om vervolgens het centrum te voet te verkennen. We willen eerst bij Hatch Show Print kijken, een drukkerij van posters, maar deze blijkt al dicht.

We lopen verder naar Broadway, de hoofdstraat van Nashville. Hier zijn aan beide kanten countrybars en –restaurants. We lopen langs de rechterkant naar het einde van de straat, keren daar om en lopen vervolgens terug. Bij de snoepwinkel Candy Kitchen halen we een ijsje, wat we in de winkel opeten: buiten is het namelijk zo warm dat we bang zijn dat het smelt.

Broadway

Candy Kitchen

Zodra we onze ijsjes op hebben, lopen we verder over Broadway. We kijken nog even bij een souvenirwinkeltje voor we terug lopen richting de parkeergarage. Onderweg komen we langs de Walk of Fame, een straat tegenover de Country Music Hall of Fame met stenen voor succesvolle artiesten. Zo ligt er onder andere een steen voor Jimi Hendrix, Dolly Parton, Rascal Flatts en natuurlijk Elvis Presley.

De Walk of Fame

Vanaf de Walk of Fame lopen we zonder verdere stops naar de parkeergarage. We betalen, verlaten de garage en rijden de stad uit naar ons hotel. Het is toevallig hetzelfde hotel als waar ik in 2015 overnachtte. We krijgen kamer 223 toegewezen, een kamer met een prachtige foto van de skyline van Nashville op de muur.

Als we een beetje uitgepakt hebben, lopen we naar het restaurant van de Cracker Barrel, dat naast het hotel zit. Hier eten we een prima, redelijk gezonde maaltijd en genieten we van de heerlijke aardbeienlimonade erbij. Daarna keren we terug naar het hotel om nog een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Het wordt een zeer verfrissende duik, aangezien het water ijskoud is.

Even uitrusten bij de Cracker Barrel

Een paar minuten later keren we dus al terug naar de kamer, waar we ons voorbereiden op morgen. Dan gaan we de natuur meer opzoeken: we zullen het nationale park Great Smoky Mountains bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 10

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 15

15 mei 2015: Memphis à New Orleans

Na de kortere ritten van de afgelopen dagen staat er voor vandaag weer een lange rit op het programma: we rijden ongeveer 640 kilometer naar de stad New Orleans.

Ik heb vandaag wat moeite met opstaan, aangezien ik ’s nachts veel last heb gehad van herrie van buiten en gepraat op de gang. Ik probeer rustig wakker te worden tijdens het ontbijt, dat opnieuw inbegrepen is bij de hotelovernachting, en pak dan mijn koffer weer in.

Net als de afgelopen dagen vertrekken we om acht uur. We rijden over de 55 snelweg en steken al snel de staatsgrens over. Vanaf nu zijn we in de staat Mississippi, die bekend staat als de armste staat van het land.

Na anderhalf uur gereden te hebben, maken we onze eerste stop van de dag bij een Walmart supermarkt. Onze reisleidster raadt ons aan om, als we overmorgen naar het strand in Pensacola willen, hier te kijken voor een badhanddoek. Aangezien het strand mij wel aanspreekt, koop ik inderdaad voor een paar dollar een leuke badhanddoek, maar de bijna lichtgevende gele zwembroek laat ik toch maar hangen…

Nog een leuke zwembroek?

Met een bus vol boodschappen rijden we even later weer verder. Onderweg passeren we een militaire kolonne, iets wat mijn voorbuurman blijkbaar erg leuk vindt: hij maakt van elk voertuig meerdere foto’s. Hij is de enige, ook omdat de meeste anderen in de bus even lekker een dutje doen.

Terwijl we onze weg vervolgen over de 55 wisselen zon, wolken en regen elkaar af. Als we onze lunchstop maken in de buurt van de Walmart bij de stad Brookhaven schijnt het zonnetje weer even. Ik koop snel een broodje, zoek een rustig plaatsje en geniet zo lang het nog kan. De dreigende wolken vertellen me dat ik niet heel lang kan genieten. Gelukkig wacht de regen even tot ik mijn broodje op heb.

Ik vlucht daarna de Walmart in en loop wat rond tot het tijd is om terug te gaan naar de bus. Deze keer zijn de weergoden me minder goed gezind, want als ik naar buiten stap, begint het te stortregenen. Ik ren naar de bus, nog net voor de parkeerplaats in een zwembad begint te veranderen.

De parkeerplaats gezien vanuit de bus

We kunnen de stortbui nog niet achter ons laten, want er ontbreken nog vier mensen. Twee mensen heb ik zien zitten bij de Walmart, iemand anders weet waar het andere stel is. Onze buschauffeur rijdt natuurlijk even naar de winkel om het andere stel op te halen en steekt dan de parkeerplaats over om het stel op te halen dat ik bij de Walmart heb gezien. Ze staan inmiddels bij de ingang, maar ondanks dat ze een paraplu bij zich hebben, blijven ze net zolang staan tot de bus omgekeerd is en recht voor de ingang stopt voor ze…

Ik hou beleefd mijn commentaar voor me en kijk naar buiten, waar het alweer lichter wordt. Even maar, want niet veel later begint het opnieuw te regenen. Gelukkig zitten we voorlopig droog: we hebben nog ruim 130 mijl (meer dan tweehonderd kilometer) af te leggen.

Rond kwart voor drie verlaten we de staat Mississippi en rijden we Louisiana binnen. Ook dit is weer een muzikale staat, aangezien Louisiana bekend staat om de jazz- en bluesmuziek. De hoofdstad is Baton Rouge, maar New Orleans is ook een heel bekende stad in deze staat. Het is ook een staat die in 2005 ernstig getroffen werd door de orkaan Katrina.

Om bij New Orleans te komen, rijden we over de Lake Pontchartrain Causeway brug. Dit is de op één na langste zeebrug ter wereld met een lengte van bijna 38,5 kilometer. Helaas kunnen we niet echt van een mooi uitzicht genieten, aangezien het weer regent.

Uitzicht vanuit de bus op de Lake Pontchartrain Causeway brug

Na het oversteken van het Lake Pontchartrain, het meer waarover de lange brug gebouwd is, zijn we al vlakbij New Orleans. Langs de weg zien we een aantal begraafplaatsen en ook gebouwen die mogelijk nog niet opgeknapt zijn na orkaan Katrina. Ook passeren we de Superdome: de grote sportarena waar veel mensen opgevangen werden die de stad niet tijdig konden ontvluchten.

De Superdome in New Orleans

We rijden zonder stops door naar het hotel. Onze reisleidster herhaalt nog even de tijden die we moeten onthouden voor de diverse excursies en het vertrek overmorgen en ze vertelt ons ook dat het ontbijt beide dagen inbegrepen is. Dan krijgen we onze kamersleutels. Deze keer heb ik een kamer op de zesde verdieping. Ik neem de lift naar boven en fris me snel op, want er staat vanavond nog een excursie op het programma!

De excursie van vanavond is een typisch avondje uit in New Orleans: diner op een boot die over de rivier de Mississippi vaart. We verzamelen om kwart over zes in de lobby van het hotel en rijden daarna door de stad richting de haven. Onderweg komen we onder andere langs het casino van New Orleans.

Het casino Harrah's

Als de bus geparkeerd heeft op het parkeerterrein bij de haven zien we voor het eerst de boot waar we op mee zullen gaan: de Natchez. Het is een echte, ouderwetse raderboot, net zoals de boten die vroeger over de Mississippi voeren. Onze boot is in 1975 gelanceerd en het negende schip dat de naam Natchez heeft. Het vorige schip, Natchez 8, is bekend geworden door de raderbotenrace tegen het schip Robert E. Lee in 1870.

De Natchez op de Mississippi rivier

Terwijl onze reisleidster onze kaartjes haalt, mogen wij even rondkijken. Wat vooral opvalt, zijn de flitsen van het onweer boven de skyline van New Orleans. Het lijkt echter boven de stad te blijven en onze dinercruise niet te beïnvloeden.

Nadat we onze kaartjes hebben gekregen, lopen we naar de Natchez toe. Eerst is er nog de verplichte foto voor de boot, dan mogen we aan boord. Onze reisleidster wijst ons waar we ons om kwart voor acht moeten melden voor het eten (bij de groene prullenbak…), tot de tijd mogen we zelf de boot verkennen.

Uitzicht vanaf de boot bij de haven

Ik loop een rondje en kom op het bovenste dek van de boot de bar tegen waar een bandje jazzmuziek staat te spelen, iets dat echt bij zo’n dinercruise hoort.

Het jazzbandje op het bovenste dek

Ik luister een tijdje, maar loop dan weer verder. Op het achterdek kan ik het raderwiel van de boot goed zien, want zoals al eerder gezegd is de Natchez een echte, ouderwetse raderboot.

Het raderwiel van de Natchez

Het is ook mogelijk om op het benedendek de machinekamer te bezoeken, iets dat ik wel interessant vind om te zien.

De machinekamer

Om zeven uur vertrekken we en varen we rustig de Mississippi rivier af. Al snel varen we langs de St. Louis kathedraal, één van de oudste kathedralen van de Verenigde Staten.

De St. Louis kathedraal

Verderop passeren we verschillende grote schepen en ook zien we gebouwen die tijdens de Civil War neergezet zijn voor soldaten. De gebouwen staan er nog steeds, maar zijn niet opengesteld voor publiek.

De voor de soldaten gebouwde overnachtingsplaatsen uit de Civil War tijd

We varen verder, komen langs nog meer grote schepen en passeren de suikerfabriek. Niet lang daarna moeten we verzamelen voor het eten. We krijgen een grote tafel toegewezen voor onze groep, vlakbij een kopie van het roer.

In de eetzaal

Terwijl we alvast kunnen beginnen met de salade die als voorgerecht neergezet is, legt onze ober uit dat we pas naar het buffet mogen als we geroepen worden. We wachten braaf en mogen dan ons bordje vol scheppen. Om eerlijk te zijn, vind ik het buffet niet erg uitgebreid, zeker niet als je bedenkt welke prijs we voor de excursie moesten betalen. De pasta met vier kazensaus maakt gelukkig iets goed, want die is echt heel erg lekker!

We mogen blijven zitten tot de boot terug is bij de haven, maar ook omdat het buffet al opgeruimd wordt, loop ik nog een rondje over de boot. Inmiddels zijn we alweer in de buurt van New Orleans, waar de lucht boven de skyline door het onweer een aparte kleur heeft gekregen.

Onweerslucht boven New Orleans

Het onweer hangt gelukkig nog steeds alleen boven de stad en niet boven de rivier. Onderweg hebben we dan ook nergens last van gehad.

Onweer boven de stad

Als de boot aangelegd heeft, mogen we van boord. We worden er nog even aan herinnerd om vooral de foto te bekijken die voor de dinercruise gemaakt is. Ik kijk inderdaad, maar de foto valt me zo tegen (er is een flitser gebruikt op de camera, waardoor de kopie van het roer waar ik bij sta heel erg opvalt en de boot op de achtergrond nauwelijks te zien is) dat ik doorloop naar de bus.

Het begint zachtjes te regenen als we de parkeerplaats afrijden. Onze chauffeur, die in een heel goed humeur is omdat hij van onze reisleidster ook mee mocht aan boord van de Natchez, brengt ons veilig terug naar ons hotel. Omdat onze reisleidster ons eerder vandaag waarschuwde dat we uit moesten kijken met het alleen rondlopen in de stad vraag ik voor de zekerheid nog even na of ik morgen wel echt alleen de stad kan verkennen zoals ik van plan was. Ze stelt me gerust – ik kan gewoon alleen rondlopen – maar komt ook met het idee om, als ik het leuk vind, morgen na haar ochtendexcursie nog iets samen te doen, aangezien zij ook maar alleen is.

Ik bedank haar voor het aanbod, wens haar welterusten en ga dan naar mijn kamer. Mijn wekker kan ik deze keer op een later tijdstip zetten, want morgen hebben we de hele dag om New Orleans te verkennen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 16 (New Orleans)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 13

13 mei 2015: Asheville à Nashville

Vandaag belooft een muzikale dag te worden, want we rijden van Asheville naar Nashville, de hoofdstad van de countrymuziek!

De dag begint met een ontbijt in het hotel, dat deze keer inclusief is. Na het ontbijt pak ik mijn koffer weer in en meld ik me bij onze bus voor een rit van ongeveer 415 kilometer. We vertrekken weer om acht uur en rijden over de 40 snelweg terug richting de Great Smoky Mountains. We gaan nog een stukje door de bergen, waarbij we over sommige rotsen netten zien, die waarschijnlijk zijn bedoeld om vallende stenen tegen te houden.

Als we de bergen weer uit zijn, vervolgen we onze weg over de 40 snelweg in de richting van Knoxville, wat betekent dat we de staat North Carolina alweer achter ons laten. We rijden nu opnieuw door Tennessee, de staat die vooral bekend is geworden door de muziek. Zo wordt de hoofdstad Nashville ook wel de hoofdstad van de countrymuziek genoemd en heeft de staat natuurlijk de stad Memphis waar artiesten als Elvis Presley en Johnny Cash muziek opnamen.

Knoxville, de op twee na grootste stad van Tennessee, is wat minder muzikaal. De stad heeft een lange geschiedenis en was vroeger zelfs nog hoofdstad van Tennessee. We krijgen helaas geen tijd om de stad te bekijken, we zien alleen vanuit de bus de Sunsphere: een toren van meer dan tachtig meter hoog met een gouden bal.

De Sunsphere toren van Knoxville, gezien vanuit de bus

We rijden door en maken rond kwart over tien een korte stop bij een benzinepomp. Als we daarna weer gaan rijden, mogen we onze klokken een uur terug zetten: we zijn van de Eastern Time Zone (zes uur vroeger dan in Nederland) naar de Central Time Zone gegaan. Dit betekent dat het bij ons nu zeven uur vroeger is dan in Nederland.

Op ongeveer een uur rijden van Nashville maken we onze tweede stop van de dag bij een Visitor Center. Daar krijgen we onder andere een plattegrond van de stad, omdat we straks alleen rond mogen lopen.

Na de stop komen we steeds dichter in de buurt van de op één na grootste stad van Tennessee (Memphis is de grootste stad). Onze reisleidster vertelt ons nog wat interessante feitjes over Nashville, zoals dat het de stad is met de eerste openbare school waar ook mensen met een donkere huidskleur naartoe mochten en dat het de stad is waar Oprah Winfrey is opgegroeid.

Iets na half één zien we in de verte eindelijk de skyline van Nashville. We rijden eerst een rondje door de stad, waarbij we verschillende opnamestudio’s zien.

De skyline van Nashville vanuit de bus

Bij de RCA Studio B maken we een stop. In deze studio werden talloze hits opgenomen en de studio staat dan ook bekend als geboorteplaats van de Nashville sound, het typische geluid dat een mix is van country, popmuziek en rock ‘n roll.

RCA Studio B

In de RCA Studio B nam Elvis Presley onder andere zijn hit It’s now or never op. Ook Roy Orbison nam er een drietal hits op. Naast de studio staan daarom twee grote gitaren als soort van herinnering.

Elvis-gitaar bij de RCA Studio B

Na de stop bij de studio gaan we verder naar het Tennessee Centennial Park. Dit is een park waar in 1897 een grote expositie gehouden werd. Speciaal voor de expositie liet de stad een kopie van het Parthenon in Griekenland bouwen.

De kopie van het Parthenon in het Tennessee Centennial Park

De buschauffeur, die vaker in Nashville geweest is, wil ons graag nog het Capitool van Nashville laten zien, maar helaas is de weg afgesloten vanwege wegwerkzaamheden. Daarom worden we naar het centrum van de stad gebracht, waar we heel ruim de tijd krijgen (tot vier uur) om rond te lopen. Dat het de stad van de country is wordt mij al heel snel duidelijk als ik zelfs een prullenbak met cowboylaarzen zie…

Zelfs de prullenbakken zijn country!

Omdat het al half twee geweest is, ga ik eerst op zoek naar iets te eten. Ik vind een restaurantje dat ook vegetarische broodjes op de kaart heeft staan en gratis WiFi aanbiedt. Dit laatste verbaast me, aangezien het een heel klein restaurantje is.

Nadat ik gegeten heb, ga ik de stad verkennen. Ik ben er al snel achter dat het centrum uit één straat met countrywinkels, -restaurants en –bars bestaat, de rest van de stad is niet veel anders dan andere steden. Op deze hoofdstraat, Broadway, hoor je overal countrymuziek, want elk restaurant en elke bar heeft live muziek. Ook zie je overal straatmuzikanten.

Broadway, de hoofdstraat van Nashville

Ik loop Broadway af, passeer het Hard Rock Café en kom uiteindelijk bij de Cumberland River. Vlakbij de brug over deze rivier wordt gebouwd aan een nieuwe achtbaan. Het begin ziet er al goed uit!

Cumberland River met de achtbaan in aanbouw

Ik ga vervolgens op zoek naar het Music City Walk of Fame Park, maar helaas wordt er gewerkt en is het park niet open. Daarom steek ik de straat over en kom ik uit bij het Country Music Hall of Fame & Museum. 

De ingang van het Country Music Hall of Fame & Museum

Nadat ik het moderne Music City Center gezien heb, kom ik langs de Bridgestone Arena, een arena midden in de stad met een capaciteit van twintigduizend.

De Bridgestone Arena midden in de stad

Ik kom uiteindelijk weer uit op Broadway en loop nog even binnen bij het Nashville Visitor Center. Vanaf daar loop ik langzaam Broadway af, waarbij ik een straatgitaarspeler tegenkom met een kat in zijn armen. Als dierenliefhebster vraag ik of ik het beest mag aaien, wat zonder problemen mag. Het blijkt dat de eigenaar met de kat aandacht probeert te vragen voor het beschermen van dieren. Het geld dat hij krijgt (aaien is gratis, maar voor een foto vraagt hij geld), doneert hij dan ook aan de dierenbescherming. Hoewel ik geen foto maak, geef ik toch wat geld, erop vertrouwend dat het ook inderdaad bij de dierenbescherming terecht komt.

Aangezien het inmiddels half vier is, begin ik langzaam terug te lopen richting de plaats waar we door de bus opgehaald zullen worden. Onderweg passeer ik een ouderwets snoepwinkeltje en ik kan het niet laten om mezelf voor één keer te trakteren op een ijsje. Terwijl ik wacht op de bus, eet ik mijn ijsje heerlijk in het zonnetje op. Ik word meteen aangesproken door een wachtende taxichauffeur, die vertelt dat hij zijn kleinkinderen altijd trakteert op ijs. Ik merk op dat hij dan waarschijnlijk hun favoriete opa is, waarop hij reageert met: “Alleen als ik trakteer!”

Op Broadway zit dit ouderwetse snoepwinkeltje met erg lekker ijs!

Niet lang daarna word ik opgehaald door de bus en vertrekken we richting het hotel. Ons hotel ligt ten noordoosten van het centrum van de stad, in de wijk Music Valley Village. Het blijkt een mooi hotel te zijn met zwembad, dus ik weet al meteen wat ik ga doen! Terwijl een groot deel van de groep zich klaarmaakt voor de avondexcursie trek ik rustig baantjes in het verder lege zwembad en geniet ik lekker buiten van het laatste beetje zon.

Ons hotel ligt in de wijk Music Valley Village

Op aanraden van onze reisleidster ga ik later op de avond kijken bij een restaurant in de buurt van het hotel, de Cracker Barrel. Volgens haar kun je er namelijk erg lekker eten. Ik vind het ook inderdaad een erg leuk restaurant, gezellig ingericht, maar helaas bestaat de menukaart alleen uit vlees- en visgerechten. Wel is de aardbeienlimonade heel erg lekker!

Het Cracker Barrel restaurant

Na het eten ga ik terug naar mijn kamer. Ik verstuur nog even wat mailtjes en foto’s naar het thuisfront en bereid me voor op morgen: dan gaan we naar Memphis en zullen we een bezoek brengen aan Graceland, het huis van Elvis Presley.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 14 (Nashville --> Memphis)