Reisverslag Gambia 2015: dag 3

25 december 2015

Terwijl in Nederland ouders wakker gemaakt worden door enthousiaste kinderen die willen weten wat er voor hen onder de kerstboom ligt, worden wij gewekt door de oproep van de moskee achter ons hotel die nog voor zonsopgang de gelovigen oproept om te komen bidden. We blijven nog even liggen en zitten uiteindelijk rond negen uur op het terras met ons ontbijt. In Nederland wordt het kerstbrood aangesneden, wij hebben gebakken aardappels op ons bord liggen… We proberen ook een omelet, die prima blijkt te smaken, en krijgen te horen dat we ook een pannenkoek kunnen laten bakken. Het mierzoete rode sap van gisteren is er vandaag gelukkig niet, al smaakt de sinaasappelsap toch ook een stuk zoeter dan we gewend zijn.

Na het ontbijt keren we terug naar onze kamer om wat spullen te pakken. Vervolgens gaan we op weg richting het strand. Het is niet ver lopen: we steken de weg voor het hotel over en volgen dan een zandpaadje richting het strand. Ooit was hier blijkbaar een mooi stenen pad, maar inmiddels bestaat het weggetje uit gebroken stukjes steen van tegels met afval van bouwmaterialen en uiteraard heel veel zand.

Het laatste stukje van het paadje naar het strand

Hoe het paadje eruit ziet, maakt ons eigenlijk niets uit. In Nederland wordt er begonnen met het uitpakken van de kerstcadeaus, maar wij staan op het strand met uitzicht op de Atlantische Oceaan bij een temperatuur van dertig graden! We kijken even genietend om ons heen, maar dat duurt niet lang: er komt alweer iemand op ons af om ons te vertellen over zijn bar en om ons excursies aan te smeren.

De Atlantische Oceaan

Nadat we het verhaal beleefd aangehoord hebben, lopen we verder het strand op. We leggen snel onze handdoeken neer en gaan het water in. We beginnen even met alleen pootje baden, want er staan flinke golven. Ook moeten we even wennen: het water lijkt eerst heel koud, maar als we een paar golven over ons heen gekregen hebben, blijkt het water echt een heerlijke temperatuur te hebben.

Na een tijdje in het water geweest te zijn, keren we terug naar de handdoeken om even op te drogen voor we opnieuw de Atlantische Oceaan in duiken. Het wordt niet letterlijk duiken, aangezien de stroming heel erg sterk is. Er wordt dan ook geadviseerd niet verder dan je middel het water in te gaan. Een oplettende strandwacht roept mensen die te ver gaan ook meteen terug.

Als we weer heerlijk op onze handdoeken van het zonnetje liggen te genieten, krijgen we ineens gezelschap: er trekt een grote kudde koeien over het strand. De voorste beesten volgen keurig de man die de kudde begeleidt richting het kleine beetje gras dat de grens vormt tussen het strand en het apenpark dat we gisteren bezocht hebben. De achterste koeien zijn iets minder braaf en vermaken zich met een duw- en trekspelletje.

"Tikkie, jij bent hem!" "Nee, jij!"

De voorbijlopende koeien trekken uiteraard veel bekijks: van alle kanten van het strand komen toeristen foto’s van ze maken. De dieren trekken zich er weinig van aan en lopen gewoon door naar het gras om op hun gemak te gaan grazen.

Heel gewoon hier: koeien op het strand!

We blijven nog even lekker op onze handdoeken liggen om van het zonnetje te genieten, maar besluiten dan toch terug naar het hotel te gaan om te lunchen. Met onze spullen lopen we richting het zandpaadje met het plan om daar onze schoenen aan te trekken. Dit plan moeten we alleen heel snel uitvoeren, want de koeien komen wel erg ver onze kant op! Hoewel we als Nederlanders natuurlijk koeien gewend zijn, is dit toch even wat anders en lopen we zo snel mogelijk terug naar het hotel.

In het hotel brengen we eerst onze spullen naar de kamer voor we naar het restaurant gaan om te lunchen. Het eten laat een tijdje op zich wachten (later ontdekken we dat deze wat langzamere service normaal is hier), maar smaakt prima.

Terwijl in Nederland intussen de eerste voorbereidingen getroffen worden voor het kerstdiner, installeren wij ons bij het zwembad. We wisselen zonnen en zwemmen af, waarbij het zonnen meer tijd krijgt dan het zwemmen: het water is heel erg koud! Maar we klagen niet, want het is eerste kerstdag en wij liggen in onze zwemkleding buiten in het zonnetje!

Heerlijk bij het zwembad

Rond vier uur gaan we naar onze kamer om ons even op te frissen. Omdat we geen zin hebben om langs de weg naar de Strip te lopen voor ons avondeten, besluiten we over het strand te gaan. Dit is een stuk rustiger: we worden slechts één keer aangesproken door een man die ons weer uitnodigt voor zijn restaurant en ons excursies aanprijst.

Na een wandeling van ongeveer een halfuur met de zon brandend op onze rug bereiken we de zijstraat van de Strip. Voor we kunnen eten, moeten we echter eerst naar de bank om geld te pinnen: je kunt per dag namelijk maar maximaal tweeduizend dalasis opnemen (iets meer dan €45,00). Meer wil je ook eigenlijk niet pinnen, want het geld krijg je in briefjes van honderd. Tweeduizend dalasis betekent dus twintig briefjes en een heel volle portemonnee!

Gambiaans briefgeld, munten krijgen toeristen niet. Briefjes zijn er met een waarde van 5, 10, 20, 50, 100 en 200. 100 is het meest voorkomende briefje.

Met ons geld veilig opgeborgen gaan we op zoek naar een restaurant voor ons kerstdiner. We kiezen voor Alex, een restaurant met een Nederlandse eigenaar, dat vooraan de Strip zit. Op de menukaart staan ook enkele typisch Hollandse gerechten, maar wij besluiten voor een pizza te gaan. Wel bestellen we een voorgerecht erbij, want het is tenslotte Kerstmis!

Tijdens het wachten op ons eten vermaken we ons met de gratis Wifi verbinding van het restaurant. Het hotel waar we verblijven biedt ook gratis Wifi aan, maar geheel volgens Gambiaanse begrippen werkt dat alles behalve goed!

Als uiteindelijk het eten gebracht wordt, blijkt dat we het voorgerecht tegelijkertijd met het hoofdgerecht krijgen. Het is ook iets anders dan we verwacht hadden: in plaats van dat we stokbrood met een bakje kruidenboter erbij krijgen, krijgen we stukjes stokbrood met de kruidenboter er al op uit de oven. Het smaakt gelukkig prima en is heerlijk pittig. Het hoofdgerecht is op zich ook goed, maar allebei vinden we het eten van gisteren beter.

Tijdens het eten hebben we gezelschap van deze bedelende katten, die zelfs omhoog springen langs de stoel om eten te proberen te krijgen

Wanneer we afgerekend hebben, is het al donker. Het advies van onze reisleider weer netjes volgend om niet in het donker rond te gaan lopen, begeven we ons naar de taxistandplaats. Gisteren was de prijs 150 dalasis (ongeveer €3,48) voor twee personen, hoeveel zou het vandaag zijn? We verwachten eigenlijk een andere prijs, maar opnieuw is het 150 dalasis voor twee personen.

Onderweg naar het hotel maken we een praatje met de chauffeur. Hij vertelt ons over verschillende ritten die hij doet en geeft ons zijn kaartje. Daarop staat dat hij ook naar de krokodillenpoel gaat, iets waar onze reisleider ons gisteren over verteld heeft. Het is een soort vijver waar echte krokodillen rondlopen die je kunt aanraken. In verband met verzekeringen kan de reisorganisatie het niet aanbieden, dus spreken wij af met de chauffeur dat hij ons dinsdag om twaalf uur bij het hotel op komt halen om ons naar de krokodillenpoel te brengen. Voor een vaste prijs brengt hij ons ook weer terug naar het hotel daarna.

We bedanken de chauffeur bij het hotel en gaan dan naar onze kamer. Omdat we de avond niet binnen door willen brengen, drinken we nog één drankje op het terras. Opnieuw mogen we genieten van de zanger / keyboardspeler van gisteren die zo ontzettend zijn best doet, maar alles even helemaal kwijt is als er een drietal dames voorbij loopt.

's Avonds nog gewoon heerlijk buiten zitten bij het hotel

Rond half tien keren we terug naar onze kamer. Eerste kerstdag zit erop, al was het voor ons een heel vreemde dag: lekker op het strand en aan het zwembad liggen, terwijl de familie rondom de kerstboom zit. Wel hebben we echt van de dag genoten en kunnen we niet wachten om het morgen te herhalen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Gambia 2015: dag 2

24 december 2015

Ondanks dat we gisteren een lange dag hebben gehad en pas laat op bed lagen, kunnen we niet goed slapen. We hebben last van de bijwerkingen van de malariapillen, die onder andere voor heel vreemde dromen zorgen, en worden nog voor zes uur ’s ochtends gewekt door de oproep van de moskee om te gaan bidden.

We weten onze slaaptijd nog iets te rekken tot kwart over zeven en staan dan langzaamaan op. Het ontbijt is voor ons inbegrepen, dus begeven we ons naar het restaurant. Binnen staat een buffetje klaar op een aantal lange tafels. De keuze is meer dan prima: er zijn drie bakken voor warme gerechten (witte bonen in tomatensaus, gekookte eieren, een mix van gebakken ui en gebakken tomaat en een zelfde mix met vlees in plaats van tomaat), er is stokbrood en wit brood om te roosteren, er zijn bananen en stukken watermeloen, er is kaas en boter en als zoet beleg jam en suiker. Ook zijn er cornflakes en repen die op haverkoeken lijken. Als drinken is er keuze uit rood sap en sap met een soort lichtbruine / beige kleur. Later horen we dat dit sap is van de baobab-boom.

Met ons ontbijt lopen we naar buiten om een tafeltje te zoeken. Buiten zitten is namelijk geen enkel probleem: de temperatuur is al aan het oplopen naar ongeveer dertig graden. Wel is het een beetje bewolkt, maar dit vinden we prima.

Uitzicht vanaf het terras van het hotel

Op alle tafels van het terras staat keurig een schaaltje klaar met wat suikerklontjes. Erbovenop ligt een schoteltje met theezakjes en zakjes oploskoffie, een kan met heet water en warme melk wordt gebracht. Ik sla de koffie en thee echter over en heb gekozen voor het rode sap. Geen goede keuze: het blijkt mierzoet te zijn!

Na het ontbijt wachten we bij de receptie op onze reisleider, die vanochtend een welkomstbijeenkomst komt geven. Op het terras vertelt hij ons meer over verschillende steden in Gambia en andere dingen die belangrijk zijn, zoals de taxi’s. Gambia kent twee soorten taxi’s: de gele taxi’s met groene strepen en de groene taxi’s. De gele taxi’s worden vooral gebruikt door de plaatselijke bevolking en zijn goedkoper dan de groene. Ze zijn eigenlijk het openbaar vervoer van Gambia: iedereen kan overal in- en uitstappen. De groene taxi’s zijn bedoeld voor de toeristen: ze zijn iets duurder, maar je hoeft je taxi niet te delen met anderen. Het advies van de reisleider is om altijd van tevoren de prijs af te spreken.

De receptie van het hotel

De reisleider vertelt ook over de excursies die aangeboden worden. Er zitten een aantal interessante opties bij, maar uiteindelijk reserveren we alleen de excursie naar Senegal, waar we een dierenpark zullen bezoeken.

Als de bijeenkomst erop zit, lopen we even naar de kamer om wat spullen te pakken. Vervolgens gaan we op pad richting de Strip, zoals de drukste straat van de stad Kololi genoemd wordt. Vanaf het hotel is het ongeveer twee, drie kilometer lopen. Dit lijkt niet ver, maar het is twee, drie kilometer lopen over het zand aangezien er geen stoep is. Onderweg wordt er veel naar ons getoeterd door chauffeurs van taxi’s en zien we om de paar meter een groot reclamebord, waarvan de meeste reclame maken voor mobiele telefoonabonnementen. Ook steekt er vlak voor ons een aapje de weg over en graast er een kudde koeien op het gemak aan de overkant.

De weg richting de Strip

Na ongeveer een halfuur lopen, zijn we aangekomen bij het kruispunt aan het begin van de Strip. We steken over en worden meteen aan alle kanten aangesproken door mensen die ons excursies aan willen smeren, willen weten of we een taxi nodig hebben, ons het beste tarief om geld te wisselen beloven of ons naar hun restaurant willen hebben. De Strip is namelijk een lange straat met alleen restaurants, wat kleine winkeltjes en wisselkantoortjes. Het zou volgens de plaatselijke bevolking op de Strip van Las Vegas moeten lijken, maar wij zien dat niet helemaal terug, waarschijnlijk omdat we de echte Strip in Las Vegas kennen en nog even aan de Gambiaanse standaard moeten wennen.

De Strip van Kololi

We lopen de Strip af op zoek naar een pinautomaat. Onze reisleider heeft ons verteld dat er maar één bank in Gambia is waar je geld op kunt nemen met je pinpas, maar wij kunnen hem zo gauw niet vinden. We vragen het na bij een beveiliger van een hotel en krijgen te horen dat de bank zich voor de Strip bevindt.

Als we eindelijk in het bezit zijn van dalasis (de munteenheid van Gambia, lees meer op de pagina Reisverslag Gambia 2015) gaan we opnieuw de Strip op om wat boodschappen te doen. Vervolgens gaan we op zoek naar de ingang van het apenpark dat zich aan de overkant van ons hotel bevindt. De ingang zelf is aan het einde van de rustige zijstraat van de Strip, vlakbij het strand. We betalen de toegang van 150 dalasis per persoon (ongeveer €3,48) en mogen dan samen met een gids het park in.

Het beginpunt van onze route door het apenpark

We kiezen voor de lange route en lopen op ons gemak tussen de palmbomen door. Onze gids vertelt ons wat het verschil is tussen mannelijke en vrouwelijke palmbomen en probeert nog wat excursies aan te prijzen. Ondertussen zien we vooral veel vlinders en horen we enkele vogels, waaronder de roodsnaveltok.

De roodsnaveltok

Na even gelopen te hebben, zien we eindelijk de eerste apen. Ze zijn wat schuw, maar laten toe dat we dicht bij ze in de buurt komen en dat we foto’s van hen maken. Als de gids hen wat nootjes geeft, durven ze nog dichterbij te komen. Stelen, krabben of bijten doen ze niet: ze pakken alleen het nootje aan en gaan dan weer achteruit.

Gezellig vlooien bij elkaar!

We vervolgen onze route door het park en zien nog meer apen. Ook komen we regelmatig termietenheuvels tegen. De gids vertelt intussen meer over zichzelf en het leven in Gambia en probeert af en toe weer wat excursies aan te prijzen.

1 van de vele termietenheuvels in het park

Halverwege de route houden we even een korte pauze. Het tweede deel van de route is minder spectaculair: we zien wat minder apen en vragen ons steeds meer af waar we zijn. Gelukkig weet de gids de weg en brengt hij ons veilig terug naar het beginpunt van de route. Daar verwacht hij uiteraard een fooitje. Denkend aan de toegangsprijs geven we hem een biljet van 100 dalasis. Hier is hij niet tevreden mee: volgens hem begint de fooi bij 300 dalasis en als we heel tevreden zijn, moeten we 400 dalasis geven. Een beetje aarzelend kijken we elkaar aan. Dat vinden we wel erg veel fooi! Omdat we geen ruzie willen zoeken of achtergelaten willen worden in het park, geven we hem toch nog twee biljetten van 100 dalasis. Hier is hij wel tevreden mee en hij brengt ons terug naar de ingang.

We verlaten het park en lopen door richting het strand. Uiteraard gaan we even met onze voeten in het water van de Atlantische Oceaan! Het is heerlijk verkoelend en we vinden het jammer dat we geen zwemspullen bij ons hebben.

We zijn niet alleen aan het strand...

Bij een restaurantje eten we even een broodje voor we verder lopen over het strand richting het hotel. Tegenover ons hotel staat een watertoren, die we denken in de verte te zien. Na veertig minuten lopen, begonnen we toch te twijfelen en gaan we een paadje tussen twee gebouwen door. Nu komen we erachter dat we de verkeerde toren als uitgangspunt hebben genomen. Gelukkig zijn we niet al te ver doorgelopen en zijn we vrij snel terug bij het hotel.

We rusten even uit bij het zwembad, waarna we ons opfrissen en terug lopen naar de Strip. We slaan het zijstraatje in, waar het veel rustiger is, en kiezen voor een restaurant dat er gezellig uitziet. Het blijkt een goede keuze: de service is prima en het eten smaakt heerlijk. Wel valt twee keer de stroom uit, maar dat schijnt – volgens het personeel – normaal te zijn!

Heerlijk gegeten bij restaurant Karsten's!

Omdat ons geadviseerd is niet in het donker rond te gaan lopen, vragen we aan het begin van de Strip hoeveel een taxi naar het hotel kost. We spreken een prijs van 150 dalasis af voor twee personen en worden keurig voor de ingang afgezet. We gaan nog niet meteen naar onze kamer, maar nemen nog één drankje op het terras, waar op dat moment een live optreden bezig is van een man die zichzelf begeleidt op zijn keyboard. Hij doet ontzettend zijn best, maar helaas zou hij niet door de voorrondes van The Voice heen komen!

Uiteindelijk keren we terug naar onze kamer. Het is een dag vol met bijzondere indrukken geweest en we zijn dan ook erg moe. De live muziek van het terras houdt ons nog even wakker, maar daarna vallen we vrij snel in slaap.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3