Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 11

11 mei 2015: Washington D.C. à Roanoke

Vandaag gaat voor mij de rit naar Roanoke, ongeveer 400 kilometer vanaf Washington D.C., maar niet iedereen zal meegaan: een deel van onze groep rijdt in een andere bus terug naar New York.

Nadat ik mijn koffer weer ingepakt heb en mijn ontbijt op de kamer op heb gegeten ga ik dan ook naar de bussen toe om afscheid te nemen van de mensen die ik tijdens het eerste deel van de reis heb leren kennen. Van die groep gaan er maar acht mensen (inclusief ikzelf) door met het tweede deel van de reis, dus er moet behoorlijk wat afscheid genomen worden!

Ik stap dan ook een klein beetje somber uiteindelijk de bus in. Vanaf nu moet ik die met slechts vijftien andere mensen delen: zeven andere van de eerste groep en acht nieuwe. Twee van de nieuwe mensen trekken meteen mijn aandacht door onmiddellijk te klagen over de lage temperatuur in de bus en door binnen tien minuten drie keer van plaats te wisselen.

Ik probeer me niet te veel aan te trekken van het geklaag en kijk naar buiten. We verlaten Washington D.C. via de 66 snelweg, rijden langs Arlington National Cemetery en zien zelfs het Pentagon nog. Dan gaan we door op de 395 snelweg en uiteindelijk de 95 richting Richmond, de hoofdstad van de staat Virginia.

Terwijl we naar ons reisliedje On the road again en andere favoriete nummers van onze buschauffeur luisteren, wordt het buiten steeds donkerder. Het lijkt ook een beetje mistig, want het miezert al een tijdje. Rond tien voor tien, als we bijna twee uur aan het rijden zijn, krijgen we zelfs een enorme stortbui op ons dak. Gelukkig is het bij onze stop om kwart over tien weer droog.

Na een stop van een kwartier gaat onze rit verder naar het plaatje Williamsburg, waar we zullen stoppen voor de lunch. We krijgen twee uur de tijd om rond te lopen in Colonial Williamsburg: een gedeelte van de stad dat speciaal gebouwd is om toeristen het gevoel te geven dat ze terug zijn gegaan naar circa 1776. Dit wordt onder andere gedaan door mensen rond te laten lopen in kostuums uit die tijd.

Mensen in kostuum in Colonial Williamsburg

Om ons makkelijk te kunnen laten rondlopen, wil onze reisleidster een plattegrond voor ons halen bij het Visitor Center van het dorpje. Als ze netjes vraagt om twintig plattegrondjes krijgt ze echter een bot ‘nee’ te horen, omdat wij geen toegangskaartjes kopen. Wij moeten het maar doen met het kleine plattegrondje achterop een reclamefoldertje. Onze reisleidster probeert het op allerlei manieren, maar meer dan een paar plattegrondjes krijgt ze niet mee.

Inmiddels zijn de meeste mensen van de groep ook al doorgelopen. Ik pak wel een plattegrondje aan en ga het dorpje verkennen. Behalve de mensen in kostuums zijn er ook oude gebouwen te zien en rijden er paardenkoetsen rond. Om alles veilig te houden, zijn de straten geblokkeerd voor al het andere verkeer.

Het autovrije oude centrum

Veel van de gebouwen zijn te bezoeken. Er zijn restaurants en winkels, waar ‘oude’ spullen verkocht worden. Zo is er bijvoorbeeld een winkel waar je een schrijflei kunt kopen met een schrijfgriffeltje erbij.

De lei en griffel van vroeger

Naast restaurants en winkels zijn er ook gebouwen die alleen bedoeld zijn om een beeld van de tijd te geven, zoals een kasteel en de gevangenis. Op het plattegrondje (waar ik uiteraard erg zuinig op ben na de moeite die onze reisleidster ervoor heeft gedaan!) zie ik staan dat je officieel een kaartje nodig hebt om de gevangenis te bezoeken, maar als ik bij het gebouw aankom, mag ik van het meisje dat gevangenisbewaarder speelt zo doorlopen en de oude cellen bekijken.

Een van de cellen in de gevangenis

Omdat het inmiddels ook lunchtijd is, koop ik een broodje bij een oude bakkerij en eet dit op een bankje op. Ik zorg wel dat ik overdekt zit, want het miezert nog steeds.

Nadat ik gegeten heb, begin ik terug te lopen naar de bus. Onderweg kom ik nog een prachtige tuin tegen vol met bloemen en verschillende soorten groente. Een van die groentes is ‘Brown Dutch lettuce’: een zeldzame slasoort die eind achttiende eeuw ook veel geplant werd. Het zijn geen kleine kropjes sla, ik zie er eentje die ongeveer even groot is als mijn rugzak…

De tuin van Colonial Williamsburg

Door de prachtige tuin en een misrekening in afstand (de tuin blijkt iets verder van de bus af te zijn dan ik dacht) ben ik bijna te laat terug bij de bus. Buiten adem stap ik in, maar als ik uitgelegd heb waarom ik zo laat ben, lijkt onze reisleidster gelukkig niet boos.

Als iedereen weer in de bus zit, rijden we verder. We gaan richting Jamestown, de eerste Engelse nederzetting in Amerika, gesticht in 1607. We stoppen hier echter niet, maar gaan met de bus mee op de Jamestown/Scotland ferry over de James River. Een mooie boottocht wordt het helaas niet, want het regent nog steeds.

Met de bus op de ferry in de regen

Vanaf Surry, het plaatsje aan de andere kant van de James River, rijden we over de 31 snelweg richting Wakefield. Vervolgens slaan we af naar de 460 richting Lynchburg, maar eerst maken we nog een stop bij de Walmart in de buurt van het plaatsje Farmville. Voor de mensen die nog nooit in de VS zijn geweest: de Walmart is een supermarkt, maar qua grootte absoluut niet te vergelijken met de supermarkten in Nederland. Wie er voor het eerst komt, kijkt waarschijnlijk zijn ogen uit.

In de Walmart

Na het bezoek aan de Walmart rijden we weer verder. We volgen nog steeds de 460 snelweg en komen langs Appomattox, een belangrijke plaats uit de tijd van de Civil War: hier is namelijk het document getekend dat een einde maakte aan de oorlog. Speciaal voor ons rijdt de buschauffeur langs het huis waar dat gebeurde.

Het Appomattox huis

Daarna rijden we zonder te stoppen door naar ons hotel in Roanoke, waar we tegen zeven uur aankomen. Ik heb een magnetron op de kamer, dus ik besluit om gewoon bij de supermarkt vlakbij iets te kopen dat ik op kan warmen. Het is gelukkig maar een paar minuten lopen, want er blijkt geen stoep te zijn.

Met een magnetronmaaltijd keer ik terug naar het hotel, waar ik nog net achter de wolken de zon onder zie gaan. Ik hoop dat we hem morgen weer gewoon te zien krijgen, want na al die dagen prachtig weer was de regen van vandaag een flinke tegenvaller.

Zonsondergang in Roanoke

Morgen gaat de rit van Roanoke naar Asheville, wat opnieuw ongeveer vierhonderd kilometer is. We zullen dan een gedeelte door de bergen rijden en iets van de Cherokee Indianen zien.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 12 (Roanoke --> Asheville)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 10

10 mei 2015: Washington D.C.

Vandaag hebben we een rustige dag, aangezien we in de stad Washington D.C. blijven. We zullen eerst een rondrit door de stad maken met onze eigen bus, waarna we ’s middags zelf op verkenning kunnen gaan.

We mogen ’s ochtends eerst weer iets uitslapen, want we vertrekken pas om half negen. De stadsrondrit zal begeleid worden door een lokale gids en speciaal voor onze bus is er iemand geregeld die ook Nederlands spreekt.

Vanaf het hotel rijden we eerst naar Arlington National Cemetery, de nationale militaire begraafplaats. De begraafplaats ligt niet in de stad Washington D.C. zelf, maar in Arlington in de staat Virginia. Vanaf de begraafplaats is Washington D.C. wel te zien.

De bus parkeert op het parkeerterrein en vanaf daar volgen we onze lokale gids lopend. Ondanks dat ze vrij klein is (waar ze zelf ook grapjes over maakt), is ze niet moeilijk te volgen dankzij de paraplu die ze als herkenningsteken omhoog houdt. Tegen de regen zal ze hem vanochtend niet nodig hebben, aangezien het vrij zonnig is, maar vooral heel warm al.

We volgen de gids over het wandelpad en zien een klein gedeelte van de 400.000 graven van de begraafplaats. Hoewel het officieel een militaire begraafplaats is, liggen er ook niet-militaire personen begraven, zoals president John F. Kennedy en Richard Scobee en Michael Smith, twee astronauten die beiden om het leven kwamen bij het verongelukken van de Space Shuttle Challenger in 1986.

Een deel van de graven van Arlington National Cemetery

Onze gids vertelt ons meer over de graven. Zo is er bewust gekozen voor dezelfde graftekens, alleen de afbeelding die naar het geloof verwijst op het kruis kan verschillen. Ook vertelt ze over de lange geschiedenis van het land waar nu de begraafplaats is en dat er nog steeds begrafenissen plaats vinden.

We lopen vervolgens door richting het graf van president John F. Kennedy. In de verte zien we grote, indrukwekkende grafmonumenten, maar het graf van de president blijkt vrij simpel te zijn gehouden. Er brandt een vlam en daarvoor ligt de plaat met de naam van John F. Kennedy en zijn geboorte- en sterfjaar.

Het graf van John F. Kennedy

Tegenover het graf is een iets meer persoonlijke noot te vinden: in een stenen muur zijn citaten uit toespraken gebeiteld die John F. Kennedy gehouden heeft.

De muur met citaten uit de toespraken van John F. Kennedy

Nadat we in stilte het graf van de president bezocht hebben, lopen we langs een aantal andere Kennedy-graven, zoals dat van Joseph Kennedy Jr. Ook zien we grafstenen met sterren erop, die aangeven dat er een generaal of admiraal begraven ligt.

Het graf van een viersterren admiraal

De vele graven maken inmiddels diepe indruk, ook door de eerbiedige sfeer die er is. Iedereen gedraagt zich netjes, de stilte wordt alleen elke paar minuten onderbroken door een overvliegend vliegtuig van of naar het Ronald Reagan National Airport.

We verlaten de begraafplaats en keren terug naar de bus, die ons naar het monument brengt voor de mariniers, het Marine Corps War Memorial. Dit monument herdenkt alle gevallen mariniers die gevochten hebben voor hun land sinds 1775. Op het monument staan de oorlogen genoemd waarin mariniers gevochten hebben, waaronder de Slag bij Haïti tussen 1915 en 1934 en de Eerste Wereldoorlog.

Het Marine Corps War Memorial

Na het Marine Corps War Memorial rijden we nog langs het Netherlands Carillon. Dit is door Nederland aan de Verenigde Staten geschonken in 1954 om het land te bedanken voor hun hulp tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het Netherlands Carillon vanuit de bus

Het volgende monument dat we bezoeken ligt weer in Washington D.C. zelf, namelijk het Lincoln Memorial. Dit monument is gebouwd voor president Abraham Lincoln, de zestiende president van de Verenigde Staten. Het werd gebouwd tussen 1914 en 1922 en is ontworpen door de architect Henry Bacon.

Lincoln Memorial

In het monument, gebouwd in de vorm van een oude Griekse Dorische tempel, is een groot standbeeld van Abraham Lincoln zelf te zien. Links en rechts zijn in de muren bekende toespraken van hem gebeiteld: zijn beroemde Gettysburg Address (de toespraak die hij hield na de Slag bij Gettysburg) en zijn Second Inaugural Address (de toespraak die hij hield toen hij voor de tweede keer als president was gekozen).

Het standbeeld van Lincoln in het monument

Vanaf Lincoln Memorial is er ook een prachtig uitzicht over de National Mall met de Lincoln Memorial Reflecting Pool, het water tussen het Lincoln Memorial en het Washington Monument.

Uitzicht over de National Mall met de Lincoln Memorial Reflecting Pool

Nadat ik het uitzicht bewonderd heb, meld ik me weer bij de groep. We gaan lopend verder en bezoeken het Korean War Veterans Memorial. Dit is het monument ter nagedachtenis aan de soldaten die mee hebben gevochten in de Koreaanse oorlog tussen 1950 en 1953. Het monument bestaat uit een driehoek met negentien beelden die verschillende soorten soldaten voorstellen.

Het Korean War Veterans Memorial

Het volgende monument dat we bezoeken is het Vietnam Veterans Memorial. Hier worden de mensen in dienst van het leger herdacht die tijdens de Vietnam oorlog van 1955 tot 1975 om het leven kwamen. Het monument bestaat uit twee lange muren met daarop alle namen van de omgekomen mensen. In totaal staan er 58.300 namen op de muren.

In het midden van de foto zijn de twee muren te zien met alle 58.300 namen

Terwijl we het monument bezoeken, zijn we ook getuigen van het ritueel ‘rubbing’. Hierbij wordt een stuk papier over de naam van een overledene gelegd en wordt er zachtjes met een potlood over het papier gekrast tot de naam op het papier staat. Op die manier kan de persoon met het papier de naam van iemand die veel voor hem of haar betekent meenemen naar huis.

Rubbing: het overtrekken van een naam

Het monument maakt diepe indruk op iedereen en ergens zijn we blij dat we verder kunnen gaan na de namen van zo veel overleden mensen te hebben gezien. We hebben nu nog één ding op het programma staan voor we zelf rond kunnen lopen: het bezoeken van het Witte Huis. Uiteraard kunnen we niet naar binnen, maar we krijgen wel de mogelijkheid om foto’s te maken aan de voorkant van het huis.

Voor het Witte Huis

Na de fotostop mogen we of al zelf gaan lopen of met de bus mee naar Constitution Avenue, de straat waar de meeste musea aan gelegen zijn. Ik besluit mee te rijden en zie vanuit de bus nog de achterkant van het Witte Huis.

De achterkant van het Witte Huis

Op Constitution Avenue stap ik uit met nog een aantal mensen uit onze groep. Vanaf daar gaan we eerst nog lopend naar het Capitool, dat ook vandaag natuurlijk nog gewoon helemaal ingepakt staat in de steigers.

Het Capitool

We lopen door op zoek naar een restaurantje om even iets te eten, aangezien het allang lunchtijd is geweest. In de buurt van het Capitool is echter weinig te vinden, waardoor we uiteindelijk in de buurt van Union Station terecht komen bij een Ierse pub. Een tip: mocht je ooit in Washington D.C. zijn en iets willen eten, ga dan niet naar deze Ierse pub! Het eten dat we krijgen, smaakt nergens naar, met uitzondering van de extreem pittige saus die in één klodder opeens op mijn wrap zit. De bediening is ook niet wat het moet zijn: de ober is ongeïnteresseerd, vindt het te veel moeite om het bord op tafel te zetten en heeft overduidelijk geen zin om te werken vandaag. We zijn door zijn gedrag dan ook niet van plan om hem een fooi te geven, maar dit had hij waarschijnlijk zelf al begrepen en daarom geeft hij me niet al mijn wisselgeld terug… Om het etentje helemaal compleet te maken, komt er nog een vrouw langs bij de tafel om te bedelen om eten. Ze ziet er niet uit als een dakloos iemand of iemand die geen eten kan kopen (ze heeft een handtas en is gewoon gekleed in een spijkerbroek en normaal shirt) en ze krijgt dus ook niets. Beledigd wenst ze ons op nogal sarcastische toon een “fijne Moederdag” toe voor ze wegloopt.

Na deze bijzondere lunch lopen we naar Union Station om de reis met de metro te vervolgen. Ik wil namelijk nog graag één ding zien in Washington D.C. en dat is het Titanic Memorial. Ik weet precies bij welk metrostation dit ligt, maar een kaartje kopen blijkt iets lastiger. Gelukkig krijgen we hulp van een medewerker, die vlot kaartjes voor ons uit de automaat haalt.

Zonder problemen reizen we met de metro naar het station Waterfront. Vanaf daar lopen we naar het Titanic Memorial dat opgericht is door de vrouwen van Amerika om de mannen te herdenken die in de nacht van 14 op 15 april 1912 hun leven gaven om vrouwen en kinderen te redden.

Het Titanic Memorial

Terwijl we nog een praatje maken met een visser die vlakbij het monument zijn hengel heeft uitgeworpen, begint het ineens te regenen. We lopen onder de bomen door terug richting het metrostation en reizen vanaf daar naar het hotel. Als we daar aankomen, is het alweer droog, wat ons doet besluiten – mede door de nog steeds zere hoge temperatuur – om te gaan zwemmen. Rustig zwemmen wordt het niet helemaal, want twee kleine jochies met een bal betrekken ons maar al te graag bij hun overgooispelletje.

Uiteindelijk laten we ze alleen achter om nog iets te gaan eten. We kiezen voor een restaurantje niet ver van het hotel, Woodley Café. In tegenstelling tot de Ierse pub kan ik dit restaurantje wel aanraden: de bediening is goed, er is een ruime keuze in gerechten (ze hebben zelfs een speciale vegetarische burger!) en het eten smaakt prima. Als ik afgerekend heb, komt de ober vrij snel weer terug, want ik schijn betaald te hebben met een zeldzaam briefje van twintig dollar. Ben ik er wel echt zeker van dat ik ermee wil betalen? Aangezien ik het biljet gewoon gekregen heb op een geldwisselkantoor en ik er verder toch niets mee doe, laat ik het hem gewoon houden. Hij is er dolblij mee en komt zelfs nog een keer terug om het verschil tussen mijn biljet en de ‘gewone’ biljetten te laten zien.

Na deze opnieuw bijzondere maaltijd is er toch echt bijna een einde gekomen aan de dag hier in Washington D.C. Morgen zal de rit naar Roanoke gaan, maar eerst zullen we afscheid moeten nemen van het deel van de groep dat terug gaat naar New York.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 11 (Washington D.C. --> Roanoke)

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 9

9 mei 2015: York à Washington D.C.

Na de lange dag van gisteren zullen we het vandaag iets rustiger aandoen: we hoeven ‘maar’ 210 kilometer te rijden en we zullen de dag beginnen met een bezoek aan het gebied waar de Amish wonen.

Maar eerst mogen we lekker uitslapen, want we hoeven pas om kwart over acht te vertrekken! Dit ben ik duidelijk niet meer gewend, want ik ben een paar keer vroeg wakker met het idee dat ik op moet staan.

Uiteindelijk is het dan echt tijd om op te staan. Ik pak mijn koffer weer in en ontbijt in het restaurant van het hotel. Ik heb alles behalve de koudste plaats in het restaurant, want ik krijg een tafel toegewezen naast de open haard…

Nadat iedereen ontbeten heeft en alle koffers weer in de bus staan, vertrekken we rond tien voor half negen naar het gebied waar de Amish wonen. De Amish zijn gelovige mensen die hun eigen leefstijl hebben. Ze houden zich aan wat in hun Bijbel staat (een oude Duitse versie uit de tijd van Maarten Luther die niet aangepast mag worden) en geloven dat wat erin staat heilig is. Hun leven is simpel: ze werken op het land zonder moderne technieken en gebruiken paard en wagen als vervoermiddel. Ook zijn ze een erg hechte gemeenschap: bij problemen helpen ze elkaar zonder hulp te vragen aan de buitenwereld. Zo accepteren ze bijvoorbeeld ook geen geld van de staat als hulpmiddel.

Het gebied waar wij naartoe rijden vanochtend is het gebied waar de Amish echt wonen. Omdat ze er niet van houden om op de foto gezet te worden, zullen wij een nagebouwd dorpje bezoeken waar we meer zullen horen over de leefwijze van de Amish. Het dorpje ligt in de buurt van Lancaster en we rijden erheen over de 30 snelweg, waarbij we nog één keer de Susquehanna rivier oversteken: de rivier die we gisteren uitgebreid gezien hebben toen we in de file stonden.

Nog één keer over de Susquehanna rivier

Rond kwart over negen zijn we bij The Amish Village, het nagebouwde dorpje. Omdat we nog te vroeg zijn voor onze rondleiding door het huis kunnen we buiten rondkijken en al snel zien we het eerste paardenkarretje voorbij komen.

Een paardenkarretje van de Amish

Om half tien mogen we het huis in. Alsof we weer op school zitten, nemen we plaats op lange houten banken. Een al wat oudere vrouw begint met de uitleg over waar we zijn. Ze vertelt eerst iets over zichzelf: ze hoorde vroeger bij de Amish, maar tijdens haar tienerjaren is ze overgestapt naar de Mennonites (Mennonieten) – een zelfde soort gemeenschap als de Amish, maar dan minder streng.

Na de uitleg leidt ze ons rond door het huis. We beginnen in de keuken en woonkamer: een ruimte die simpel ingericht is met alleen de dingen die de Amish echt nodig hebben. Het huis is nu alleen bedoeld voor bezoekers, maar vroeger woonden hier echt Amish mensen die in de keuken jam maakten en kookten op het (in onze ogen) ouderwetse fornuis.

Op dit soort fornuizen koken de Amish

We krijgen ook meer te horen over de kleding die de Amish dragen. Alle kleding wordt zelf gemaakt en is simpel, zonder frutsels en franje, zonder opvallende patronen en kleuren. De mannen dragen een zwart of donker pak zonder zakken en de broek heeft geen rits. Voor de kerk hebben ze een wit overhemd en een zwart strikje. De jassen die ze dragen hebben geen kraag of knopen, want dit associëren de Amish met het leger (de Amish zijn pacifisten). Alle mannen en jongens dragen buiten een hoed: een strooien hoed voor de zomer en een zwarte hoed in de winter.

Schoenen die de mannen dragen en de zwarte hoeden voor de winter

De vrouwen en meisjes dragen jurken die gemaakt zijn volgens hetzelfde patroon. Als kleuren zijn zwart, blauw, donkerrood, groen, bruin of paars toegestaan. Verder dragen de vrouwen een schort waaraan te zien is of ze getrouwd zijn of niet: getrouwde vrouwen dragen een zwart schort, niet-getrouwde vrouwen een wit. Daarnaast dragen ze een kapje over hun haar, want volgens de Bijbel mogen vrouwen niet bidden met een onbedekt hoofd. Het haar zit overigens ook elke dag hetzelfde: een middenscheiding met het haar strak naar achteren gedraaid in een knotje.

Alle vrouwen hebben vier jurken: eentje om te dragen voor het werk, eentje om ‘gewoon’ te dragen, eentje voor de bijzondere gelegenheden als het kerkbezoek en nog eentje als reserve.

Jurken die de vrouwen dragen

We lopen verder door het huis en krijgen de slaapkamers te zien met, in onze ogen, vrij oncomfortabele bedden. In plaats van een lattenbodem of iets dergelijks hebben ze namelijk een geknoopte bodem, waardoor het bed een beetje op een hangmat lijkt met een houten rand erom heen. Op alle bedden ligt een zelfde soort sprei, die uiteraard zelf gemaakt is door de Amish. Wat ons opvalt, is dat er wel op de sprei een kaartje ligt met de prijs voor eventuele geïnteresseerde kopers…

Een zelfgemaakte sprei... met prijskaartje...

Als we ook de ruimte hebben gezien waar groente ingemaakt wordt, mogen we zelf door het dorpje lopen. Hier zijn gebouwen nagebouwd die ook terug te vinden zijn in een echt Amish dorp, zoals een overdekte brug en een boerderij.

The Amish Village - het nagebouwde dorp

Onder de nagebouwde gebouwen is ook het schoolgebouw. De kinderen werden vroeger thuis onderwezen, maar tegenwoordig gaan ze naar een schoolgebouw met meestal één lokaal en soms twee. Ze gaan naar school tot en met wat wij de tweede klas van de middelbare school noemen en krijgen les in rekenen en Engels, waar lezen, spelling, grammatica en schrijven bij hoort. Op de meeste scholen wordt ook een klein beetje aardrijkskunde, geschiedenis, gezondheidsleer en kunst gegeven. Meestal worden de lessen gegeven door een jonge vrouw die zelf ook maar les heeft gehad tot en met de tweede klas. Na dat schooljaar worden de kinderen namelijk opgeleid om te helpen op de boerderij of in het huishouden.

Het schoolgebouw waar Amish kinderen les krijgen

Terwijl we rondlopen door het dorp krijgen we steeds meer door dat de echte Amish misschien niet van toeristen houden, maar dat dit nagebouwde dorpje des te meer op hen gericht is. Zo zijn er meerdere souvenirwinkels waar de meest uiteenlopende producten verkocht worden: van boeken over de Amish tot katoenen cadeauzakjes en van zelfgemaakte poppen tot zeepjes.

Een van de souvenirwinkeltjes

Als we uit gewinkeld en uitgekeken zijn, hebben we nog even tijd voor we verder gaan. De meesten van onze groep staan inmiddels weer bij de weg om te kijken naar de paardenkarretjes tussen al het gewone verkeer.

De Amish tussen het moderne verkeer

Uiteindelijk rijden we door naar Kitchen Kettle Village, een klein winkelgebied met winkels waar producten verkocht worden die met de Amish te maken hebben. Zo is er bijvoorbeeld een winkel waar zelfgemaakte jam verkocht wordt en ook een kerstwinkel met zelfgemaakte kerstversieringen. Wat mij dan weer tegenvalt, is dat er ook spullen van de populaire Disneyfilm Frozen verkocht worden…

De jamwinkel in Kitchen Kettle Village

We krijgen ruim de tijd om rond te kijken in Kitchen Kettle Village, misschien zelfs te ruim, geeft onze reisleidster toe als ze ons tegenkomt. Omdat ze echter niet iedereen meer kan vinden, besluit ze om toch pas op de afgesproken tijd naar de bus terug te gaan. Ik ben echter wel klaar met winkels kijken en ga lekker op een bankje zitten. Aan de overkant van de weg zie ik diverse keren paardenkarretjes wegrijden of parkeren, want de Amish doen hier zelf ook boodschappen. Een Amish vrouw valt me op als ze uitstapt uit het karretje op blote voeten en haar teenslippers aan trekt. Het zijn echter niet de slippers die me opvallen, maar de dure merktas die ze als handtas aan haar arm heeft hangen…

Alsof je terug in de tijd bent gegaan: een geparkeerd paardenkarretje bij de winkel

Om één uur laten we Kitchen Kettle Village en het Amish gebied achter ons en vertrekken we richting Washington D.C. We rijden terug over de 30 snelweg en slaan dan af naar de 83, die ons de grens overbrengt van Pennsylvania naar Maryland. Verder naar het zuiden, in de buurt van de stad Baltimore, komen we in een gebied waar duidelijk Ierse invloed is: zo zijn er de plaatsen Dundalk (onderweg van Belfast naar Dublin kom je langs de plaats Dundalk, waar de leden van de muziekgroep The Corrs zijn geboren) en Lansdowne (in Dublin heb je het Lansdowne Road stadion) en rijden we een stukje over Belfast Road met een afslag naar Falls Road. Voor degenen die mijn reisverslag Belfast 2014 gemist hebben: Falls Road is een bekende straat in Belfast vanwege de muurschilderingen, maar vooral vanwege de problemen tussen de katholieken en protestanten.

Rond tien over drie maken we even een korte stop bij het I-95 South Welcome Center in de buurt van Savage. Hier krijgen we van onze reisleidster alvast een plattegrondje van de stad Washington. Ook kunnen we uiteraard even onze benen strekken. Om half vier rijden we weer verder en slechts een halfuur later komen we echt bij de stad Washington D.C. We rijden meteen door naar het hotel, waar blijkt dat de bus op dit moment niet kan parkeren, aangezien het te druk is bij de ingang. We stappen uit en volgen onze reisleidster lopend naar de lobby, waar we onze kamersleutels krijgen.

Het hotel is niet alleen erg groot, het is ook erg verwarrend, want er staat niet duidelijk aangeven waar de kamers zijn. Na een paar keer navraag gedaan te hebben, vind ik uiteindelijk mijn kamer op de eerste verdieping. Ik wacht ongeduldig op mijn koffer, die naar de kamer gebracht zal worden, want om zes uur moet ik weer weg: ik ga namelijk mee met de avondexcursie – een avondrondrit door de stad.

Als mijn koffer uiteindelijk gebracht wordt, fris ik me snel op en meld ik me nog op tijd in de lobby van het hotel. We maken kennis met de gids die ons vanavond zal begeleiden en die overmorgen met een deel van de groep terug naar New York zal gaan. Vanavond hebben we ook een andere chauffeur, die duidelijk graag het tempo erin houdt en niets heeft met vertraging.

Voor we de rondrit door de stad zullen gaan doen, dineren we eerst in het restaurant van een ander hotel. Het voorgerecht smaakt prima, mijn vegetarisch hoofdgerecht is minder goed. Het dessert ziet er weer goed uit en smaakt ook wel, alleen blijkt de cake redelijk droog… Daar kunnen we echter nog wel mee leven, maar niet met de service: het personeel heeft meer dan haast en geeft ons nauwelijks de tijd rustig te eten. Een van de mensen met wie ik aan tafel zit, heeft nog maar net zijn vork neergelegd en is nog bezig zijn laatste hap door te slikken of zijn bord wordt al weggehaald en vervangen door het dessertbordje. Zo gaat het eigenlijk bij iedereen en na afloop maken we er enkele opmerkingen over bij onze reisleidster. Zij is het met ons eens en zal het zeker doorgeven.

Om kwart voor acht beginnen we aan de rondrit. Het begint inmiddels al te schemeren, wat mooie foto’s van de National Mall met Washington Monument overlevert (de National Mall is de ‘straat’ die loopt van het Capitool tot aan Washington Monument).

Washington Monument in de schemering

Onze eerste stop is bij het Capitool. Helaas voor ons staat de koepel helemaal in de steigers. Hoewel het al laat is én weekend wordt er toch nog steeds gewerkt op de steigers. Duidelijk is het de bedoeling het gebouw waar de Amerikaanse senaat en het Huis van Afgevaardigden zetelen zo snel mogelijk weer van de steigers te verlossen.

Het Capitool in de steigers

Na het Capitool rijden we verder naar het monument ter herinnering van de Tweede Wereldoorlog. Dit is ook gelegen op de National Mall, maar het ligt lager, omdat mensen – toen de bouw ervan aangekondigd werd – bang waren dat het uitzicht bedorven zou worden. Bij het bouwen is ook rekening gehouden met veteranen in een rolstoel, want het hele monument is toegankelijk voor rolstoelen.

Het Tweede Wereldoorlog monument

Het monument bestaat uit een fontein met daaromheen stenen palen met daarop de namen van alle Amerikaanse staten. Dit zijn niet alleen de vijftig staten van de VS, maar ook landen die onder het bestuur van de VS vallen, zoals de Virgin Islands en Guam.

Elke staat heeft een eigen paal met naam en krans

Wat ook onderdeel uitmaakt van het monument is de muur met de gouden sterren. Elke ster staat voor honderd gevallen soldaten tijdens de oorlog. In totaal zijn er vierduizend sterren…

4000 gouden sterren, elke ster staat voor 100 gevallen soldaten...

Bij het monument staan nu een aantal kransen opgesteld om te herdenken dat het precies zeventig jaar geleden is dat de oorlog eindigde. Onder de kransen is ook een krans van de Nederlandse ambassade.

De krans namens Nederland

Nadat we uitgebreid rondgekeken hebben bij het indrukwekkende monument is het tijd om terug te gaan naar de bus. In de verte zien we nog het Jefferson Memorial, het monument ter nagedachtenis aan Thomas Jefferson, de derde president van de Verenigde Staten.

Jefferson Memorial

We rijden terug naar het hotel, waar ik nog heel even rondkijk voor ik naar mijn kamer ga. Morgen hoeven we geen koffers in te pakken, want we krijgen een hele dag de tijd om Washington te verkennen. ’s Ochtends zal dit gebeuren door middel van een rondrit door de stad, ’s middags zijn we helemaal vrij om te doen wat we willen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 10 (Washington D.C.)