Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 5

Woensdag 12 juli 2023

Na een intensieve nacht, aangezien onze kleine drama king verschillende keren moord en brand schreeuwde vanwege een vlieg in zijn kamer, is het weer vroeg dag. Deze keer mag papa na het ontbijt als eerste douchen en neemt hij daarna onze kleine avonturier mee. Ik verwacht dat ze naar de rivier zullen gaan, maar ze komen terug met een knuffel van Koolaya, de koala-mascotte van de camping. We gaan namelijk later vandaag naar de Grotten van Han en als meneertje het spannend vindt, kan hij Koolaya knuffelen, is het idee erachter. Hij heeft wel een eigen vaste knuffel, maar papa is bang dat hij die kwijt raakt.

Als papa en onze kleine held dan toch bij de rivier zijn geweest (waarbij ze blijkbaar bezoek hadden gekregen van de familie Eend aan de verhalen te horen), is het tijd om de spullen te pakken voor de Grotten. We weten de weg al en dankzij de mevrouw bij het treinstation gisteren, weten we dat we gratis kunnen parkeren op een parkeerterreintje vlakbij het begin van het domein.

We wandelen naar het begin, maken nog even gebruik van het toilet aangezien dat straks niet meer kan en gaan dan naar de ingang van de Grotten. Er zijn twee rijen: Nederlands en Frans. Tot nu toe zijn er alleen Nederlands sprekende mensen, maar net als de gids wil beginnen, komt er nog een hele groep aan met grotendeels Frans sprekende bezoekers. De rondleiding zal dus tweetalig zijn.

Na een introductie en de veiligheidsmaatregelen doorgenomen te hebben, mogen we de gids naar binnen volgen. We komen in een lange tunnel en stoppen dan bij de eerste galerij vol stalagmieten en stalactieten. De gids vertelt wat informatie over de rivier de Lesse, die ervoor gezorgd heeft dat de Grotten eruit zien zoals nu, en over het ontstaan van de stalagmieten en stalactieten.

Tegen het plafond zijn de stalactieten te zien.

Dan lopen we weer verder. We volgen het pad en komen langs indrukwekkende galerijen, soms wat lager, soms heel hoog. Sommige stenen glinsteren in het licht, wat komt omdat ze nog leven, zoals de gids zegt. Ook vertelt hij dat de witte vlekken die we op een aantal rotsen zien ineengedrongen fossielen zijn.

Het glinsteren is helaas op de foto niet zo goed te zien, maar deze steen had er heel veel.

We gaan nog verder de Grotten in en komen uiteindelijk bij een grote ruimte, waar stoelen staan. Op de muren van de grot wordt Origin vertoond, een soort film met lichten en beelden die ons vertelt hoe de Grotten zijn ontstaan. Het is ontworpen door iemand die ook voor Disney dingen heeft gedaan en dat is terug te zien: het is heel bijzonder met alle kleuren en dieren die te zien zijn.

Een van de scènes van Origin.

Vervolgens gaan we naar het hoogste punt van de Grotten, wat een behoorlijke klim is. De gids laat ons ook zien hoe vochtig de Grotten zijn: als hij bovenaan met licht schijnt, ontstaat er mist door de vochtigheid.

Door de hoge vochtigheidsgraad in de Grotten ontstaat deze mist als je er met een zaklamp op schijnt.

We lopen nu verder naar het laagste punt van de Grotten, waar we de rivier goed kunnen zien. Het water is zo bewegingsloos dat het net een spiegel is, wat prachtig is om te zien.

Het onderste deel is een weerspiegeling van erboven.

Om naar de uitgang te gaan, moeten we een stukje terug lopen en dan slaan we af. Via een brug komen we weer buiten. Onze kleine dappere held mag de gids een fooitje geven. De gids heeft goed verteld, maar ons kleine mannetje heeft het ook super gedaan. Bij de film heeft hij even zijn koptelefoon op gehad vanwege het geluid, maar verder heeft hij zich keurig laten dragen of zelf gelopen. We zijn heel trots op hem dat hij niet gehuild of gegild heeft, maar juist heel goed geluisterd heeft, terwijl we ons goed kunnen voorstellen dat het toch ook wel spannend voor hem geweest moest zijn.

De uitgang van de Grotten

We lopen terug naar het begin van het domein, waar meneer nog even in de speeltuin mag spelen. Er is ook een kabelbaan, dus natuurlijk moet hij daar met papa vanaf. Er is al een meisje dat gaat, dus wachten we netjes op onze beurt. Het meisje gaat nog een tweede keer en nog een derde keer. Intussen is er nog een jongetje met een ouder meisje bijgekomen, dat ook netjes wacht. Dan komen er twee kinderen bij het meisje, die in het Frans ruzie maken over wie er eerst gaat. Intussen gaat het meisje een vierde keer en wil ze de kabel dan over geven aan het meisje dat bij haar is gekomen. Aangezien we nu toch al een tijdje staan te wachten, en deze kinderen echt aan het voordringen zijn, zeg ik er iets van, waarop papa en zoonlief eindelijk op de kabelbaan kunnen. Zodra ze terug zijn, pakt het eerste meisje de kabel weer over en als we een paar minuten later kijken, staat het jongetje met het oudere meisje nog steeds te wachten…

Na nog even in het winkeltje gekeken te hebben, rijden we naar een supermarkt vlakbij voor wat boodschappen. Vervolgens gaan we terug naar de camping, want om één uur is er een fotomoment met Koolaya! Eigenlijk is het al bedtijd voor ons kleine slaapkoppie, maar hiervoor mag hij nog even opblijven. Eerst vindt hij het spannend, maar dan gaat hij het zo leuk vinden dat hij nog een keer wil!

Nog een keer kroelen met Koolaya!

Met een grote grijns gaat hij zijn bed in, waarbij hij beweert helemaal niet moe te zijn. Toch slaapt hij vrij snel. Ik ga uiteindelijk nog even een stukje wandelen langs de rivier voor wat foto’s. Het is druk bij het water en als ik terug ben, stel ik voor om er met z’n allen heen te gaan, aangezien het niet echt weer is om te zwemmen.

We eten even een fruitje, trekken dan onze zwemkleding aan en gaan naar de rivier. Ons mannetje vermaakt zich prima met het gooien van stenen in het water. Dankzij zijn waterschoenen kan hij ook een stukje het water in, waarbij hij verkondigt dat het “wel lekker warm is” (het is ijskoud water…).

Spelen bij het 'lekker warme' water.

Na een tijdje spelen, wandelen we verder naar Doegie’s Diner, een restaurant/snackbar in Amerikaanse stijl. Hier eten we een ijsje, waar onze kleine zoetekauw een speciale kinderversie krijgt die hij heerlijk wegwerkt (en over zijn zwemkleding drupt…).

Als het ijsje op is, gaan we terug naar de stacaravan om op te frissen, de Tour te kijken en te eten. Na het eten wandelen we nog een stukje over de camping voor het bedtijd is voor onze kleine meneer. We checken uitgebreid of er geen vliegen zijn en na nog wat gebrabbel, valt hij in slaap.

Wij zitten nog even buiten en bedenken wat we morgen willen doen. Er zijn nog wat uitkijkpunten in de buurt die ons aangeraden zijn, dus wie weet kunnen we daar een mooie route van maken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 10

10 mei 2015: Washington D.C.

Vandaag hebben we een rustige dag, aangezien we in de stad Washington D.C. blijven. We zullen eerst een rondrit door de stad maken met onze eigen bus, waarna we ’s middags zelf op verkenning kunnen gaan.

We mogen ’s ochtends eerst weer iets uitslapen, want we vertrekken pas om half negen. De stadsrondrit zal begeleid worden door een lokale gids en speciaal voor onze bus is er iemand geregeld die ook Nederlands spreekt.

Vanaf het hotel rijden we eerst naar Arlington National Cemetery, de nationale militaire begraafplaats. De begraafplaats ligt niet in de stad Washington D.C. zelf, maar in Arlington in de staat Virginia. Vanaf de begraafplaats is Washington D.C. wel te zien.

De bus parkeert op het parkeerterrein en vanaf daar volgen we onze lokale gids lopend. Ondanks dat ze vrij klein is (waar ze zelf ook grapjes over maakt), is ze niet moeilijk te volgen dankzij de paraplu die ze als herkenningsteken omhoog houdt. Tegen de regen zal ze hem vanochtend niet nodig hebben, aangezien het vrij zonnig is, maar vooral heel warm al.

We volgen de gids over het wandelpad en zien een klein gedeelte van de 400.000 graven van de begraafplaats. Hoewel het officieel een militaire begraafplaats is, liggen er ook niet-militaire personen begraven, zoals president John F. Kennedy en Richard Scobee en Michael Smith, twee astronauten die beiden om het leven kwamen bij het verongelukken van de Space Shuttle Challenger in 1986.

Een deel van de graven van Arlington National Cemetery

Onze gids vertelt ons meer over de graven. Zo is er bewust gekozen voor dezelfde graftekens, alleen de afbeelding die naar het geloof verwijst op het kruis kan verschillen. Ook vertelt ze over de lange geschiedenis van het land waar nu de begraafplaats is en dat er nog steeds begrafenissen plaats vinden.

We lopen vervolgens door richting het graf van president John F. Kennedy. In de verte zien we grote, indrukwekkende grafmonumenten, maar het graf van de president blijkt vrij simpel te zijn gehouden. Er brandt een vlam en daarvoor ligt de plaat met de naam van John F. Kennedy en zijn geboorte- en sterfjaar.

Het graf van John F. Kennedy

Tegenover het graf is een iets meer persoonlijke noot te vinden: in een stenen muur zijn citaten uit toespraken gebeiteld die John F. Kennedy gehouden heeft.

De muur met citaten uit de toespraken van John F. Kennedy

Nadat we in stilte het graf van de president bezocht hebben, lopen we langs een aantal andere Kennedy-graven, zoals dat van Joseph Kennedy Jr. Ook zien we grafstenen met sterren erop, die aangeven dat er een generaal of admiraal begraven ligt.

Het graf van een viersterren admiraal

De vele graven maken inmiddels diepe indruk, ook door de eerbiedige sfeer die er is. Iedereen gedraagt zich netjes, de stilte wordt alleen elke paar minuten onderbroken door een overvliegend vliegtuig van of naar het Ronald Reagan National Airport.

We verlaten de begraafplaats en keren terug naar de bus, die ons naar het monument brengt voor de mariniers, het Marine Corps War Memorial. Dit monument herdenkt alle gevallen mariniers die gevochten hebben voor hun land sinds 1775. Op het monument staan de oorlogen genoemd waarin mariniers gevochten hebben, waaronder de Slag bij Haïti tussen 1915 en 1934 en de Eerste Wereldoorlog.

Het Marine Corps War Memorial

Na het Marine Corps War Memorial rijden we nog langs het Netherlands Carillon. Dit is door Nederland aan de Verenigde Staten geschonken in 1954 om het land te bedanken voor hun hulp tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het Netherlands Carillon vanuit de bus

Het volgende monument dat we bezoeken ligt weer in Washington D.C. zelf, namelijk het Lincoln Memorial. Dit monument is gebouwd voor president Abraham Lincoln, de zestiende president van de Verenigde Staten. Het werd gebouwd tussen 1914 en 1922 en is ontworpen door de architect Henry Bacon.

Lincoln Memorial

In het monument, gebouwd in de vorm van een oude Griekse Dorische tempel, is een groot standbeeld van Abraham Lincoln zelf te zien. Links en rechts zijn in de muren bekende toespraken van hem gebeiteld: zijn beroemde Gettysburg Address (de toespraak die hij hield na de Slag bij Gettysburg) en zijn Second Inaugural Address (de toespraak die hij hield toen hij voor de tweede keer als president was gekozen).

Het standbeeld van Lincoln in het monument

Vanaf Lincoln Memorial is er ook een prachtig uitzicht over de National Mall met de Lincoln Memorial Reflecting Pool, het water tussen het Lincoln Memorial en het Washington Monument.

Uitzicht over de National Mall met de Lincoln Memorial Reflecting Pool

Nadat ik het uitzicht bewonderd heb, meld ik me weer bij de groep. We gaan lopend verder en bezoeken het Korean War Veterans Memorial. Dit is het monument ter nagedachtenis aan de soldaten die mee hebben gevochten in de Koreaanse oorlog tussen 1950 en 1953. Het monument bestaat uit een driehoek met negentien beelden die verschillende soorten soldaten voorstellen.

Het Korean War Veterans Memorial

Het volgende monument dat we bezoeken is het Vietnam Veterans Memorial. Hier worden de mensen in dienst van het leger herdacht die tijdens de Vietnam oorlog van 1955 tot 1975 om het leven kwamen. Het monument bestaat uit twee lange muren met daarop alle namen van de omgekomen mensen. In totaal staan er 58.300 namen op de muren.

In het midden van de foto zijn de twee muren te zien met alle 58.300 namen

Terwijl we het monument bezoeken, zijn we ook getuigen van het ritueel ‘rubbing’. Hierbij wordt een stuk papier over de naam van een overledene gelegd en wordt er zachtjes met een potlood over het papier gekrast tot de naam op het papier staat. Op die manier kan de persoon met het papier de naam van iemand die veel voor hem of haar betekent meenemen naar huis.

Rubbing: het overtrekken van een naam

Het monument maakt diepe indruk op iedereen en ergens zijn we blij dat we verder kunnen gaan na de namen van zo veel overleden mensen te hebben gezien. We hebben nu nog één ding op het programma staan voor we zelf rond kunnen lopen: het bezoeken van het Witte Huis. Uiteraard kunnen we niet naar binnen, maar we krijgen wel de mogelijkheid om foto’s te maken aan de voorkant van het huis.

Voor het Witte Huis

Na de fotostop mogen we of al zelf gaan lopen of met de bus mee naar Constitution Avenue, de straat waar de meeste musea aan gelegen zijn. Ik besluit mee te rijden en zie vanuit de bus nog de achterkant van het Witte Huis.

De achterkant van het Witte Huis

Op Constitution Avenue stap ik uit met nog een aantal mensen uit onze groep. Vanaf daar gaan we eerst nog lopend naar het Capitool, dat ook vandaag natuurlijk nog gewoon helemaal ingepakt staat in de steigers.

Het Capitool

We lopen door op zoek naar een restaurantje om even iets te eten, aangezien het allang lunchtijd is geweest. In de buurt van het Capitool is echter weinig te vinden, waardoor we uiteindelijk in de buurt van Union Station terecht komen bij een Ierse pub. Een tip: mocht je ooit in Washington D.C. zijn en iets willen eten, ga dan niet naar deze Ierse pub! Het eten dat we krijgen, smaakt nergens naar, met uitzondering van de extreem pittige saus die in één klodder opeens op mijn wrap zit. De bediening is ook niet wat het moet zijn: de ober is ongeïnteresseerd, vindt het te veel moeite om het bord op tafel te zetten en heeft overduidelijk geen zin om te werken vandaag. We zijn door zijn gedrag dan ook niet van plan om hem een fooi te geven, maar dit had hij waarschijnlijk zelf al begrepen en daarom geeft hij me niet al mijn wisselgeld terug… Om het etentje helemaal compleet te maken, komt er nog een vrouw langs bij de tafel om te bedelen om eten. Ze ziet er niet uit als een dakloos iemand of iemand die geen eten kan kopen (ze heeft een handtas en is gewoon gekleed in een spijkerbroek en normaal shirt) en ze krijgt dus ook niets. Beledigd wenst ze ons op nogal sarcastische toon een “fijne Moederdag” toe voor ze wegloopt.

Na deze bijzondere lunch lopen we naar Union Station om de reis met de metro te vervolgen. Ik wil namelijk nog graag één ding zien in Washington D.C. en dat is het Titanic Memorial. Ik weet precies bij welk metrostation dit ligt, maar een kaartje kopen blijkt iets lastiger. Gelukkig krijgen we hulp van een medewerker, die vlot kaartjes voor ons uit de automaat haalt.

Zonder problemen reizen we met de metro naar het station Waterfront. Vanaf daar lopen we naar het Titanic Memorial dat opgericht is door de vrouwen van Amerika om de mannen te herdenken die in de nacht van 14 op 15 april 1912 hun leven gaven om vrouwen en kinderen te redden.

Het Titanic Memorial

Terwijl we nog een praatje maken met een visser die vlakbij het monument zijn hengel heeft uitgeworpen, begint het ineens te regenen. We lopen onder de bomen door terug richting het metrostation en reizen vanaf daar naar het hotel. Als we daar aankomen, is het alweer droog, wat ons doet besluiten – mede door de nog steeds zere hoge temperatuur – om te gaan zwemmen. Rustig zwemmen wordt het niet helemaal, want twee kleine jochies met een bal betrekken ons maar al te graag bij hun overgooispelletje.

Uiteindelijk laten we ze alleen achter om nog iets te gaan eten. We kiezen voor een restaurantje niet ver van het hotel, Woodley Café. In tegenstelling tot de Ierse pub kan ik dit restaurantje wel aanraden: de bediening is goed, er is een ruime keuze in gerechten (ze hebben zelfs een speciale vegetarische burger!) en het eten smaakt prima. Als ik afgerekend heb, komt de ober vrij snel weer terug, want ik schijn betaald te hebben met een zeldzaam briefje van twintig dollar. Ben ik er wel echt zeker van dat ik ermee wil betalen? Aangezien ik het biljet gewoon gekregen heb op een geldwisselkantoor en ik er verder toch niets mee doe, laat ik het hem gewoon houden. Hij is er dolblij mee en komt zelfs nog een keer terug om het verschil tussen mijn biljet en de ‘gewone’ biljetten te laten zien.

Na deze opnieuw bijzondere maaltijd is er toch echt bijna een einde gekomen aan de dag hier in Washington D.C. Morgen zal de rit naar Roanoke gaan, maar eerst zullen we afscheid moeten nemen van het deel van de groep dat terug gaat naar New York.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 11 (Washington D.C. --> Roanoke)