Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 7

Vrijdag 14 juli 2023
 
Vandaag is alweer onze laatste dag hier op de camping. Zoals gebruikelijk begint de dag vroeg en hebben we ons vaste ochtendritueel. Daarna pakken we de boodschappentassen en rijden we naar Saint Hubert, waar een grote Lidl zit.

Boodschappentijd!

 
De winkel is inderdaad groot, maar helaas kunnen we niet al onze boodschappen vinden. Soep is bijvoorbeeld niet te verkrijgen hier. Ook kunnen we nergens onze statiegeldflessen inleveren, dus gaan ze weer mee terug de auto in om ze in Nederland in te leveren.
 
Na de boodschappen rijden we terug naar de camping. Onderweg stoppen we nog bij een herdenkingsplaats. In 1943 is hier een vliegtuig van de Royal Canadian Air Force, genaamd Halifax, neergehaald door de Duitsers. Alle zeven inzittenden, zes Canadezen en één Schot, kwamen om het leven toen het vliegtuig explodeerde. Op de plek waar het vliegtuig neerstortte, is nu deze herdenkingsplek met een informatiebord erbij (waarvan de Nederlandse tekst erg kromme zinnen heeft…).

Monument voor het neergehaalde vliegtuig Halifax.

 
We rijden terug naar de camping en laden de boodschappen uit. Aangezien de WiFi het inmiddels nog steeds niet doet, gaan we maar weer eens naar de receptie. We hebben immers betaald voor drie dagen, waarvan we eigenlijk maar net iets meer dan één dag gebruik hebben kunnen maken. Gelukkig krijgen we ons geld terug, want er is nog steeds geen oplossing.
 
Van de receptie lopen we door naar de andere kant van de camping, waar het sportveld is. We willen eigenlijk ons zoontje even met de bal laten spelen, maar aangezien er een grote groep oudere jongens aan het voetballen is, kan dat helaas niet. We proberen wat over te gooien op het grasveld ernaast, maar eigenlijk heeft meneer er niet zoveel zin in. Daarom wandelen we maar naar de rivier, waar hij steentjes in het water kan gooien, iets wat hij helemaal geweldig vindt.

Het sportveld aan de andere kant van de camping.

Tegen lunchtijd gaan we terug naar de stacaravan. Na een boterham is het dutjestijd voor ons slaapkoppie. Wij zitten lekker buiten, al moeten we opeens opschuiven als het even begint te regenen. Het is echter ook weer zo over en dan warmt het weer lekker op.
 
Na een fruithapje neem ik ons zoontje mee naar het zwembad, zodat papa mee kan doen met de hardloopactiviteit van de camping. Wij vermaken ons in het peuter- en binnenbad, papa rent drie rondjes over de camping.

"Volgens mij gaat er straks water naar beneden vallen..."

 
Iets voor vijven gaan we allemaal terug naar de stacaravan. We halen nog wat lekkers voor bij het eten en eten dan voor de laatste keer ’s avonds buiten op het terras. Daarna wandelen we nog een stukje over de camping om wat foto’s te maken, voor ons meneertje zijn bed in gaat.
 
Morgen reizen we verder richting Frankrijk. We vonden het een leuke week in de Belgische Ardennen met plus- en minpunten. Pluspunten zijn dat de camping erg leuk is met veel activiteiten en dat we erg geboft hebben met het weer. Ook vonden we de Grotten van Han leuk om te ontdekken. Minpunten vinden we dat er in de directe omgeving minder te doen is voor families met jongere kinderen en dat er ’s avonds nog erg veel lawaai en drukte op de camping is. De muziek van de avondactiviteiten staat erg hard en er zijn diverse keren avondspellen geweest, waarbij kinderen rennend en pratend tussen alle stacaravans door gaan. Natuurlijk is het fijn dat zij zich amuseren, maar voor een kleintje dat probeert te slapen, is het minder leuk.
 
De camping is op zich wel echt een aanrader, maar na een week vinden we het ook fijn om weer verder te gaan.
 
Tot morgen!
 

Lees verder: Village Nature Paris - Dag 1

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 6

Donderdag 13 juli 2023
 
De dag start op het gebruikelijke vroege tijdstip. We volgen ons vaste ritueel van ontbijten en douchen en videobellen dan even met oma, die vandaag jarig is. Dit moet via ons eigen 4G netwerk, aangezien de WiFi - waar we voor betaald hebben - het al sinds gisteravond niet doet. Zodra de receptie open is, melden we het, maar bij de receptie doet de WiFi het wel. Bij de stacaravan echter nog steeds niet, dus gaat mijn man terug om te vragen of er iemand van de technische dienst kan komen. Dit wordt ons beloofd.
 
We pakken vervolgens onze spullen in en gaan naar de auto. Eerst rijden we naar een uitkijkpunt, dat we van ons reisbureau als tip hebben gekregen. Het blijkt een klein houten bouwwerkje te zijn met uitzicht op een strook groen onder elektriciteitsmasten. Het is best mooi, maar om dit nu als tip te noemen?

Het eerste uitkijkpunt

Het volgende uitkijkpunt is niet met de auto te bereiken. We moeten parkeren en dan nog een paar honderd meter lopen over een geasfalteerd weggetje met aan beide kanten bos en gras. Vooraan het pad wordt gewaarschuwd voor teken, dus we houden ons zoontje zo veel mogelijk in het midden van het pad.

Wandelen... maar oppassen voor teken!

Het eerste uitkijkpunt is bij een klein open stukje in het bos met uitzicht over de groene grasvelden verderop. Het tweede punt is een hoge uitkijktoren, waardoor je ver over de omgeving uit kan kijken. Ook dit is best mooi, maar nog steeds niet echt het hoogtepunt van de vakantie waar we voor om zouden willen rijden, vinden we.

Het tweede uitkijkpunt.

 
We gaan terug naar de camping, waar ik me omkleed in mijn sportkleding: om elf uur wordt er namelijk een bootcamp gegeven. Er is nog één andere vrouw van mijn leeftijd en samen werken we drie rondes met twaalf oefeningen af zonder warming up of cooling down te doen. Ook lijken wij beter dan de trainsters te weten hoe de oefeningen gaan. Maar goed, we zijn even lekker sportief bezig geweest en dat is het belangrijkste!
 
Terug bij de stacaravan lunchen we, waarna ons kleine slaapkoppie zijn bed in gaat. Terwijl hij slaapt, is het papa’s beurt om te sporten: hij gaat een rondje hardlopen. Het is natuurlijk een zwaar parcours met alle heuveltjes in de buurt en onderweg komt hij ook nog eens een boze buizerd tegen. Niet het meest succesvolle hardlooprondje dus!
 
Ik was de sportkleding even uit, aangezien ons kleine meneertje nog steeds slaapt. De WiFi doet het intussen nog steeds niet, dus ga ik ook nog een keer terug naar de receptie. Ze ‘zitten er bovenop’, wordt me verteld, maar de technische dienst die erover gaat, is er morgen pas… Dat betekent dus dat, van de drie dagen WiFi waar we voor betaald hebben, er anderhalve dag WiFi overblijft (als het morgen weer werkt)… Mooie service…
 
Ons slaapkoppie wordt uiteindelijk pas om half vier wakker. We eten wat fruit en gaan dan nog even met de auto naar Grupont, het plaatsje aan de voet van de camping. We parkeren de auto en verkennen het dorpje te voet. Als eerste gaan we naar de kerk, waarvan we de kerkklokken dagelijks kunnen horen luiden op de camping.

De kerk van Grupont.

 
Vervolgens gaan we naar het monument voor mensen die na de Tweede Wereldoorlog landmijnen opgeruimd hebben. Er staat ook een informatiebord bij, waarop te lezen valt dat Grupont in de Tweede Wereldoorlog een belangrijk dorp was voor de Duitsers en de Britten om het terug te veroveren in verband met de spoorverbinding naar Luxemburg.

Het monument ter nagedachtenis aan degenen die landmijnen opgeruimd hebben na de Tweede Wereldoorlog.

 
Iets terug is het ‘Maison Espagnol’, het Spaanse huis. Een informatiebord vertelt ons dat het in de zestiende eeuw het justitiehuis was. Het bord is ook onderdeel van een historische wandeling: op het bord staat een nummer en het volgende bord staat met een kaartje aangegeven. Zo kun je de hele wandeling in en rondom Grupont doen.

Het Maison Espagnol.

 
In verband met de tijd doen wij dit niet. Wel kijken we nog even bij het treinstation, aangezien er langs de camping zeer regelmatig (een paar keer per uur) treinen rijden. Helaas komen er nu geen treinen, maar we kunnen er wel een treinkaartje naar Nederland kopen…

Het station van Grupont...

... waarvandaan je zelfs naar Nederland kunt reizen (het aantal keren overstappen staat er niet bij...)!

We rijden terug naar de camping en lopen dan naar Doegie’s Diner, een pizzeria/snackbar. Hier bestellen we bij de balie pizza’s om in het restaurant op te eten. De pizza’s zijn best oké, al zijn ze hier en daar een beetje verbrand en in het midden niet helemaal gaar.
 
Helaas kunnen we geen ijsje als toetje nemen, want de ijsmachine is kapot… We lopen daarom maar met de lege pizzadozen terug naar de stacaravan, waar we de rest van ons afval ophalen en dit nog even naar de containerplaats brengen. Vervolgens brengen we ons zoontje naar bed, maar hij komt niet echt in slaap door de harde, dreunende muziek van het animatieteam. Pas als de muziek gestopt is, valt hij in slaap.
 
Wij zitten nog even buiten en bedenken dat het morgen alweer onze laatste dag op de camping is. Zaterdag reizen we verder, maar morgen willen we hier nog één dagje genieten. Eerst kunnen we echter nog ‘genieten’ van het avondentertainment: de musical van het entertainmentteam. We snappen wel dat het geen professionele productie is, maar het verhaal begint met een slapende jongen die aangevallen wordt door een man met een zwarte cape en een mes en die daarna zombies op zich af krijgt, onder begeleiding van Thriller van Michael Jackson. Als de zombies het publiek in gaan, gaan sommige kinderen er haastig vandoor.

Het openingsnummer van de musical: Thriller van Michael Jackson, inclusief zombies.

 
Het verhaal gaat verder: een jongen op zijn laatste schooldag bekogelt zijn wiskundelerares met toiletpapier en wil een meisje verkering vragen. Het taalgebruik is echter vrij grof en ook het enthousiasme en plezier straalt er niet echt bij iedereen vanaf. Bovendien kunnen we bij onze stacaravan alles letterlijk verstaan, zo hard staat de muziek. Het dreunt nog door tot na half elf, dan wordt het rustiger en kunnen we eindelijk gaan slapen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 5

Woensdag 12 juli 2023

Na een intensieve nacht, aangezien onze kleine drama king verschillende keren moord en brand schreeuwde vanwege een vlieg in zijn kamer, is het weer vroeg dag. Deze keer mag papa na het ontbijt als eerste douchen en neemt hij daarna onze kleine avonturier mee. Ik verwacht dat ze naar de rivier zullen gaan, maar ze komen terug met een knuffel van Koolaya, de koala-mascotte van de camping. We gaan namelijk later vandaag naar de Grotten van Han en als meneertje het spannend vindt, kan hij Koolaya knuffelen, is het idee erachter. Hij heeft wel een eigen vaste knuffel, maar papa is bang dat hij die kwijt raakt.

Als papa en onze kleine held dan toch bij de rivier zijn geweest (waarbij ze blijkbaar bezoek hadden gekregen van de familie Eend aan de verhalen te horen), is het tijd om de spullen te pakken voor de Grotten. We weten de weg al en dankzij de mevrouw bij het treinstation gisteren, weten we dat we gratis kunnen parkeren op een parkeerterreintje vlakbij het begin van het domein.

We wandelen naar het begin, maken nog even gebruik van het toilet aangezien dat straks niet meer kan en gaan dan naar de ingang van de Grotten. Er zijn twee rijen: Nederlands en Frans. Tot nu toe zijn er alleen Nederlands sprekende mensen, maar net als de gids wil beginnen, komt er nog een hele groep aan met grotendeels Frans sprekende bezoekers. De rondleiding zal dus tweetalig zijn.

Na een introductie en de veiligheidsmaatregelen doorgenomen te hebben, mogen we de gids naar binnen volgen. We komen in een lange tunnel en stoppen dan bij de eerste galerij vol stalagmieten en stalactieten. De gids vertelt wat informatie over de rivier de Lesse, die ervoor gezorgd heeft dat de Grotten eruit zien zoals nu, en over het ontstaan van de stalagmieten en stalactieten.

Tegen het plafond zijn de stalactieten te zien.

Dan lopen we weer verder. We volgen het pad en komen langs indrukwekkende galerijen, soms wat lager, soms heel hoog. Sommige stenen glinsteren in het licht, wat komt omdat ze nog leven, zoals de gids zegt. Ook vertelt hij dat de witte vlekken die we op een aantal rotsen zien ineengedrongen fossielen zijn.

Het glinsteren is helaas op de foto niet zo goed te zien, maar deze steen had er heel veel.

We gaan nog verder de Grotten in en komen uiteindelijk bij een grote ruimte, waar stoelen staan. Op de muren van de grot wordt Origin vertoond, een soort film met lichten en beelden die ons vertelt hoe de Grotten zijn ontstaan. Het is ontworpen door iemand die ook voor Disney dingen heeft gedaan en dat is terug te zien: het is heel bijzonder met alle kleuren en dieren die te zien zijn.

Een van de scènes van Origin.

Vervolgens gaan we naar het hoogste punt van de Grotten, wat een behoorlijke klim is. De gids laat ons ook zien hoe vochtig de Grotten zijn: als hij bovenaan met licht schijnt, ontstaat er mist door de vochtigheid.

Door de hoge vochtigheidsgraad in de Grotten ontstaat deze mist als je er met een zaklamp op schijnt.

We lopen nu verder naar het laagste punt van de Grotten, waar we de rivier goed kunnen zien. Het water is zo bewegingsloos dat het net een spiegel is, wat prachtig is om te zien.

Het onderste deel is een weerspiegeling van erboven.

Om naar de uitgang te gaan, moeten we een stukje terug lopen en dan slaan we af. Via een brug komen we weer buiten. Onze kleine dappere held mag de gids een fooitje geven. De gids heeft goed verteld, maar ons kleine mannetje heeft het ook super gedaan. Bij de film heeft hij even zijn koptelefoon op gehad vanwege het geluid, maar verder heeft hij zich keurig laten dragen of zelf gelopen. We zijn heel trots op hem dat hij niet gehuild of gegild heeft, maar juist heel goed geluisterd heeft, terwijl we ons goed kunnen voorstellen dat het toch ook wel spannend voor hem geweest moest zijn.

De uitgang van de Grotten

We lopen terug naar het begin van het domein, waar meneer nog even in de speeltuin mag spelen. Er is ook een kabelbaan, dus natuurlijk moet hij daar met papa vanaf. Er is al een meisje dat gaat, dus wachten we netjes op onze beurt. Het meisje gaat nog een tweede keer en nog een derde keer. Intussen is er nog een jongetje met een ouder meisje bijgekomen, dat ook netjes wacht. Dan komen er twee kinderen bij het meisje, die in het Frans ruzie maken over wie er eerst gaat. Intussen gaat het meisje een vierde keer en wil ze de kabel dan over geven aan het meisje dat bij haar is gekomen. Aangezien we nu toch al een tijdje staan te wachten, en deze kinderen echt aan het voordringen zijn, zeg ik er iets van, waarop papa en zoonlief eindelijk op de kabelbaan kunnen. Zodra ze terug zijn, pakt het eerste meisje de kabel weer over en als we een paar minuten later kijken, staat het jongetje met het oudere meisje nog steeds te wachten…

Na nog even in het winkeltje gekeken te hebben, rijden we naar een supermarkt vlakbij voor wat boodschappen. Vervolgens gaan we terug naar de camping, want om één uur is er een fotomoment met Koolaya! Eigenlijk is het al bedtijd voor ons kleine slaapkoppie, maar hiervoor mag hij nog even opblijven. Eerst vindt hij het spannend, maar dan gaat hij het zo leuk vinden dat hij nog een keer wil!

Nog een keer kroelen met Koolaya!

Met een grote grijns gaat hij zijn bed in, waarbij hij beweert helemaal niet moe te zijn. Toch slaapt hij vrij snel. Ik ga uiteindelijk nog even een stukje wandelen langs de rivier voor wat foto’s. Het is druk bij het water en als ik terug ben, stel ik voor om er met z’n allen heen te gaan, aangezien het niet echt weer is om te zwemmen.

We eten even een fruitje, trekken dan onze zwemkleding aan en gaan naar de rivier. Ons mannetje vermaakt zich prima met het gooien van stenen in het water. Dankzij zijn waterschoenen kan hij ook een stukje het water in, waarbij hij verkondigt dat het “wel lekker warm is” (het is ijskoud water…).

Spelen bij het 'lekker warme' water.

Na een tijdje spelen, wandelen we verder naar Doegie’s Diner, een restaurant/snackbar in Amerikaanse stijl. Hier eten we een ijsje, waar onze kleine zoetekauw een speciale kinderversie krijgt die hij heerlijk wegwerkt (en over zijn zwemkleding drupt…).

Als het ijsje op is, gaan we terug naar de stacaravan om op te frissen, de Tour te kijken en te eten. Na het eten wandelen we nog een stukje over de camping voor het bedtijd is voor onze kleine meneer. We checken uitgebreid of er geen vliegen zijn en na nog wat gebrabbel, valt hij in slaap.

Wij zitten nog even buiten en bedenken wat we morgen willen doen. Er zijn nog wat uitkijkpunten in de buurt die ons aangeraden zijn, dus wie weet kunnen we daar een mooie route van maken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 4

Dinsdag 11 juli 2023

Hoewel ons zoontje gisteravond pas om kwart voor tien sliep door het vele lawaai buiten op de camping, klinkt zijn stem al om tien voor half zeven door de stacaravan. Gelukkig kletst hij lekker nog even in zichzelf, zodat we rustig wakker kunnen worden.

Na het ontbijt neem ik hem mee naar de speeltuin, zodat papa op zijn gemak kan douchen. Hij speelt vrolijk met het zand en is heel duidelijk dat hij niet wil schommelen (“Nee!”). Rond half negen neem ik hem mee terug, waarbij we zien dat de ochtendrij voor de winkel inmiddels weg is.

Even lekker spelen in de speeltuin... maar niet schommelen!

In de stacaravan pakken we alle spullen in die we vandaag nodig gaan hebben voor ons bezoek aan het Wildpark: de bolderkar met kussens en speeltjes, iets te eten en natuurlijk genoeg te drinken, want het is al flink aan het opwarmen.

Iets over negenen vertrekken we. Het navigatiesysteem leidt ons feilloos naar een parkeerplaats bij een kerk, waar we uiteraard voor moeten betalen. Vervolgens is het nog een stukje lopen naar de ingang.
Het domein begint met gratis toiletten, de kassa, een winkel en een restaurant en een grote speeltuin. Pas daarachter beginnen de paden zich te splitsen: een route naar de Grotten van Han en een route naar het Wildpark. Voor het Wildpark moeten we even wachten, want een treintje zal ons naar de ingang brengen.

Dit treintje zal ons naar boven brengen.

Om tien uur vertrekt het treintje. Via een enkel spoor klimt het treintje rammelend omhoog door de bossen. Bij een piepklein stationnetje moeten we uitstappen, want daar begint het Wildpark. Via een oplopend pad komen we bij de eerste dieren: de Schotse Hooglanders. We zien er verschillende in een groot omheind weiland.

De eerste dieren: de Schotse Hooglanders.

Het steile pad vol met grote kiezels gaat verder richting de rendieren en de zwijntjes. De rendieren staan in een apart verblijf, niet direct langs het pad. Er zijn verschillende kleintjes en één rendier staat vlakbij het hek. Een paar bezoekers aaien hem, maar hij laat toch snel een gesnuif horen om aan te geven dat hij het er niet mee eens is.

Een selfie prima, maar niet aaien!

Langs de zwijntjes gaan we verder. Eerst komen we langs een uitkijkpunt en vervolgens bij een aantal volières met uilen. Er is ook nog een soort ‘eekhoornpad’ voor kinderen, maar gezien de route die we nog moeten en de temperatuur laten we ons zoontje lekker in de bolderkar zitten.

Het uitkijkpunt laat zien dat we al vrij hoog zitten.

Bij de Bladerdakbrug mag hij er wel uit en gaat hij met papa over de hangbruggen en uitkijkplateaus. Onder het pad zijn de poolvossen, waaronder een aantal kleintjes en eentje die nieuwsgierig dichtbij het hek komt en zelfs geaaid lijkt te willen worden. Ik neem het risico uiteraard niet, maar maak wel een foto van hem.

De Bladerdakbrug.

Deze poolvos had geen moeite met aandacht van bezoekers, in tegenstelling tot het rendier.

Het volgende stuk is het gebied van de wolven. Met moeite weten we er eentje te spotten ergens op een heuvel en een ander ligt te slapen in een betonnen tunnel. Verderop komen we nog langs het verblijf van de marmotten, die niet thuis lijken te zijn, en het grote weiland van de herten. Verderop in het bos staan wolvenkoppen, prachtig gemaakt van houten takken.

Een van de wolvenkoppen gemaakt van takken.

Langs een ander soort wolven, die we niet van dichtbij bekijken, komen we bij een restaurant (waar beneden een hert staat te eten), waarna het pad steil omlaag gaat à twintig procent daling… Mijn man sjouwt de bolderkar naar beneden, ik neem ons zoontje maar even op de arm.

Spierballen nodig!

Als we eindelijk beneden zijn, kunnen we in een kleine safariauto stappen, die ons meeneemt naar de uitgang. Onderweg komen we nog langs de gieren, de lynxen (die zich niet laten zien), de ooievaars, de moeflons en oerossen, de edelherten en de bizons voor we eindigen bij het Berenbos. Helaas lijken de beren het te warm buiten te vinden, want we zien er niet eentje.

Het laatste stuk gaat langs de bizons.

We lopen door naar het stationnetje, waar het treintje zal stoppen dat ons terugbrengt naar het begin van het domein. Na lang wachten komt er een mevrouw van het park op de fiets, die vraagt of iemand terug wil lopen naar het dorp. Het is dertig tot vijfenveertig minuten lopen met sommige stukken van vijfentwintig procent hellend of dalend… Mijn man dacht er nog even over om te gaan lopen in verband met onze aflopende parkeertijd, maar na dit nieuws besluiten we toch maar te wachten. De vrouw vertelt ons ook dat het in het hele dorp gratis parkeren is, behalve op het plein bij de kerk. Dat hadden we graag eerder geweten! Gelukkig weten we het nu voor morgen, als we terugkomen om de Grotten zelf te bezoeken.

Iets over half één komt het treintje er eindelijk aan en zijn we na een paar minuten weer terug bij het begin. Mijn man loopt vooruit om de auto te halen, ik zet de bolderkar in de schaduw en laat onze kleine avonturier nog even in de speeltuin spelen.

Nog even lekker spelen in de speeltuin!

Na nog een vlugge blik in het winkeltje gaan we terug naar de auto en rijden we weer naar de camping. Onderweg valt ons zoontje een paar minuten in slaap, maar bij de stacaravan is hij alweer wakker, waardoor hij niet meer slaapt. We laten hem nog even liggen, hopend dat hij toch nog in slaap zal vallen, maar helaas lukt het echt niet meer. We halen hem daarom maar uit bed en besluiten te gaan zwemmen.

Door de hitte is het goed druk in het zwembad. We vermaken ons prima, al slaan we vandaag de glijbaan met het koude water toch even over…

In de winkel van de camping halen we nog een ijsje, dat we bij de stacaravan opeten, terwijl we het laatste stukje van de Tour de France kijken. Dan gooi ik een was in de machine van de camping (kosten: zes euro voor vijftig minuten…), aangezien de zwemhanddoeken echt niet fris meer zijn. Terwijl de machine draait, eten we buiten, waarna ik precies de was eruit kan halen. Natuurlijk gaat het op dat moment regenen, maar gelukkig blijft het bij een klein buitje.

Een kwartiertje later is het weer droog en doen we nog een miniwandeling om het afval weg te gooien. Dan is het bedtijd voor ons kleine slaapkoppie. Hij werkt goed mee en ligt binnen vijftien minuten in zijn bedje. Nog geen vijf minuten later slaapt hij al, wat ons niet verbaast, na zijn korte nacht en overgeslagen middagdutje.

Wij zitten nog even buiten in de rooksignalen van de achterburen, die de barbecue opgestookt hebben, en zijn blij dat het een beetje afkoelt. Morgen schijnt het ook niet zo heet te worden, wat we stiekem niet heel erg vinden, aangezien de binnentemperatuur van de stacaravan nu negenentwintig graden is…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 3

Maandag 10 juli 2023

Opnieuw is ons zoontje om kwart voor zeven wakker, waardoor de dag weer vroeg begint. We ontbijten buiten, waarna mijn man doucht en onze kleine ontdekker meeneemt naar de rivier, zodat ik op mijn gemak kan douchen en nog wat dingen kan wassen. Er is een wasrek bij de stacaravan, dat niet heel stevig, maar wel vrij groot is, dus dat is erg fijn.

Lekker steentjes gooien in de rivier is toch wel erg leuk!

Als mijn man en zoontje weer terug zijn, pakken we een paar spullen in en stappen we in de auto. Via een heuvelachtig landschap rijden we naar het stadje Rochefort. Al vanuit de verte zien we bovenop de heuvel een ruïne van een kasteel. De rest van het kasteel staat eronder, omringd door andere huizen en gebouwen. We rijden erlangs, want we willen eerst boodschappen doen.

In het stadje zit een Spar, die redelijk groot is, maar toch ook niet een heel groot assortiment heeft. Ook vinden we veel dingen erg prijzig. We kopen wat dingetjes die we nu echt nodig hebben en besluiten later in de week nog ergens anders boodschappen te gaan doen.

De Spar van Rochefort

Met de boodschappen in de kofferbak gaan we verder. Links van de Spar zien we een brug met grote vlaggen eraan, waaronder de Canadese, de Britse en de Amerikaanse. Er staat echter niets bij, dus keren we om en parkeren we even bij het Hotel du Ville. Hier staat ook een standbeeld ter nagedachtenis van de gesneuvelde soldaten en burgers in de twee Wereldoorlogen.

Het standbeeld ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de twee Wereldoorlogen.

Vanaf het Hotel du Ville wandelen we naar de Onze-Lieve-Vrouwe kerk iets verderop. Het is duidelijk een katholieke kerk met allerlei verschillende beelden en glas-in-loodramen. Ook is er binnen veel aandacht voor het paasverhaal. Wat ons opvalt, is de grote kaars achterin de kerk, die lijkt op de paaskaars in onze kerk. Het lijkt alsof ze door dezelfde maker zijn gemaakt, al is dat ook niet heel waarschijnlijk.

De Onze-Lieve-Vrouwe kerk.

We verlaten de kerk weer en wandelen terug naar de auto. Aangezien we de buggy vergeten zijn mee te nemen, besluiten we het voor gezien te houden en rijden we terug naar de camping. Als we daar de boodschappen uitgeladen hebben en fruit hebben gegeten, pakken we de bolderkar voor een korte wandeling.

Tijd om te wandelen!

Al meteen het eerste stuk is pittig, want om van de camping af te komen, moeten we een flinke heuvel over. Ons kleine mannetje zit prinsheerlijk in de bolderkar en als ik de opmerking maak: “Je vindt het allemaal wel best, hè?”, antwoordt hij nog volmondig ‘ja’ ook!

Na nog wat bochtjes en klimmetjes komen we bij een pad met steentjes… dat schuin omhoog loopt… Mijn man test het even en vindt het de moeite waard, dus beginnen we de bolderkar mee te sjouwen.
Bovenaan (hoogte: 295 meter) hebben we inderdaad een prachtig uitzicht over de groene heuvels en de kleine dorpjes. Ons zoontje vindt natuurlijk de tractor is een weiland verderop het leukst, maar wij genieten wel even van wat we zien.

Het uitzicht bovenaan, met links het paadje naar boven.

Na nog een ontmoeting van dichtbij met een prikkelstruik door onze eigenwijze peuter (daarom moet je dus op het pad blijven!) gaan we terug naar de camping voor de lunch. Als de boterhammen en broodjes op zijn, is het dutjestijd voor ons kleine slaapkoppie. Het was ook duidelijk nodig: hij slaapt tot bijna kwart voor drie.

Als hij weer wakker is en fruit heeft gegeten, gaan we naar het zwembad. We vinden een plekje op het gras en gaan dan als eerste van de glijbaan met het koude water. Zo valt het water van de andere baden wel mee! Het is lekker in het water zolang je blijft bewegen, want zodra je stil staat, voelt het al gelijk kouder aan.

We zwemmen nog even binnen, maar door het vele chloor in het water en het geluid, dat alle kanten op echoot, blijven we niet lang. We zitten nog een tijdje op het gras om op te drogen voor we terug gaan naar de stacaravan en ons omkleden.

Om kwart over vijf lopen we weer richting het zwembad, omdat we gereserveerd hebben in het restaurant ernaast. We krijgen een tafel toegewezen waar al keurig een kinderstoel klaar staat. Na een paar minuten wordt gevraagd wat we willen drinken. Er wordt ons ook verteld dat we de QR code kunnen scannen om het menu te bekijken.

We hebben vrij snel een keuze gemaakt, ook al zijn er echt wel wat verschillende vegetarische opties om uit te kiezen. Zelfs het kindermenu heeft iets vegetarisch, wat we erg fijn vinden.

Als onze bestelling is opgenomen, duurt het nog wel een flinke tijd voor we ons eten krijgen. Gelukkig heeft ons zoontje speeltjes, want hij heeft duidelijk trek. Als hij eindelijk zijn vegetarische kroket en patatjes krijgt, eet hij alle patatjes dan ook helemaal op.

Lekker ongezond: op vakantie mag het een keertje! En als je lang moet wachten, krijg je trek en eet je alles op...

Na het eten mag hij nog even in de speeltuin spelen voor het toch wel echt bedtijd is. We zetten lekker alle ramen en deuren van de stacaravan open, zodat de binnentemperatuur weer wat kan zakken. Volgens het weerbericht hebben we morgen nog één dag te gaan waar we zulke hoge temperaturen kunnen verwachten. We zijn benieuwd, want er staat morgen ook een bezoek aan het Wildpark bij de Grotten van Han op het programma…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 2

Zondag 9 juli 2023

Gisteren zijn we aangekomen op de bloedhete camping in de Belgische Ardennen. Ons zoontje sliep daardoor pas laat en we verwachtten eigenlijk dat hij wel uit zou slapen. Dat blijkt helaas niet zo: hij is keurig om kwart voor zeven wakker.

We kleden hem aan en ontbijten buiten, waar het al lekker weer is. Vervolgens douchen we om de beurt, waarbij we ontdekken dat de douche prima is, al is de temperatuur lastig in te stellen (een klein tikje naar links of naar rechts van de kraan zorgt voor een enorm temperatuurverschil). Als mijn man doucht, neem ik ons kleine mannetje even mee naar de campingwinkel. Daar staat al een flinke rij: iedereen wil broodjes voor het ontbijt. We komen redelijk makkelijk door de rij heen en lopen dan weer terug naar de stacaravan, waarbij we merken dat het al flink aan het opwarmen is.

De rij voor de winkel 's ochtends vroeg...

Bij de stacaravan drinken we even iets, waarna we beginnen aan een wandeling over de camping. We lopen helemaal naar de andere kant, waar nog een zwembad alleen voor volwassenen is en een Amerikaanse diner. Onderweg komen we langs verschillende panden met stacaravans en kampeerplaatsen. Er zijn veel overnachtingsmogelijkheden, aangezien alle plaatsen en stacaravans dicht op elkaar staan.

Doegie's Diner, het Amerikaanse 'restaurant'.

We lopen weer terug naar de ingang, waar we papa het winkeltje en het zwembad nog laten zien. Het winkeltje is groot met een beneden- en bovenverdieping en heeft een ruim assortiment spullen die nodig kunnen zijn op de camping. Het zwembad ligt er een stukje achter, met daar tussenin nog een restaurant met bar en terras.

Links het terras van het restaurant, in het midden de speeltuin en rechts (niet op de foto) het zwembad.

Inmiddels is het al goed warm. Bij de stacaravan eten we wat fruit, waarna we ons omkleden en naar het zwembad gaan. Eerst proberen we de drie banen brede glijbaan uit, die leuk is, maar heel koud water heeft. Daarna gaan we naar de andere baden, die helaas minder warm water hebben dan gisteren.
Na een uurtje zwemmen, waarbij we ook nog naar het warme binnenbad gaan, lopen we terug naar de stacaravan voor een vroege lunch. Daarna gaat ons kleine slaapkoppie naar bed. Hij is vrij snel vertrokken en slaapt ruim twee uur.

De glijbaan met erg koud water (foto op een ander moment gemaakt)...

Intussen is de lucht wat betrokken. Ons zoontje wordt wakker als het regent en als het begint te onweren. Een ruim uur gaat het goed tekeer: flitsen, gedonder, maar vooral veel regen. Voor de temperatuur is het fijn, want het koelt lekker af. Helaas kunnen we nu even nergens heen en begint ons peutertje zich te vervelen. We halen daarom de paraplu’s uit de auto en lopen naar het campingwinkeltje, waar we een ijsje kopen dat we bij de stacaravan opeten.

Even gaat het goed los...

Als de ijsjes op zijn, is het ook weer droog. We trekken daarom schoenen aan en wandelen nog een stukje over de camping. Rondom de camping loopt een pad dat grenst aan de rivier. Door de regen staat het water in de rivier vrij hoog en durven we er niet goed heen met ons zoontje.

De rivier naast de camping, met daar weer naast de spoorlijn. Hier rijden regelmatig treinen over.

We maken ons rondje camping af langs de luxere stacaravans en gaan dan terug naar de onze, waar papa aan het avondeten begint: soep. Ondertussen volgen we de Tour de France, want het is een stevige bergetappe vandaag.

Tegen de tijd dat de soep klaar is, zijn de wielrenners nog niet klaar, dus blijft de tv even aan. Buiten krijgen we er niet heel veel van mee, want het scherm is niet goed zichtbaar. Gelukkig lijken de renners dit te weten, want pas als we klaar zijn met eten, finisht de eerste.

We wachten tot de grote klassementsrenners klaar zijn en haasten ons dan nog naar het zwembad voor een verkoelende duik, aangezien het na de regenbuien erg benauwd is geworden. Het water is door de regen afgekoeld, waardoor het inderdaad erg verkoelend is…

Na een halfuurtje spetteren gaan we terug naar de stacaravan, waar het bedtijd is voor ons zoontje. De eerste hele vakantiedag zit erop voor hem! Morgen willen we ook even van de camping af en kijken wat er in de buurt te beleven is.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 1

Zaterdag 8 juli 2023

Afgelopen twee zomers hebben we onze verre reisbestemmingen verruild voor iets dichterbij. Ook dit jaar wordt het geen verre reis: we gaan een week naar de Belgische Ardennen en daarna nog door richting Parijs.

Deze eerste dag van de zomervakantie begint vroeg, aangezien ons zoontje van twee – die sinds kort in een peuterbedje slaapt – al voor half zeven naast ons bed staat. Hierdoor is er genoeg tijd om de laatste spullen in te pakken, want zonder stops is het volgens Google Maps drie uur rijden naar de camping waar we zullen verblijven en we kunnen pas om drie uur inchecken.

Als de auto vol geladen is, we nog even geluncht hebben en de laatste check hebben gedaan, begint de rit. We rijden eerst de A27 af richting Breda en na een klein uurtje kunnen we de borden voor Antwerpen gaan volgen. Om vijf over één rijden we België echt binnen.

Het is onrustig rijden: veel kleine filetjes, veel snelheidsbeperkingen en toch ook nog veel vrachtverkeer. Ons zoontje slaapt gelukkig nog een uurtje, maar moet zichzelf dan toch nog wel een tijdje vermaken in zijn stoeltje.

Iets voorbij Brussel zoeken we een tankstation op. Precies als ik de auto geparkeerd heb, begint het te regenen. We haasten ons naar het tankstation en dan barst de bui echt los. Het onweert, het hagelt, de parkeerplaats staat blank… Het is echt nauwelijks te geloven!

Van 30 graden zonnig naar dit...

Door de enorme regenval en de hagel duurt het bijna een halfuur voor we verder kunnen. Ook nu verloopt de rit nog hortend en stotend. De mooiste file wordt veroorzaakt door een auto van de Belgische Rijkswaterstaat, die aangeeft dat er een baan sluit. Waarom weten we niet, want meteen na de auto is de baan weer open…

Pas na een halfuur kunnen we verder...

Na nog elf kilometer wegwerkzaamheden komen we eindelijk in de buurt. En als je denkt dat je dan alles gehad hebt, is er natuurlijk nog een weg afgesloten, waardoor we een stuk om moeten rijden en nog eens tien minuten langer in de auto zitten… Via een bochtige, heuvelachtige weg bereiken we rond half vijf eindelijk Parc La Clusure, de camping waar we verblijven. Ik parkeer de auto even op een parkeerterreintje voor de ingang, zodat we in kunnen checken. De incheck verloopt vlot en dan kunnen we de camping op.

Eindelijk: daar is de camping!

De camping heeft eenrichtingsverkeer, wat heel vervelend is, aangezien ik het pad naar de stacaravan niet meteen zie en dan een groot rondje extra over de camping moet rijden om weer terug te kunnen gaan. Maar dan is het toch eindelijk echt zo ver: we zijn bij de stacaravan. Ik parkeer de auto en open de deur, waarbij de hitte me tegemoet komt. Het schijnt vandaag de warmste dag van het jaar te zijn: nou, dat is te merken!

Ons veldje met midden links onze stacaravan, nummer 67 (foto op een ander moment gemaakt).

Met een klein beetje hulp van onze kleine krachtpatser laad ik de spullen uit de auto (papa komt later vanavond naar de camping vanwege een concert). Als eerste maak ik zijn bedje op, de rest komt later wel. We eten snel wat en besluiten dan nog een duik te nemen om af te koelen.

Het zwembad, dat nog even een stukje lopen is, valt meteen in goede smaak bij onze kleine waterrat. Hij vindt de vloer met de fonteinen al geweldig en het peuterbadje loopt hij lachend door, gillend van plezier als hij spetters over zich heen krijgt. Ook het grote bad, dat verrassend lekker water heeft, wil hij maar al te graag door.

Het zwembad (foto op een andere moment gemaakt).

We spetteren en spartelen een tijdje en gaan dan terug naar de stacaravan. Omdat het binnen echt nog heel warm is, bellen we nog even naar het thuisfront om te laten weten dat we goed aangekomen zijn. Daarna tracht ik meneer naar bed te brengen, maar door de hitte kan hij nog niet in slaap komen. Pas rond kwart voor negen lijkt hij naar dromenland te vertrekken.

Ik heb ondertussen zo veel mogelijk opgeruimd in onze redelijk ruime stacaravan (twee slaapkamers, die elk een eigen badkamer en toilet hebben, en een woonkamer met keuken) en even het boekje van de camping doorgenomen. Volgens het boekje moeten we de app downloaden voor het entertainmentprogramma, dus dat doen we maar. Er is genoeg te doen, maar één ding staat voorop: morgen gaan we eerst bijkomen van de vermoeiende rit!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2