Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 5

Woensdag 12 juli 2023

Na een intensieve nacht, aangezien onze kleine drama king verschillende keren moord en brand schreeuwde vanwege een vlieg in zijn kamer, is het weer vroeg dag. Deze keer mag papa na het ontbijt als eerste douchen en neemt hij daarna onze kleine avonturier mee. Ik verwacht dat ze naar de rivier zullen gaan, maar ze komen terug met een knuffel van Koolaya, de koala-mascotte van de camping. We gaan namelijk later vandaag naar de Grotten van Han en als meneertje het spannend vindt, kan hij Koolaya knuffelen, is het idee erachter. Hij heeft wel een eigen vaste knuffel, maar papa is bang dat hij die kwijt raakt.

Als papa en onze kleine held dan toch bij de rivier zijn geweest (waarbij ze blijkbaar bezoek hadden gekregen van de familie Eend aan de verhalen te horen), is het tijd om de spullen te pakken voor de Grotten. We weten de weg al en dankzij de mevrouw bij het treinstation gisteren, weten we dat we gratis kunnen parkeren op een parkeerterreintje vlakbij het begin van het domein.

We wandelen naar het begin, maken nog even gebruik van het toilet aangezien dat straks niet meer kan en gaan dan naar de ingang van de Grotten. Er zijn twee rijen: Nederlands en Frans. Tot nu toe zijn er alleen Nederlands sprekende mensen, maar net als de gids wil beginnen, komt er nog een hele groep aan met grotendeels Frans sprekende bezoekers. De rondleiding zal dus tweetalig zijn.

Na een introductie en de veiligheidsmaatregelen doorgenomen te hebben, mogen we de gids naar binnen volgen. We komen in een lange tunnel en stoppen dan bij de eerste galerij vol stalagmieten en stalactieten. De gids vertelt wat informatie over de rivier de Lesse, die ervoor gezorgd heeft dat de Grotten eruit zien zoals nu, en over het ontstaan van de stalagmieten en stalactieten.

Tegen het plafond zijn de stalactieten te zien.

Dan lopen we weer verder. We volgen het pad en komen langs indrukwekkende galerijen, soms wat lager, soms heel hoog. Sommige stenen glinsteren in het licht, wat komt omdat ze nog leven, zoals de gids zegt. Ook vertelt hij dat de witte vlekken die we op een aantal rotsen zien ineengedrongen fossielen zijn.

Het glinsteren is helaas op de foto niet zo goed te zien, maar deze steen had er heel veel.

We gaan nog verder de Grotten in en komen uiteindelijk bij een grote ruimte, waar stoelen staan. Op de muren van de grot wordt Origin vertoond, een soort film met lichten en beelden die ons vertelt hoe de Grotten zijn ontstaan. Het is ontworpen door iemand die ook voor Disney dingen heeft gedaan en dat is terug te zien: het is heel bijzonder met alle kleuren en dieren die te zien zijn.

Een van de scènes van Origin.

Vervolgens gaan we naar het hoogste punt van de Grotten, wat een behoorlijke klim is. De gids laat ons ook zien hoe vochtig de Grotten zijn: als hij bovenaan met licht schijnt, ontstaat er mist door de vochtigheid.

Door de hoge vochtigheidsgraad in de Grotten ontstaat deze mist als je er met een zaklamp op schijnt.

We lopen nu verder naar het laagste punt van de Grotten, waar we de rivier goed kunnen zien. Het water is zo bewegingsloos dat het net een spiegel is, wat prachtig is om te zien.

Het onderste deel is een weerspiegeling van erboven.

Om naar de uitgang te gaan, moeten we een stukje terug lopen en dan slaan we af. Via een brug komen we weer buiten. Onze kleine dappere held mag de gids een fooitje geven. De gids heeft goed verteld, maar ons kleine mannetje heeft het ook super gedaan. Bij de film heeft hij even zijn koptelefoon op gehad vanwege het geluid, maar verder heeft hij zich keurig laten dragen of zelf gelopen. We zijn heel trots op hem dat hij niet gehuild of gegild heeft, maar juist heel goed geluisterd heeft, terwijl we ons goed kunnen voorstellen dat het toch ook wel spannend voor hem geweest moest zijn.

De uitgang van de Grotten

We lopen terug naar het begin van het domein, waar meneer nog even in de speeltuin mag spelen. Er is ook een kabelbaan, dus natuurlijk moet hij daar met papa vanaf. Er is al een meisje dat gaat, dus wachten we netjes op onze beurt. Het meisje gaat nog een tweede keer en nog een derde keer. Intussen is er nog een jongetje met een ouder meisje bijgekomen, dat ook netjes wacht. Dan komen er twee kinderen bij het meisje, die in het Frans ruzie maken over wie er eerst gaat. Intussen gaat het meisje een vierde keer en wil ze de kabel dan over geven aan het meisje dat bij haar is gekomen. Aangezien we nu toch al een tijdje staan te wachten, en deze kinderen echt aan het voordringen zijn, zeg ik er iets van, waarop papa en zoonlief eindelijk op de kabelbaan kunnen. Zodra ze terug zijn, pakt het eerste meisje de kabel weer over en als we een paar minuten later kijken, staat het jongetje met het oudere meisje nog steeds te wachten…

Na nog even in het winkeltje gekeken te hebben, rijden we naar een supermarkt vlakbij voor wat boodschappen. Vervolgens gaan we terug naar de camping, want om één uur is er een fotomoment met Koolaya! Eigenlijk is het al bedtijd voor ons kleine slaapkoppie, maar hiervoor mag hij nog even opblijven. Eerst vindt hij het spannend, maar dan gaat hij het zo leuk vinden dat hij nog een keer wil!

Nog een keer kroelen met Koolaya!

Met een grote grijns gaat hij zijn bed in, waarbij hij beweert helemaal niet moe te zijn. Toch slaapt hij vrij snel. Ik ga uiteindelijk nog even een stukje wandelen langs de rivier voor wat foto’s. Het is druk bij het water en als ik terug ben, stel ik voor om er met z’n allen heen te gaan, aangezien het niet echt weer is om te zwemmen.

We eten even een fruitje, trekken dan onze zwemkleding aan en gaan naar de rivier. Ons mannetje vermaakt zich prima met het gooien van stenen in het water. Dankzij zijn waterschoenen kan hij ook een stukje het water in, waarbij hij verkondigt dat het “wel lekker warm is” (het is ijskoud water…).

Spelen bij het 'lekker warme' water.

Na een tijdje spelen, wandelen we verder naar Doegie’s Diner, een restaurant/snackbar in Amerikaanse stijl. Hier eten we een ijsje, waar onze kleine zoetekauw een speciale kinderversie krijgt die hij heerlijk wegwerkt (en over zijn zwemkleding drupt…).

Als het ijsje op is, gaan we terug naar de stacaravan om op te frissen, de Tour te kijken en te eten. Na het eten wandelen we nog een stukje over de camping voor het bedtijd is voor onze kleine meneer. We checken uitgebreid of er geen vliegen zijn en na nog wat gebrabbel, valt hij in slaap.

Wij zitten nog even buiten en bedenken wat we morgen willen doen. Er zijn nog wat uitkijkpunten in de buurt die ons aangeraden zijn, dus wie weet kunnen we daar een mooie route van maken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 4

Dinsdag 11 juli 2023

Hoewel ons zoontje gisteravond pas om kwart voor tien sliep door het vele lawaai buiten op de camping, klinkt zijn stem al om tien voor half zeven door de stacaravan. Gelukkig kletst hij lekker nog even in zichzelf, zodat we rustig wakker kunnen worden.

Na het ontbijt neem ik hem mee naar de speeltuin, zodat papa op zijn gemak kan douchen. Hij speelt vrolijk met het zand en is heel duidelijk dat hij niet wil schommelen (“Nee!”). Rond half negen neem ik hem mee terug, waarbij we zien dat de ochtendrij voor de winkel inmiddels weg is.

Even lekker spelen in de speeltuin... maar niet schommelen!

In de stacaravan pakken we alle spullen in die we vandaag nodig gaan hebben voor ons bezoek aan het Wildpark: de bolderkar met kussens en speeltjes, iets te eten en natuurlijk genoeg te drinken, want het is al flink aan het opwarmen.

Iets over negenen vertrekken we. Het navigatiesysteem leidt ons feilloos naar een parkeerplaats bij een kerk, waar we uiteraard voor moeten betalen. Vervolgens is het nog een stukje lopen naar de ingang.
Het domein begint met gratis toiletten, de kassa, een winkel en een restaurant en een grote speeltuin. Pas daarachter beginnen de paden zich te splitsen: een route naar de Grotten van Han en een route naar het Wildpark. Voor het Wildpark moeten we even wachten, want een treintje zal ons naar de ingang brengen.

Dit treintje zal ons naar boven brengen.

Om tien uur vertrekt het treintje. Via een enkel spoor klimt het treintje rammelend omhoog door de bossen. Bij een piepklein stationnetje moeten we uitstappen, want daar begint het Wildpark. Via een oplopend pad komen we bij de eerste dieren: de Schotse Hooglanders. We zien er verschillende in een groot omheind weiland.

De eerste dieren: de Schotse Hooglanders.

Het steile pad vol met grote kiezels gaat verder richting de rendieren en de zwijntjes. De rendieren staan in een apart verblijf, niet direct langs het pad. Er zijn verschillende kleintjes en één rendier staat vlakbij het hek. Een paar bezoekers aaien hem, maar hij laat toch snel een gesnuif horen om aan te geven dat hij het er niet mee eens is.

Een selfie prima, maar niet aaien!

Langs de zwijntjes gaan we verder. Eerst komen we langs een uitkijkpunt en vervolgens bij een aantal volières met uilen. Er is ook nog een soort ‘eekhoornpad’ voor kinderen, maar gezien de route die we nog moeten en de temperatuur laten we ons zoontje lekker in de bolderkar zitten.

Het uitkijkpunt laat zien dat we al vrij hoog zitten.

Bij de Bladerdakbrug mag hij er wel uit en gaat hij met papa over de hangbruggen en uitkijkplateaus. Onder het pad zijn de poolvossen, waaronder een aantal kleintjes en eentje die nieuwsgierig dichtbij het hek komt en zelfs geaaid lijkt te willen worden. Ik neem het risico uiteraard niet, maar maak wel een foto van hem.

De Bladerdakbrug.

Deze poolvos had geen moeite met aandacht van bezoekers, in tegenstelling tot het rendier.

Het volgende stuk is het gebied van de wolven. Met moeite weten we er eentje te spotten ergens op een heuvel en een ander ligt te slapen in een betonnen tunnel. Verderop komen we nog langs het verblijf van de marmotten, die niet thuis lijken te zijn, en het grote weiland van de herten. Verderop in het bos staan wolvenkoppen, prachtig gemaakt van houten takken.

Een van de wolvenkoppen gemaakt van takken.

Langs een ander soort wolven, die we niet van dichtbij bekijken, komen we bij een restaurant (waar beneden een hert staat te eten), waarna het pad steil omlaag gaat à twintig procent daling… Mijn man sjouwt de bolderkar naar beneden, ik neem ons zoontje maar even op de arm.

Spierballen nodig!

Als we eindelijk beneden zijn, kunnen we in een kleine safariauto stappen, die ons meeneemt naar de uitgang. Onderweg komen we nog langs de gieren, de lynxen (die zich niet laten zien), de ooievaars, de moeflons en oerossen, de edelherten en de bizons voor we eindigen bij het Berenbos. Helaas lijken de beren het te warm buiten te vinden, want we zien er niet eentje.

Het laatste stuk gaat langs de bizons.

We lopen door naar het stationnetje, waar het treintje zal stoppen dat ons terugbrengt naar het begin van het domein. Na lang wachten komt er een mevrouw van het park op de fiets, die vraagt of iemand terug wil lopen naar het dorp. Het is dertig tot vijfenveertig minuten lopen met sommige stukken van vijfentwintig procent hellend of dalend… Mijn man dacht er nog even over om te gaan lopen in verband met onze aflopende parkeertijd, maar na dit nieuws besluiten we toch maar te wachten. De vrouw vertelt ons ook dat het in het hele dorp gratis parkeren is, behalve op het plein bij de kerk. Dat hadden we graag eerder geweten! Gelukkig weten we het nu voor morgen, als we terugkomen om de Grotten zelf te bezoeken.

Iets over half één komt het treintje er eindelijk aan en zijn we na een paar minuten weer terug bij het begin. Mijn man loopt vooruit om de auto te halen, ik zet de bolderkar in de schaduw en laat onze kleine avonturier nog even in de speeltuin spelen.

Nog even lekker spelen in de speeltuin!

Na nog een vlugge blik in het winkeltje gaan we terug naar de auto en rijden we weer naar de camping. Onderweg valt ons zoontje een paar minuten in slaap, maar bij de stacaravan is hij alweer wakker, waardoor hij niet meer slaapt. We laten hem nog even liggen, hopend dat hij toch nog in slaap zal vallen, maar helaas lukt het echt niet meer. We halen hem daarom maar uit bed en besluiten te gaan zwemmen.

Door de hitte is het goed druk in het zwembad. We vermaken ons prima, al slaan we vandaag de glijbaan met het koude water toch even over…

In de winkel van de camping halen we nog een ijsje, dat we bij de stacaravan opeten, terwijl we het laatste stukje van de Tour de France kijken. Dan gooi ik een was in de machine van de camping (kosten: zes euro voor vijftig minuten…), aangezien de zwemhanddoeken echt niet fris meer zijn. Terwijl de machine draait, eten we buiten, waarna ik precies de was eruit kan halen. Natuurlijk gaat het op dat moment regenen, maar gelukkig blijft het bij een klein buitje.

Een kwartiertje later is het weer droog en doen we nog een miniwandeling om het afval weg te gooien. Dan is het bedtijd voor ons kleine slaapkoppie. Hij werkt goed mee en ligt binnen vijftien minuten in zijn bedje. Nog geen vijf minuten later slaapt hij al, wat ons niet verbaast, na zijn korte nacht en overgeslagen middagdutje.

Wij zitten nog even buiten in de rooksignalen van de achterburen, die de barbecue opgestookt hebben, en zijn blij dat het een beetje afkoelt. Morgen schijnt het ook niet zo heet te worden, wat we stiekem niet heel erg vinden, aangezien de binnentemperatuur van de stacaravan nu negenentwintig graden is…

Tot morgen!

Lees verder: Dag 5