Reisverslag VS 2019: dag 8 - Vicksburg --> Memphis

Zondag 11 augustus 2019

Gisteren hebben we de staat Louisiana verlaten en zijn we naar Mississippi gereisd. Vandaag zullen we opnieuw naar een andere staat gaan: Tennessee, met de stad Memphis.

Omdat we later vandaag een museumbezoek gepland hebben met een begintijd, staan we extra vroeg op. We douchen snel en kleden ons aan en gaan dan naar de receptie voor het ontbijt. Zoals altijd is het prima met keus in toast, bagels, broodjes, yoghurt en ei. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer, waar we inpakken en de auto inladen. Dan checken we uit en gaan we op weg.

Het is 's ochtends zo warm en vochtig buiten dat dit met de cameralens gebeurt...

Eerst rijden we nog terug naar Vicksburg Military Park, het nationale park dat we gisteren bezocht hebben. Bij het Visitor Center – het bezoekerscentrum met informatie en een winkeltje – kijken we even rond en kopen we een informatieboekje over Vicksburg met achtergrondinformatie over de Civil War en de Slag bij Vicksburg.

Vanaf het Visitor Center beginnen we aan onze rit naar Memphis. We volgen de 20 snelweg, rijden nog een klein stukje over de Natchez Trace Parkway en gaan dan de 55 op. Het landschap is een klein beetje heuvelachtig, verder is het niet heel spectaculair. Bij een tankstation stoppen we om van chauffeur te wisselen, waarna de rit verder gaat over de 55. De weg blijft hetzelfde en als we twee uur later bij een Rest Area (een stopplaats langs de snelweg) stoppen om weer van chauffeur te wisselen, lijkt het alsof we pas net uit Vicksburg zijn vertrokken.

Weer een nieuwe staat in!

Gelukkig is dit niet zo: we hoeven nog maar zeventien mijl naar Memphis. De 55 brengt ons naar de stad toe. Onze eerste stop is het Welcome Center, waar ik in 2015 ook geweest ben. In het welkomstcentrum staat een standbeeld van B.B. King en natuurlijk ook van de King of Rock ’n Roll: Elvis Presley.

Elvis in het welkomstcentrum

Als we weg willen rijden bij het welkomstcentrum zien we ons hotel al liggen. We twijfelen even om alvast in te checken, maar aangezien het nog ruim voor drieën is en de kamer waarschijnlijk dus nog niet klaar is, rijden we verder.

We gaan naar het Lorraine Motel, het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Eerst kijken we bij de herdenkingsplaats, waar een grote krans hangt en waar op een bord informatie te lezen is over die 4 april 1968.

Hier werd Martin Luther King op 4 april 1968 doodgeschoten

Vervolgens lopen we naar de ingang van het Civil Rights Museum, dat zich nu in het motel bevindt. Officieel mogen we pas om twee uur naar binnen (het is half twee), maar de vrouw achter de balie laat ons doorlopen naar de eerste expositieruimte. Die vertelt over het ontstaan van slavernij en over hoe slaven behandeld werden: wreed, oneerlijk, alsof ze geen echte mensen waren.

De tweede ruimte toont ons een indrukwekkende film over hoe donkere mensen op hebben proberen te komen voor gelijke rechten. Sommige acties waren succesvol, maar velen ook niet. De film gaat over in de volgende expositieruimte, waar meer te zien en lezen is over de protestacties door donkere mensen en de reacties daarop, zoals de Ku Klux Klan.

Deze expositieruimte is het begin van een indrukwekkende route door het leven van donkere mensen, die jarenlang hebben moeten vechten voor gelijke rechten en een eerlijke behandeling. Een onderdeel daarvan is uiteraard Martin Luther King, die vreedzaam protesteerde voor gelijke rechten. Ook Rosa Parks wordt genoemd – de vrouw die op moest staan in de bus om plaats te maken voor blanke mensen en dat weigerde. Een informatiebordje vertelt ons dat het gebruikelijk was dat donkere mensen bij de buschauffeur hun rit betaalden, dan weer uitstapten en vervolgens achterin alleen in mochten stappen – iets wat wij ons eigenlijk niet voor kunnen stellen.

De bus met een standbeeld van Rosa Parks

Er volgen meer verhalen: de Lunch Sit Ins bijvoorbeeld, waar we in Tallahassee ook over gelezen hadden. Donkere mensen gingen naar winkels met een lunchgedeelte en bestelden daar eten. Dit kregen ze echter niet, want alleen blanke mensen mochten er eten. Ze bleven toch gewoon zitten en zelfs als hen gevraagd werd weg te gaan, bleven ze zitten tot ze uiteindelijk weggesleept werden door de politie. Hun actie had na een tijd wel succes, want iedereen mocht gaan eten in de lunchgedeeltes.

Een ander verhaal is de busreis van een groep donkere mensen. Ze reisden met gewone bussen van plaats naar plaats, iets wat eigenlijk niet toegestaan was in de tijd dat zij leefden. In sommige steden werden ze opgewacht en in elkaar geslagen. In één stad, zo lezen we, wachtte de politieagent zelfs expres met ingrijpen, zodat de Ku Klux Klan vijftien minuten de tijd had om de donkere jongens in elkaar te slaan.

Nog een triest verhaal is de kindermars: donkere kinderen die vreedzaam naar de kerk marcheerden als protestactie. Met een hogedrukspuit werden ze verjaagd. Ook is er een bom afgegaan bij de kinderkerk, waarbij een aantal kinderen om het leven zijn gekomen.

We komen ook bij de kamers waar Martin Luther King verbleef van 3 op 4 april 1968. We krijgen een stuk te zien van de toespraak die hij voor zijn dood gaf, waarin woorden klinken die doen vermoeden dat hij vreesde voor zijn leven. Op 4 april werd die angst werkelijkheid: ’s avonds werd hij op het balkon voor zijn kamer doodgeschoten.

Bij de kamer hangt nu een eerbiedige stilte. Alleen één van zijn lievelingsliederen klinkt op de achtergrond. We vinden het indrukwekkend om hier te zijn, maar het heeft ook iets raars: hier stond Martin Luther King lang geleden en ineens werd hij neergeschoten.

Het museum is hier echter nog niet ten einde. Er is nog een giftshop, waar veel boeken verkocht worden met verhalen van en over protesterende donkere mensen en daarnaast de commerciële aandenkens als magneten en T-shirts. Mijn man heeft een eigen T-shirt meegenomen: hij werkt op een Martin Luther King school en overhandigt een T-shirt van de school bij de balie om de mensen te laten weten dat er ook in Nederland aan deze bijzondere man gedacht wordt.

Aan de overkant van de straat gaat het museum verder. Dit deel gaat vooral over de zoektocht naar de moordenaar van Martin Luther King en zijn motief. De plek waar hij schoot, is ook te zien, wat iets heel bizars heeft.

Diep onder de indruk verlaten we het museum. We kijken nog één keer rond, ook bij het motelbord met de bekende tekst van Martin Luther King: ‘I have a dream’.

"I have a dream..."

We verlaten het parkeerterrein en rijden in stilte weg. Na alle indrukwekkende verhalen is het moeilijk om te schakelen naar iets anders, maar de dag is nog niet klaar voor ons: we gaan nog naar de Sun Studio, een opnamestudio waar Elvis Presley zijn eerste plaat opnam. Bij de balie melden we ons aan voor de rondleiding van half vijf.

Het is pas kwart over vier, dus we hebben nog tijd om rond te kijken in het gezellige café voor de studio. Overal hangen posters, platen en andere muzikale herinneringen en natuurlijk zijn er T-shirts te koop.

In de Sun Studio

Om half vijf mogen we onze gids de trap op naar boven volgen. Daar wordt de geschiedenis van de Sun Studio verteld: Sam Philips begon lang geleden de Memphis Recording Service, die uitgroeide tot de Sun Studio. Zijn platen werden gedraaid bij een populair radiostation, waarvan het originele meubilair achter glas te bekijken is. Op de grond liggen enkele kapotte platen, omdat een populaire DJ van die tijd de gewoonte had platen kapot te gooien als hij het liedje niet leuk vond.

De oude radiostudio, met kapotte platen!

We gaan terug naar beneden en komen nu bij de echte studio. Er staan nog allerlei instrumenten, waaronder een drumstel dat van U2 is geweest. Kruisjes van plakband op de grond geven aan waar Elvis en zijn muzikanten lang geleden stonden. Aan de muur hangen foto’s van bekende artiesten en ook van de radio-DJ die niet-leuke platen kapot gooide.

Het door U2 aan de studio geschonken drumstel

Onze gids laat ook nog een staande microfoon zien, die een aantal jaar geleden aan de studio is geschonken. Het is een microfoon waar Elvis ook nog doorheen gezongen heeft. Als we beloven voorzichtig te zijn, mogen we ermee poseren.

De microfoon waar Elvis ook door gezongen heeft

De rondleiding is nu afgelopen, maar we mogen nog wel in de studio rondkijken. Als we genoeg foto’s hebben gemaakt, gaan we terug naar het café-gedeelte.

De studio met alle kruisjes op de grond geplakt

We verlaten de studio en maken buiten nog een paar foto’s. Dan rijden we naar het hotel om in te checken. We krijgen kamer 1011 met uitzicht op de Piramide van Memphis.

De Piramide van Memphis

Vanaf het hotel lopen we naar het bekende Beale Street, de straat met alle bars en restaurants. We kijken bij een aantal bars op de menukaart, maar eigenlijk zien we nergens iets dat ons echt aanspreekt. Uiteindelijk keren we om en kiezen we voor een pizzeria aan de hoofdstraat. We krijgen een enorme plaat voor onze neus met daarop de pizza, die prima smaakt.

Beale Street

Na het eten gaan we terug naar het hotel, waar we nog even zwemmen. Net als in New Orleans is het zwembad op een soort dak. Vanaf het dak hebben we uitzicht op een brug, die met kleurige letters titels van liedjes van Elvis laat zien. Waarschijnlijk heeft dit te maken met Elvis week: in de week van zijn overlijden wordt er altijd extra aandacht aan de zanger / acteur besteed.

Omdat het nog steeds erg warm is, is onze zwemkleding al droog als we weer naar binnen gaan. Op de kamer plannen we de route voor morgen, die als eerste stop Graceland heeft – het huis van Elvis.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9

Reisverslag VS 2019: dag 7 - New Orleans --> Vicksburg

Zaterdag 10 augustus 2019

Gisteren zijn we de hele dag in New Orleans geweest, met als hoogtepunt natuurlijk het bijwonen van de footballwedstrijd in de Superdome. Vandaag hebben we weer een ‘gewone’ dag: we rijden van New Orleans naar Vicksburg in de staat Mississippi.

We staan iets later op dan anders, wat er natuurlijk alles mee te maken heeft dat we door de wedstrijd later op bed lagen. Eerst kijken we wat de uitslag is: helaas hebben de New Orleans Saints verloren.

In een vlot tempo werken we ons ochtendritueel af van douchen, aankleden, ontbijten op de kamer en inpakken. Dan laden we de auto in en checken we uit. Omdat we uit een parkeergarage komen, geeft ons navigatiesysteem nog geen signaal. We hopen dat dit buiten gebeurt, maar waarschijnlijk omdat we gisteren het apparaat niet gebruikt hebben, duurt het signaal zoeken erg lang. Gelukkig ontdekken we een bord dat de weg wijst naar de snelweg, zodat we weten waar we heen moeten in deze drukke stad. Nu vindt het navigatiesysteem ook signaal en komen we zonder verdere problemen op de snelweg.

Langs de Superdome rijden we de stad uit. Links en rechts zijn moerassen te zien en het lijkt alsof er in één van die moerassen een alligator ligt. Helemaal zeker weet ik het niet, want we rijden natuurlijk op een snelweg.

Nog een laatste blik op de Superdome...

Die snelweg volgen we naar Baton Rouge, letterlijk vertaald: Rode Stok. De naam van de stad komt van vroeger, toen hoofden van gedode dieren op stokken werden gezet. Hun bloed liet natuurlijk een rode kleur achter op de stokken. Toen mensen later deze stokken vonden, besloten ze de stad de huidige naam te geven.

In Baton Rouge zoeken we het welkomstcentrum op, maar dit blijkt gesloten. Een brief op de deur zegt dat we bij het Capitool moeten zijn. We parkeren de auto en gaan lopend naar het gebouw. Meteen bij de ingang worden we gefouilleerd en al onze spullen worden uitgebreid gecontroleerd. Pas dan mogen we verder lopen.

Het Capitool van Baton Rouge. Dat kleine poppetje op de trap ben ik...

Een vrouw vertelt ons wat er allemaal te zien is en geeft ons wat folders mee. We beginnen in de Senaatskamer, die nu leeg is. We vinden het best bijzonder om te zien: het is eigenlijk een soort Eerste Kamer.

De Senaatskamer

Aan de andere kant van het gebouw is de vergaderkamer van de State Representatives, de mensen die de staat representeren. Ook dit is best bijzonder om te zien.

De kamer van de State Representatives

We gaan terug naar de hal, waar we de lift nemen naar de vierentwintigste verdieping. Daar stappen we over in een kleinere lift, die naar de zevenentwintigste verdieping gaat. Hier bevindt zich een uitkijkterras rondom het gebouw.

Uitzicht over Baton Rouge

Als we een rondje buitenlangs gelopen hebben, gaan we terug naar beneden. We kijken nog een keer in de kamer van de Senaat om ‘De Splinter’ op te zoeken. Jaren geleden is er op zondag een bomexplosie geweest in deze ruimte en in het dak moet nog steeds een splinter hout zitten die afkomstig is van een bureau. Na even zoeken, hebben we hem gevonden.

De Splinter (rechts van de gouden ster)

Van de Senaatskamer gaan we naar de hal, waar allerlei vlaggen hangen. Een folder die we gekregen hadden, vertelt ons precies welke vlaggen het zijn. Ook is er nog een kunstwerk op de grond gemaakt met alle gemeentenamen van de staat Louisiana.

De vlaggen in de hal

We verlaten het gebouw en maken buiten nog foto’s. Hierbij letten we ook op de traptredes: de namen van alle Amerikaanse staten (behalve Alaska en Hawaii) zijn hierop gemaakt. De eerste dertien staten staan helemaal onderaan.

De eerste dertien Amerikaanse staten

Na de foto’s lopen we terug naar de auto, waar we even een boterham eten voor we verder rijden. Bij een tankstation stoppen we een paar minuten en vervolgens gaan we de I84 op, richting de Natchez Trace Parkway. Dit is een snelweg langs een oude handelsroute. De weg loopt dwars door de bossen en is erg rustig.

Bij Mount Locust stoppen we. Het blijkt nu dat de Natchez Trace Parkway een officieel Nationaal Park is. Van een ranger krijgen we een folder met informatie en hij wijst ons de weg naar het Mount Locust-huis. Dit was vroeger een herberg, waar doortrekkende handelaren overnachtten.

Het Mount Locust-huis

We kijken bij het huis en lopen nog een stukje het bos in, waar de begraafplaats van de slaven is. Verder is het een uitgestrekt gebied met gras en bomen. Om de oude keuken heen (drie palen met klimop overal omheen en tussendoor) gaan we terug naar de auto. We rijden nog een stukje verder over de Natchez Trace Parkway, maar gaan uiteindelijk de 61 snelweg weer op.

Over de snelweg gaat het vlot richting Vicksburg. Iets over half vijf zijn we bij het park, dat om vijf uur sluit. We hoeven geen toegang te betalen en kunnen zo het park in rijden. Vrijwel meteen zien we aan beide kanten van de weg herdenkingsstenen en monumenten om soldaten uit de Civil War te herdenken.

Herdenkingsstenen en monumenten in het park

Het park doet ons denken aan Gettysburg, dat we in 2015 bezocht hebben. Ergens kan het kloppen, want Gettysburg en Vicksburg zijn allebei plaatsen die een belangrijke rol gespeeld hebben in de Civil War – de strijd tussen de noordelijke en de zuidelijke staten. Wat ons opvalt, is dat we nu vooral herdenkingsstenen zien voor de noordelijke staten. Een kaart vertelt ons dat de zuidelijke staten langs een andere weg herdacht worden.

Tussen deze heuvels is vroeger gevochten

We stoppen een paar keer om rond te kijken en foto’s te maken. Uiteindelijk worden we om kwart over vijf door een ranger aangesproken, die ons vertelt dat het park gesloten is. Hij wijst ons de weg naar de uitgang, waarbij we nog langs de oude duikboot USS Caïro rijden.

De oude duikboot USS Caïro

Door het dorp Vicksburg rijden we naar ons hotel. Het zit buiten het centrum, naast een klein winkelgebied. We checken in en gaan daarna snel op zoek naar een restaurant om iets te eten. Het wordt een Chinees buffetrestaurant, dat niet ver van het hotel zit.

Na het eten lopen we nog even langs de winkels voor we teruggaan naar het hotel. Langs het zwembad gaan we richting onze kamer. Mijn man besluit de watertemperatuur te controleren en als die zeer aangenaam blijkt te zijn, trekken we onze zwemkleding aan en nemen we nog een duik.

Als het begint te schemeren, gaan we terug naar de kamer om de route voor morgen uit te stippelen. We willen graag nog even terug naar Vicksburg Military Park om bij het Visitor Center te kijken en daarna gaan we door naar Memphis in de staat Tennessee, de stad van de twee Kings: de King of Rock ’n Roll Elvis Presley en de daar doodgeschoten Martin Luther King.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag VS 2019: dag 6 - New Orleans

Vrijdag 9 augustus 2019

Gisteren zijn we aangekomen in de stad New Orleans. Vandaag zullen we daar blijven: we hoeven niet te reizen naar een nieuwe plaats, maar kunnen de dag gebruiken om de stad te verkennen.

We staan rond zeven uur op na een warme nacht, aangezien we voor het slapen gaan de airco uit hadden gezet. Vannacht toch maar weer aan zetten! We douchen, kleden ons aan en ontbijten op de kamer. Dan pakken we onze spullen en gaan we op pad.

Voor vandaag hebben we een Hop On Hop Off bustour. De dichtstbijzijnde halte bevindt zich op loopafstand van het hotel, dus lopen we daarheen. Al snel komt de eerste bus aan, maar die rijdt door, aangezien de tour pas om half tien begint en het nu nog voor half tien is. De tweede bus laat gelukkig niet lang op zich wachten en die stopt wel.

Vanaf de halte rijden we richting het museumdistrict. Onderweg zien we de grote Superdome, die we gisteren ook al even gezien hadden toen we aankwamen in de stad. We rijden langs wat haltes van de ‘streetcar’ – de ouderwetse straattram van New Orleans. De gids aan boord vertelt dat de trammetjes op de monumentenlijst staan, maar nog wel mogen rijden.

De Superdome

Langs een aantal musea, waaronder het gigantisch grote Tweede Wereldoorlog-museum, rijden we naar het Garden District. Dit is het luxere gedeelte van de stad. Dat heeft te maken met de geschiedenis van New Orleans. De eerste bewoners waren Franse en Spaanse kolonisten. Hun kinderen werden Creolen genoemd. Zij waren de eigenaren van de plantages en hadden hun eigen regels en gebruiken. De huizen die zij bouwden, stonden in wat nu Vieux Carré (Oude Vierkant) of het French Quarter (Franse wijk) genoemd wordt. Toen de staat Louisiana bij de Verenigde Staten ging horen, wilden de Creolen hun levensstijl en gewoontes niet aanpassen. Ze lieten ook niet toe dat Amerikanen in het Vieux Carré kwamen wonen. De Amerikanen gingen daarom bij elkaar wonen in wat nu het Garden District is, waar zij grote huizen bouwden om indruk te maken op de Creolen.

Het Garden District heeft veel van dit soort huizen en gebouwen

Ook nu staan er nog grote huizen in het Garden District, maar we zien toch ook veel vervallen panden. Een aantal straten vormen het commerciële gebied: daar bevinden zich winkeltjes en restaurants. In de bomen zien we af en toe kleurige parelkettingen hangen. Dit is van Mardi Gras (letterlijk vertaald vette dinsdag), het carnavalsfeest dat elk jaar in New Orleans gevierd wordt met een grote parade. Er is zelfs een museum over Mardi Gras in de stad – Mardi Gras World.

Bomen met parelkettingen

We rijden langs Mardi Gras World en komen bij het cruiseschip terminal. Vandaag zijn er echter geen cruiseschepen. De bus rijdt verder richting Canal Street, de hoofdstraat van het centrum. Wij stappen bij stop 1 uit om het French Quarter te gaan bekijken. Eerst willen we nog even bij de haven kijken. Meteen vallen ons de vele daklozen en zwervers op. Als we bij de haven staan te kijken naar de mooie St. Louis kathedraal worden we aangesproken door een man. Hij beweert dat hij precies weet ‘where we got our shoes’. Dit zou je kunnen vertalen als ‘waar we onze schoenen gekocht hebben’, maar een oplichtingstruc later blijkt hij te bedoelen: ‘waar we onze schoenen hebben’ – aan onze voeten. Hij wil er twintig dollar voor hebben, maar gelukkig kunnen we hem afschepen met de helft. Welkom in New Orleans!

St. Louis kathedraal

We lopen nog snel even naar de bekende raderboot Natchez, waar ik in 2015 mee gevaren heb, en kiezen dan een andere weg om bij de St. Louis kathedraal te komen. Nadat we binnen gekeken hebben, gaan we verder het French Quarter in. Hier is namelijk ook een stukje opgenomen van de James Bond-film Live and let die. Aangezien mijn man een fan is van de film moeten we natuurlijk het plekje even opzoeken!

De Natchez

Straatbeeld uit James Bond 'Live and let die'

Een man van een winkel in de straat bevestigt dat we de juiste lantaarnpaal gevonden hebben. Toevallig komen we Engelse toeristen tegen, die ook de filmlocatie zoeken. Zij hebben de website met de exacte locatie bij zich, zodat we kunnen zien hoe de acteur uit de film stond en we dezelfde foto kunnen maken. De dag van mijn man kan niet meer stuk!

Poseren bij 'de' lantaarnpaal

Lopend gaan we door naar de French Market, een overdekte markthal met etenskraampjes en souvenirs. We kijken even rond, maar gaan dan naar de bushalte om met de bus verder te reizen. Terwijl we wachten, eten we in het zonnetje even een boterham. Ook drinken we wat water, want het is weer goed warm.

Met de bus vervolgen we onze tocht door New Orleans. We rijden langs het Louis Armstrong-park en stappen uiteindelijk uit bij stop 6 op Canal Street. Vanwege zijn bekendheid lopen we door Bourbon Street, maar eigenlijk vinden we het geen van tweeën een leuke straat. Via Royal Street gaan we terug naar Canal Street, waar we bij een Starbucks even een verkoelend drankje halen. De temperatuur ligt boven de dertig graden en de luchtvochtigheid is rond de negentig procent, dus buiten is het nauwelijks uit te houden.

Canal Street

Als we een beetje bijgekomen zijn, stappen we de bus weer in om nu een heel rondje te blijven zitten. De route is wel iets aangepast: normaal gesproken rijdt de bus langs de Superdome, maar omdat er vanavond een wedstrijd is, volgt hij een alternatieve route.

We komen nogmaals door het museumdistrict en het Garden District, rijden dit keer door het French Quarter, passeren het Louis Armstrong-park en stoppen uiteindelijk bij het busstation. Dit is nog niet het einde van de route, maar de bus moet wachten op een parade. Dit blijkt een begrafenisstoet te zijn. Het is wel een heel andere stoet dan in Nederland, want de begrafenissen in New Orleans worden anders gehouden. De familie en kennissen van de overledene lopen met de kist in een stoet naar de begraafplaats, zoals wij kunnen zien. Zodra de kist in de grond is gelaten, klinkt er een trompet en begint het feest om het leven van de overledene te vieren. In een nieuwe stoet wordt er naar een feestruimte gegaan, waarbij iedereen onderweg mag aansluiten.

Wanneer de nu nog rustige stoet voorbij is, kan de bus weer verder. We komen op Canal Street, waar slechts stapvoets gereden kan worden. Dit heeft te maken met de vele verkeerslichten die er op Canal Street zijn, de vrijdagmiddagspits en de footballwedstrijd van vanavond. De New Orleans Saints, zoals de ploeg van de stad heet, speelt een wedstrijd in het voorseizoen tegen de Minnesota Vikings, vertelt de gids aan boord. Heel toevallig komen we langs het hotel waar de Vikings overnachten en zien we enkele spelers buiten poseren met fans.

Zodra we van Canal Street af zijn, kunnen we weer iets beter doorrijden. Bij stop 9 stappen we uit en wandelen we het laatste stukje terug naar het hotel. Het eerste wat we daar doen, is onze zwemkleding aantrekken en een duik nemen in het zwembad. Na alle vochtige warmte van vandaag is dit heerlijk! Wel praten we tijdens het zwemmen: de gids in de bus had gezegd dat er voor de wedstrijd van vanavond nog goedkope kaartjes waren. Zou het wat zijn om een echte footballwedstrijd in de Superdome bij te wonen?

Na wat geaarzel besluiten we het te doen. We kleden ons snel om, pakken alleen de hoogst noodzakelijke spullen om mee te nemen en gaan naar buiten. Daar zien we al mensen gekleed in New Orleans Saints tenues of met vlaggetjes lopen. We volgen de menigte naar het stadion, waarbij wij zelf achtervolgd worden door een ruziënd stel dat het niet eens kan worden over de route.

Klaar voor de wedstrijd!

Bij het stadion zoeken we de kassa op. Zoals de gids in de bus al gezegd had, zijn er inderdaad nog goedkope kaartjes te koop. We zitten wel wat hoger op de tribune, maar dat maakt ons niets uit: we zijn erbij! We zoeken eerst onze plaatsen op, die bijna helemaal bovenin het stadion blijken te zijn, vlakbij de airconditioning. Als we weten waar we zitten, gaan we op zoek naar iets te eten. Voor mij is dat wat lastiger, want de meeste kraampjes verkopen hotdogs en hamburgers. Uiteindelijk vinden we op het Plaza Level – de eerste verdieping waar alle grote eet- en drankkraampjes zitten – een pizzeria.

Het uitzicht vanaf onze plaatsen in de Superdome

Als we de pizza op hebben, nemen we onze frisdrank mee naar onze plaatsen. Op het veld zijn de spelers inmiddels aan de warming-up begonnen, waarbij veel gejuich klinkt. Op schermen hoog rondom de Superdome is intussen van alles te zien: individuele spelers met hun statistieken, reclames en filmpjes. Zo’n twintig minuten voor de wedstrijd begint, komen de cheerleaders het veld op, die wat dansjes doen. Vervolgens is het wachten op de opkomst van de spelers.

Als eerste komen de tegenstanders het veld op: de Minnesota Vikings. Vanaf de tribune klinkt boe-geroep, maar het klinkt als een vriendelijk boe-geroep. Dan wordt alles klaar gemaakt voor de opkomst van de New Orleans Saints. Het licht gaat uit en via een speciale app beginnen de lichtjes van de telefoons overal in het stadion te knipperen. Met luide muziek en vuur komen de spelers op onder luid gejuich vanaf de tribune.

Wanneer alle spelers op het veld staan, wordt een enorme Amerikaanse vlag uitgevouwen en moet iedereen gaan staan voor het volkslied. Het is een speciaal volkslied: het wordt gespeeld door kinderen met het Syndroom van Down met een bel in hun handen. Ze krijgen na afloop een enorm applaus.

Nu is het dan echt tijd voor de wedstrijd. Een officiële footballwedstrijd bestaat uit vier keer een kwartier spelen. Dit lijkt niet veel, maar na bijna elke actie ligt het spel stil. Het eerste kwartier, bijvoorbeeld, duurt zo in totaal al vijfenveertig minuten. We vinden het wel leuk om te zien, maar stiekem vonden we de opkomst nog leuker.

De wedstrijd in volle gang

Na het tweede kwartier spelen is er rust. We wachten nog even of de opkomst opnieuw spectaculair is, maar dat is niet het geval. In verband met de tijd besluiten we daarom weg te gaan. Wel kijken we nog even in de officiële fanshop en kopen we een pin ter herinnering.

Dag, Superdome!

We lopen terug naar het hotel en gaan nog even in de bar zitten, waar we op allerlei televisieschermen de wedstrijd nog verder kunnen volgen. Terwijl mijn man een typisch gerecht uit New Orleans (gumbo) probeert, scoren de Vikings opnieuw. Het ziet er niet goed uit voor de Saints! We besluiten het einde van de wedstrijd niet af te wachten, want morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg: dan rijden we naar Vicksburg, waar een nationaal park is om de Civil War te herdenken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag VS 2019: dag 5 - Pensacola --> New Orleans

Donderdag 8 augustus 2019

Gisteren hebben we een heerlijk ontspannen dag gehad met een strandbezoek in Pensacola. Vandaag zullen we meer de drukte in gaan: we rijden naar de grote stad New Orleans in de staat Louisiana.

Iets over zevenen staan we op om te douchen en ons aan te kleden. Ook vandaag is het ontbijt inclusief, dus we kunnen weer genieten van een goed begin van de dag. Daarna is het inpakken, uitchecken en de auto inladen en we zijn weer op weg!

Net als gisteren rijden we over de I10-snelweg. Er zijn wat heuveltjes, maar het is allemaal niet heel spannend. Rond tien voor tien verlaten we de staat Florida en gaan we Alabama in. Onze eerste stop is in de stad Mobile, waar we bij het Civic Center een parkeerplaats vinden. Lopend gaan we de stad in, die vooral bekend staat om zijn hoofdstraat met altijd groene bomen ernaast.

Onze eerste wisseling van staat

Wij merken al snel dat de stad ook bekend staat vanwege de plakkerige warmte: van het Civic Center naar Government Street is het niet ver, maar het zweet staat op onze voorhoofden en loopt langs onze rug naar beneden. We zien wel een aantal mooie huizen, gebouwd in een bouwstijl die we in New Orleans ook nog tegen zullen komen.

Bouwstijl in Mobile

Ook de grote, aparte bomen zien we. Ze staan aan beide kanten langs de weg, wat een mooi gezicht is. We blijven echter niet al te lang staan om foto’s te maken, want stilstaan in deze vochtige hitte is niet iets waar we al aan gewend zijn.

De bekende hoofdstraat van Mobile

We lopen terug naar het Civic Center, drinken even wat en verlaten dan het terrein. Toen we binnenkwamen, stond er geen parkeerwacht, maar nu wel, dus betalen we netjes de twee dollar parkeergeld. Als de parkeerwacht ontdekt dat we uit Nederland komen, komt hij met allerlei vragen over het land: waarom zeggen wij ‘Nederland’ en geen ‘Holland’? En hoe zit het met de geschiedenis van Holland? We vinden het wel leuk om de vragen te beantwoorden, want we merken dat dit deel van de Verenigde Staten iets minder gewend is aan buitenlandse toeristen: als je zegt dat je uit Nederland komt, weten ze namelijk niet wat je bedoelt tot je ‘Holland’ zegt.

Na het gesprek keren we heel even terug naar de I10 voor we er weer af gaan om bij de Walmart boodschappen te doen. Op de parkeerplaats eten we vervolgens even iets voor we verder rijden. Onze volgende stop is Bellingrath Gardens, een plek die ik in 2015 ook bezocht heb. Het wordt een tuin genoemd bij een huis, maar eigenlijk is het meer een park.

De 'tuin' van Bellingrath

In 2015 heb ik zowel de tuin als het huis bezocht, maar deze keer besluiten we alleen door de tuin te lopen. We beginnen bij de rozentuin, waar ook een mooie fontein staat. De rozen hebben allerlei namen, variërend van namen gelinkt aan de Amerikaanse geschiedenis tot namen die meer met de kleur van de roos te maken hebben.

De rozentuin met de fontein

Langs een groot grasveld komen we bij de rivier. We lopen langs het huis van meneer en mevrouw Bellingrath, die rijk geworden zijn doordat meneer Bellingrath een fabriek had die colaflesjes vulde. Bij Mirror Lake stoppen we even om foto’s te maken van het spiegelende water. Niet te lang uiteraard, want ook hier is de warmte erg vochtig.

Het Bellingrath huis

Van Mirror Lake gaan we naar het Bayou-gedeelte, waar we uitkijken over een moerasgedeelte. De tuin heeft ook nog een Aziatisch deel, maar als daar nogal forse beestjes met acht pootjes blijken te zitten, loop ik snel door… De schildpadden in het vijvertje vind ik dan weer wel leuk om te zien.

De bayou

Een van de schildpadjes in de vijver

Als we terug zijn bij het gebouw waar we binnenkwamen, lopen we nog een rondje door de souvenirwinkel om weer op temperatuur te komen. Wat wel heel lief is, is dat we gratis koud water met ijsblokjes mogen pakken om mee te nemen onderweg.

Met gevulde bekers gaan we naar de auto. De ijsblokjes zijn al gesmolten voor we goed en wel vertrokken zijn, maar het water blijft gelukkig nog even koel. We rijden weg bij de tuin en komen onderweg een schoolbus tegen. Deze donderdag is in dit deel van het land de eerste schooldag, dus in de buurt van scholen ligt de snelheid lager. Ook zijn automobilisten verplicht te stoppen als de schoolbus stopt en zijn stopbord uitklapt: dan stappen er kinderen in of uit de bus.

De schoolbus

De schoolbus voor ons stopt slechts één keer voor wij een andere weg in gaan. Opnieuw komen we op de I10 snelweg, die ons vrij snel naar de staat Mississippi brengt. Tot onze verrassing krijgen we regen, maar het is niet meer dan een kort buitje.

Een nieuwe wisseling van staat. Later gaan we nog van Mississippi naar Louisiana, maar helaas lukte het ons niet om daar een goede foto van te maken.

Vlakbij buiten de stad New Orleans, waar we inmiddels al vlakbij zijn, is nog een beschermd natuurgebied. De plek waar we willen stoppen is even zoeken, maar dan kunnen we een stukje lopen door een moerasgebied. Het is heel groen en we zien veel waterplanten. Ook zien we konijnen, wat we niet verwacht hadden in dit landschap. We horen verder knorrende geluiden: deze blijken afkomstig van wilde varkens, die zich verborgen houden in de struiken.

Reisclown Fiedel bij het natuurgebied

We volgen het hele pad en komen uiteindelijk terug op de parkeerplaats. Nu is het niet ver meer naar New Orleans. Net buiten de stad tanken we nog en dan gaan we de drukte in. Het navigatiesysteem helpt ons gelukkig goed, want er zijn een aantal aparte verkeerssituaties met wegen die rechtdoor lijken te gaan, maar dan ineens een afslag hebben.

Zonder al te veel problemen komen we bij ons hotel. Zoals we al verwacht hadden, moeten we betalen voor het parkeren. Het kan een paar dollar goedkoper, vertelt de eerlijke receptioniste ons, alleen staat de auto dan buiten. Aangezien New Orleans niet als eerste bekend staat vanwege de veiligheid besluiten we de paar dollar meer te betalen en de auto in de parkeergarage van het hotel te zetten.

Ons hotel met de parkeergarage (foto op een later tijdstip gemaakt)

Vanuit de parkeergarage gaan we met de lift naar de zeventiende verdieping van het hotel, waar onze kamer is. Snel pakken we onze zwemspullen, want na alle hitte van vandaag is dat wel wat we nodig hebben! Het zwembad bevindt zich buiten op de achtste verdieping, waardoor je het gevoel hebt dat je op het dak aan het zwemmen bent. Het water is heerlijk: niet te koud, maar wel verkoelend.

Het dakzwembad

Als we afgekoeld zijn, gaan we terug naar de kamer, waar we ons omkleden. Vervolgens zoeken we een restaurantje in de buurt om iets te eten. Het wordt een kleine pizzeria op een paar minuten loopafstand. Het is een gezellige ruimte met prima eten voor een niet al te hoge prijs. Het is geen Michelin-sterrenrestaurant, maar het vult onze magen goed.

Na het eten gaan we terug naar de kamer, waar we wat kleding proberen te wassen. Dit gaat goed, alleen het ophangen om te drogen is een uitdaging. Met wat haakjes uit de kast van de kamer en een heleboel creativiteit lukt het uiteindelijk. Wel hangen we voor de zekerheid alvast het bordje ‘Niet storen’ op de deur, want schoonmaak in de kamer kunnen we even niet gebruiken!

Niet lang na onze ‘Creatief met wasgoed’-activiteit besluiten we te gaan slapen. Morgen hebben we de hele dag om de stad New Orleans te gaan verkennen en dat zullen we doen met een Hop On Hop Off bus.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 6