Vrijdag 31 juli 2026
Vandaag is helaas alweer onze
laatste dag bij Village de la Guyonnière. Gelukkig hebben we wel beter
geslapen: geen onweer en regen meer!
We beginnen onze dag als
gebruikelijk. Daarna lopen we naar de winkel om alvast broodjes te halen voor
de lunch. We zitten vervolgens nog even bij de caravan voor man- en zoonlief
naar de tractor gaan en ik naar ‘steps’. Er zijn twaalf steps… en minstens twee
keer zoveel deelnemers. Ik heb vroeger heel veel Freestyle Steps gedaan bij een
superleuk ‘juf’, waardoor ik best wel wat ervaring heb. Ik ben dus ook benieuwd
hoe ingewikkeld deze les zal zijn. Al vrij snel weet ik het antwoord: niet. Het
is meer een cardio-sportles met wat springen, squats, boxen en lunges dan dat
het echt steppen is. Dat moet ook wel, aangezien de helft geen step heeft. Het
is op zich fijn om even lekker te sporten, maar ik vind het jammer dat het zo
weinig steppen is. Zeker als ik hoor dat de tractor vanochtend over ons veld
gereden heeft!
Even sportief de dag beginnen!
Na de sportactiviteit zoek ik
mijn man op, die ons zoontje naar de Miniclub gebracht heeft. Met z’n tweeën
lopen we naar het grote meer naast de camping, waar we nog niet geweest zijn.
Het is even een eindje lopen en een deel van het pad loopt schuin omlaag, dus
een goede keuze om hierheen te gaan zonder onze kleine wandelaar.
Het grote meer naast de camping
Het meer zelf is best mooi om
te zien, maar niet heel erg spectaculair, vinden we. Er zijn wat waterfietsen
en er is een soort tunneltje, verder is het gewoon… water.
Best leuk om te zien... water...
We wandelen terug naar de
caravan en proberen alvast wat dingen op te ruimen, maar dat blijkt nog lastig
zo halverwege een dag. Om twaalf uur halen we ons zoontje weer op, die
vanochtend een fotocamera gemaakt heeft.
Nog een laatste keer knutselen bij de Miniclub!
Bij de caravan lunchen we,
waarna we naar Les Achards rijden om daar boodschappen te doen. Hier zijn we de
eerste dag hier ook geweest en deze winkel vonden we prettiger dan die in Brem
sur Mer.
Met een volle auto rijden we
terug naar de camping, waar we snel het zwembad opzoeken. Het is warm, maar wat
bewolkter en het waait, waardoor het nog best fris is. Als de zon wat meer
doorkomt, zijn we echter blij met de verkoeling!
Als de zon schijnt, is het heerlijk dobberen in de stroomversnelling!
Na nog een laatste ijsje en
een laatste duik gaan we terug naar de caravan. Mijn man begint met koken, ik
neem ons kleine energiebommetje nog even mee naar het podium, waar ‘Just dance’
bezig is. Hij roept vooraf heel hard dat hij niet van dansen houdt, maar als
hij het scherm ziet, springt hij maar al te hard mee. Buiten de maat uiteraard
en alles behalve de goede passen, maar hij heeft er duidelijk lol in.
Het spettert nog niet helemaal, maar er wordt gedanst!
Als we gegeten hebben, lopen
we nog een afscheidsrondje over de camping. Onze kleine coureur wil nog even
afscheid nemen van ‘zijn’ auto en ‘zijn’ giraffenspringkussen. Helaas is het
springkussen erg druk en zijn er wat oudere kinderen die erg wild spelen. Zoonlief
wordt er zelfs nog de dupe van: als hij ergens doorheen kruipt, springt er een
oudere jongen bovenop het stuk kussen, waardoor ons zoontje helemaal klem komt
te zitten. We kunnen hem gelukkig troosten, maar we vinden het jammer dat zijn springkussenavontuur
hier zo moet eindigen. Het is wel iets dat ons hier vaker opgevallen is: veel
kinderen mogen zonder ouders over de camping rondzwerven en gaan rottigheid
uithalen. Natuurlijk begrijpen we dat kinderen vanaf een bepaalde leeftijd niet
alleen maar met papa en mama gaan rondlopen, maar het zou fijn zijn als ze dan
in ieder geval respect kunnen tonen voor anderen op de camping (manlief kreeg
bijvoorbeeld een grote mond van een jongetje dat bij de glijbaan voordrong en
verontwaardigd was dat hij daarop werd aangesproken).
De giraf weet het: tijd voor afscheid...
Verder hebben we enorm genoten
van onze week hier. Het is een mooie camping met zeer ruime plaatsen (al is het
nadeel daarvan dat je minder contact hebt met mensen) en een enorm aanbod aan
activiteiten. Sowieso is er het grote zwembad, het springkussen en zijn er
meerdere speeltuinen, maar ook het aanbod van het animatieteam: elke dag
(behalve zaterdag) Miniclub en daarnaast zijn er dagelijks allerlei sport- en
spelactiviteiten. En natuurlijk de tractorrit ’s ochtends!
De tractorrit is elke dag weer een hoogtepunt!
In de directe omgeving is wel
iets minder te beleven. Wil je echt een ‘grotere’ activiteit ondernemen, dan
moet je verder rijden. We hebben heel veel reclame gezien voor Puy du Fou, een
historisch gethematiseerd park, maar wij zijn hier niet geweest, omdat het
gewoon een uur rijden is. Atlantic Toboggan, het waterpark waar we wel geweest
zijn, is ook veertig minuten rijden (en die rijtijd absoluut niet waard!). Parc
des Dunes valt qua afstand nog wel mee, maar is geen plek waar je een hele dag
door kunt brengen. Waarschijnlijk zijn er daarom op de camping ook zoveel
activiteiten.
Bij Parc des Dunes kunnen kinderen heerlijk hun energie kwijt, maar geen hele dag.
Hoewel we echt genoten hebben,
twijfelen we of we hier nog terug zullen komen. Dat heeft vooral met de
omgeving te maken: we houden er gewoon van om nieuwe dingen te ontdekken en
lekker de natuur in te gaan. Op zich zijn er wandelmogelijkheden in de buurt,
maar dan speelt ook de warmte weer mee. Al was het heel fijn dat het ’s
ochtends en ’s avonds afkoelde!
Door het weer was dit het grootste deel van de dag het energieniveau!
Alles bij elkaar hebben we een
prima week gehad, waar we met plezier op terugkijken. Morgen is het echter tijd
om verder te gaan: dan rijden we naar onze laatste bestemming, Village Nature
Paris.
Tot morgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten