Reisverslag Londen 2023: Dag 4

Woensdag 4 januari 2023
 
Helaas is het vandaag alweer onze laatste dag in Londen. Aan het einde van de ochtend reizen we met de Eurostar trein terug naar Nederland.
 
Na een rustige nacht (geen mededelingen over gevonden knuffels om tien over vier!) zijn we vroeg wakker. We douchen, kleden ons zoontje aan en gaan nog één keer van het ontbijt genieten. Na het ontbijt proppen we de laatste spullen in de koffer en checken we uit.
 
Vanaf het hotel lopen we voor het laatst de route naar Paddington Station. Dan zijn we nog niet uitgelopen, want de metro die we moeten hebben, is helemaal aan de andere kant van het station. Opnieuw merken we dat er stakingen zijn: het duurt bijna een kwartier voor de metro komt en er staat geen volgende op het bord.

Even aan de wandel voor we de trein in gaan...

Met wat passen en meten zit alles en iedereen in de metro en rijden we naar King’s Cross St. Pancras. Daar stappen we uit. We lopen eerst nog even naar het King’s Cross gedeelte, wat bekend is van Harry Potter. Hier kun je op de foto bij perron 9 3/4 (waar een enorme wachtrij staat) en er is een winkeltje.

In het Harry Potter winkeltje

Het station dat je in de tweede film ziet, is echter St. Pancras, wat ernaast ligt. We steken de weg over, want wij vertrekken vanaf St. Pancras. Daar kunnen we meteen doorlopen, aangezien de incheck voor de trein naar Nederland al geopend is.

De zijkant van station St. Pancras - de voorkant is te zien in Harry Potter film 2.

Eerst is er de bagagecontrole, waarbij alle tassen, jassen en losse spullen door de scan gaan. Ons zoontje mag deze keer blijven zitten in de kinderwagen, al wordt de kinderwagen wel even getest.
 
Vervolgens is het aansluiten in de rij voor de Engelse grenscontrole en dan nog een keer de Europese. Daarna is het klaar en kunnen we plaatsnemen in de wachtruimte. Het is flink druk, maar we vinden gelukkig een zitplaats.
 
Een klein halfuur voor de trein vertrekt, komt het perronnummer op het scherm en kunnen we naar boven. Helaas is er één roltrap buiten gebruik, zodat er een flinke file is bij de lift en de nog wel werkende roltrap.
 
Bovenaan de roltrap is het nog een stukje lopen, want we zitten in rijtuig 12 en de roltrap komt boven bij rijtuig 4… Gelukkig is er tijd genoeg en kunnen we ons op ons gemak installeren.

Dag, Londen!

De trein vertrekt twee minuten te vroeg richting Nederland. Eerst is het vol gas richting de Kanaaltunnel, dan twintig minuten in de tunnel en vervolgens naar Lille, Frankrijk. Vanaf daar is het op volle snelheid naar Brussel-Zuid in België, waar hij bijna twintig minuten stil blijft staan. Daarna is het op slakkentempo naar de Nederlands-Belgische grens, vanaf waar hij weer ‘gewoon’ driehonderd kilometer per uur kan rijden.

Op onderzoek in de trein

Keurig op tijd zijn we terug op Rotterdam Centraal. Toevallig staat de trein naar Amersfoort aan de andere kant van het perron al klaar. We moeten even een poortje zoeken om in te checken, maar precies als de conducteur fluit, zitten we met alles en iedereen in de trein.
 
Omdat de gangpaden van de intercity erg smal zijn, blijven we in het gangetje met onze koffers en kinderwagen. Het is tijdens het in- en uitstappen bij de verschillende tussenstops even onhandig, maar uiteindelijk zijn we dan toch terug op Amersfoort en zit de vakantie erop.
 
We hebben zeker alle drie genoten van de stedentrip, al was het ook wel vermoeiend: maandag ruim 19.000 stappen en dinsdag bijna 12.000. We hebben alles gezien en gedaan wat we wilden en leuke souvenirs gekocht. Londen is ook zeker een stad die we aanraden voor een stedentrip en daarbij raden we de trein aan als vervoermiddel.
 
Een stedentrip met een dreumes is een uitdaging, maar onze kanjer heeft het geweldig goed gedaan. Hij houdt van bussen, treinen en auto’s, dus hij heeft zijn ogen uitgekeken. Ook de speelgoedwinkel Hamleys vond hij erg leuk. Raden we stedentrips met een dreumes aan? Het is hoe je er zelf in staat. Het was goed te doen, maar hou er rekening mee dat de meeste metrostations niet ingesteld zijn op kinderwagens en dat je dus flink moet sjouwen. Onze voorkeur zou ook eigenlijk één of twee dagen langer blijven geweest zijn, zodat je iets rustiger aan kan doen, meer tijd hebt om je kleintje te laten spelen en eventueel tussendoor even ergens kan laten slapen. De trein blijft nog wel steeds ons voorkeursvervoermiddel, omdat je ruimte hebt om je kleintje tussendoor lekker te laten lopen en zelfs in de gangetjes te laten spelen.

Kortom: Londen met een dreumes kan zeker, maar we zouden adviseren pas te gaan als je kleine geen middagdutjes meer doet en zelf meer kan lopen. Wij hebben in ieder geval genoten en we hopen zeker nog eens terug te komen als onze kleine iets minder klein is.

Moe, maar we hebben genoten!

Reisverslag Londen 2023: Dag 1

Zondag 1 januari 2023

Gelukkig nieuwjaar! Wij beginnen dit jaar met iets dat we nog niet eerder gedaan hebben, namelijk een stedentrip met een dreumes!

Onze bestemming is de Britse hoofdstad Londen. Om er te komen, reizen we met de trein, die tegenwoordig ook vanuit Nederland vertrekt. Wij hebben Rotterdam als opstapstation. Helaas heeft de Eurostar geen deal met de NS, dus de treinreis naar Rotterdam is voor eigen kosten.

Onze trein naar Londen vertrekt iets over half drie vanaf Rotterdam. Er wordt aangeraden minimaal een uur van tevoren aanwezig te zijn. Omdat het natuurlijk nieuwjaarsdag is én zondag kijken we goed naar welke trein we het beste kunnen nemen. We willen niet het risico nemen om een trein later te pakken en dan vertraging te hebben, dus zijn we al om één uur op Rotterdam Centraal.

Op onderzoek in de trein naar Rotterdam

Op ons gemak lopen we naar perron 2. Er gaat een lift naar boven en we mogen meteen rechtsaf slaan voor de bagage- en paspoortcontrole. De bagagecontrole is streng: zelfs de doorzichtige regenhoes van de kinderwagen moet door de scanner. Ons zoontje van nu tweeëntwintig maanden moet zelf door de controlepoort lopen zonder papa en mama. Hij vindt het gek, maar doet het wel.

Vervolgens krijgen we twee keer paspoortcontrole: eerst de Nederlandse en dan de Engelse. Daarna mogen we op bankjes plaatsnemen in de ‘priority’ wachtruimte, omdat we een kinderwagen hebben. Boven is ook een wachtruimte met wat automaten voor drankjes en eten en de toiletten.

We wachten rustig tot de trein eraan komt. Ik geef ons zoontje nog even een schone luier, maar als ik terug naar beneden wil gaan, blijkt dat alles geblokkeerd is omdat de trein bijna komt. Gelukkig is mijn man nog beneden en regelt hij dat de lift weer in werking gezet kan worden, zodat we bij onze spullen kunnen komen.

Net als we weer beneden zijn, krijgen we toestemming om het perron op te gaan. Bij een afzetlint moeten we wachten. Een deel van het perron is ook afgezet met hekken, zodat echt alleen de mensen die gecontroleerd zijn de trein in mogen.

Wat later wordt het lint weggehaald en mogen we het perron op. De trein komt er ook al aan. We zoeken de juiste letter op het perron voor ons rijtuig, maar de machinist remt iets te laat en we moeten weer een stuk teruglopen. Dan is het koffers en kinderwagen de trein in sjouwen en zoeken waar we alles laten. Het is even puzzelen, maar dan lukt het toch.

Onze trein naar Londen

We hebben zitplaatsen vlakbij de bagagerekken en de stoelen aan de andere kant van het gangpad zijn nog vrij, waardoor we wat extra ruimte hebben. Voor onze kleine uk is er namelijk geen eigen zitplaats, dus die extra ruimte is wel fijn.

De trein vertrekt vanuit Rotterdam en rijdt met een flinke snelheid naar Brussel Zuid, het grootste treinstation van Brussel. Voor Brussel moet hij een stuk langzamer rijden en op het station staat hij best een tijd stil voor we verder gaan richting Lille. Daar stopt hij nog heel even en dan is het vol gas naar Londen.

We komen nu ook bij de Kanaaltunnel. Via schermen in de trein weten we dat de lengte 50,48 kilometer is en dat het diepste punt 75 meter onder het water ligt. Onze kleine avonturier, die zijn middagdutje gemist heeft, geeft nu toe aan zijn vermoeidheid en valt in slaap.

Slapend door de Kanaaltunnel

Na iets meer dan twintig minuten zijn we de Tunnel weer uit en rijden we in vlot tempo naar Londen St Pancras International. We komen redelijk op tijd aan. Na weer even sjouwen met koffers en kinderwagen staan we op het perron en mogen we wandelen naar de uitgang, een ruim eind verderop. We moeten met de lift en omdat we een kinderwagen hebben, krijgen we voorrang.

Vervolgens is het nog even doorlopen naar de hal en dan staan we echt in Londen. We volgen de bordjes Underground voor de metro en na een stukje trappen / liften kunnen we in de metro naar Paddington stappen. Daar moeten we eruit voor ons hotel.

Met papa voor het eerst in de metro

Helaas lijkt het erop dat Paddington verschillende uitgangen heeft, want we komen bij een ziekenhuis buiten en moeten een stuk lopen via hobbelige keienweggetjes voor we bij de drukkere straten en ons hotel komen. Daar kunnen we vlot inchecken en krijgen we kamer 002 (nee, geen 7) toegewezen. Deze is op de kelderverdieping en te bereiken via een piepklein liftje waar de kinderwagen maar net in past.

Ons hotel (foto op een ander moment gemaakt)

Als we de spullen naar de kamer gebracht hebben, zoeken we een plek om te eten. Via Google Maps vinden we een pizzeria, maar helaas lopen we verkeerd en komen we bij een drukke straat met veel Arabische invloeden. Gelukkig is er hier nog een restaurant met een bepaalde gele letter dat altijd open is.

We bestellen er wat te eten en vinden met moeite een plaatsje. Zodra we klaar zijn, komt de volgende familie ook alweer naar onze tafel toe om te zitten, zo druk is het. We gaan snel terug naar het hotel, waar we ons kleine slaapkoppie naar bed brengen. Het is even gek, want hij slaapt op dezelfde kamer als wij en we moeten de lichten uitdoen om hem in slaap te krijgen. Na even wat pruttelen, geeft hij zich toch over aan zijn vermoeidheid en probeert hij te slapen.

Voor ons is er nu ook niet meer zoveel te doen zonder lichten aan en bovendien hebben wij ook een lange dag gehad, dus wij gaan ook vrij snel slapen. Morgen is er een nieuwe dag en hopen we veel van de stad te kunnen zien.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Berlijn 2019: dag 1

Dinsdag 1 januari 2019

Normaal gesproken bereiden mijn vriend en ik onze vakanties samen voor. Deze keer word ik echter totaal verrast: op Oudejaarsdag komt mijn vriend ineens de kamer in met een koffer en de mededeling dat we morgen op vakantie gaan. De bestemming houdt hij nog geheim, die krijg ik pas te horen als we de volgende dag op station Amersfoort staan: we gaan met de trein naar Berlijn!

Op naar Berlijn!

Onze trein vertrekt om 09.36 vanaf het station. Na nog een aantal stops in Nederland – Apeldoorn, Deventer, Almelo en Hengelo – rijden we Duitsland in. Hier staat de trein bij het plaatsje Bad Bentheim wat langer stil om de locomotief te wisselen. Ook komt er ander personeel aan boord.

Even een haarfoto met de trein in Bad Bentheim

Na ongeveer tien minuten stil te hebben gestaan, gaan we verder richting Duitsland. Regelmatig zien we huizen en stedelijk gebied, maar ook heuvels en landbouwgrond. In de trein is het rustig: af en toe lopen er wel wat mensen heen en weer, maar daar hebben we weinig last van.

De totale treinreis duurt zo’n zes uur. Tijdens de reis vermaken we ons met lezen, naar buiten kijken, een kaartspelletje Catan en lopen door de trein. Er is ook een bistrowagon aan boord, maar we houden het vandaag bij de broodjes die we meegenomen hadden.

Tegen drie uur komen we in de buurt van Berlijn. Het eerste station is Berlijn Spandau, een buitenwijk aan de westkant van de stad. De gebouwen die we zien, doen me af en toe denken aan Parijs met hun Franse uiterlijk. Dit zou logisch kunnen zijn: na de Tweede Wereldoorlog hadden de Fransen onder andere de leiding over Duitsland en Berlijn.

Van Spandau gaat de trein verder naar Berlijn Hauptbahnhof, het Centraal Station van de stad. Het is een zeer modern station dat nu nog helemaal in kerstsfeer is. Wel gaan we meer richting het oosten, merken we, want de vele verschillende gebouwen van eerst gaan nu steeds meer over in veel dezelfde ‘betonblokken’ – hoge gebouwen die allemaal op dezelfde manier gebouwd zijn. Onderweg zien we ook nog een stukje van De Muur, die West- en Oost-Berlijn van elkaar scheidde.

We blijven in de trein tot het eindstation: Berlijn Ostbahnhof, in het oosten van de stad. Met onze koffer lopen we de stationshal in, waar we bij een loket een kaartje kopen – de Berlin Welcome Card – om vier dagen onbeperkt van het openbaar vervoer gebruik te kunnen maken. We krijgen er een boekje bij met informatie, kortingsacties en een plattegrond van de stad. Op de achterkant staat een metrokaart, die we gebruiken om de route naar het hotel te bepalen.

Ons hotel is het Comfort Hotel Lichtenberg. Door deze naam raken we in de war en reizen we met de S-bahn, de bovengrondse metro, naar station Lichtenberg. Daar stappen we over op de U-bahn, de ondergrondse metro, maar dit blijkt verkeerd te zijn. Ons hotel ligt wel in de wijk Lichtenberg, maar veel noordelijker dan het metrostation. Gelukkig ontdekken we dankzij Google Maps dat er een tramverbinding is.

Het laatste stukje vanaf de tramhalte moeten we lopen, maar dan zijn we eindelijk bij het hotel. We krijgen kamer 163 op de zestiende verdieping en reizen met een ietwat krakende en wiebelige lift omhoog. De kamer zelf blijkt prima en het uitzicht over de stad is… Nou ja, we hebben uitzicht over de stad.

Het uitzicht vanuit de kamer

Als we een beetje uitgepakt hebben, gaan we naar beneden om te kijken of het restaurant van het hotel open is. Het hotel blijkt echter geen restaurant te hebben en de bowling met bar, die aan het hotel vast zit, is dicht. Bij de receptie vragen we om restaurants in de buurt en er wordt ons verteld dat er drie tramhaltes verderop een restaurant is. We vragen voor de zekerheid of dat wel op Nieuwjaarsdag open is, waarop de receptionist knikt.

Nadat we even met de gammele lift heen en weer zijn geweest om onze jassen op te halen, stappen we de tram in richting het oosten. Drie haltes verderop stappen we uit bij een winkelcentrum. Ertegenover zit een bioscoop met inderdaad een restaurant, de King Wok. Het is een Chinees buffetrestaurant, dus mijn vriend staat al te popelen!

Eet smakelijk!

In het restaurant is plaats genoeg, hoewel het er ook al druk is. Na even wachten krijgen we onze drankjes en kunnen we gaan genieten van een prima buffet.

Als we ook een toetje bij het buffet gehaald hebben, zitten we goed vol. We laten het eten wat zakken voor we afrekenen, even rondkijken en dan de tram terug nemen naar het hotel. Daar kijken we op de kamer voor morgen: dan kunnen we met de Hop On Hop Off bus de stad door. Met behulp van een metro- en tramkaartje uit het hotel plannen we onze route naar het opstappunt. We zetten ook vast een wekker, aangezien we graag zo veel mogelijk van de dag willen genieten. Omdat we niet te laat op willen staan, gaan we ook vrij snel slapen – het is een vermoeiende dag geweest, zeker aangezien we vanwege Oud en Nieuw eigenlijk pas vanochtend vroeg op bed lagen. Toch hebben we allebei heel erg veel zin om morgen de stad te gaan verkennen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Sri Lanka 2017: dag 12

Vrijdag 21 juli 2017: Kandy → Bandarawela

Vandaag belooft weer een bijzondere dag te worden, want we zullen namelijk een deel van de route per trein afleggen. Deze treinreis staat bekend als één van de mooiste ter wereld.

Onze dag begint vroeg met douchen, aankleden en nog één keer genieten van het heerlijke ontbijt in dit hotel. Dan is het koffers inpakken, uitchecken en verzamelen voor het vertrek. Voor de laatste keer proppen we ons alle achtentwintig in het kleine busje en beginnen we aan de rit naar beneden, de steile berghelling af. Misschien zijn we eraan gewend geraakt of misschien rijdt de chauffeur gewoon rustig, maar het tochtje valt erg mee.

Eenmaal beneden stappen we over in onze eigen grote bus. Langzaam verlaten we de stad Kandy. We rijden eerst nog een stuk door de drukke straten, maar dan wordt het rustiger. Onderweg komen we langs de botanische tuinen, waardoor ik er nog een heel klein stukje van kan zien. Ook het volgende stukje van de rit is mooi: we rijden over een universiteitscampus, die zeer netjes is aangelegd. We zien diverse gebouwen, grote grasvelden die keurig gemaaid zijn en heel veel bomen. Sommigen hebben zulke laaghangende takken dat ze een deel van het pad blokkeren.

We laten de stad achter ons en gaan de bergen in. Hoe hoger we komen, hoe groener het wordt. Dit komt vooral door de theeplantages, waarvan Sri Lanka er heel veel heeft. Rond 1860 mislukte de koffieoogst namelijk door een plantenziekte, waarop de koffieplanters besloten over te schakelen op iets anders. Ze haalden theestruiken uit India en dat bleek een succes: de theeplantjes groeiden erg goed in Sri Lanka. De Britten, grote theeliefhebbers die lange tijd de baas waren in Sri Lanka, breidden de theeoogst flink uit.

Onze eerste stop vandaag is dan ook bij een theefabriek. Via een pad vol met struiken en bloemen komen we bij de fabriek aan. Hier worden de theeblaadjes naartoe gebracht, waarna er thee van wordt gemaakt.

De theefabriek die we bezoeken

Vanwege het gebrek aan regen, iets waarvan een deel van Sri Lanka al een tijdje last heeft, zijn er vandaag geen nieuwe blaadjes naar de fabriek gebracht. We krijgen nog wel de droogmachine te zien op de eerste etage, waar de eerder binnen gebrachte theeblaadjes gedroogd worden. Dit drogen gebeurt met behulp van een soort grote ventilator en is nodig om het te veel aan vocht in de blaadjes te laten verdampen.

Het drogen van de theeblaadjes

Beneden in de fabriek gaat het proces verder. De blaadjes worden gerold en gebroken (zo komt het natuurlijke gistingsproces op gang), gezeefd en uiteindelijk steeds fijner gemaakt. Hoe fijner de blaadjes, hoe sterker de smaak.

Met machines gaat het proces verder

Na de rondleiding door de fabriek mogen we natuurlijk zelf ook thee proeven. De eerste thee is redelijk zoet en daardoor prima zonder suiker te drinken. De tweede is al veel sterker en de derde is zo donker van kleur dat ik die maar besluit over te slaan. Enkele groepsgenoten die het wel proberen, komen niet verder dan een klein slokje.

De verschillende theesoorten die we kunnen proeven

We krijgen uiteraard ook nog de gelegenheid om in de winkel van de theefabriek rond te kijken. Onze reisleider vertelt ons dat we dertig procent korting krijgen, maar zelfs met die korting vinden wij de prijzen erg hoog. We laten de winkel achter ons en genieten nog even van het uitzicht.

Een klein kwartiertje later gaat de rit verder. We rijden hoger de bergen in en zien prachtige uitzichten met heel veel groen. Onderweg stoppen we bij een theeplantage, zodat we al dat groen op de foto kunnen zetten. Hier en daar wordt het groen onderbroken door borden met witte letters: de naam van de eigenaar van de theeplantage.

Een van de vele theeplantages

Nog later en nog hoger in de bergen stoppen we bij een restaurant voor de lunch. Het uitzicht is werkelijk adembenemend met veel groen en in de verte de Rambodja watervallen.

Het uitzicht met rechts de Rambodja watervallen

Omdat de losse lunchmaaltijden op de kaart vrij prijzig zijn en aangezien een ober meldt dat het een halfuur kan duren voor je het eten krijgt, kiezen we vandaag voor het lunchbuffet. Het is niet heel geweldig, maar ook niet heel slecht. En het uitzicht maakt uiteraard veel goed.

Het uitzicht tijdens de lunch

Nadat we gegeten hebben, wachten we buiten, waar we nog wat foto’s maken. We houden de tijd goed in de gaten, want om half twee moeten we allemaal weer in de bus zitten: we hebben immers een trein te halen!

Helaas let niet iedereen in de groep even goed op de tijd, waardoor we pas om kwart voor twee verder rijden. Via allerlei bochtige wegen rijden we naar Nuwara Eliya op 1893 meter hoogte. Deze bekende Sri Lankaanse stad was vroeger belangrijk voor de Britten en er zijn nog veel Britse invloeden te zien. Zo is er een golfbaan, herkennen we veel Engelse namen en zien we voor het eerst op Sri Lanka paarden.

Als we de stad uitrijden, komen we langs huisjes die ons ook weer aan Engeland doen denken. Heel even maar, want daarna is er weer veel groen te zien. We zien echter ook de klok, die steeds verder doortikt. Onze trein vertrekt om drie uur, gaan we dat nog halen? Het overige verkeer werkt niet mee: als onze bus een bocht wil nemen, dringt een tegenligger voor, waardoor de motor van de bus afslaat. Op een steil stukje van de weg staan we helemaal stil. Even is het spannend, maar gelukkig lukt het de chauffeur om de bus weer door te laten rijden.

Om tien voor drie zijn we eindelijk in Nanu Oya, het dorpje waar we op de trein zullen stappen. Het station bereiken duurt nog eens vijf minuten. Haastig verlaten we de bus en lopen we in hoog tempo het pad af naar de ingang van het station. Onze reisleider haast zich naar het loket om kaartjes te kopen, wij worden het perron alvast opgejaagd. Daar kunnen we rustig ademhalen: de Sri Lankaanse Spoorwegen willen een beetje op de NS lijken en daarom heeft de trein wat vertraging.

Ruim na drie uur rijdt een blauw gekleurde trein het stationnetje binnen. We stappen de derde klas in, die redelijk verlaten is, en zoeken een zitplaatsje. Even later vertrekt de trein en vanaf dat moment is het niets anders dan prachtige uitzichten.

De trein op het station van Nanu Oya

De trein rijdt dwars door de bergen vol met theeplantages, wat het ene na het andere mooie plaatje oplevert. Foto’s maken is geen probleem: de deuren van de wagons staan namelijk open en je kunt zonder gevaar in de deuropening zitten.

Het uitzicht onderweg

Zo’n twee uur lang zitten we in de trein en doen we niets anders dan genieten. Het uitzicht, de mensen aan boord die gewoon met elkaar muziek maken op hun trommels of hun koopwaar aan het bagagerek ophangen, de verkoper met een zeer irritante stem die drankjes probeert te verkopen… Het is een heerlijk bijzondere rit, die we echt niet hadden willen missen.

Het is een heel bijzondere rit!

Onderweg stoppen we een paar keer bij kleine stationnetjes. Een aantal zijn versierd met bloemen en planten, zodat het er erg gezellig uitziet.

Een van de stationnetjes onderweg

Rond vijf uur stopt de trein op het station van Bandarawela, ons eindpunt. We stappen uit, kijken nog één keer om naar de trein en volgen dan onze reisleider het station uit.

Op het station van Bandarawela

Lopend gaan we richting het hotel. Hiervoor moeten we onze reisleider tussen de vele Sri Lankaanse mensen die aan het winkelen zijn volgen en een drukke straat oversteken. Gelukkig lukt het allemaal en komen we veilig bij ons hotel aan.

Het hotel doet een beetje Engels aan met een grote tuin ervoor, oud meubilair en dikke houten hekken. Onze kamer, 116, kijkt uit op een klein veldje met gras en een kunstwerk dat een trein voorstelt. In de kamer zelf is ook genoeg te zien: we hebben een oud, hoog bed met dunne spijlen eromheen en de badkuip staat op losse pootjes in de piepkleine badkamer. De douche is niet meer dan een douchekop die met dunne, ijzeren leidingen met de kraan verbonden is. Het uitzicht achter de kamer is ook nog de moeite van het noemen waard: we kijken namelijk uit op… een oude badkuip die op een grasveld staat…

Omdat het hotel geen zwembad heeft, lopen we eerst snel naar de supermarkt aan de overkant van de straat voor wat boodschappen. Vervolgens halen we een drankje bij de bar, dat we heerlijk ontspannen opdrinken op het bankje voor onze kamer. Als het half acht is, gaan we naar het restaurant voor het avondeten. Het is geen geweldige maaltijd en er is niet heel veel keus, maar we zijn in Kandy natuurlijk ook verwend.

Na het eten gaan we terug naar de kamer, waar we nog even nagenieten van de prachtige treinreis. Morgen belooft ook weer een bijzondere dag te worden: dan zullen we namelijk Yala National Park bezoeken, een wildpark voor dieren, waarbij we kans hebben een luipaard te zien.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 13 (Bandarawela --> Yala --> Embilipitiya)