Reisverslag Berlijn 2019: dag 2

Woensdag 2 januari 2019

Gisteren zijn we met de trein van Nederland naar Berlijn gereisd. Vandaag zullen we waarschijnlijk veel gebruik maken van een ander vervoersmiddel: we hebben namelijk kaartjes voor de Hop On Hop Off bus door de stad.

De dag start vroeg na een niet al te beste nacht: we hebben beiden slecht geslapen en last van onze rug door de slechte matras van het hotelbed. De douche is gelukkig wel oké, ondanks het zeer kleine douchehokje, zodat we toch nog een beetje wakker worden. Het ontbijt – dat inbegrepen is – maakt ons helemaal wakker, want het blijkt een heel goed ontbijt te zijn! Er zijn eieren, er is speciale brie voor op diverse broodjes, er zijn twee soorten kaas, verschillende jamsmaken, er is vleeswaren voor de liefhebbers, je kunt cornflakes pakken, yoghurt en fruit. Ook staat er een broodrooster waarin je verschillende soorten brood kunt roosteren. Thee kun je zelf pakken, net als appel- en sinaasappelsap, en koffie wordt netjes in een kan aan tafel gebracht.

Na het uitstekende ontbijt gaan we terug naar de kamer om tanden te poetsen. Dan pakken we onze spullen en gaan we op weg naar de bushalte! Om daar te komen, moeten we eerst met de tram, de M6 lijn. Terwijl we wachten, begint het een beetje te sneeuwen. Het blijft niet echt liggen, alleen de tramrails wordt iets wit.

Sneeuw op de tramrails (foto gemaakt met telefoon)

Met de M6 reizen we een aantal haltes verder, waar we overstappen op de M10 tram. Deze brengt ons naar het U-bahnstation, het metrostation. Inmiddels zijn we van Oost- naar West-Berlijn gereisd en de U-bahn brengt ons nog verder naar het westen. Bij de één na laatste halte, Kurfürstendamm, stappen we uit.

De Kurfürstendamm is de meest luxueuze winkelstraat van Berlijn. Wij laten de winkels nog even voor wat ze zijn en gaan op zoek naar het opstappunt voor de Hop On Hop Off bus. Deze vinden we een stukje voorbij het metrostation. We wisselen onze voucher in voor een toegangsbonnetje, krijgen oortjes voor het geluid en mogen de bus in. Natuurlijk kiezen we een plaatsje op de bovenste verdieping, waar nog ruimte genoeg is.

Niet lang daarna vertrekt de bus. We rijden over de Kurfürstendamm, waarbij we veel winkels zien en ook nog kraampjes van een kerstmarkt. De kerstmarkt staat naast de toren van de Kaiser Wilhelm Memorial Church: een kerk die tijdens de Tweede Wereldoorlog zo erg gebombardeerd is dat alleen de toren nog overeind staat. Deze toren hebben ze precies zo laten staan en is van binnen ook nog te bezoeken.

Kaiser Wilhelm Memorial Church (foto later op de dag gemaakt)

Terwijl een stem via onze oortjes meer informatie vertelt over diverse gebouwen om ons heen, rijden we verder door de stad. Bij stop 5 – Potsdamer Platz – stappen we uit. Dit is een plein met moderne gebouwen en het grote winkelcentrum Mall of Berlin. Net als de stad vroeger is dit winkelcentrum verdeeld in een oostelijk en westelijk deel. Natuurlijk kijken we hier even, maar we verlaten het winkelcentrum zonder iets te kopen.

Mall of Berlin met het oostelijke en westelijke deel

We vervolgen onze weg lopend: van Potsdamer Platz lopen we, langs de stenen op de straat die aangeven waar de Muur vroeger liep, naar Topografie des Terrors. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond hier het Gestapohoofdkantoor, nu is er nog een deel van de Berlijnse Muur te zien. In het centrum naast de muur is een tentoonstelling over de oorlog met een wisselend themagedeelte. Nu gaat het themagedeelte over de Kristallnacht in 1938, de nacht waarin heel veel anti-Joodse terreur plaats vond.

De andere stenen geven aan waar de Muur vroeger liep

Als eerste gaan we het centrum in om de tentoonstelling te bekijken. Het is er erg druk, waardoor we niet alles kun zien en lezen. Wat we wel kunnen zien en lezen, zegt echter genoeg over die vreselijke periode van toen.

Nadat we binnen zijn geweest, lopen we langs het overgebleven stuk van de Muur. We vinden het beiden ook iets ongeloofwaardigs hebben, zo’n hoge en stevige muur die een stad in tweeën splitst. In Belfast hebben we ook de muur gezien die een scheiding in de stad aanbracht, maar dit is toch nog wel veel heftiger.

Een overgebleven stuk van de Berlijnse Muur

We lopen langs beide kanten van de Muur en gaan dan door naar Checkpoint Charlie, het punt waar je van het westen naar het oosten van de stad kon gaan via een controlepost. In vergelijking met Topografie des Terrors vinden we dit weinig voorstellen en bovendien erg toeristisch: er staan twee mannen verkleed als Amerikaanse soldaten met wie je op de foto kan. Ook is er een enorme souvenirwinkel. We kijken er precies drie tellen naar en stappen dan snel weer in de Hop On Hop Off bus.

Haarfoto bij Checkpoint Charlie

In de bus eten we een meegebracht broodje terwijl we onze weg vervolgen. We rijden naar Alexanderplatz, het plein met de meeste winkels van Berlijn. Hier staan we lange tijd stil en wordt ons bonkaartje nog eens gecontroleerd. Als we eindelijk verder rijden, blijkt dat we niet de echte route kunnen volgen, omdat er een deel van de weg afgesloten is. We komen nu dus niet langs de bekende Brandenburger Tor en de Reichstag, het Duitse parlementsgebouw. De bus stopt wel bij Hauptbahnhof, het Centraal Station, maar wij besluiten één halte verder uit te stappen bij paleis Bellevue.

Paleis Bellevue

Van het paleis gaan we naar de Siegessäule, de overwinningszuil. Hij is gebouwd na de overwinning van de Pruisen op de Denen in 1864. De zuil stond eerst op een andere plaats, maar is in 1938/1939 naar de huidige locatie verplaatst.

Siegessäule

Om bij de zuil te komen, moeten we door een tunnel onder de weg door, aangezien de zuil midden op een kruispunt staat. We lopen een rondje om de voet van de zuil heen en kijken ook naar het uitzicht: de Brandenburger Tor aan de ene kant en heel veel in de verte Sophie-Charlotte Platz (een plein met het oude paleis Slot Charlottenburg) aan de andere kant.

Uitzicht op de Brandenburger Tor (onder) en de Fernsehturm (links)

Nadat we de zuil bekeken hebben, kijken we of we naar het uitkijkplatform kunnen. Dat kan, maar daar moeten we wel voor betalen. Aangezien je op het uitkijkplatform niet eens heel hoog staat, besluiten we over te slaan.

We gaan terug door de tunnel naar de straat en lopen richting Tiergarten, het grote park van Berlijn. Vlakbij het metrostation stappen we weer op de bus, die ons naar de wijk Charlottenburg brengt, een wat sjiekere wijk van de stad. We zien het Slot Charlottenburg en nog meer mooie gebouwen. Ondertussen horen we via onze oortjes het verhaal van koning Frederik Willem IV, die bijzondere dieren verzamelde op zijn Pauweneiland. Later groeide dit uit tot de Berlijnse dierentuin, tegenwoordig de Zoölogischer Garten. Door het verhaal denken we er sterk over na om de dierentuin later deze week te bezoeken.

Terug op de Kurfürstendamm stappen we uit. Nu besteden we wel aandacht aan de winkels: we kijken even in het grote warenhuis Karstadt en gaan op zoek naar de Lego-winkel. Ook lopen we een stukje over de kerstmarkt, waarbij we veel dezelfde kraampjes met eten, drinken, sjaals en snoepgoed zien. Het enorme warenhuis KaDeWe slaan we natuurlijk niet over, maar wel verlaten we het zonder iets te kopen.

De Brandenburger Tor van Lego (foto gemaakt met telefoon)

Omdat het inmiddels etenstijd is, gaan we naar Vapiano. Dit is een restaurant waar je een pasje krijgt en vervolgens aan de balie je eten moet bestellen. Dit wordt dan voor je neus klaar gemaakt. Het nadeel hiervan is de wachttijd: pas na zo’n vijfenveertig minuten hebben we ons eten.

Na het eten, dat werkelijk heerlijk was, rekenen we af, waarbij we in eerste instantie nog te weinig wisselgeld terug krijgen. Gelukkig wordt het snel opgelost. We verlaten het restaurant en gaan naar de benedenverdieping, waar het lijkt alsof we in het Sprookjesbos van de Efteling terecht zijn gekomen: met bewegende poppen zijn scènes uit sprookjes nagemaakt.

Het sprookje De Gelaarsde Kat (foto gemaakt met telefoon)

Als we even gekeken hebben bij de sprookjes, gaan we naar buiten en zoeken we het dichtstbijzijnde metrostation. Met de metro reizen we naar de Brandenburger Tor, die nu mooi verlicht is. Met behulp van een hoge tafel weten we de poort op de foto te zetten.

Ook kijken we even bij de Reichstag, maar die is – voor zover wij kunnen zien – minder mooi verlicht.

De verlichte Brandenburger Tor

Omdat het toch al wat later is en het ook kouder wordt, besluiten we terug naar het hotel te gaan. Dankzij de S-bahn en de tram zijn we daar zo. In de bar van het hotel bestellen we nog een warme kop thee. Die laat even op zich wachten: blijkbaar zijn ze niet gewend aan thee bij de bar…

Een kwartiertje later kunnen we dan toch naar de kamer, waar we nog even plannen maken voor morgen: dan willen we graag naar Alexanderplatz en we willen in ieder geval de Brandenburger Tor en de Reichstag bij daglicht zien. Lang bespreken we de route niet, want we zijn allebei moe. Dit is ook niet zo gek, aangezien we vandaag meer dan twintigduizend stappen hebben gezet… Toch vinden we het ergens ook niet vervelend, want we hebben heel veel mooie en bijzondere dingen gezien vandaag en waarschijnlijk zal dat morgen ook weer zo zijn.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Berlijn 2019: dag 1

Dinsdag 1 januari 2019

Normaal gesproken bereiden mijn vriend en ik onze vakanties samen voor. Deze keer word ik echter totaal verrast: op Oudejaarsdag komt mijn vriend ineens de kamer in met een koffer en de mededeling dat we morgen op vakantie gaan. De bestemming houdt hij nog geheim, die krijg ik pas te horen als we de volgende dag op station Amersfoort staan: we gaan met de trein naar Berlijn!

Op naar Berlijn!

Onze trein vertrekt om 09.36 vanaf het station. Na nog een aantal stops in Nederland – Apeldoorn, Deventer, Almelo en Hengelo – rijden we Duitsland in. Hier staat de trein bij het plaatsje Bad Bentheim wat langer stil om de locomotief te wisselen. Ook komt er ander personeel aan boord.

Even een haarfoto met de trein in Bad Bentheim

Na ongeveer tien minuten stil te hebben gestaan, gaan we verder richting Duitsland. Regelmatig zien we huizen en stedelijk gebied, maar ook heuvels en landbouwgrond. In de trein is het rustig: af en toe lopen er wel wat mensen heen en weer, maar daar hebben we weinig last van.

De totale treinreis duurt zo’n zes uur. Tijdens de reis vermaken we ons met lezen, naar buiten kijken, een kaartspelletje Catan en lopen door de trein. Er is ook een bistrowagon aan boord, maar we houden het vandaag bij de broodjes die we meegenomen hadden.

Tegen drie uur komen we in de buurt van Berlijn. Het eerste station is Berlijn Spandau, een buitenwijk aan de westkant van de stad. De gebouwen die we zien, doen me af en toe denken aan Parijs met hun Franse uiterlijk. Dit zou logisch kunnen zijn: na de Tweede Wereldoorlog hadden de Fransen onder andere de leiding over Duitsland en Berlijn.

Van Spandau gaat de trein verder naar Berlijn Hauptbahnhof, het Centraal Station van de stad. Het is een zeer modern station dat nu nog helemaal in kerstsfeer is. Wel gaan we meer richting het oosten, merken we, want de vele verschillende gebouwen van eerst gaan nu steeds meer over in veel dezelfde ‘betonblokken’ – hoge gebouwen die allemaal op dezelfde manier gebouwd zijn. Onderweg zien we ook nog een stukje van De Muur, die West- en Oost-Berlijn van elkaar scheidde.

We blijven in de trein tot het eindstation: Berlijn Ostbahnhof, in het oosten van de stad. Met onze koffer lopen we de stationshal in, waar we bij een loket een kaartje kopen – de Berlin Welcome Card – om vier dagen onbeperkt van het openbaar vervoer gebruik te kunnen maken. We krijgen er een boekje bij met informatie, kortingsacties en een plattegrond van de stad. Op de achterkant staat een metrokaart, die we gebruiken om de route naar het hotel te bepalen.

Ons hotel is het Comfort Hotel Lichtenberg. Door deze naam raken we in de war en reizen we met de S-bahn, de bovengrondse metro, naar station Lichtenberg. Daar stappen we over op de U-bahn, de ondergrondse metro, maar dit blijkt verkeerd te zijn. Ons hotel ligt wel in de wijk Lichtenberg, maar veel noordelijker dan het metrostation. Gelukkig ontdekken we dankzij Google Maps dat er een tramverbinding is.

Het laatste stukje vanaf de tramhalte moeten we lopen, maar dan zijn we eindelijk bij het hotel. We krijgen kamer 163 op de zestiende verdieping en reizen met een ietwat krakende en wiebelige lift omhoog. De kamer zelf blijkt prima en het uitzicht over de stad is… Nou ja, we hebben uitzicht over de stad.

Het uitzicht vanuit de kamer

Als we een beetje uitgepakt hebben, gaan we naar beneden om te kijken of het restaurant van het hotel open is. Het hotel blijkt echter geen restaurant te hebben en de bowling met bar, die aan het hotel vast zit, is dicht. Bij de receptie vragen we om restaurants in de buurt en er wordt ons verteld dat er drie tramhaltes verderop een restaurant is. We vragen voor de zekerheid of dat wel op Nieuwjaarsdag open is, waarop de receptionist knikt.

Nadat we even met de gammele lift heen en weer zijn geweest om onze jassen op te halen, stappen we de tram in richting het oosten. Drie haltes verderop stappen we uit bij een winkelcentrum. Ertegenover zit een bioscoop met inderdaad een restaurant, de King Wok. Het is een Chinees buffetrestaurant, dus mijn vriend staat al te popelen!

Eet smakelijk!

In het restaurant is plaats genoeg, hoewel het er ook al druk is. Na even wachten krijgen we onze drankjes en kunnen we gaan genieten van een prima buffet.

Als we ook een toetje bij het buffet gehaald hebben, zitten we goed vol. We laten het eten wat zakken voor we afrekenen, even rondkijken en dan de tram terug nemen naar het hotel. Daar kijken we op de kamer voor morgen: dan kunnen we met de Hop On Hop Off bus de stad door. Met behulp van een metro- en tramkaartje uit het hotel plannen we onze route naar het opstappunt. We zetten ook vast een wekker, aangezien we graag zo veel mogelijk van de dag willen genieten. Omdat we niet te laat op willen staan, gaan we ook vrij snel slapen – het is een vermoeiende dag geweest, zeker aangezien we vanwege Oud en Nieuw eigenlijk pas vanochtend vroeg op bed lagen. Toch hebben we allebei heel erg veel zin om morgen de stad te gaan verkennen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Uit in Nederland: China Light - Ouwehands Dierenpark

Zondag 30 december 2018

Een dierentuin bezoeken doe je eigenlijk altijd overdag. Ouwehands Dierenpark in Rhenen heeft dit jaar echter een heel bijzondere reden om het park ’s avonds in het donker te bezoeken: het lichtspektakel China Light. Om dit te bezoeken heb je wel een apart toegangskaartje nodig, ook abonnementhouders. Met dit kaartje mag je vanaf half zes ’s avonds tot negen uur in het park rondlopen.

Mijn vriend en ik hebben van tevoren via de website van de dierentuin kaartjes besteld. De route naar het park is ons ook bekend, want we hebben Ouwehands Dierenpark al twee keer eerder samen bezocht. Vanaf ons huis is het ongeveer een halfuur rijden, dus vertrekken we rond vijf uur naar Rhenen. Het is prima aan te rijden, ondanks de lichte regen die er valt.

Tegen kwart voor zes staan we met de auto in de rij voor het parkeerterrein. De dierentuin heeft twee parkeerplaatsen, maar qua drukte maakt het niet uit: voor beide terreinen staat een rij. Wij sluiten rustig aan in de rij voor P1 en na zo’n tien minuten rijden we het hobbelige parkeerterrein op. Een medewerker in een geel hesje dirigeert ons naar een parkeerplaats en dan zijn we er!

Over het grotendeels modderige terrein lopen we naar de ingang. Vanaf de stoep zien we al een flinke menigte met paraplu’s staan. We hopen stiekem dat dit mensen zijn die nog een kaartje moeten kopen, maar het tegendeel blijkt waar: alle wachtende mensen hebben al kaartjes en staan nu te wachten om naar binnen te mogen. We sluiten ook maar aan en komen voetje voor voetje dichterbij de ingang.

Een hoop gejengel van zeurende kinderen, geklaag van mensen over paraplu’s die in ogen prikken en ruim dertig minuten later zijn we eindelijk aan de beurt om naar binnen te mogen. Daar roept een medewerker van het park om dat het park in plaats van om negen uur pas om tien uur sluit vanwege de drukte. Dat vinden we dan wel weer positief, want van die lange wachttijd werden we niet heel vrolijk.

Nu we eenmaal binnen zijn, kunnen we – gewapend met een speciale plattegrond van het park – gaan genieten van het lichtspektakel. Al meteen bij de ingang zien we het eerste lichtkunstwerk: een Chinese tempel met twee draaiende wachters erbij met als titel Temple of Heaven. Omdat er heel veel mensen bij stilstaan om foto’s te maken, lopen we eerst even door. De officiële wandelroute gaat naar rechts, dus gaan wij linksaf, waar het iets rustiger is.

 Temple of Heaven - foto's gemaakt met telefoon

Vrij snel zien we aan onze linkerhand het volgende kunstwerk: Parrots’ Whisper, bestaande uit verschillende verlichte vogels in kooien. Tegenover de vogels is een prachtige pauw gemaakt met lelies eromheen, simpelweg Peacock geheten.

Parrots' Whisper - foto gemaakt met telefoon

Peacock

Langs donkere dierenhokken lopen we door. Op het veld voor ons zien we de Dragon, een grote Chinese draak. Deze besluiten we meteen op de foto te zetten, dus pakken we ons meegenomen statief erbij. Dankzij het statief en de zelfontspanner van de camera lukt het ons de prachtige draak op de foto te zetten.

Dragon

We lopen weer verder en kijken even in het Gorillahuis, maar hier is geen dier te zien. We vervolgen onze weg en komen bij het ijsberenverblijf, waar het lichtkunstwerk Polar Bear te zien is. We besluiten straks terug te komen voor foto’s, eerst willen we de panda’s bezoeken! 

Polar Bear

Tijdens ons vorige bezoek hebben we Wu Wen en vooral Xing Ya al mogen bewonderen en zijn we stiekem een beetje verliefd geworden op deze schattige pandaberen. In een redelijk hoog tempo lopen we dan ook onder de verlichte bogen door naar de verblijven van de Chinese beren. Omdat Xing Ya de vorige keer heel duidelijk te zien was, hopen we hem eigenlijk weer te zien, maar helaas: meneer Pandabeer heeft zich teruggetrokken in zijn nachtverblijf. Wu Wen is wel te zien, die ligt heerlijk te slapen in haar verblijf. Haar houding doet ons wel twijfelen of ze wel echt lekker ligt…

Wu Wen ligt lekker (?) te slapen

We volgen de looproute van het pandaverblijf en komen in het souvenirwinkeltje. De vorige keer hebben we hier Xing Ya als knuffeltje gekocht en na even zoeken vinden we een even grote Wu Wen voor onze verzameling.

Met de knuffel in een tasje verlaten we de winkel. We kijken nog één keertje bij het verblijf van Xing Ya, maar meneer laat zich nog steeds niet zien. Daarom gaan we door richting het Berenbos. Onderweg komen we langs het verblijf van de muntjaks, die nog net zichtbaar zijn in het donker. Hun houding geeft echter aan dat ze willen slapen, dus lopen we snel door naar het Berenbos. De ingang is prachtig verlicht met blauwe en witte sterren (‘Winter Day’), het bos zelf is gewoon donker, zodat de beren rustig kunnen slapen.

Langs donkere vogelkooien, waar achter de verlichte ramen een kaketoe en twee ara’s te zien zijn, komen we in de buurt van Het Wad. Hiervoor staat nog een prachtig lichtkunstwerk met rendieren (‘Fairy Deer’), dat we weer met behulp van ons statief en de zelfontspanner op de foto zetten.

Fairy Deer

Van de verlichte rendieren gaan we naar Het Wad, waar we een aantal zeehonden zien. Twee zwemmen er in het water, nummer drie ligt aan de kant en nummer vier is verderop diep in slaap. Als een kind enthousiast begint te gillen bij het zien van de zeehonden, reageert zeehond nummer drie verstoord en laat hij zich snel weer het rustige water in glijden.

We verlaten Het Wad en lopen om restaurant RavotAapia heen. Aan de andere kant van dit gebouw staat een werkelijk prachtig lichtkunstwerk getiteld Jungle Land. Er zijn giraffen, olifanten, leeuwen, hyena’s, wrattenzwijnen en stokstaartjes te zien, het lijkt bijna de beginscène van de film De Leeuwenkoning met zo veel dieren! We nemen uitgebreid de tijd om foto’s te maken, want dit vinden we echt heel mooi.

Jungle Land:

Als we verschillende foto’s gemaakt hebben, lopen we RavotAapia in om een drankje te halen. Binnen staan nog een aantal kraampjes met souvenirs, maar die slaan we even over. Met onze drankjes verlaten we RavotAapia weer en komen we via de verlichte boog Love of Fish uit bij de echte rendieren. Eentje staat er vlakbij het hek op een boom te knabbelen, verderop liggen twee andere rendieren met een derde erbij. Ze trekken zich niets aan van de bezoekers, zelfs niet van de hard pratende mensen en gillende kinderen.

Wij lopen verder naar de ingang van het park en beginnen dan aan de officiële wandelroute. Via de poort ‘Greeting from Phoenix’ komen we bij het tijgerverblijf. Overdag, weten we, is het dier vaak moeilijk te zien, maar nu ligt hij rustig te slapen. Aan de andere kant zien we één giraffe, waarvan we vermoeden dat hij de wacht houdt terwijl de andere giraffen slapen.

Greeting from Phoenix - foto gemaakt met telefoon

Langs verlichte bloemen, ‘Fantasy Flowers’, komen we bij Monkey Land – verlichte gorilla’s en aapjes in bomen. Ook de vijver is versierd met verlichte kikkers, ‘Frog Croaking’, en vogels, ‘Colourful Birds’. We kijken nog even of het wrattenzwijn, de stokstaartjes en de leeuwen thuis zijn, maar we zien ze geen van allen. Ook het aquarium is geen succes – dit is namelijk dicht. Het Afrikahuis is wel open en na enig speurwerk zien we een aantal ‘Rafiki’s’ slapen op de bovenste plank van hun klautertoestel.

We vervolgen onze route en komen uit bij Panda Land, een superschattig kunstwerk met panda’s dat natuurlijk op de foto moet. Van de verlichte panda’s gaan we nog een keer naar de echte panda’s, maar daar is nog niets veranderd: Xing Ya is nergens te zien en Wu Wen ligt in dezelfde houding te slapen.

Panda Land:

Via Monkeys, een pad met aan beide kanten verlichte planten en apen, en verlichte paddenstoelen en bloemen komen we terug bij het Polar Bear kunstwerk, dat we nu wel op de foto zetten.

Een van de apen van Monkeys - foto gemaakt met telefoon

Polar Bear

Als laatste gaan we nog een keer naar het kunstwerk van de pauw om dat ook op de foto te zetten voor we het park verlaten. We kijken nog even bij de verlichte lotusvijver en de ‘Greeting Gate’ voor we naar het parkeerterrein gaan en aan onze reis terug naar huis beginnen.

Peacock

Greeting Gate - foto gemaakt met telefoon

In de auto praten we na over ons bezoek: we vonden het allebei erg mooi en van de regen hebben we weinig last gehad. Wel vonden we de drukte, vooral aan het begin, een nadeel, maar het park heeft dit netjes opgelost door tot tien uur open te blijven. We twijfelen nog wel over de diervriendelijkheid van de dierentuin ’s avonds openen: dieren die buiten waren, reageerden vaak schrikachtig op het harde gepraat van de mensen en het gegil van de kinderen. Gelukkig waren er ook heel veel dieren binnen, die daardoor weinig last had van de late bezoekers.

Uiteindelijk besluiten we dat we China Light een aanrader vinden, maar dat het goed is om in gedachten te houden dat het geen typisch dierentuinbezoekje is: reken niet op veel dieren en houd rekening met de dieren die er wel zijn. Geniet vooral van de prachtige verlichte kunstwerken, die het park een heel andere uitstraling geven dan overdag.

Reisverslag Canada & VS 2018: dag 21 + 22

<-- Vorige dag

Zondag 5 augustus 2018 + maandag 6 augustus 2018: Vancouver --> Amsterdam

Na drie ontzettend mooie weken is de laatste dag van onze vakantie aangebroken: vanmiddag, om kwart voor zes, vliegen we vanaf Vancouver International Airport terug naar Nederland.

Omdat we pas zo laat vliegen, proberen we lekker uit te slapen. Vervolgens pakken we op ons gemak alle spullen in, waarbij we de spullen voor onderweg al apart houden. Pas tegen elven laden we de auto in en checken we uit. We rijden eerst naar West Coast Mini Putt, een minigolfbaan in de wijk Richmond, de wijk waar ons hotel ook is. Het heeft een gezellige ingang: aan de muur hangen allerlei puzzels en er is veel met kleur gedaan.

We betalen de toegang en moeten vervolgens even wachten, omdat er net een gezin voor ons naar binnen is gegaan. We hoeven ons echter niet te vervelen: er is een groot Jengaspel dat we mogen spelen. Het gaat goed en net op het moment dat het gevaarlijk wordt, mogen we naar binnen.

Het gaat net goed met Jenga

De baan van achttien holes is in twee delen verdeeld: baan één tot en met negen zijn in de eerste zaal, de andere negen banen zijn in de andere zaal. Het eerste deel is vooral kleurrijk met veel versiering aan de muren en verschillende gekleurde lampen. De banen zijn alles behalve standaard: door de hoeken en hobbels is het nog een aardige uitdaging.

Het tweede deel van de baan is in het donker: de banen en balletjes lichten op onder uv-licht. Ook hier zijn de banen zeer uitdagend, met als toppunt natuurlijk de laatste baan. Hierbij moet je het balletje precies in een gaatje bovenaan een schuine helling krijgen. Lukt dit, dan komt je foto op de muur bij de ingang. Helaas lukt het ons geen van tweeën.

Het tweede deel (foto gemaakt met telefoon)

Ondanks het mislukken van baan achttien vonden we het een leuke ochtend. Ook krijgen we allebei nog een prijsje: mijn verloofde krijgt een lolly als troostprijs en ik mag als winnaar iets uitkiezen uit een kistje met blikjes drinken en verschillende soorten snoep. Ik ga voor een zakje M&M’s met karamelvulling, een smaak die ik in Nederland nog nooit gezien heb.

Met onze prijzen gaan we terug naar de auto. We rijden vervolgens naar het Terra Nova Rural Park, een park aan de rand van de stad. Vanaf het park heb je een mooi uitzicht op de South Terminal van Vancouver Airport, waarbij je vliegtuigen langs de bergen op kunt zien stijgen.

Uitzicht op de vertrekkende vliegtuigen

Een tijdje kijken we vanaf een bankje naar de vliegtuigen. Het is een heerlijk rustig plekje met een heel mooi uitzicht. Het liefst zouden we er langer blijven, maar het wordt toch echt tijd om te gaan. We halen eerst nog een broodje bij de Subway voor we tanken en naar het vliegveld gaan. Hier volgen we de borden naar ‘Car Rental Return’ om onze huurauto in te leveren.

Het is een gek moment als we de auto parkeren. Ons zwarte monster heeft ons maar liefst 5646 kilometer lang rondgereden zonder enige problemen. We vinden het heel jammer dat we afscheid moeten nemen, want het is toch een beetje ons tweede thuis geworden deze reis.

De eindstand op de kilometerteller

We verzamelen al onze spullen, zwaaien de auto gedag en lopen dan naar de vertrekhal. Het inchecken gaat vlot en ook zijn we zo door de controle heen. Het lange wachten valt ook nog mee, want het is een mooi vliegveld waar veel te zien is. We lopen wat rond en bij een souvenirwinkel kopen we van onze laatste Canadese dollars nog een aandenken.

Ongeveer een uur voor we mogen boarden, halen we nog een broodje en een flesje drinken om mee aan boord te nemen. Dan is het echt zo ver: we moeten aan boord. We hebben deze keer stoel 19D en 19E, stoelen in het midden in de buurt van de vleugel.

Klaar voor vertrek!

Iets later dan gepland vertrekken we voor de kleine achtduizend kilometer naar Nederland. Zodra het bordje ‘stoelriemen vast’ uitgezet wordt, verlaten we onze stoel om bij een deur nog even naar buiten te kijken. Onder ons zien we de Rocky Mountains, waar we zelf doorheen gereden hebben. We laten ze nu echt achter ons en gaan terug naar het vlakke Nederland.

Het wordt een rustige vlucht. Ongeveer een uur na het vertrek krijgen we een maaltijd, waarna het donkerder wordt in het vliegtuig om mensen de gelegenheid te geven te slapen. Ook wij doen nog een poging, maar door alle prachtige herinneringen lukt het niet echt. Uiteindelijk lopen we helemaal naar de achterkant van het vliegtuig, waar we nog uitzicht hebben op Groenland. Ook raken we in gesprek met een stewardess, die benieuwd is naar de reis die we gemaakt hebben. Op haar beurt vertelt ze ons over dingen die zij aan boord meegemaakt heeft en over hoe rustig deze vlucht is.

Groenland onderweg (foto gemaakt met telefoon)

Een kleine twee uur voor we gaan landen, wordt het weer lichter in het vliegtuig. Als we boven het Verenigd Koninkrijk vliegen, krijgen we nog snel een ontbijtmaaltijd. Deze keer krijg ik ook een omeletje met kaas, iets dat ik niet verwacht had, aangezien ik meestal een veganistische maaltijd krijg (ik vraag altijd een vegetarische maaltijd aan zonder vlees, maar alleen vegetarische maaltijden hebben ze nooit echt aan boord – het zijn altijd veganistische maaltijd, zonder ook maar iets dierlijks). Ik vraag me af of de KLM nu andere maaltijden heeft of dat het gesprek met de stewardess, waarin ik mijn ontbijtervaring bij KLM verteld had, geholpen heeft.

Vlak voor we gaan landen, komt de stewardess nog naar ons toe. Omdat we verteld hadden dat we gaan trouwen, heeft ze nog een cadeautje voor ons: een handgeschreven kaart en belletjes, ‘wedding bells’. Het zijn speciale belletjes, die – zo wordt er verteld – geluk brengen als je ze rinkelt. We vinden het een heel mooi gebaar.

Het vliegtuig landt uiteindelijk rond twaalf uur op Schiphol na een zeer onrustige landingsprocedure. Het vliegtuig ging veel op en neer en de piloot wisselde veel met snelheid, waardoor we ons allebei een beetje misselijk voelen. Waarschijnlijk heeft de warmte er iets mee te maken, maar het was geen fijne landing. Het ligt ook niet alleen aan ons: alle passagiers zijn er wat stil van.

Na een lange taxirit zijn we bij de gate en kunnen we van boord. Het heeft voor ons allebei iets definitiefs: de vakantie is nu echt voorbij. We vinden het heel jammer, want het is echt een prachtige reis geweest! We hebben zo veel mooie dingen gezien – de orka’s bij Victoria, de herkenbare punten in Portland, de Painted Hills, Fort Rock en Lava Lands bij Bend, Yellowstone… Het is eigenlijk te veel om op te noemen!

Dan zijn er ook nog de leuke en bijzondere momenten: de Underground Tour in Pendleton, de bizon die ineens naast de auto liep in Yellowstone, de steenbok in Glacier National Park, in de stoeltjeslift naar de top van Mount Hood en natuurlijk het huwelijksaanzoek. Het is ook een lange reis geweest met 5646 gereden kilometers in de auto, waarbij we de kentekenplaten gezien hebben van maar liefst 47 van de in totaal vijftig Amerikaanse staten en negen van de in totaal twaalf Canadese provincies/territoria. We zijn naar dertien verschillende steden en hotels geweest in twee verschillende landen met vijf verschillende Amerikaanse staten en twee Canadese provincies… en dat alles in 21 dagen tijd. Een lange reis dus, maar door alles wat we hebben meegemaakt en gezien, is het voor ons allebei ook een absoluut onvergetelijke reis geweest die we nu met tegenzin af moeten sluiten. We hopen echt dat we op een dag terug kunnen naar dit prachtige gedeelte van de wereld en deze fantastische reis kunnen herbeleven.

Het is een geweldige vakantie geweest waar we allebei van hebben genoten!

Reisverslag Canada & VS 2018: dag 20

<-- Vorige dag

Zaterdag 4 augustus 2018: Kelowna --> Vancouver

Vandaag rijden we de laatste lange afstand in onze Dodge Charger. We gaan van Kelowna terug naar Vancouver, de stad waar we een kleine drie weken geleden landden en waar onze reis begon.

We staan rond zeven uur op, douchen en kleden ons aan en ontbijten op de kamer. Daarna pakken we de koffers in, die we niet heel gemakkelijk in de auto kunnen krijgen: de parkeerplaats staat zo vol met iedereen dicht op elkaar geparkeerd dat ik de auto voor de ingang moet neerzetten om hem in te kunnen laden. Als dat gelukt is, checken we uit. We moeten vervolgens nog even omlopen aangezien de schuifdeur naar buiten niet werkt, maar dan kunnen we eindelijk op weg naar Vancouver.

Via een weg vol met verkeerslichten verlaten we Kelowna. We rijden een brug over, tanken nog even en gaan dan verder richting de bergen. Het is een lange weg die hoog door de bergen gaat zonder echte momenten dat er gedaald wordt. Pas als we in de buurt van een stadje komen, loopt de weg ineens flink omlaag.

Onderaan de berg gaan we linksaf om weer terug omhoog te gaan. Door de groene bergen, met hier en daar nog een beetje sneeuw, vervolgen we onze weg. Bij een rest area stoppen we even voor een chauffeurswissel. Mijn tijd achter het stuur in de Dodge zit er helaas op!

We rijden weer verder door hetzelfde berglandschap en stoppen uiteindelijk bij Bridal Falls. Watervallen zien we niet, we zien alleen maar heel veel auto’s die bij hetzelfde tankstation stoppen, omdat dat het eerste tankstation in lange tijd is.

Als we weer verder gaan, laten we de bergen wat meer achter ons. De weg wordt iets vlakker en de bergen gaan meer naar de zijkant. Langzaam wordt het ook iets drukker op de weg, want we komen in de buurt van Vancouver. Vanaf de stadsgrenzen wordt het echt heel erg druk en moeten we meer en meer op het verkeer gaan letten.

Over een brug rijden we de stad in. We volgen het navigatiesysteem richting Burnaby, een wijk in Vancouver. Hier zit namelijk een winkelcentrum met een Build-a-bear winkel, een winkel waar je zelf een knuffel kunt maken en er kleding voor kunt kopen. Het winkelcentrum is dankzij de navigatie gemakkelijk te vinden. Parkeren is geen probleem: er zit een gratis parkeergarage onder het winkelcentrum.

Over de brug Vancouver in (foto gemaakt met telefoon)

In het winkelcentrum gaan we op zoek naar de Build-a-bear winkel. Het is een groot winkelcentrum, maar gelukkig is er een folder met een plattegrondje. Als we richting de winkel lopen, zien we op de verdieping onder ons een heleboel pandabeelden. Het blijken panda’s te zijn van de kunsttentoonstelling ‘1600 Panda’s+’. Dit is een rondreizende tentoonstelling die het beschermen van wildlife onder de aandacht wil brengen. Al het geld van de tentoonstelling gaat naar het Wereldnatuurfonds Canada.

1600 Panda's+

We lopen door en komen bij de Build-a-bear winkel, waar we meteen een bijzonder gevoel krijgen. Het is een heel erg gezellige winkel en hij doet ons denken aan de Build-a-bear winkel in Belfast, waar we onze eerste knuffels Anakin en Chewbacca lieten maken. Hier worden we allebei verliefd op een eland met rode esdoornbladeren op haar witte gewei. Hoe kunnen we haar niet vullen en aankleden? We maken een echte Star Wars Jedi van haar, maar kiezen ook nog een shirtje met ‘Canada’ erop als vrije tijds kleding.

Onze nieuwste aanwinst als herinnering aan onze prachtige reis

Met Rey, zoals we de eland genoemd hebben, verlaten we blij de winkel. We kijken nog even bij de Disney Store, maar zien eigenlijk niets leuks in de drukke winkel. Bij Orange Julius halen we nog een lekker drankje voor we teruggaan naar de auto. We gaan echter nog niet naar het hotel, maar naar Lipont Place. Dit is een expositieruimte waar nu een heel speciale tentoonstelling is, namelijk eentje over de Titanic.

Op het terrein bij het gebouw parkeren we de auto. We lopen naar de ingang, waar we toegangskaartjes kopen voor de tentoonstelling. De kaartjes zijn in de vorm van boarding passen met namen van echte passagiers van het schip. Aan het einde van de tentoonstelling kunnen we zien of we de reis overleefd hebben.

Nadat we voor een groen scherm op de foto geweest zijn, mogen we naar binnen. Onze kaartjes worden gecontroleerd door iemand die sprekend op de kapitein van de Titanic lijkt. Hij vertelt ons dat we in de eerste ruimte foto’s mogen maken, maar daarna niet meer.

In de eerste ruimte hangt een grote foto van de Grand Staircase, de bekende trap van het schip. Ook hangen er borden met informatie over bekende passagiers van het schip, zoals Isidor en Isa Strauss en Margaret ‘Molly’ Brown.

Poseren bij de Grand Staircase

Het volgende gedeelte is een bekend gedeelte voor ons: het gaat over de bouw van de Titanic. Hier hebben we in Belfast al een heleboel over gezien en geleerd! Vervolgens gaan we door naar het schip, waar we de eerste spullen zien die uit het schip zijn gehaald. De hele tentoonstelling gaat over dingen die echt uit het schip komen. Het is maar een kleine tentoonstelling, omdat er meerdere tentoonstellingen tegelijkertijd zijn verspreid over de wereld. Alle spullen die uit het wrak gehaald zijn, zijn verdeeld over de verschillende tentoonstellingen.

We bekijken vol aandacht en bewondering alle dingen die opgedoken zijn. Het zijn heel verschillende spullen: borden, flesjes, schaaltjes, bankbiljetten en zelfs kledingstukken. Het is heel bizar om te bedenken dat deze spullen ooit van iemand geweest zijn die er nu niet meer is. Bovendien is het heel bijzonder dat alles het water overleefd heeft, zeker na zo veel jaar (de Titanic zonk in 1912, het wrak werd pas in 1985 ontdekt).

Aan het einde van de tentoonstelling kijken we op de lijst van passagiers of we het overleefd hebben. Helaas blijkt dat de beide passagiers die wij voor moeten stellen de ramp niet overleefd hebben. Een bewaker van de tentoonstelling, die begrijpt waarom we teleurgesteld zijn, laat ons als troost een verborgen ruimte in het nagebouwde model van het wrak zien. Door een opening kunnen we een auto zien, die nog in het vrachtruim staat. De eigenaar ervan, zo vertelt ze, heeft in de Verenigde Staten de White Star Line (de eigenaar van het schip) aangeklaagd voor het verlies van zijn auto. Het is niet bekend of hij ooit geld heeft gekregen.

We verlaten de tentoonstelling en kijken nog even in het winkeltje. Ook zijn we benieuwd naar de foto’s die aan het begin gemaakt zijn. Ze blijken echter niet gelukt, dus moeten we nog een keer op de foto. Na gewacht te hebben tot ze klaar zijn, blijken ze niet heel leuk, dus verlaten we de tentoonstelling zonder iets gekocht te hebben.

Nu is het echt tijd om naar het hotel te gaan. We weten de weg, want we overnachten in hetzelfde hotel als tijdens onze eerste nacht. Bij de receptie checken we in bij een vrouw die duidelijk niet heel veel zin heeft om te werken. Ze wijst ons kamer 111 toe, maar als we daar aankomen, stinkt de kamer zo dat we teruggaan naar de receptie. Het lijkt namelijk alsof er gerookt is in de kamer en aangezien dit zo’n beetje de grootste misdaad is die je in Amerikaanse en Canadese hotels kunt begaan, hebben wij geen zin om hier in betrokken te raken. Gelukkig krijgen we meteen een nieuwe kamer toegewezen en kunnen we de koffers naar kamer 224 brengen.

Voordat we gaan eten, laden we de auto helemaal uit en zetten we hem nog uitgebreid op de foto. Het is al een klein beetje een emotioneel moment: de vakantie loopt nu echt ten einde. Om er nog een leuke avond van te maken, gaan we uit eten bij een restaurant waar we ook eerder zijn geweest: de Denny’s. Het is misschien niet het gezondste restaurant, maar het is er wel gezellig en we kunnen er prima eten.

Nog een keertje poseren bij onze geweldige auto

Na een uitstekende maaltijd gaan we terug naar het hotel. Hier bereiden we ons alvast voor op morgen: we checken in, printen onze boarding passen bij de receptie en bekijken nog even alle reistijden. We vliegen pas om kwart voor zes, dus we hebben nog best wel wat tijd voor we naar het vliegveld moeten. Met behulp van Google weten we twee leuke activiteiten voor morgen te vinden die niet heel ver weg zijn. Bovendien kunnen we eerst lekker uitslapen, want we hoeven pas om elf uur uit te checken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 21 + 22