Reisverslag Canada & VS 2018: dag 14

<-- Vorige dag

Zondag 29 juli 2018: West Yellowstone --> Missoula

Gisteren was voor ons een heel bijzondere dag in het prachtige Yellowstone National Park. Vandaag willen we heel graag nog even van het park genieten voor we door moeten naar Missoula, een rit van nog zo’n driehonderd mijl (480 kilometer).

Rond kwart voor zeven staan we op om te douchen en aan te kleden. Gisteravond werden we verrast met de mededeling dat het ontbijt inbegrepen was, dus gaan we naar het restaurant van het hotel. Alle tafeltjes en stoeltjes binnen zijn bezet, maar buiten in het zonnetje vinden we het prima uit te houden. Om de beurt halen we ontbijt, waarbij we aangenaam verrast worden door de ruime keuze in brood, wafels, bagels, minimuffins, eieren en beleg.

Heerlijk buiten ontbijten

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in, checken we uit en gaan we weer naar de West Entrance van Yellowstone National Park. Terwijl we gisteren de onderste lus gereden hebben van de 8 die de weg door het park vormt, willen we vandaag van de bovenste lus de linkerkant pakken. Hierbij komen we langs de Roaring Mountain: een berg die door de vulkanische activiteit eronder lijkt te roken. Net als we staan te kijken, springt er een hertje voorbij.

Roaring Mountain

Hertje dat voorbij sprong

Van de Roaring Mountain, waar het nog heerlijk rustig was, rijden we verder. Bij de Sheepeater Cliff stoppen we even. Ook dit blijkt een rustig plekje te zijn met een mooi uitzicht over de Cliff, het water en het groene gras eromheen.

Sheepeater Cliff

Onze volgende stop staat gepland bij Mammoth Hot Springs, maar we stoppen onderweg nog even om de vallei te fotograferen. Dan rijden we door naar de vulkanische terrassen.

De vallei

Als eerste rijden we over de weg bij het Upper Terrace gedeelte, het bovenste gedeelte van het terras. Hier parkeren we de auto. Omdat de parkeerplaats helemaal vol was, staan we iets verder weg en moeten we een stukje terug lopen. De terrassen zijn het meer dan waard: het is heel bijzonder om de bruine en witte trappen te zien met geiserwater, waardoor de kalksteen uiteindelijk verkleurt.

Upper Terrace

We lopen een stuk over het steigerpad langs het maanachtige landschap. Grote delen zijn wit, terwijl andere delen helemaal bruin of oranjebruin zijn. Hier en daar staat nog een zielig boompje.

Het maanachtige landschap

De terrassen zijn allemaal net iets anders. De één is wat witter van kleur, de ander juist wat donkerder en weer een ander terras heeft zelfs zwarte steen. De verschillende kleuren hebben met de hoeveelheid geiserwater te maken: de bacteriën en algen in het water laten de van oorsprong witte kalksteen verkleuren.

Wittere terrassen

Gekleurde terrassen

Omdat er beneden ook nog terrassen zijn, korten we onze wandeling in en gaan we (via een zeer steil pad…) terug naar de auto. We rijden de route naar het beginpunt en gaan vervolgens naar het dorpje Mammoth Hot Springs. Iets buiten het dorpje, tegenover een kerkje, weten we een parkeerplaats te vinden. Als we terug lopen richting het Visitor Center, zien we ineens een elk in de schaduw op het gras liggen.

Elk in de schaduw naast de stoep

Bij het Visitor Center zien we opnieuw een elk, alleen nu een opgezette versie in een tentoonstelling. We kijken er even rond en bestuderen ook de kaart van de Verenigde Staten, waarop alle nationale parken aangegeven staan. De vraag erbij is welk park het dichtst bij je woonplaats ligt. De Utrechtse Heuvelrug staat er alleen niet bij!

We verlaten het Visitor Center weer en lopen naar het Minerva Terrace, het onderste terras. Dit is ook weer een groot terras met verschillende kleuren. We herkennen ook de bovenkant van het terras: daar stonden we een halfuurtje geleden.

Minerva Terrace

Nadat we nog een stukje gelopen hebben en de terrassen bewonderd hebben, gaan we terug naar de auto. Daar eten we op de parkeerplaats nog een broodje voor we aan de rit van een kleine vijf uur naar Missoula beginnen. Het eerste stuk gaat nog door het park, waarbij we onder de bekende ingangspoort door mogen rijden.

De bekende toegangspoort van Yellowstone

Het volgende gedeelte van de rit gaat door een afwisselend landschap. We zien vlak na de uitgang van het park nog een weiland vol met elk voor we door groene heuvels met hier en daar wat bochten rijden. Verderop is het landschap weer wat prairieachtiger en weer een stukje verder zien we meer rotsen.

Via de Interstate, de snelweg, rijden we naar het plaatsje Belgrade voor een tankstop. Daarna vervolgen we onze route door het groene landschap met in de verte de bergen. De weg varieert van strak rechtdoor tot stukken met meer bochten en klimmen en dalen.

Op een klein uurtje rijden van Missoula stoppen we nog een laatste keer voor een chauffeurswissel. Dan gaan we door naar Missoula, wat een redelijk grote plaats blijkt te zijn. Ons hotel ligt aan de snelweg, maar bevindt zich wel in een rustige buurt. We checken in, brengen onze spullen naar kamer 117 en gaan dan kijken waar we kunnen eten. Het wordt een Mexicaans restaurant op loopafstand, waar we een heerlijke maaltijd voorgezet krijgen. Het is ook weer Amerikaans veel, wat betekent dat we het niet helemaal op krijgen. De ober komt vervolgens met een bakje aan, zodat we de rest mee kunnen nemen.

Met het restje Mexicaanse eten lopen we terug naar het hotel. Daar ontspannen we nog even in het zwembad van het hotel, waarbij we twee leuke gesprekken hebben met Amerikanen. We krijgen hierbij ook nog wat tips voor Glacier National Park, het park dat we morgen willen bezoeken. Uit wat we horen, kunnen we opmaken dat het heel mooi is, dus we zijn benieuwd!

Tot morgen!

Lees verder: Dag 15

Reisverslag Canada & VS 2018: dag 13

<-- Vorige dag

Zaterdag 28 juli 2018: Idaho Falls --> West Yellowstone

Net als gisteren belooft vandaag weer een lange dag te worden, al hebben we maar één ding op het programma staan: het bezoek aan Yellowstone National Park.

We staan vroeg op, douchen, kleden ons aan en gaan dan naar het restaurant van het hotel voor het ontbijt. We verblijven namelijk weer in een Shilo Inns en daar is het ontbijt standaard inbegrepen. Het is echter verre van het beste ontbijt: er is water, nog een piepklein beetje sinaasappelsap (pas als we weggaan, wordt het aangevuld), roerei (zeer droog), er zijn scones (ook erg droog), worstjes en er is een bak met een soort pap. Daarnaast staat nog een bak met yoghurt, maar deze wordt niet koel bewaard. Koffie zou aan tafel gebracht moeten worden, maar als er na een kwartier nog niets gebeurd is, pakt mijn vriend het zelf maar.

Als we iets naar binnen hebben weten te krijgen, gaan we terug naar de kamer waar we nog even kijken hoe Tom Dumoulin start aan zijn tijdrit van de Tour de France voor we vertrekken. De rit naar het plaatsje West Yellowstone, waar we overnachten, valt mee: het is slechts een kleine twee uur rijden. Wel tanken we eerst nog even, want aangezien er weinig tankstations bij Yellowstone in de buurt zijn, is de benzine daar een stuk duurder dan hier. In het plaatsje Island Park stoppen we nog even om de benen te strekken voor we echt naar West Yellowstone gaan.

Bij het binnenrijden van het plaatsje zien we ons hotel al liggen. Omdat het nog erg vroeg is, nemen we niet de moeite al in te checken, maar rijden we meteen door naar de ingang van het park. Yellowstone is het oudste nationale park van de Verenigde Staten. Het is ook één van de grootste parken met een oppervlakte van bijna 9000 vierkante kilometer. De weg die door het park loopt, heeft bij elkaar opgeteld een lengte van maar liefst 142 mijl (227 kilometer). Het park is in vijf stukken te verdelen: Geyser Country (het gedeelte met de geisers), Mammoth Country (het gedeelte met de vulkanische terrassen), Roosevelt Country (het gedeelte met meer bos en vallei), Canyon Country (het gedeelte met de canyon – het ravijn – en de gele stenen waar het park naar vernoemd is) en Lake Country (het gedeelte met het grote Yellowstone Lake).

We gaan het park in via de west-ingang. Vanaf deze ingang brengt een weg door het bos ons naar het kruispunt bij het plaatsje Madison. Hier is een informatiecentrum, maar wij rijden door richting het zuiden. Ineens komen we terecht in een filetje. Omdat er een camper voor ons staat, zien we pas laat waardoor de file ontstaan is: er loopt een bizon op de weg! Hij loopt vlak langs onze auto en trekt zich niets aan van alle fotograferende toeristen.

De bizon op de weg

Vlakbij de auto

Dankzij de bizon is de dag nu alweer bijzonder. Ik heb echter nog geen idee van hoe bijzonder de dag werkelijk gaat worden… We rijden door naar Lower Geyser Basin, een punt met geiserbassins. De parkeerplaats erbij is helemaal vol, maar de wachtende auto’s staan netjes in de rij en pas als er een plaatsje vrij komt, rijdt de eerste auto uit de rij het terrein op. Iedereen wacht netjes en je hoort nergens getoeter.

Nadat we de auto geparkeerd hebben, lopen we over het steigerpad naar de Fountain Paint Pot. De vulkanische activiteit in de grond is goed te zien in de luchtbelletjes in de modder. Verderop zien we de Great Fountain Geyser, een geiser die warm water en vooral veel rook spuit. We denken slim te zijn door aan de rechterkant te blijven, maar natuurlijk draait de wind net en staan we alsnog midden in de rook… met de bijbehorende zwavelgeur!

Fountain Paint Pot

Great Fountain Geyser

We maken het wandelrondje af en gaan dan terug naar de auto, waar we vlakbij nog een werkelijk enorme kraai zien. We vervolgen onze route door het park naar het Midway Geyser Basin. Ook hier is het heel druk bij de parkeerplaats, waardoor we de auto maar langs de kant van de weg parkeren. Voor we naar het geiserbassin lopen, lunchen we eerst nog door de overgebleven pizza van gisteren op te eten. Kwam de doos toch van pas!

Vanaf onze parkeerplek lopen we richting de Grand Prismatic Spring, een enorm geiserbassin dat, vooral als de zon erop valt, schitterende kleuren heeft. Aan de andere kant bevindt zich de Excelsior Geiser, de grootste geiser ter wereld.

Grand Prismatic Spring

Deel van de Excelsior Geiser

Omdat we langs de kant van de weg geparkeerd staan en niet op de parkeerplaats, blijven we niet heel lang. Langs een riviertje lopen we terug naar de auto. We rijden verder naar het zuiden naar de grootste attractie van Yellowstone park: de Old Faithful. Dit is een geiser die trouw om de ongeveer anderhalf uur spuit.

Als we aankomen bij het Old Faithful dorpje is het al heel druk. Er is weliswaar een grote parkeerplaats, maar toch kost het ons moeite een parkeerplaatsje te vinden. Gelukkig lukt het uiteindelijk en kunnen we naar de geiser. Vrij snel nadat we aan zijn komen lopen, begint de geiser te spuiten. We maken foto’s, maar eigenlijk zijn ze niet heel mooi door alle mensen die erop staan.

We lopen daarom een stukje opzij in afwachting van de volgende keer dat de geiser uitbarst. Hier is het wat rustiger. Dit is ook de plaats waar ik compleet verrast word: mijn vriend vraagt hier op een heel bijzondere manier of ik met hem wil trouwen. Natuurlijk is mijn antwoord ‘ja’!

Het aanzoeksplekje bij de Old Faithful

Een tijdje kunnen we alleen maar heel gelukkig blijven staan. Dan besluiten we toch om een stukje door te lopen naar Geyser Hill, een heuvel met allemaal kleine geiserbassins. Net als we in de buurt van het eerste bassin zijn, zien we in de verte een flits. De lucht was de hele tijd al dreigend, maar nu lijkt het toch echt los te gaan barsten. We gaan snel terug naar beneden, maar niet voordat we de schattige marmotten langs de kant van het pad nog op de foto hebben gezet!

Drie van de vele marmotten

Om veilig te zijn voor het onweer gaan we naar het Visitor Center. We kijken even in het winkeltje, waar we gepraat horen over een mogelijke brand in het water. Dit vermoedden we al: we konden namelijk in de verte een rookpluim zien. Gelukkig lijkt het te gaan regenen, zodat de brand hopelijk weer snel kan doven.

Bij de General Store – een soort kleine supermarkt – kopen we een ijsje, dat we op een schommelstoel op de veranda opeten. Intussen is de lucht weer opgeklaard en als we ons ijsje op hebben, gaan we terug naar Geyser Hill. Ook zien we de Old Faithful nog een keer uitbarsten. Deze keer kunnen we er foto’s van maken zonder heel veel mensen erop, want de andere kant van de geiser biedt een veel rustigere kijkplek. Wat ons opvalt, is dat – als de geiser uitgespoten is – mensen beginnen te klappen. Dit begrijpen we niet helemaal: het is een natuurverschijnsel, geen voorstelling die uit en aan gezet wordt door mensen…

Old Faithful

Nadat we het rondje over Geyser Hill gelopen hebben en de bassins gezien hebben, keren we terug naar de auto. Na een blik op de kaart besluiten we ons rondje af te maken langs de Lower Loop. De weg door Yellowstone is als het ware een soort 8 en de Lower Loop is dus de onderste lus van de 8.

Geyser Hill

Onderweg komen we langs West Thumb, waar ook weer geisers zijn, en we rijden langs het grote Yellowstone Lake. Dan komen we bij de Hayden Valley, waar we heel veel auto’s langs de kant van de weg zien stilstaan. We gaan iets rustiger rijden en zien in de verte een kudde elk en verderop een kudde bizons. Hoe verder we door de vallei rijden, hoe meer bizons we zien. Aan beide kanten van de weg zijn ze aan het grazen. Aan mijn kant is er eentje water aan het drinken en een ander komt zo dichtbij dat hij (zij?) me recht aankijkt. Het is een heel bijzondere ervaring!

Een bizon vlakbij

We rijden de vallei uit en komen bij Canyon Village. Hier bevinden zich twee watervallen in een ravijn, de Yellowstone Canyon. De rotsen zijn geelachtig van kleur en hebben het park de naam Yellowstone (Gele Steen) gegeven.

Yellowstone Canyon

Als we een klein stukje gelopen hebben om alles te zien van de Canyon, weten we dat het tijd is om het park te verlaten. We moeten namelijk nog een stuk rijden naar het hotel, want hoewel het hotel net buiten het park is, zijn de afstanden in Yellowstone erg groot. We moeten nog over het middelste stuk van de 8 en dan aan de linkerkant het park uit. Alles bij elkaar is het nog zo’n 65 kilometer rijden.

Het middelste gedeelte van de 8 is rustig: we kunnen goed doorrijden. Aan het einde slaan we af naar links, richting Madison. Vlak voor Madison gaan we rechtsaf richting de West Entrance van het park. Vrijwel meteen nadat we rechtsaf geslagen zijn, staan we in een file. Een dier op de weg? We wachten en wachten… en wachten en wachten. Langs de kant van de weg waarschuwt een bord wel voor overstekende bizons, maar er is geen beest te zien. Af en toe kunnen we een stukje rijden, maar dan staan we weer helemaal stil. Pas na drie kwartier komt er een beetje beweging in en kunnen we naar de uitgang rijden, zonder een dier te zien.

Vanaf de uitgang van het park is het nog een kleine tien kilometer naar het hotel. Daar komen we rond half acht aan. We checken in, brengen de spullen naar kamer 315 en gaan dan snel op zoek naar een restaurant voor het avondeten. Het wordt een restaurantje in het dorpje, waar ze een saladebar hebben en een kaart. Je kunt kiezen voor onbeperkt gebruik van de saladebar of je kunt één keer toevoegen aan je maaltijd. Dit laatste doen we en het zorgt voor een heerlijke maaltijd.

Na het eten kijken we nog even in de winkeltjes van het dorpje. Bij een souvenirwinkeltje kopen we een knuffel van een bizon, want na het dier vandaag zo vaak gezien te hebben, mag de knuffel niet in onze verzameling ontbreken!

Onze nieuwste aanwinst

Inmiddels is het bijna negen uur en besluiten we terug te gaan naar het hotel. Op de kamer kijken we nog even naar de kaart van Yellowstone, want we willen morgen nog een keer het park in voor we doorrijden naar Missoula. Yellowstone is gewoon te mooi en te bijzonder, zeker na vandaag, om zo snel alweer gedag te zeggen.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 14