Reisverslag Luxemburg 2022: dag 7

Maandag 18 juli 2022
 
We zijn weer vroeg op en kunnen zonder gestoord te worden door wespen buiten ontbijten. Daarna is het ons gebruikelijke ochtendritueel met de was doen, afwassen, douchen, aankleden en spullen pakken.
 
Rond half tien vertrekken we voor onze eerste stop van de dag: Noumerleeën, een rotsformatie in het bos. We rijden voor het eerst linksaf bij de uitgang van de campingweg en na een stukje door het bos gereden te hebben, komen we weer bij de heuvels die op Noord-Frankrijk lijken.
 
We volgen Google Maps en komen uiteindelijk bij een camping uit. Ernaast loopt een onverhard pad richting het bos. We rijden het een stukje op, maar kunnen niet heel ver het bos in. Ik mag het eerst op verkenning. Ik loop een breed pad een flink stuk af, maar zie niks en keer terug. Nu mag mijn man het proberen. Met behulp van Google Maps weet hij het te vinden.

Midden in het bos zijn deze rotsen te vinden

 
Als hij terug is, mag ik opnieuw (we willen ons zoontje liever even laten zitten, aangezien de stop niet echt iets voor hem is). Deze keer kom ik ook echt in het bos terecht en met behulp van mijn mans aanwijzingen weet ik de rotskloof te vinden. Het is mooi, maar ik vind het ook weer niet heel spectaculair.

Een mooie rotskloof, maar na alles wat we al gezien hebben, niet heel spectaculair

Ik loop terug en bij de uitgang van het bos hoor ik ineens iets ritselen. Het klinkt te groot voor een vogel, dus blijf ik staan. Een paar tellen later schiet er een hertje uit het bos. Zodra het mij ziet, sprint het de andere kant het bos weer in. Het ging allemaal te snel om een foto te kunnen maken, maar eigenlijk vond ik dit nog bijzonderder dan de rotskloof…
 
Terug bij de auto help ik mijn man te keren op het landweggetje en dan gaan we naar de supermarkt. Natuurlijk is er onderweg weer een weg afgesloten, maar gelukkig is er een omleiding. We rijden door de bossen, langs een spoorlijn en door een paar dorpjes voor we bij een groot winkelcentrum komen. Er zit zelfs een Hema!
 
Bij een supermarkt doen we boodschappen voor de komende dagen. Dan rijden we via het centrum van Mersch, zoals de plaats heet, de bossen en heuvels weer door terug naar de camping. Daar kijk ik bij het winkeltje nog of ze citronella kaarsen hebben, als laatste redmiddel tegen de wespen. Helaas verkopen ze die niet, waardoor we genoodzaakt zijn halverwege de lunch weer naar binnen te vluchten.
 
Na de lunch gaat mijn man aan de slag om een wespenval te knutselen. Hopelijk helpt dat! Intussen heeft ons zoontje de grootste moeite om in slaap te komen. Twee vieze luiers later valt hij dan toch eindelijk in slaap, maar hij wordt een uur later niet lekker wakker en vindt alles even stom - de zwemluier en z’n wetsuit, z’n beker water en de aardbeien die hij als fruithapje krijgt. Uiteindelijk ontdekt hij dat het allemaal niet zo erg is en kunnen we hem lekker meenemen naar het zwembad.

Dat zwemmen is zo stom nog niet!

 
We beginnen in het grote, diepe bad buiten, maar dat is toch wat koud. We gaan nog even naar binnen en koelen heerlijk af. Als de lippen van meneer beginnen te trillen, gaan we er snel uit om op te warmen. Dan lopen we terug naar de stacaravan, waar ons waterratje nog even verder mag spetteren in bad.
 
Inmiddels is het alweer etenstijd. Voor de zekerheid eten we binnen, ook vanwege de warmte. Binnen is het nog goed uit te houden, maar buiten begint het wel echt een sauna te worden. Na het eten lopen we toch nog ons rondje naar de kinderspeeltuin en gaan we nog een keer met de kabelbaan in de andere speeltuin.

Het is niet koud buiten...

 
Dan is het echt bedtijd voor onze dreumes. Hij ligt nog even te duimen, maar valt vrij snel in slaap. Wij zitten eerst nog even binnen, maar dan ook nog buiten voor een spelletje en het bespreken van de dag van morgen. Dan willen we namelijk vroeg op stap om de warmte maar zo veel mogelijk voor te zijn.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 8

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 6

Zondag 17 juli 2022
 
We staan op de gebruikelijke tijd op en eten, met een vestje aan, buiten op het terras. Vervolgens is het douchen en aankleden, spullen verzamelen en gaan!
 
Omdat het net te ver lopen is, zeker met een buggy, gaan we met de auto naar het centrum van Larochette. We vinden een parkeerplaats vlakbij het VVV en vanaf daar is het een paar meter lopen naar de eerste kraampjes van de braderie.

Het centrum van Larochette met de braderie

 
Het blijkt een redelijke braderie te zijn qua aantal kraampjes. We lopen eerst langs de ene kant, gaan dan nog wat verder door naar de plaatselijke supermarkt en steken over om aan de andere kant terug te gaan. Hier zien we meer de kraampjes met tweedehands spullen.
 
Via de kermis op het plein komen we weer terug bij de eerste kraam, waar fruit verkocht wordt. We zien heel grote nectarines en perziken en echt enorme pruimen. We kopen echter niks, maar gaan terug naar de auto.
 
Met de auto rijden we de heuvelweg omhoog, waar we een nieuwe parkeerplek vinden langs de kant van de weg. We steken over en komen bij een paadje met grote stenen erlangs. Op de stenen zijn scènes afgebeeld van de lijdensweg van Jezus. Niet alle afbeeldingen zijn even duidelijk, vinden we, soms is het lastig te zien welk moment uit het evangelie het is.
 
Het pad eindigt bij een halve grot met een Maria-beeld, een klein kapelletje en een groot kruisbeeld. Zo midden in de natuur is het heel bijzonder om te zien.

Het kapelletje midden in de natuur

 
We lopen rustig terug naar de auto. Zonder verdere stops gaan we terug naar de camping, waar we ons zoontje op bed leggen. Natuurlijk heeft hij geen zin om te slapen, ook vanwege het feestje in zijn luier…
 
We besluiten dan maar vast de lunch klaar te gaan maken. Uiteraard moeten we halverwege weer naar binnen vluchten vanwege de wespen. Ondanks de enorme knoflookgeur die wij nog steeds ruiken, laten de wespen zich duidelijk er niet meer door tegenhouden!
 
Na de lunch doen we een nieuwe poging ons slaapkoppie op bed te leggen. Deze keer valt hij wel in slaap. Terwijl mijn man bij hem blijft, loop ik een rondje over en rondom de camping om wat foto’s te maken.

Even een rondje over de camping, o.a. richting de ingang met links de receptie en rechts het zwembad

 Als ik terug ben, schrikt ons mannetje wakker uit een nachtmerrie. We proberen hem te kalmeren en nog even te laten slapen, maar hij is nu over zijn slaap heen. Daarom nemen we hem mee naar de Miniclub, waar verven de middagactiviteit is. Dit heeft hij wel eens vaker gedaan en vindt hij altijd leuk. Voor de zekerheid hebben we z’n schort meegenomen en dat is maar goed ook! Er komt verf op papier, ja, maar papa en mama zien er ook mooi gekleurd uit!

Nieuwe Van Goghs?

Met de kunstwerken gaan we terug naar de stacaravan. We doen een fruithapje en kleden ons om voor het zwembad. Door de warmte, en de drukte op de camping (ook vandaag zijn er duidelijk weer nieuwe aankomsten), vinden we maar met moeite een plaatsje voor onze spullen. Als we alles weggelegd hebben, nemen we eerst een duik in het koude water van het buitenbad. Vooral het waterpistooltje blijft meneer geweldig vinden. In het binnenbad spettert hij lekker rond en gaat hij nog een paar keer van de glijbaan.

Het waterpistool blijft favoriet, ook na het zwemmen!

 
Omdat zijn lipjes nu wel echt beginnen te trillen, gaan we snel opwarmen. In de warme zon lopen we terug naar de stacaravan, waar we weer een poging doen ons feestbeest op bed te leggen. Na heel lang roepen en lachen valt hij nog een kwartiertje in slaap.
 
Intussen gaat mijn man aan de slag met de wegwerpbarbecue van de campingwinkel. Voor de zekerheid houdt hij een pan water in de buurt, want alles om ons heen is kurkdroog door de warmte van de afgelopen tijd. De barbecue doet het echter keurig en warmt snel op. Na een ruim halfuur zitten we lekker met z’n drietjes (papa naast de barbecue, zoonlief en ik binnen) te smullen van de vegaburgers.

Chef Barbecue heeft alles onder controle!

 
Na het avondeten willen we nog even ons avondrondje wandelen. Onze kleine meneer heeft er niet zoveel haast mee, waardoor we de kinderspeeltuin pas laat bereiken. Hij speelt lekker nog even, maar dan is het bedtijd. Papa en mama doen de barbecuevaat, meneer valt al snel in slaap. We zitten daarna nog even buiten en bespreken wat we de komende dagen nog willen doen. In ieder geval morgen op de planning: boodschappen doen!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 5

Zaterdag 16 juli 2022
 
Vandaag willen we het even rustig aan doen om ons zoontje de kans te geven bij te komen. Hij heeft het blijkbaar nodig, want hoewel hij om half zeven wel even geluiden maakt, is hij pas om half acht echt wakker. Of althans… hij geeft aan uit bed te willen, maar hij heeft een duidelijk ochtendhumeur! Het ontbijt verloopt daardoor wat moeizaam, maar uiteindelijk heeft hij toch wat brood en melk op.
 
Na het ontbijt gaat mijn man als eerste hardlopen. Ons kleine ochtendzonnetje speelt lekker en geeft om half tien aan naar bed te willen. Ik doe snel even wat was en precies als ik zijn fruithapje klaar wil gaan maken, is hij wakker en mijn man terug. Mijn man biedt aan het fruithapje te doen, zodat ik ook nog kan gaan hardlopen. Het begint al iets warmer te worden, daarom kies ik voor een route door het bos.

'Lekker' het bos in

Het is schaduwrijker, maar niet veel makkelijker door de hoogteverschillen. Ik loop eerst heuvelaf naar het watervalletje waar we eerder deze week geweest zijn. Vervolgens ga ik rechtdoor over een breed pad, waardoor ik uitkom bij het uitkijkpunt waar we ook eerder deze week zijn geweest. Dit is alweer vlakbij de camping, dus keer ik om en ga dezelfde route terug. Heuvelop is toch echt wel een stukje zwaarder!

Het pad door het bos richting het watervalletje

 
Uiteindelijk ben ik terug bij de camping, waar ik bij kan komen en lekker (nou ja, in zo’n krap hokje…) kan douchen. Intussen neemt mijn man onze kleine uk mee voor een wandeling en komen ze terug met verse broodjes voor de lunch. We eten buiten, waarbij we gelukkig geen last hebben van de wespen. Het schaaltje knoflook op tafel lijkt goed te werken!
 
De rest van de middag verloopt rustig. Wij zitten buiten, terwijl onze kleine slaapkop een heerlijk middagdutje doet en als hij weer wakker is, nemen we hem mee naar een grotere, voor hem minder leuke speeltuin en mag hij met papa op het kabelbaantje. We merken wel dat er veel nieuwe aankomsten zijn, waaronder veel Nederlanders. De meeste staanplaatsen die we tegenkomen, zijn nu bezet en ook krijgen wij aan drie kanten (links, rechts, tegenover) nieuwe buren.

De kabelbaan bij de andere speeltuin

 
Het avondeten is vervolgens een uitdaging. We hebben een verspakket, maar met beperkte middelen is dit toch lastig. Ook is de knoflook door de zon uitgedroogd, zodat we na twee happen naar binnen moeten vluchten vanwege de wespen.
 
Na het avondeten gaan we nog even naar het kinderspeeltuintje, waar onze kleine charmeur weer drie nieuwe vriendinnetjes als bewonderaars krijgt en mijn man een grote camper helpt een krappe bocht te nemen. 

Nog even lekker spelen in de speeltuin! (Papa doet wel mee!)

We lopen een klein stukje verder en brengen dan meneer naar bed. Zelf proberen we nog wat informatie te vinden voor morgen, want dan is er een braderie in Larochette. We zijn benieuwd!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 4

Vrijdag 15 juli 2022
 
Onze kleine wekker gaat vandaag al om kwart voor zes af. Gelukkig ‘snoozet’ hij nog even tot half zeven, maar dan is het echt wel klaar. We beginnen aan het ochtendritueel en maken er wat haast mee, omdat we graag al vroeg op pad willen. Natuurlijk wisten we al dat het met een kleine nooit loopt zoals gepland en vandaag is geen uitzondering: als we bijna klaar zijn om te vertrekken, is meneer eigenlijk zo moe dat hij naar bed wil.
 
We leggen hem op bed, maar na een halfuur is de feestvereniging weer aanwezig. We besluiten snel te vertrekken en rijden naar de eerste stop van de dag: Kallektuffquell. In tegenstelling tot de andere ‘grote’ punten van het Müllertal staat deze stop niet van tevoren aangegeven en moeten we plotseling op de rem als we er zijn. We kunnen gelukkig de auto parkeren bij een inham aan de overkant van de weg.
 
Vandaag zijn we beter voorbereid: we hebben de draagzak meegenomen en laten de buggy in de auto. We steken over en zien wat rotsen en water. Verderop is het iets groener met klimplanten en de zon die mooi tussen de bomen heen schijnt. Het is leuk, maar niet heel spectaculair zoals we op de foto’s gezien hadden.

Best leuk hier, maar niet spectaculair

 
We lopen weer terug en gaan nog iets verder door naar links. Nu komen we bij het fotoplaatje: de druipende rotsen. Het is heel bijzonder en ook echt heel mooi om te zien. Het water druipt via het mos en de rotsen naar beneden, waar het terecht komt in een helder meertje met heel veel planten op de bodem. Misschien is het water daardoor ook wel zo schoon en helder.

Dit lijkt er meer op!

 
Heel wat foto’s later gaan we terug naar de auto. Met enige moeite stellen we de navigatie in (er is geen internetverbinding hier, maar we weten dat de tweede stop in de buurt van die van gisteren was) en rijden we dezelfde route als gisteren door het bos en over de steile heuvel met alle bochten.
 
Bij hotel Pérékop, waar we gisteren waren, rijden we rechtdoor naar het punt Perekop. We zien enorm hoge rotsen met een trap erin uitgehakt en een smalle opening tussen de rotsen, waar een steile trap omhoog loopt. Om de beurt, omdat ons zoontje in slaap gevallen is, gaan we nog naar boven. Het is leuk om te zien, maar het is eigenlijk alleen maar bos en verder niet heel bijzonder. De rotsen zijn van beneden af indrukwekkender, vinden we.

De smalle trap naar boven

De rotsen van beneden gezien

Als ik terug kom, is ons mannetje weer wakker en zit hij aan zijn fruithapje. Wanneer hij klaar is, vervolgen we onze weg. We rijden naar het dorpje Echternach, waarbij de route nog een stukje door het bos gaat. Vervolgens komen we bij het dorp. We proberen een parkeerplaats te vinden, maar veel is al vol. Uiteindelijk komen we bij een groot terrein vlakbij het meer van Echternach en de ruïne van de Romeinse villa.

Het meer van Echternach

 
We nemen voor de zekerheid de broodtrommels mee en beginnen te lopen. Al snel zien we het meer, maar de Romeinse villa is de andere kant op. Met een bocht leidt de weg ons naar de ingang: een museum met een plat dak dat uitzicht biedt op de hele ruïne. Er is alleen geen loopplank, dus de buggy mag de paar treetjes op gesjouwd worden.

Het uitzicht over de Romeinse villa

 
Vanaf het dak kunnen we goed zien hoe groot de Romeinse villa ooit was. Er staan nog wat pilaren, maar vooral de stenen randen geven goed de verschillende delen van het villagebied aan.

Van bovenaf is goed te zien hoe groot de villa was

 
Via het museum, dat gratis te bezoeken is (en een langere trap als ingang heeft…), komen we bij de villa zelf. We lopen wat rond en lezen op borden wat de verschillende delen waren: het zwembad, het toilet, de keuken en de gangen. Via het museum verlaten we de villa daarna weer.
 
Tegenover de villa is een grote speeltuin, waar onze kleine uk even lekker kan spelen. Ook is er een toiletgebouw, dat gratis én redelijk schoon is. We willen er eigenlijk ook lunchen, maar een vervelende wesp doet ons besluiten het ergens anders te proberen.

Een deel van de grote speeltuin

 
We lopen naar de speelfonteinen aan het begin van het pad, maar ook daar weten ze ons te vinden. Dan maar terug naar de auto! Mijn man krijgt er nog eentje achter zich aan, maar daar blijft het gelukkig bij.
 
Na de lunch willen we eigenlijk nog Echternach zelf in. We navigeren naar een parkeerplaats, maar een wegafsluiting zorgt voor verwarring. Het parkeerterrein dat we uiteindelijk vinden, is vol. We rijden op goed geluk door wat straatjes en vinden dan ineens een smalle, lege parkeerplek. Een beetje sturen en dan staan we! Met een kaartje uit de automaat mag je een halfuur gratis parkeren, ontdekken we. Dat moet lukken, want wat we willen zien, is op zes minuten lopen.
 
Zo snel mogelijk lopen we naar het centrum. Via een gezellig uitziend pleintje komen we bij de abdij van Sint Willibrord. Willibrord was een christelijke heilige, die ook bisschop van Utrecht was. Zijn graf bevindt zich in de grote, prachtig versierde kerk. We vinden het heel bijzonder en indrukwekkend om te zien.

De abdij van Sint Willibrord

 
Vanwege de parkeertijd lopen we snel weer terug nadat we de kerk bekeken hebben. We gaan nog niet terug naar de stacaravan: er moeten eerst boodschappen gedaan worden! Eigenlijk rijden we weer een stukje terug, want de supermarkt zit naast de parkeerplaats van de Romeinse villa. We halen de boodschappen en stellen dan de navigatie in terug naar de camping.
 
Via een andere weg, een soort snelweg door de heuvels die aan Noord-Frankrijk doen denken, bereiken we onze bestemming. Onze dreumes slaapt zo vast als we parkeren dat we besluiten hem even te laten zitten. Natuurlijk wel met de deur open voor de frisse lucht!
 
Pas na meer dan een uur wordt hij wakker. We geven hem snel nog zijn fruithapje voor we ons omkleden en nog even gaan zwemmen. Omdat het al later is, houden we het bij een korte duik. Bij het winkeltje halen we nog een ijsje voor na het eten. We lopen daarna snel terug, voor de ijsjes kunnen smelten! Vervolgens is het tijd om te koken en de finish van de Tour de France te kijken.
 
We eten buiten en hebben, dankzij een schaaltje gesneden knoflook, geen last van wespen. Zelfs niet bij het ijsje en dat terwijl meneer helemaal onder zit! We poetsen hem op en nemen hem nog even mee naar de kinderspeeltuin.

"Kan je dit eten?"

 
Nadat we nog een klein rondje gelopen hebben, brengen we ons klauterkaboutertje naar bed. Binnen drie tellen slaapt hij al, zo moe is hij. Morgen houden we daarom een rustdag, zodat hij ook even lekker bij kan komen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 5

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 3

Donderdag 14 juli 2022
 
Onze tweede nacht in Luxemburg is iets onrustiger geweest dan de eerste. Het waaide blijkbaar iets meer, dus veel vallende dennenappels en ons zoontje werd een paar keer even wakker. Toch vindt hij half zeven een prima tijd om te gaan brabbelen en zingen. We halen hem uit bed en ontbijten buiten op het terras.
 
Omdat we de warmte van vandaag voor willen zijn, gaan we na het ontbijt snel douchen en onze spullen pakken. We vertrekken uiteindelijk iets over negenen en hebben het navigatiesysteem ingesteld op Hotel Pérékop in Berdorf, waar het eerste uitkijkpunt van het Müllertal is.
 
De weg gaat eerst rustig door de heuvels, die aan Noord-Frankrijk doen denken. Dan wordt het groener en rijden we via een bochtige weg door de stevigere heuvels. Er zitten een paar heerlijke (ahum…) haarspeldbochten bij en er zijn hier en daar werkzaamheden, waardoor er ineens midden op de weg een verkeerslicht staat.

Midden op de berg staat ineens een verkeerslicht

 
Uiteindelijk komen we makkelijk bij het hotel, want bordjes geven de bestemming al aan. Bij het hotel gaan we een zijweg in, die leidt naar een parkeerplaats. We parkeren, pakken de spullen uit de auto en lopen de 200 meter naar Hohllay en het Amfitheater. Dit zijn twee prachtige, bijzondere rotsformaties, maar niet helemaal buggyproof.

Een deel van het Amfitheater met de bijzondere rotsen

 
Het eerste stukje gaat onze dreumes nog mee in de buggy, maar dan schakelen we over op de draagzak. Zo kunnen we makkelijker door de grotachtige rotsen lopen. We vinden het echt heel mooi en heel bijzonder om te zien!

Hier met een buggy doorheen is niet aan te raden!

De bijzondere grotten van Hohllay

 
Na nog een afdaling het bos in keren we toch maar om, ook omdat onze kleine meneer van zich begint te laten horen. Hij begint duidelijk moe te worden, maar het is ook al voorbij zijn fruithapjestijd. We gaan terug naar de auto en pauzeren daar nog even.

Het bos voorbij de grotten

 
Vervolgens gaan we dezelfde weg terug en stoppen we bij de Predigtstuhl en de Werschrummschlüff. Omdat we onze dreumes niet weer uit de auto willen halen, gaan we om de beurt. Mijn man mag eerst, maar hij vindt niet de weg naar het uitkijkpunt van de Predigtstuhl. Ik probeer vervolgens de trap aan de andere kant en kom er wel. Het is een leuk uitkijkpunt, maar niet heel spectaculair.

De Predigtstuhl

 
Ik ga nog een stukje door de Werschrummschlüff, een bijzondere kloof met heel smalle stukken. Het zorgt ervoor dat je je even heel klein gaat voelen!

De Werschrummschlüff - hier moet je niet te breed zijn!

 

Je voelt je even heel klein hier!

Inmiddels is ons mannetje toch aan wat beweging toe, dus loop ik nog een stukje over het parkeerterrein met hem, terwijl mijn man toch even richting het uitkijkpunt gaat. Daarna is het de auto weer in en op naar de laatste stop van de dag: de Schiessentümpel.
 
Deze waterval is druk bezocht, waardoor er een groter parkeerterrein op 500 meter aangelegd is. Als we er parkeren, blijkt onze kleine uk net in slaap gevallen te zijn. We besluiten daarom om de beurt terug te lopen. Er zijn twee manieren: de - waarschijnlijk mooiere maar zware - route omhoog langs de rotsen of het voetpad langs de weg. In verband met de tijd kies ik voor het voetpad langs de weg. Het is goed aan te lopen en voor ik het weet, sta ik bij de brug boven de waterval.

Ik had ook de route via dit pad kunnen nemen...

 
Ik steek de brug over en ga rechts de trap af naar beneden. Nu kan ik de waterval voor het eerst zien. Nog een stukje verder naar beneden heb ik een nog beter zicht op de uit drie stukken bestaande waterval. Foto’s maken is even lastig, omdat mensen het water in lopen, maar op een groot rotsblok tegenover de waterval lukt het beter.

De Schiessentümpel

 
Na de foto’s ga ik snel weer terug, zodat mijn man kan gaan. Net als hij terug is, wordt ons zoontje wakker. We rijden met hem het laatste stukje terug naar de camping en maken bij de stacaravan snel zijn lunch klaar, want het is al bijna half één.
 
Normaal gesproken gaat hij na de lunch slapen. We leggen hem op bed, maar meneer heeft er geen zin in. Hij blijkt ook nog iets geproduceerd te hebben, maar ook een verschoning helpt hem niet om te gaan slapen. Uiteindelijk ga ik met hem na het kinderspeeltuintje, waar hij heerlijk kan klimmen en klauteren.

Het kinderspeeltuintje

 
Als we weer terug zijn, doen we snel een fruithapje voor we ons omkleden en richting het zwembad gaan. Het is inmiddels wat bewolkter, waardoor het buitenzwembad met het koude water nog minder aangenaam is dan gisteren. We gaan daarom vrij snel naar binnen, waar we even heerlijk spetteren. Wanneer de lipjes van onze waterrat toch wel beginnen te trillen, gaan we vlug opdrogen op de ligstoelen.

Het buitenzwembad is vandaag wat koud (foto op een ander moment gemaakt)

 
Na even gezeten te hebben, lopen we nog langs het supermarktje van de camping voor een ijsje. Met het ijsje gaan we terug naar de stacaravan om ons zoontje in bed te leggen (hij valt prompt in slaap) en de Tour te kijken. De mannen hebben niet heel veel haast vandaag en als we gaan eten, moeten ze nog een eindje. We zijn al klaar en hebben zelfs al afgewassen als ze eindelijk finishen.
 
We brengen nog even het afval weg en gaan nog één keertje naar de kinderspeeltuin voor het bedtijd is voor onze kleine uk. Als hij slaapt, zitten we lekker nog een tijdje buiten met een spelletje en bespreken we de dag van morgen. Dan willen we nog twee mooie punten van het Müllertal bekijken en we willen naar het dorpje Echternach.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 2

Woensdag 13 juli 2022

De eerste nacht in Luxemburg zit erop! Het is een redelijke nacht geweest voor ons allemaal, ondanks het gammele, harde matrasje voor ons zoontje en vallende dennenappels op het dak.
 
Ik ben al vroeg wakker en ga lekker even buiten zitten om wat te lezen. Wat later wordt onze kleine uk wakker en is het ontbijt maken, hem aankleden en lekker op het terras met z’n allen ontbijten. Vervolgens mag hij lekker spelen, terwijl wij om de beurt douchen. Het is een… interessante douche, laten we het daar op houden. Het binnenste deel van de douchekop past net niet helemaal in de buitenkant, waardoor een deel van het water meteen langs de slang naar beneden loopt. Er blijft dus een heel zielig straaltje over. Verder begint de temperatuur van het water lauw, dan wordt het ineens heel warm, dan weer heel koud en dan weer lauw. Een heerlijk feest om te douchen dus!

De dag lekker buiten beginnen!

 
Als iedereen aangekleed is, Facetimen we even met mijn moeder in Nederland, die vandaag jarig is. Daarna ga ik lekker naar buiten met ons zoontje en zijn loopfiets. We beginnen het pad voor de stacaravans heuvelop te volgen, wat prima gaat. Aan het einde van het pad keren we om en gaan we heuvelaf. Dit gaat zo goed dat meneer onze stacaravan voorbij sjeest… en dus weer om mag keren en de heuvel op! Begrijpelijk is hij moe als we weer terug zijn en gaat hij lekker zijn bedje in.

Even racen op de loopfiets!

Lang slapen doet hij echter niet wegens een vieze luier. Een verschoning en een fruithapje later kunnen we even lekker gaan wandelen! Vlakbij moet een waterval met picknicktafel zijn. Met behulp van Google Maps komen we bij het begin van een bospad. Mijn man gaat vast vooruit, terwijl wij kijken hoe een schoolbus een groep leerlingen bij het sportcomplex naast de camping ophaalt van hun gymles.
 
De waterval wordt intussen ontdekt, maar manlief adviseert te lopen langs de weg in plaats van over het bospad met een steile trap. Dat doen we dus, waarbij we onderaan de heuvel nog een schoolbus tegenkomen, die rustig op de schuine helling blijft staan om een dalende auto voorrang te geven. Vervolgens stuurt hij rustig met één handje om ons heen de heuvel op alsof hij zoiets dagelijks doet (wat waarschijnlijk dus zo is!).
 
We komen uiteindelijk bij de waterval, of althans: het watervalletje. Het is prachtig om te zien - water dat langs de wortels en het mos van de bomen omlaag druppelt - maar of je het echt een waterval mag noemen? We nemen een aantal foto’s en besluiten dan toch maar via de steile trap en het bospad terug te gaan. Mocht je hier ooit met een kleine komen: neem alsjeblieft een draagzak mee en laat de buggy in de stacaravan!

Het watervalletje

Na wat geklim en geklauter zijn we weer veilig boven en kunnen we normaal teruglopen naar onze stacaravan. Daar zijn we lekker buiten tot het tijd wordt voor de lunch. We beginnen de lunch buiten, maar als er een wesp op bezoek komt, verhuizen we snel naar binnen.
 
Zodra de lunch voorbij is, gaat onze dreumes zijn bedje in. Al vrij snel is hij in diepe slaap. Mijn man besluit ‘even’ naar het dorp Larochette te lopen voor een fles bakolie, die we vergeten zijn. Een tijd later komt hij bezweet en uitgeput terug. Een prachtige wandeling, meldt hij, maar erg zwaar met veel klimmen.
 
Als ons zoontje weer wakker is en zijn fruithapje op heeft, besluiten we daarom om lekker te gaan zwemmen. Het duurt even voor alles en iedereen klaar, omgekleed en ingesmeerd is, maar dan kunnen we! We beginnen bij het pierenbadje buiten met koud water. Ons mannetje ziet echter een waterpistool in de vorm van een eenhoorn, die hij helemaal geweldig vindt. Het koude water lijkt hem nauwelijks wat te doen.

Het binnenbad met rechts (buiten de foto) het kinderbad met de glijbaan

 
Na een tijdje gaan we naar het binnenbad, waar het water iets warmer is. We doen wat liedjes van zijn zwemles en laten hem van de glijbaan af gaan, wat hij geweldig vindt. Vervolgens gaan we nog even naar buiten, maar omdat hij begint te klappertanden, pakken we hem in de handdoeken in en gaan we richting een warmer plekje. We willen eigenlijk een ijsje halen en dat op het terras opeten, maar als er in de bar de Tour op blijkt te staan, besluiten we toch terug naar de stacaravan te gaan. Verrassend genoeg hebben we gewoon NPO1 als zender en kunnen we de spannende en verrassende ontknoping van de etappe zien.

Ja, ja, ook hier de Tour!

 
Als de etappe voorbij is, is het tijd om te koken. We eten buiten en redden het om alles op te eten voor de wespen komen. We ruimen snel af en wandelen dan nog een stukje naar het uitkijkpunt dat mijn man eerder vandaag ontdekt heeft. Het is een prachtig punt, maar weer alleen bereikbaar via een hobbelig pad en een trap… Arme buggy!

Het uitkijkpunt over Larochette

 
We maken wat foto’s en gaan dan via de receptie (alleen voor een foldertje deze keer!) terug naar de stacaravan. Daar brengen we ons kleine mannetje naar bed. Buiten is het wat onrustig met mensen van de camping die naar het stroomkastje achter onze stacaravan kijken, maar blijkbaar wordt het probleem uiteindelijk opgelost. Wij zitten “lekker” nog even buiten in de rook van de barbecue van de overburen en bespreken wat we de komende dagen allemaal nog willen doen, ook in verband met de verwachte warme temperaturen. Morgen willen we in ieder geval nog wat meer de natuur in van het Müllertal.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 1

Dinsdag 12 juli 2022

Afgelopen mei hebben we voor het eerst gevlogen met ons zoontje van toen veertien maanden. Hoewel hij heel lief is geweest, zijn we toch blij dat we deze zomer gewoon lekker met eigen auto op pad gaan. Vorig jaar zijn we nog voorzichtig in Nederland gebleven, nu gaan we iets verder: Luxemburg en aansluitend nog een paar dagen Disneyland Parijs met mijn ouders.
 
Na de gebruikelijke chaos en stress van de laatste dingen inpakken, de auto inladen en alles checken, rijden we rond kwart over elf thuis weg. We volgen de snelweg, waar het op z’n Nederlands druk en onrustig rijden is. Bij Eindhoven hebben we heel even file, maar na een paar minuutjes rijdt het weer vlot door.

Klaar voor vertrek!

Voorbij Eindhoven stoppen we even voor de lunch. Ook moet ons meneertje natuurlijk even verschoond worden. Ik betaal netjes voor het toilet (70 cent, waarmee je vervolgens 50 cent korting krijgt in de winkel… ja, ja…) om er vervolgens achter te komen dat ik eerst een medewerker moet vragen om de deur te openen! Dus ik weer terug door het poortje, maar gelukkig hoef ik niet opnieuw te betalen. De medewerker wil eigenlijk de autosleutel als borg voor de sleutel van de verschoonruimte, maar gelukkig heeft mijn man die en hoef ik niet te liegen als ik zeg dat ik hem niet heb (wat ik anders wel gedaan zou hebben, want wie geeft er nu een autosleutel als borg?).

Lunchtijd!

Als onze dreumes verschoond is, en ik de sleutel weer netjes teruggebracht heb, gaan we verder. Zoonlief valt na een ruim halfuur rijden in slaap en komt slapend om iets over tweeën België binnen. De weg valt op zich mee, al is er even een rare situatie met allerlei wegen die links en rechts samenkomen en weer splitsingen hebben.
 

We zijn in België!

Rond kwart over drie rijden we via een provinciale weg Luxemburg binnen. Vrij snel daarna stoppen we bij een tankstation voor een fruithapje voor meneer en een toiletbezoek. Het is een zeer pittoresk stopplaatsje (ahum…) vlak naast een bouwterrein.

De 'mooie' stopplaats...

 
Als het fruit op is, rijden we snel verder. Het is qua aantal kilometers niet ver meer, maar we rijden via allerlei dorpjes en de snelheid varieert sterk van twee kilometer 110 mogen rijden, dan weer 90, dan weer 70 en dan weer een volgend dorpje met rotondes.
 
Tien minuten voor aankomst is de weg ineens geblokkeerd door de brandweer. We proberen een alternatieve route te vinden, maar besluiten het dan te vragen aan de mensen die bij de wegblokkade staan. We worden via een bospaadje gestuurd waar auto’s eigenlijk niet mogen komen en krijgen een toeter van een plaatselijke rijder als we twijfelen om er wel of niet in te gaan. Als we er weer uit komen, botst er nog bijna een auto op de voorkant, die een gevaarlijke inhaalmanoeuvre doet bij een stilstaande vrachtwagen in de file. Pff, zoveel kilometer geen problemen en dan dit!
 
We bereiken uiteindelijk veilig de camping waar we zullen verblijven. Ik ga inchecken, waarbij ik nog een aardig bedrag mag betalen aan schoonmaak en belasting. Voor de zekerheid vraag ik naar het babybedje, maar dat zou al in de stacaravan staan. Ik krijg nog een plattegrond en de code van het hek en dan kunnen we met de auto naar de stacaravan, want we mogen voor de deur parkeren.

De stacaravan met parkeerplaats voor de deur

 
Kent u de musical Come from away? Deze gaat over het dorpje Gander in Canada, waar op 9/11 opeens 38 vliegtuigen moeten landen die de VS niet in mogen. De inwoners helpen de 7000 gestrande passagiers met van alles. In de musical zit een scène (vanaf 7.50) waarin een man spullen uit de supermarkt haalt, ze brengt en dan te horen krijgt dat hij nog iets vergeten is. “Dus ik weer terug naar de supermarkt…” Deze scène leek bij ons ook een beetje af te spelen:
 
We komen aan en er blijkt geen babybedje of -stoel te zijn. Dus ik weer terug naar de receptie met zoonlief om dit te vragen. Gelukkig wordt het snel gebracht, alleen blijkt er geen matrasje bij te zitten en ondertussen heeft mijn man last van een steekvlam bij het koken.
Dus wij na het eten weer terug naar de receptie om te vragen voor een matrasje en het fornuis. Het zou geregeld worden, maar er wordt alleen nog een verstevigingsplank van het campingbedje gebracht. Dan maar kussens eronder en extra lakens eromheen om het zachter te maken. Meneer naar bed en aan de afwas! Alleen… geen warm water!
Dus manlief weer terug naar de receptie om een melding te maken... Gelukkig kan het opgelost worden en kan de afwas alsnog gedaan worden.
 
Inmiddels ligt ons zoontje op bed, al blijft hij nog wat onrustig met in slaap komen. Manlief doet de afwas en ik ruim alles zoveel mogelijk op met behulp van zeer weinig bergruimte om morgen maar zo rustig mogelijk aan de dag te kunnen beginnen.
 
Alles bij elkaar was het toch een energievragende eerste dag van de vakantie. We hopen dat we morgen lekker kunnen gaan genieten van de prachtige omgeving en het lekkere weer!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2