maandag 14 oktober 2019

Reisverslag VS 2019: dag 10 - Nashville --> Asheville


Dinsdag 13 augustus 2019

Gisteren zijn we van de muzikale stad Memphis naar een andere muzikale stad gereden: Nashville. Vandaag laten we de steden wat meer achter ons, aangezien we het nationale park de Great Smoky Mountains zullen bezoeken.

Zoals gebruikelijk staan we vroeg op, douchen we en kleden we ons aan. Het ontbijt is vandaag weer inbegrepen, dus gaan we naar beneden. Het is een iets simpeler ontbijt dan de andere dagen, doordat er minder keuze is, maar nog steeds prima.

Na het ontbijt pakken we onze spullen in, checken we uit en beginnen we aan de rit van vandaag. De eerste stop duurt niet lang: de gitaarfabriek van Gibson blijkt in Nashville te zitten en omdat mijn man een grote gitaarfan is, wil hij hier even kijken. Helaas is er weinig te zien, want overal hangen briefjes dat de fabriek alleen toegankelijk is voor geautoriseerd personeel.

De Gibson gitaarfabriek

We maken een paar foto’s en vervolgen dan onze rit. We verlaten Nashville, tanken nog even en beginnen dan aan de bergen. Onderweg krijgen we zo’n flinke regenbui op ons dak dat we een paar minuten besluiten te stoppen. Als de regen iets minder is geworden, rijden we verder. Het weer slaat meteen om: het is ineens weer droog en zonnig.

Opvallende natuur onderweg

Vlak voor de Great Smoky Mountains rijden we door het dorpje Pigeon Forge. Dit heb ik in 2015 ook bezocht. Het is een toeristisch dorp met attracties als Dollywood (het attractiepark van Dolly Parton), omgekeerde huizen en een Titanic museum.

Het Titanic museum

Als we Pigeon Forge uit zijn, zien we meer de echte natuur. We volgen de weg naar het Visitor Center van de Great Smoky Mountains. Omdat er een doorgaande weg dwars door het park aangelegd is, kennen de Great Smoky Mountains geen toegangsprijs. Dit compenseren ze door voor de plattegronden, die normaal gesproken gratis zijn, een klein bedrag te vragen. Wat we mooi vinden, is dat er bij de plattegronden gewoon een doosje staat om het geld in te doen, dit hoeft niet bij de kassa. Overduidelijk hebben de nationale parken zo’n status dat iedereen ook gewoon echt betaalt.

We doen een iets langere stop bij het Visitor Center, zodat we nog iets kunnen eten. Ondertussen houden we de lucht in de gaten, die er zeer dreigend uitziet. Ook horen we gerommel. We zien één flinke flits, maar verder blijft het bij gerommel. We besluiten toch te gaan rijden. Zodra we drie meter gereden hebben, begint het flink te regenen. In een zeer rustig tempo rijden we over de weg. Uitzicht hebben we niet echt, daarvoor regent het te hard.

Iets hoger op de berg is er een stopplaats langs de weg. Vanuit de auto maken we een paar foto’s, al is het uitzicht niet echt spectaculair.

Regen bij de eerste stop

We rijden verder en merken dat het langzaamaan droger wordt. Bij een volgende stop, hoger op de berg, kunnen we zelfs uitstappen voor foto’s. Nu zien we goed waarom de bergen de naam Great Smoky Mountains gekregen hebben: door de regen zijn er wolken ontstaan, die nu prachtig tussen de bergen blijven hangen.

De Great Smoky Mountains

Nog steeds in een rustig tempo rijden we verder naar de top van de berg. Hier is een grote parkeerplaats. Ook staat er het grensbord van de staten Tennessee en North Carolina. Inmiddels schijnt de zon weer volop en lijkt het net alsof het nooit geregend heeft.

Op de grens van Tennessee en North Carolina

We besluiten een stukje te lopen en volgen een onregelmatig stijgend pad tussen de bomen door. Onderweg zien we bomen, struiken, bomen, plantjes en bomen. Een echt mooi uitzicht hebben we dus niet, maar het is wel fijn om even in beweging te zijn.

Even een stukje wandelen!

Na ongeveer twintig minuten gelopen te hebben, keren we weer om, want er verandert weinig in het landschap. We lopen terug naar het begin van het pad en zien dan tussen de bomen nog een paar grote kalkoenen.

Een van de kalkoenen die we zagen

Op de parkeerplaats maken we nog wat foto’s van onze reisknuffels. Een Aziatische vrouw vindt dit blijkbaar ook leuk, want ze zet onze knuffels ook op de foto.

Twee van onze reisknuffels

Als alle knuffels weer in de auto zijn, rijden we naar beneden. Vlak voor het Oconaluftee Visitor Center staat er ineens een enorm grote elk in de berm. We stoppen iets verderop, zodat we het dier vanaf een gepaste afstand kunnen fotograferen. Het beest staat rustig te grazen, maar steekt dan over. Hierbij gaat hij vlak voor een grote auto langs en zien we pas goed hoe groot hij is: zijn gewei komt boven de auto uit.

De elk langs de kant van de weg

We rijden door naar het Visitor Center, waar we nog even stoppen. Dan gaan we het park uit en komen we in het dorpje Cherokee. Hier ben ik in 2015 ook geweest. Toen vond ik in een winkel magneetjes van de staten van Amerika. Na lang zoeken weten we het winkeltje te vinden en kunnen we onze verzameling aanvullen met de staat South Carolina, waar we geen van tweeën eerder geweest zijn.

De souvenirswinkel

Met de magneet op zak leggen we het laatste stukje van de route naar onze eindbestemming Asheville af. Ons hotel is redelijk makkelijk te vinden, maar het spreekt ons niet meteen aan. Het heeft een heel onverzorgd uiterlijk en als we uiteindelijk de trap naar onze kamer op de eerste verdieping hebben gevonden, stinkt het portaal verschrikkelijk. De kamer valt gelukkig mee: die is vrij netjes. De handdoeken hebben wel wat gaatjes en de matras is in plastic ingepakt, maar verder zien we weinig gekke dingen.

Na even overlegd te hebben, besluiten we dat we naar het Mexicaanse restaurant willen dat volgens Google Maps vlakbij is. Google heeft niet gelogen, maar het restaurant ligt wel aan de overkant van de weg en er is geen zebrapad of voetgangerslicht. Een flinke sprint later zijn we veilig aan de overkant.

Bij het Mexicaanse restaurant krijgen we een tafel toegewezen en een menukaart. De maaltijden met vlees lijken prima in orde, maar mijn vegetarische maaltijd is niet echt om over naar huis te schrijven: het zijn twee wraps die alleen gevuld zijn met gesmolten kaas en één wrap is gevuld met bonenprut. Het vult enigszins, maar daar is ook wel alles mee gezegd.

We lopen na het eten nog een klein stukje voor we terug sprinten naar de kant van de weg waar ons hotel is. Met onze neus dicht gaan we snel het trappenportaal door en dan zijn we veilig op onze kamer. Daar wassen we nog een paar kledingstukken en bekijken we uiteraard de route voor morgen. We besluiten nog een stukje natuur mee te pakken door de Blue Ridge Parkway een paar kilometer te rijden en daarna is het op naar de volgende stad: Charleston.

Tot morgen!



zaterdag 12 oktober 2019

Reisverslag VS 2019: dag 9 - Memphis --> Nashville


Maandag 12 augustus 2019

Gisteren zijn we in de stad Memphis aangekomen. Vandaag zullen we deze nog niet meteen verlaten: we gaan eerst nog naar Graceland, het huis van Elvis.

We staan vroeg op, want om negen uur begint onze rondleiding op Graceland. We douchen, kleden ons aan en ontbijten in het hotel. Daarna is het inpakken, de auto inladen, uitchecken en op weg!

Gelukkig is het niet ver rijden naar Graceland. Als we aankomen, is het nog heel rustig. We parkeren de auto en lopen onder een grote poort door naar het Ticket Pavillion. Hoewel ik hier in 2015 ook geweest ben, herken ik het nauwelijks: het bezoekerscentrum is heel erg veranderd.

We laten onze kaartjes zien en mogen dan plaatsnemen in een ruimte bij een groot videoscherm. Daar krijgen we een film te zien over Elvis Presley. Vervolgens mogen we naar buiten, waar we een iPad en een koptelefoon krijgen voor de rondleiding door Graceland. Ik kies voor een Engelstalige rondleiding, omdat ik weet dat die is ingesproken door acteur John Stamos. Hij speelde Uncle Jesse in één van mijn favoriete series Full House, een personage dat heel erg fan was van Elvis.

Met een klein busje rijden we naar de overkant van de straat, waar het huis van Elvis echt staat. We mogen nog geen foto’s van het huis maken, wordt ons verteld, dat kan aan het einde van de rondleiding. Eerst moeten we naar de voordeur toe. Daar krijgen we kort de geschiedenis van Graceland te horen, want het huis stond er al voordat Elvis het kocht. Het is gebouwd voor een mevrouw die Grace heette, vandaar de naam Graceland.

Graceland

Na het verhaaltje mogen we naar binnen. We staan in de hal met links de eetkamer en rechts de woonkamer. Die laatste ruimte mogen we als eerste bekijken. We zien de met pauwen versierde deuren en de grote piano, waar Elvis zeker op gespeeld heeft. Vervolgens lopen we via een smalle gang rechts van de trap naar boven naar de slaapkamer van de ouders van Elvis, die zich naast de woonkamer bevond.

De woonkamer

Als we de slaapkamer gezien hebben, moeten we ons omdraaien en teruggaan naar de eetkamer. Daar gaat de rondleiding verder. Van de eetkamer gaan we naar de keuken en vervolgens door naar de kelder. Hierbij krijgen we al even de beroemde Jungle Room te zien.

De eetkamer

In de kelder zien we twee ruimtes: de tv-kamer, die ook omgetoverd kon worden tot een bioscoopzaal, en de biljartkamer. Die kan ik me nog goed herinneren van de vorige keer vanwege het gestoffeerde plafond.

De biljartkamer met het gestoffeerde plafond

We mogen weer terug naar boven lopen en krijgen nu de Jungle Room goed te zien: de kamer die ingericht is met een junglethema. Wat me wel opvalt, is dat de waterval langs de muur niet in gebruik is: de vorige keer dat ik hier was, heb ik die wel gezien.

De Jungle Room

Het volgende onderdeel van de rondleiding is de garage. We mogen dus naar buiten, de warmte in. Als we onder het dak van de carport staan, waar Elvis zijn acht auto’s parkeerde, stopt mijn iPad er ineens mee. Ik denk eerst dat het misschien door de warmte komt, maar als ik hem opnieuw aan probeer te zetten, geeft hij aan dat de batterij leeg is. Ik spreek een medewerker aan, die meteen belooft een nieuwe te halen. We wachten even in de schaduw tot hij terugkomt, daarbij allerlei excuses makend. We vinden het niet nodig, want zo erg vonden we de situatie niet, maar het is wel fijn om de rondleiding verder te kunnen volgen met alle uitleg erbij.

De rondleiding gaat verder langs het kantoor, dat zich in een ruimte achter het huis bevindt. Er is ook een schaalmodel van het geboortehuis van Elvis te zien. Vervolgens staan we weer buiten, waar we twee paarden zien grazen. Elvis had vroeger ook paarden en hield ervan om te rijden.

De twee paarden in de wei met maskers om hun hoofden tegen de vliegen te beschermen

Als we weer naar binnen gaan, komen we bij een overdekt gedeelte van het huis waar meer verteld wordt over de familiegeschiedenis van Elvis. Toen zijn moeder zwanger van hem was, wist zij niet dat zij zwanger was van een tweeling. Elvis’ broertje Jesse kwam als eerste ter wereld, maar werd dood geboren. Zijn ouders waren heel erg verdrietig, want ze dachten dat ze nu geen kind hadden. Toen kwam Elvis vijftien minuten later als een totale verrassing. Als eerbetoon aan Jesse is Uncle Jesse in Full House naar hem vernoemd.

Het geboortecertificaat van Elvis

Via twee lange gangen vol met familiememorabilia komen we bij het zwembad. Een video-opname, waarschijnlijk gemaakt door vrienden of familie van Elvis, liet eerder al zien dat Elvis hier graag kwam.

Het zwembad

We komen nu in de sportruimte, waar wat apparaten en spelletjes staan. Ook is er een gedeelte waar banken staan. Erbij staat een piano. Hier, zo wordt verteld, speelde Elvis op 16 augustus 1977 ’s ochtends nog. Uren later zou hij overlijden.

De piano waar Elvis op 16 augustus 1977 nog op speelde

Het pad loopt door naar de Meditation Garden, waar het graf van Elvis is. Omdat het deze week Elvis Week is – een speciale week met daarin 16 augustus, de dag van zijn overlijden – staan er heel veel foto’s, tekeningen en kunstwerken bij zijn graf.

Het graf van Elvis

We staan even stil bij het graf om de geweldige zanger te herdenken voor we teruglopen naar de voorkant van het huis om foto’s te maken. Ineens zien we een donker beest voorbij rennen met een korte staart. Wat voor beest het is, weten we eigenlijk niet. Het is te donker voor een wasbeer en te groot voor een eekhoorn. De bewaker bij het huis weet het helaas ook niet.

Nadat we foto’s hebben gemaakt, stappen we in het busje om terug naar het bezoekersgedeelte te gaan. Hier bezoeken we nog de diverse exposities: Elvis’ auto’s en motoren, de tentoonstelling over zijn legertijd, het archief met allerlei spullen van en over Elvis en de artiesten die door Elvis beïnvloed zijn. Hier staan ook spullen die echt in Full House zijn gebruikt, wat ik erg leuk vind. Mijn man vindt de versterker van Jimi Hendrix leuker om te zien en als hij in een andere ruimte ook nog de gitaar van James Burton (de vaste gitarist van Elvis) ziet, kan zijn dag niet meer stuk.

De attributen uit Full House

Als we het laatste deel over de geschiedenis van de Sun Studio bekeken hebben, verlaten we het bezoekersgedeelte. Het is tijd om door te gaan naar een andere muzikale stad: Nashville. We stappen in de auto en proberen het drukke Memphis uit te komen. Uiteindelijk komen we weer op de I40 snelweg. Die volgen we naar Casey Jones Village, waar ik in 2015 ook geweest ben. Hier kijken we heel even rond voor ik het stuur overneem en verder over de I40 rijd. Zo’n vijfendertig mijl voor Nashville stoppen nog een keertje, waarbij mijn man de chauffeur weer wordt.

Casey Jones Village

Zodra we Nashville inrijden, is het opletten geblazen, want het is heel druk in de stad. We volgen het navigatiesysteem naar RCA Studio B, een muziekstudio waar veel beroemde artiesten hebben opgenomen. Hier parkeren we de auto, want we willen vanaf hier naar het centrum lopen. Dit blijkt echter te ver, dus stappen we weer in de auto en rijden we verder. In een parkeergarage zetten we de auto neer om vervolgens het centrum te voet te verkennen. We willen eerst bij Hatch Show Print kijken, een drukkerij van posters, maar deze blijkt al dicht.

We lopen verder naar Broadway, de hoofdstraat van Nashville. Hier zijn aan beide kanten countrybars en –restaurants. We lopen langs de rechterkant naar het einde van de straat, keren daar om en lopen vervolgens terug. Bij de snoepwinkel Candy Kitchen halen we een ijsje, wat we in de winkel opeten: buiten is het namelijk zo warm dat we bang zijn dat het smelt.

Broadway

Candy Kitchen


Zodra we onze ijsjes op hebben, lopen we verder over Broadway. We kijken nog even bij een souvenirwinkeltje voor we terug lopen richting de parkeergarage. Onderweg komen we langs de Walk of Fame, een straat tegenover de Country Music Hall of Fame met stenen voor succesvolle artiesten. Zo ligt er onder andere een steen voor Jimi Hendrix, Dolly Parton, Rascal Flatts en natuurlijk Elvis Presley.

De Walk of Fame

Vanaf de Walk of Fame lopen we zonder verdere stops naar de parkeergarage. We betalen, verlaten de garage en rijden de stad uit naar ons hotel. Het is toevallig hetzelfde hotel als waar ik in 2015 overnachtte. We krijgen kamer 223 toegewezen, een kamer met een prachtige foto van de skyline van Nashville op de muur.

Als we een beetje uitgepakt hebben, lopen we naar het restaurant van de Cracker Barrel, dat naast het hotel zit. Hier eten we een prima, redelijk gezonde maaltijd en genieten we van de heerlijke aardbeienlimonade erbij. Daarna keren we terug naar het hotel om nog een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Het wordt een zeer verfrissende duik, aangezien het water ijskoud is.

Even uitrusten bij de Cracker Barrel

Een paar minuten later keren we dus al terug naar de kamer, waar we ons voorbereiden op morgen. Dan gaan we de natuur meer opzoeken: we zullen het nationale park Great Smoky Mountains bezoeken.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 10



woensdag 9 oktober 2019

Reisverslag VS 2019: dag 8 - Vicksburg --> Memphis

Zondag 11 augustus 2019

Gisteren hebben we de staat Louisiana verlaten en zijn we naar Mississippi gereisd. Vandaag zullen we opnieuw naar een andere staat gaan: Tennessee, met de stad Memphis.

Omdat we later vandaag een museumbezoek gepland hebben met een begintijd, staan we extra vroeg op. We douchen snel en kleden ons aan en gaan dan naar de receptie voor het ontbijt. Zoals altijd is het prima met keus in toast, bagels, broodjes, yoghurt en ei. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer, waar we inpakken en de auto inladen. Dan checken we uit en gaan we op weg.

Het is 's ochtends zo warm en vochtig buiten dat dit met de cameralens gebeurt...

Eerst rijden we nog terug naar Vicksburg Military Park, het nationale park dat we gisteren bezocht hebben. Bij het Visitor Center – het bezoekerscentrum met informatie en een winkeltje – kijken we even rond en kopen we een informatieboekje over Vicksburg met achtergrondinformatie over de Civil War en de Slag bij Vicksburg.

Vanaf het Visitor Center beginnen we aan onze rit naar Memphis. We volgen de 20 snelweg, rijden nog een klein stukje over de Natchez Trace Parkway en gaan dan de 55 op. Het landschap is een klein beetje heuvelachtig, verder is het niet heel spectaculair. Bij een tankstation stoppen we om van chauffeur te wisselen, waarna de rit verder gaat over de 55. De weg blijft hetzelfde en als we twee uur later bij een Rest Area (een stopplaats langs de snelweg) stoppen om weer van chauffeur te wisselen, lijkt het alsof we pas net uit Vicksburg zijn vertrokken.

Weer een nieuwe staat in!

Gelukkig is dit niet zo: we hoeven nog maar zeventien mijl naar Memphis. De 55 brengt ons naar de stad toe. Onze eerste stop is het Welcome Center, waar ik in 2015 ook geweest ben. In het welkomstcentrum staat een standbeeld van B.B. King en natuurlijk ook van de King of Rock ’n Roll: Elvis Presley.

Elvis in het welkomstcentrum

Als we weg willen rijden bij het welkomstcentrum zien we ons hotel al liggen. We twijfelen even om alvast in te checken, maar aangezien het nog ruim voor drieën is en de kamer waarschijnlijk dus nog niet klaar is, rijden we verder.

We gaan naar het Lorraine Motel, het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Eerst kijken we bij de herdenkingsplaats, waar een grote krans hangt en waar op een bord informatie te lezen is over die 4 april 1968.

Hier werd Martin Luther King op 4 april 1968 doodgeschoten

Vervolgens lopen we naar de ingang van het Civil Rights Museum, dat zich nu in het motel bevindt. Officieel mogen we pas om twee uur naar binnen (het is half twee), maar de vrouw achter de balie laat ons doorlopen naar de eerste expositieruimte. Die vertelt over het ontstaan van slavernij en over hoe slaven behandeld werden: wreed, oneerlijk, alsof ze geen echte mensen waren.

De tweede ruimte toont ons een indrukwekkende film over hoe donkere mensen op hebben proberen te komen voor gelijke rechten. Sommige acties waren succesvol, maar velen ook niet. De film gaat over in de volgende expositieruimte, waar meer te zien en lezen is over de protestacties door donkere mensen en de reacties daarop, zoals de Ku Klux Klan.

Deze expositieruimte is het begin van een indrukwekkende route door het leven van donkere mensen, die jarenlang hebben moeten vechten voor gelijke rechten en een eerlijke behandeling. Een onderdeel daarvan is uiteraard Martin Luther King, die vreedzaam protesteerde voor gelijke rechten. Ook Rosa Parks wordt genoemd – de vrouw die op moest staan in de bus om plaats te maken voor blanke mensen en dat weigerde. Een informatiebordje vertelt ons dat het gebruikelijk was dat donkere mensen bij de buschauffeur hun rit betaalden, dan weer uitstapten en vervolgens achterin alleen in mochten stappen – iets wat wij ons eigenlijk niet voor kunnen stellen.

De bus met een standbeeld van Rosa Parks

Er volgen meer verhalen: de Lunch Sit Ins bijvoorbeeld, waar we in Tallahassee ook over gelezen hadden. Donkere mensen gingen naar winkels met een lunchgedeelte en bestelden daar eten. Dit kregen ze echter niet, want alleen blanke mensen mochten er eten. Ze bleven toch gewoon zitten en zelfs als hen gevraagd werd weg te gaan, bleven ze zitten tot ze uiteindelijk weggesleept werden door de politie. Hun actie had na een tijd wel succes, want iedereen mocht gaan eten in de lunchgedeeltes.

Een ander verhaal is de busreis van een groep donkere mensen. Ze reisden met gewone bussen van plaats naar plaats, iets wat eigenlijk niet toegestaan was in de tijd dat zij leefden. In sommige steden werden ze opgewacht en in elkaar geslagen. In één stad, zo lezen we, wachtte de politieagent zelfs expres met ingrijpen, zodat de Ku Klux Klan vijftien minuten de tijd had om de donkere jongens in elkaar te slaan.

Nog een triest verhaal is de kindermars: donkere kinderen die vreedzaam naar de kerk marcheerden als protestactie. Met een hogedrukspuit werden ze verjaagd. Ook is er een bom afgegaan bij de kinderkerk, waarbij een aantal kinderen om het leven zijn gekomen.

We komen ook bij de kamers waar Martin Luther King verbleef van 3 op 4 april 1968. We krijgen een stuk te zien van de toespraak die hij voor zijn dood gaf, waarin woorden klinken die doen vermoeden dat hij vreesde voor zijn leven. Op 4 april werd die angst werkelijkheid: ’s avonds werd hij op het balkon voor zijn kamer doodgeschoten.

Bij de kamer hangt nu een eerbiedige stilte. Alleen één van zijn lievelingsliederen klinkt op de achtergrond. We vinden het indrukwekkend om hier te zijn, maar het heeft ook iets raars: hier stond Martin Luther King lang geleden en ineens werd hij neergeschoten.

Het museum is hier echter nog niet ten einde. Er is nog een giftshop, waar veel boeken verkocht worden met verhalen van en over protesterende donkere mensen en daarnaast de commerciële aandenkens als magneten en T-shirts. Mijn man heeft een eigen T-shirt meegenomen: hij werkt op een Martin Luther King school en overhandigt een T-shirt van de school bij de balie om de mensen te laten weten dat er ook in Nederland aan deze bijzondere man gedacht wordt.

Aan de overkant van de straat gaat het museum verder. Dit deel gaat vooral over de zoektocht naar de moordenaar van Martin Luther King en zijn motief. De plek waar hij schoot, is ook te zien, wat iets heel bizars heeft.

Diep onder de indruk verlaten we het museum. We kijken nog één keer rond, ook bij het motelbord met de bekende tekst van Martin Luther King: ‘I have a dream’.

"I have a dream..."

We verlaten het parkeerterrein en rijden in stilte weg. Na alle indrukwekkende verhalen is het moeilijk om te schakelen naar iets anders, maar de dag is nog niet klaar voor ons: we gaan nog naar de Sun Studio, een opnamestudio waar Elvis Presley zijn eerste plaat opnam. Bij de balie melden we ons aan voor de rondleiding van half vijf.

Het is pas kwart over vier, dus we hebben nog tijd om rond te kijken in het gezellige café voor de studio. Overal hangen posters, platen en andere muzikale herinneringen en natuurlijk zijn er T-shirts te koop.

In de Sun Studio

Om half vijf mogen we onze gids de trap op naar boven volgen. Daar wordt de geschiedenis van de Sun Studio verteld: Sam Philips begon lang geleden de Memphis Recording Service, die uitgroeide tot de Sun Studio. Zijn platen werden gedraaid bij een populair radiostation, waarvan het originele meubilair achter glas te bekijken is. Op de grond liggen enkele kapotte platen, omdat een populaire DJ van die tijd de gewoonte had platen kapot te gooien als hij het liedje niet leuk vond.

De oude radiostudio, met kapotte platen!

We gaan terug naar beneden en komen nu bij de echte studio. Er staan nog allerlei instrumenten, waaronder een drumstel dat van U2 is geweest. Kruisjes van plakband op de grond geven aan waar Elvis en zijn muzikanten lang geleden stonden. Aan de muur hangen foto’s van bekende artiesten en ook van de radio-DJ die niet-leuke platen kapot gooide.

Het door U2 aan de studio geschonken drumstel

Onze gids laat ook nog een staande microfoon zien, die een aantal jaar geleden aan de studio is geschonken. Het is een microfoon waar Elvis ook nog doorheen gezongen heeft. Als we beloven voorzichtig te zijn, mogen we ermee poseren.

De microfoon waar Elvis ook door gezongen heeft

De rondleiding is nu afgelopen, maar we mogen nog wel in de studio rondkijken. Als we genoeg foto’s hebben gemaakt, gaan we terug naar het café-gedeelte.

De studio met alle kruisjes op de grond geplakt

We verlaten de studio en maken buiten nog een paar foto’s. Dan rijden we naar het hotel om in te checken. We krijgen kamer 1011 met uitzicht op de Piramide van Memphis.

De Piramide van Memphis

Vanaf het hotel lopen we naar het bekende Beale Street, de straat met alle bars en restaurants. We kijken bij een aantal bars op de menukaart, maar eigenlijk zien we nergens iets dat ons echt aanspreekt. Uiteindelijk keren we om en kiezen we voor een pizzeria aan de hoofdstraat. We krijgen een enorme plaat voor onze neus met daarop de pizza, die prima smaakt.

Beale Street

Na het eten gaan we terug naar het hotel, waar we nog even zwemmen. Net als in New Orleans is het zwembad op een soort dak. Vanaf het dak hebben we uitzicht op een brug, die met kleurige letters titels van liedjes van Elvis laat zien. Waarschijnlijk heeft dit te maken met Elvis week: in de week van zijn overlijden wordt er altijd extra aandacht aan de zanger / acteur besteed.

Omdat het nog steeds erg warm is, is onze zwemkleding al droog als we weer naar binnen gaan. Op de kamer plannen we de route voor morgen, die als eerste stop Graceland heeft – het huis van Elvis.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 9



zondag 6 oktober 2019

Reisverslag VS 2019: dag 7 - New Orleans --> Vicksburg

Zaterdag 10 augustus 2019

Gisteren zijn we de hele dag in New Orleans geweest, met als hoogtepunt natuurlijk het bijwonen van de footballwedstrijd in de Superdome. Vandaag hebben we weer een ‘gewone’ dag: we rijden van New Orleans naar Vicksburg in de staat Mississippi.

We staan iets later op dan anders, wat er natuurlijk alles mee te maken heeft dat we door de wedstrijd later op bed lagen. Eerst kijken we wat de uitslag is: helaas hebben de New Orleans Saints verloren.

In een vlot tempo werken we ons ochtendritueel af van douchen, aankleden, ontbijten op de kamer en inpakken. Dan laden we de auto in en checken we uit. Omdat we uit een parkeergarage komen, geeft ons navigatiesysteem nog geen signaal. We hopen dat dit buiten gebeurt, maar waarschijnlijk omdat we gisteren het apparaat niet gebruikt hebben, duurt het signaal zoeken erg lang. Gelukkig ontdekken we een bord dat de weg wijst naar de snelweg, zodat we weten waar we heen moeten in deze drukke stad. Nu vindt het navigatiesysteem ook signaal en komen we zonder verdere problemen op de snelweg.

Langs de Superdome rijden we de stad uit. Links en rechts zijn moerassen te zien en het lijkt alsof er in één van die moerassen een alligator ligt. Helemaal zeker weet ik het niet, want we rijden natuurlijk op een snelweg.

Nog een laatste blik op de Superdome...

Die snelweg volgen we naar Baton Rouge, letterlijk vertaald: Rode Stok. De naam van de stad komt van vroeger, toen hoofden van gedode dieren op stokken werden gezet. Hun bloed liet natuurlijk een rode kleur achter op de stokken. Toen mensen later deze stokken vonden, besloten ze de stad de huidige naam te geven.

In Baton Rouge zoeken we het welkomstcentrum op, maar dit blijkt gesloten. Een brief op de deur zegt dat we bij het Capitool moeten zijn. We parkeren de auto en gaan lopend naar het gebouw. Meteen bij de ingang worden we gefouilleerd en al onze spullen worden uitgebreid gecontroleerd. Pas dan mogen we verder lopen.

Het Capitool van Baton Rouge. Dat kleine poppetje op de trap ben ik...

Een vrouw vertelt ons wat er allemaal te zien is en geeft ons wat folders mee. We beginnen in de Senaatskamer, die nu leeg is. We vinden het best bijzonder om te zien: het is eigenlijk een soort Eerste Kamer.

De Senaatskamer

Aan de andere kant van het gebouw is de vergaderkamer van de State Representatives, de mensen die de staat representeren. Ook dit is best bijzonder om te zien.

De kamer van de State Representatives

We gaan terug naar de hal, waar we de lift nemen naar de vierentwintigste verdieping. Daar stappen we over in een kleinere lift, die naar de zevenentwintigste verdieping gaat. Hier bevindt zich een uitkijkterras rondom het gebouw.

Uitzicht over Baton Rouge

Als we een rondje buitenlangs gelopen hebben, gaan we terug naar beneden. We kijken nog een keer in de kamer van de Senaat om ‘De Splinter’ op te zoeken. Jaren geleden is er op zondag een bomexplosie geweest in deze ruimte en in het dak moet nog steeds een splinter hout zitten die afkomstig is van een bureau. Na even zoeken, hebben we hem gevonden.

De Splinter (rechts van de gouden ster)

Van de Senaatskamer gaan we naar de hal, waar allerlei vlaggen hangen. Een folder die we gekregen hadden, vertelt ons precies welke vlaggen het zijn. Ook is er nog een kunstwerk op de grond gemaakt met alle gemeentenamen van de staat Louisiana.

De vlaggen in de hal

We verlaten het gebouw en maken buiten nog foto’s. Hierbij letten we ook op de traptredes: de namen van alle Amerikaanse staten (behalve Alaska en Hawaii) zijn hierop gemaakt. De eerste dertien staten staan helemaal onderaan.

De eerste dertien Amerikaanse staten

Na de foto’s lopen we terug naar de auto, waar we even een boterham eten voor we verder rijden. Bij een tankstation stoppen we een paar minuten en vervolgens gaan we de I84 op, richting de Natchez Trace Parkway. Dit is een snelweg langs een oude handelsroute. De weg loopt dwars door de bossen en is erg rustig.

Bij Mount Locust stoppen we. Het blijkt nu dat de Natchez Trace Parkway een officieel Nationaal Park is. Van een ranger krijgen we een folder met informatie en hij wijst ons de weg naar het Mount Locust-huis. Dit was vroeger een herberg, waar doortrekkende handelaren overnachtten.

Het Mount Locust-huis

We kijken bij het huis en lopen nog een stukje het bos in, waar de begraafplaats van de slaven is. Verder is het een uitgestrekt gebied met gras en bomen. Om de oude keuken heen (drie palen met klimop overal omheen en tussendoor) gaan we terug naar de auto. We rijden nog een stukje verder over de Natchez Trace Parkway, maar gaan uiteindelijk de 61 snelweg weer op.

Over de snelweg gaat het vlot richting Vicksburg. Iets over half vijf zijn we bij het park, dat om vijf uur sluit. We hoeven geen toegang te betalen en kunnen zo het park in rijden. Vrijwel meteen zien we aan beide kanten van de weg herdenkingsstenen en monumenten om soldaten uit de Civil War te herdenken.

Herdenkingsstenen en monumenten in het park

Het park doet ons denken aan Gettysburg, dat we in 2015 bezocht hebben. Ergens kan het kloppen, want Gettysburg en Vicksburg zijn allebei plaatsen die een belangrijke rol gespeeld hebben in de Civil War – de strijd tussen de noordelijke en de zuidelijke staten. Wat ons opvalt, is dat we nu vooral herdenkingsstenen zien voor de noordelijke staten. Een kaart vertelt ons dat de zuidelijke staten langs een andere weg herdacht worden.

Tussen deze heuvels is vroeger gevochten

We stoppen een paar keer om rond te kijken en foto’s te maken. Uiteindelijk worden we om kwart over vijf door een ranger aangesproken, die ons vertelt dat het park gesloten is. Hij wijst ons de weg naar de uitgang, waarbij we nog langs de oude duikboot USS Caïro rijden.

De oude duikboot USS Caïro

Door het dorp Vicksburg rijden we naar ons hotel. Het zit buiten het centrum, naast een klein winkelgebied. We checken in en gaan daarna snel op zoek naar een restaurant om iets te eten. Het wordt een Chinees buffetrestaurant, dat niet ver van het hotel zit.

Na het eten lopen we nog even langs de winkels voor we teruggaan naar het hotel. Langs het zwembad gaan we richting onze kamer. Mijn man besluit de watertemperatuur te controleren en als die zeer aangenaam blijkt te zijn, trekken we onze zwemkleding aan en nemen we nog een duik.

Als het begint te schemeren, gaan we terug naar de kamer om de route voor morgen uit te stippelen. We willen graag nog even terug naar Vicksburg Military Park om bij het Visitor Center te kijken en daarna gaan we door naar Memphis in de staat Tennessee, de stad van de twee Kings: de King of Rock ’n Roll Elvis Presley en de daar doodgeschoten Martin Luther King.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 8