Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 5

Woensdag 19 juli 2023
 
Vandaag wordt een bijzondere dag: we gaan namelijk naar Disneyland Parijs! Mijn man had dit als verrassing geregeld, ik wist het zelf pas sinds zondag. Ook ons zoontje wist het pas op het laatste moment. Hij vindt het ‘spannend’, maar hij wil wel graag Mickey zien.
 
Net zoals maandag nemen we de bus van 08.22 naar station Marne-la-Vallée. Hij vertrekt redelijk op tijd en rijdt via de dorpjes naar de ingang van de parken. Daar gaan we door de veiligheidscontrole en dan mogen we wachten voor het Disneyland Hotel, dat nog steeds dicht is voor renovatie.

Wachten voor het Disneyland Hotel tot we naar binnen mogen!

Om negen uur mogen we doorlopen naar de toegangspoortjes, die echt tot stipt half tien dicht blijven. Natuurlijk krijgt iedereen dan haast, waardoor het lopen met een buggy heel lastig wordt. Gelukkig komen we uiteindelijk door de toegangscontrole heen en dan kan de magie beginnen! Die begint ook echt meteen: Mickey en Minnie staan op het treinstation om de gasten welkom te heten. De ogen van onze kleine Mickey-fan beginnen helemaal te stralen, wat er voor ons voor zorgt dat de dag eigenlijk al geslaagd is.

Al helemaal gegrepen door de magie van Mickey en Disneyland Parijs!

We lopen rustig over Main Street, de centrale hoofdstraat van het park, naar Adventureland, het deel van het park met het Arabische gedeelte, de jungle en natuurlijk Pirates of the Caribbean. Vorig jaar vond ons zoontje deze attractie prima, maar nu krijgt hij het wat meer mee en vindt hij het toch wel een beetje spannend.
 
Van Pirates gaan we door naar It’s a small word, die na een lange renovatie weer open is. De buitenkant is prachtig opnieuw geschilderd, het begin- en eindstukje van de attractie hebben nieuwe welkomstborden gekregen en alles lijkt net weer iets frisser en schoner. Onze kleine avonturier kijkt zijn ogen uit onderweg.

It's a small world is weer helemaal opgeknapt.

Via de Disneyland Parijs app zien we dat Autopia maar vijftien minuten wachttijd heeft. Dit is heel ongebruikelijk voor deze attractie, meestal is de wachtrij vele malen langer. We gaan er daarom heen en kunnen inderdaad redelijk snel een ritje in een auto maken. Onze kleine coureur mag dan nog niet zelf rijden, het ‘meehelpen’ sturen vindt hij al prima.

'Meehelpen' sturen!

 

Na Autopia lopen we de Nautilus door, de nagebouwde onderzeeër van Jules Verne. Vervolgens kijken we even in de Star Wars winkel achterin Discoveryland, het land waar we nu zijn. Daarna zoeken we een plekje om onze boterhammen op te eten, want het is al lunchtijd. Dit plekje wordt een bankje op Main Street, waar we blijven zitten in afwachting van de speciale parade / show voor het (verlengde) dertigjarig bestaan. Het enige nadeel is dat we vlakbij een luidspreker zitten en dat de muziek echt heel hard staat. Toch lijkt onze kleine uk wel te genieten en krijgt hij zelfs een handje van Peter Pan!

De show voor het dertigjarig bestaan.

 
Als de show afgelopen is, haasten we naar de rust van Frontierland, het land dat het oude Wilde Westen nabootst. Hier zien we ook iets unieks: de achtbaan Big Thunder Mountain wordt op de helling ontruimd…

Dit zie je niet elke dag: Big Thunder Mountain wordt ontruimd!

 
We lopen een rondje door Frontierland en gaan dan naar Adventureland, waar we toevallig Rafiki en Baloo tegenkomen. Mijn man wil ook kijken bij de achtbaan Indiana Jones. De wachtrij is echter vrij lang, dus hij doet het niet. We gaan terug naar Main Street en kijken in wat verschillende winkeltjes voor souvenirs. Vervolgens halen we bij de ijswinkel, die om twee uur open gaat, een ijsje om even af te koelen.

Hé, Rafiki!

 
Wanneer onze kleine zoetekauw weer schoon is, lopen we naar Frontierland voor een foto met Goofy in zijn cowboykostuum. De wachtrij is best lang, maar gaat gelukkig uiteindelijk vrij vlot. Onze kleine kroelkip wil graag even knuffelen met Goofy, wat ik maar even in het Engels vertaal. Goofy gaat heel lief met hem om en het levert een aantal schattige foto’s op.

Knuffelen met Goofy!

 
Van Goofy gaan we naar de andere kant van Frontierland, waar mijn man en ik om de beurt mijn favoriete attractie Phantom Manor, het spookhuis, doen. Als mijn man gaat, belt hij om door te geven dat Mickey nog voor foto’s bij de ingang staat, maar dit heb ik te laat door en als we er komen, is de rij al gesloten.

Phantom Manor.

 
We gaan via Main Street weer Adventureland in en lopen door de boomhut van de familie Robinson, die hier is nagemaakt. Onze kleine avonturier loopt het hele eind naar boven helemaal zelf en ook terug naar beneden gaat hij zonder gedragen te worden. Daarna mag hij wel weer lekker in de kinderwagen zitten en kan hij van daaruit zwaaien naar Jack Sparrow, die we nog zien staan.

Tsja, wat is dat nou, Jack Sparrow?

 

Mijn man probeert nog een keer de Indiana Jones en nu is hij wel zo door de wachtrij heen. Daarna willen we eigenlijk naar het doolhof in Fantasyland, maar ons kleine slaapkoppie is zo moe dat hij bij het begin van Fantasyland in slaap valt. Ik ga daarom nog maar in de draaiende theekopjes, terwijl meneer rustig verder slaapt.
 
Na de attractie zoeken we een plaatsje voor de parade. Het is al later, dus we hebben niet de beste plekken meer, maar dat is prima. Meneer slaapt dwars door de fanfare heen, die de voorparade vormt en zelfs bij de aankondiging van de parade slaapt hij rustig verder. Als we de eerste wagen zien komen, maken we hem toch maar wakker, zodat hij Mickey kan zien.

Mickey opent de parade.

 
De parade is ook niets veranderd ten opzichte van vorig jaar, behalve dat de wagen met de draak van Doornroosje ontbreekt. Olaf, Anna en Elsa van Frozen sluiten af. Daarna komt het leukste deel: ons door de menigte heen wurmen met een buggy richting de uitgang. Na een paar meter geen kant op kunnen, komt er toch beweging in en zien we vooraan Main Street nog een keer het staartje van de parade.

Olaf sluit de parade met Anna en Elsa.

 
We gaan het park uit en lopen naar de bushalte voor de Disneyhotels, want we gaan namelijk in het cowboyhotel Hotel Cheyenne eten. De bus laat heel even op zich wachten, maar we zijn nog prima op tijd bij het hotel. We krijgen een tafeltje toegewezen en natuurlijk krijgt ons zoontje een Mickey-kinderstoel.
 
Een heerlijke maaltijd later wordt het tijd om terug te gaan. We nemen de bus naar het station, waar we eerst door de veiligheidscontrole mogen om vervolgens aan de andere kant er weer uit te gaan voor de bus naar Village Nature Paris. Net zoals eerder deze week is de bus te laat en dat fascineert ons mannetje zo erg dat hij nergens anders over kan praten. Als we hem vragen naar zijn dag, kan hij alleen maar zeggen: ‘De bus is te laat’. Wat vond je het leukst vandaag? De bus is te laat! Waar ben je vandaag geweest? De bus is te laat!
 
Uiteindelijk zitten we in de bus en zijn we tegen half negen bij het appartement. We brengen snel ons slaapkoppie naar bed, want hij is duidelijk erg moe. In bed pruttelt hij nog even tegen zijn knuffels, dan wordt het stil. Hopelijk slaapt hij even lekker vannacht, want we begrijpen best dat vandaag indruk heeft gemaakt. Morgen willen we het daarom ook wat rustiger aan doen en lekker op het park blijven.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Noord-Amerika 2015: dag 2

2 mei 2015: New York

Vandaag heb ik de hele dag de tijd om de stad New York te bekijken. Ik was daarom van plan om vroeg op te staan, maar als ik om drie uur ’s nachts wakker word door het tijdverschil besluit ik toch om nog even te blijven liggen… Gelukkig val ik weer in slaap en sta ik een paar uur later iets uitgeruster op.

Na een rustig ontbijt bij het bekende koffierestaurant Starbucks ga ik op weg naar de bushalte voor een rondrit bij daglicht door de stad. Ik ben de eerste, maar ik krijg al snel gezelschap van een Engels gezin. De tourgids zorgt er echter wel netjes voor dat ik als eerste de bus in mag stappen.

Ik kies een mooi plekje op de bovenverdieping en niet lang daarna vertrekt de bus. Het eerste deel van de route is hetzelfde als gisteravond – Times Square, 42nd Street, Rockefeller Center, Empire State Building en Flat Iron Building – maar bij daglicht lijkt het toch net even anders!

Het Flat Iron Building bij daglicht

Na het Empire State Building en Flat Iron Building gaat de bus naar Greenwich Village (uitgesproken als “Grènich”, niet als Greenwich in Groot-Brittannië), waar ik uitstap. Ik loop naar Washington Square met de kopie van de Arc de Triomphe in Parijs. Toevallig is er op dat moment net een kinderatletiekwedstrijd bezig. Uiteraard is er voor ieder kind een medaille!

Washington Square met de kopie van de Arc de Triomphe

Langs het ene na het andere bijzondere gebouw loop ik verder tot ik uiteindelijk bij Pier 54 kom. Dit is de pier waar de Titanic aangekomen zou zijn als ze niet gezonken was (voor degenen die mijn reisverslag Belfast niet gelezen hebben: de Titanic interesseert mij heel erg). Het is ook de pier waar het schip de Carpathia aankwam met de 705 mensen die de ramp wel overleefden. Op het hek bij de pier is met moeite The White Star en Cunard Line te lezen: The White Star (Line) was de eigenaar van de Titanic, de Cunard Line van de Carpathia. Later zijn de twee scheepvaartmaatschappijen samen gegaan.

Pier 54. Wie goed kijkt, ziet nog 'Cunard Line' en 'The White Star' staan.

Ik keer terug naar de bushalte en stap weer op de volgende rondritbus. Via allerlei straatjes met dure modewinkels en bijzondere gebouwen komen we uiteindelijk in de buurt van de plek waar vroeger de Twin Towers van het World Trade Center stonden. Inmiddels staat er een nieuwe toren: de Freedom Tower. Ook wordt er nog druk gebouwd. Een monument vlakbij ter herinnering aan een groep hulpverleners maakt diepe indruk. Dit is echt de plek waar zo veel mensen om het leven zijn gekomen… Ik kan me nog steeds herinneren dat ik thuis kwam uit school en hoorde dat er twee vliegtuigen in de torens waren gevlogen. Ik denk dat het iets zal zijn dat ik nooit meer zal vergeten.

De Freedom Tower vlakbij waar de Twin Towers stonden

Ik probeer het nu echter even van me af te zetten en loop door richting de ferry (veerpont) die langs het Vrijheidsbeeld zal varen. Vanaf het water heb ik ook een prachtig uitzicht op de skyline van New York. Een gids aan boord probeert ons nog wat informatie te geven over wat we zien, maar eigenlijk zijn alle ogen alleen op Lady Liberty gericht.

Lady Liberty, oftewel het Vrijheidsbeeld

Veel te snel is ze alweer ver weg en varen we door naar de Brooklyn Bridge, waar we onderdoor gaan. We varen ook nog onder de Manhattan Bridge door voor de boot draait en uiteindelijk stopt bij Pier 11. Vanaf hier is het voor mij een klein stukje lopen naar het South Street Seaport Museum, waar een Titanic monument staat. Het is niet heel makkelijk te bereiken, omdat er vandaag een evenement gehouden wordt om aandacht te vragen voor de ziekte lupus.

Het Titanic monument

Ik zigzag tussen de ballonbogen door en bereik het Titanic Memorial Lighthouse. Vroeger stond het ergens anders en was het een echt werkende vuurtoren, maar nu is het alleen een Titanic monument (al weten veel mensen niet eens dat het iets met de Titanic te maken heeft). Een bord geeft meer informatie en vermeldt ook de locatie waar het schip gezonken is: 41°46’N, 50°14’W (later bleek dat de exacte locatie 41°43’N, 49°56’W was).

Het informatiebord bij het Titanic monument

Lopend ga ik weer verder. Uiteindelijk kom ik uit bij Wall Street. Zoals me al verteld was, zie ik alleen gebouwen, maar toch: het idee dat je op Wall Street bent geweest!

Dit is nu Wall Street!

Na nog verder gelopen te zijn, kom ik uit bij het begin van de Broadway straat. Hier zat vroeger het kantoor van de Cunard Line, wat nog boven de deur te lezen is. Het White Star Line kantoor iets verderop is niet meer te herkennen, dat is nu een Subway restaurant. Uiteraard hou ik daar mijn lunchpauze!

Het oude kantoor van de White Star Line

Na de lunch stap ik weer op de bus. Deze kan nog niet vertrekken door de drukte, maar we wachten heerlijk in het zonnetje, dus het is niet erg.

Langs diverse wolkenkrabbers en bijzondere gebouwen (o.a. The Trump World Tower van Donald Trump en het Waldorf Astoria hotel) komen we weer in het centrum.

Het Waldorf Astoria hotel met de bekende gele taxi's ervoor

Ik wissel van bus om de Uptown rondrit te doen, want ik wil nog één ding zien dat met de Titanic te maken heeft: het Straus park. Dit is aangelegd voor Isidor en Isa Straus, een ouder echtpaar dat de ramp niet overleefde. Mevrouw Straus had in een reddingsboot mogen stappen, maar ze koos ervoor om bij haar man te blijven. Isidor Straus was mede-eigenaar van de winkelketen Macy’s.

Het Straus park(je)

Ik loop terug en kom uit bij een iets groter park: Central Park! Ik had eigenlijk een ‘echt’ park verwacht met alleen grasvelden, bomen en bloemen, maar er blijken ook ‘avontuurlijke’ paadjes te zijn met watervalletjes en rotsblokken waar je overheen kunt lopen (iets dat een mevrouw met een kinderwagen die ik tegenkom niet helemaal kan waarderen…).

Op avontuur in Central Park

Langs een heleboel sportvelden kom ik uiteindelijk weer bij een bushalte op Fifth Avenue. Ik kan nog net mee en besluit de rest van de rit lekker te blijven zitten, aangezien ik vandaag al heel veel gelopen heb. Ik ga natuurlijk nog niet naar mijn hotel, want er is nog genoeg te zien! De nep-Disneyfiguren op Times Square bijvoorbeeld, die om de paar minuten laten zien dat Mickey Mouse gewoon een verkleed persoon is. Ik ben blij dat Walt Disney het niet kan zien!

Een nep Olaf op Times Square

Ik laat de nep Mickey’s en Olafs achter me en bekijk het Grand Central Station, het grote treinstation van New York. Het is absoluut niet te vergelijken met een station in Nederland. Ik ben stiekem heel erg onder de indruk van de grote ruimte.

Grand Central Station

Nadat ik toch even op de hotelkamer ben geweest om wat spullen af te geven, ga ik nog één keer op pad. Ik loop naar het Empire State Building, onderga rustig alle veiligheidscontroles en stap dan in de lift naar de tachtigste verdieping. Dan mag ik nog een keer in de lift en dan ben ik er: verdieping 86, het uitkijkpunt (er is nog een hoger uitkijkpunt, maar daar betaal je weer extra voor. Bovendien vind ik eigenlijk verdieping 86 leuker dan verdieping 92, aangezien ik in ’86 geboren ben!). De zon is inmiddels onder gegaan, dus ik heb een prachtig uitzicht over een verlicht New York City. In de verte kan ik zelfs het Vrijheidsbeeld zien.

Uitzicht vanaf het Empire State Building

Na de stad vanaf alle kanten gezien te hebben, verlaat ik verdieping 86 en sta ik twee liften later weer op de grond. Ik kijk nog één keer omhoog naar waar ik net nog stond en keer dan terug naar het hotel. Het is een lange, maar geweldige dag geweest en ik ben blij dat ik alles gezien heb dat ik wilde zien.

Morgen heb ik mijn eerste reisdag, dan gaan we naar Boston. Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 (New York --> Boston)