Reisverslag Village Nature Paris 2023 - dag 1

Zaterdag 15 juli 2023
 
Afgelopen week zijn we op een camping in de Belgische Ardennen geweest. Vandaag reizen we verder: we gaan naar Village Nature Paris, het park van Center Parcs vlakbij Disneyland Parijs.
 
We hebben eerst nog de gebruikelijke ochtendstress met inpakken, opruimen en inladen. Dit duurt langer dan we verwacht hadden, waardoor we pas om één minuut voor tien de sleutel inleveren (om tien uur moeten we uitgecheckt zijn). Gelukkig zijn er verder geen problemen en kunnen we op weg.
 
Eerst stoppen we bij een tankstation vlakbij om de auto vol te tanken. Dan laten we ons door het navigatiesysteem leiden naar Roc la Tour, wat een mooi uitkijkpunt schijnt te zijn. Om daar te komen, moeten we door allerlei Belgische en Franse dorpjes met secundaire wegen. Het is wel heel mooi om te zien onderweg met allerlei groene heuvels vol met bossen.
 
Iets over elven komen we Frankrijk binnen. Het klinkt misschien gek, maar in de dorpjes zie je meteen het verschil met België. De huizen zien er veel meer afgewerkt uit met hier en daar een verfkleurtje en minder vervallen stukken. De wegen verbeteren nog niet echt en het laatste stuk moeten we zelfs een redelijk steile eenbaansweg op naar boven. Als we de parkeerplaats voorbij rijden en moeten keren, begint de motor zelfs te protesteren en lijkt hij aardig op te warmen. Bij de stop laten we daarom voor de zekerheid de motorkap maar even open staan, zodat de motor af kan koelen...

Welkom in Frankrijk!

Het uitkijkpunt zelf is best mooi. Je kijkt uit over de omgeving en de rotsen zijn vrij diep. Als we dit echter van tevoren geweten hadden, zouden we er waarschijnlijk niet voor omgereden zijn, want het punt is meer voor de echte bergbeklimmers en de route ernaartoe is niet echt een aanrader.

Uitkijkpunt Roc la Tour.

Vanaf Roc la Tour is het nog ruim twee uur naar ons eindpunt. We hopen dat ons zoontje onderweg nog even zal slapen, maar dat vertikt hij natuurlijk. Met nog ruim drie kwartier te gaan, stoppen we daarom nog even, waarna we aan het laatste stuk beginnen. We rijden inmiddels over de A4, de grote Franse snelweg, waardoor het wel opschiet.
 
Rond drie uur komen we bij ‘Disneygebied’: het deel van de weg dat onderhouden wordt door Disney. Village Nature Paris staat keurig aangegeven en zonder verkeerd te rijden, komen we bij de ingang. We checken in, krijgen onze armbanden voor de toegang en mogen dan doorrijden naar parkeerplaats J.

De keurig gemaaide berm geeft aan dat we in Disneygebied rijden.

Al rijdend zien we dat het park echt heel groot is, waarschijnlijk het grootste park van Center Parcs waar we ooit geweest zijn. We vinden het niet echt op de parken in Nederland lijken: de huisjes zijn heel anders en ook de bewegwijzering ziet er anders uit. Alles lijkt wel veel natuurlijker, met veel hout, groen en planten. Dit komt waarschijnlijk ook door de naam: Village Nature Paris.
 

Uitzicht over een deel van het park met de houten huisjes / appartementen om het meer heen.

We vinden parkeerplaats J, parkeren de auto en gaan op zoek naar ons appartement, nummer 4804. Het is nog even lopen vanaf de parkeerplaats, maar gelukkig zien we dat we de auto dertig minuten vlakbij het appartement mogen parkeren om uit te laden. Het is echter nog geen vier uur (dan is het appartement pas beschikbaar), dus lopen we wat rond en bezoeken we het strandje achter ons appartement.

Vlakbij ons appartement is een klein strandje.

 
Tegen vieren beginnen we de spullen vast naar de voordeur te brengen. Precies om vier uur wordt de armband geactiveerd en kunnen we naar binnen. Het is een appartement met een ruime woonkamer met open keuken en een deel dat afgesloten kan worden met een schuifdeur, waar de badkamer, het toilet en de slaapkamer zijn. Het bedje voor ons zoontje staat al klaar, een kinderstoel is er echter niet.

De woonkamer met links het terras, rechts (niet op de foto) is de keuken en achter het deel met de slaapkamer (foto op een ander moment gemaakt, aangezien de kinderstoel er bij aankomst niet was).

 
Ik begin met uitpakken, terwijl mijn man ons kleine loop-in-de-weggertje meeneemt naar de winkel. Alles uit de koffers en tassen halen is geen probleem, maar het ergens laten wel. De kastruimte is zeer beperkt en de enige kast in de slaapkamer wordt vrijwel compleet geblokkeerd door het campingbedje van ons kleine mannetje.
 
Met wat passen en meten weet ik alles een plaatsje te geven. Mijn man is inmiddels terug en begint met koken, waarna we improviseren met een stoel voor de kleine lekkerbek. Het gaat redelijk (de gemorste soep beperkt zich tot het tafelgebied!), maar we willen straks wel een melding maken van de ontbrekende stoel.
 
Na het eten ruimen we snel op voor we nog even gaan zwemmen. Het is een stukje lopen naar het zwembad, maar dan zien we het buitengedeelte. Dat is al heel erg groot! We zien een stroomversnelling, nog andere gedeeltes, een kinderdeel… En dat is alleen buiten nog maar!

Een deel van het buitenbad van de Aqualagon.

 
We gaan naar de ingang, waar je meteen je schoenen uit moet doen. In een familiekleedhokje kleden we ons snel om, waarna we via de douches bij het binnendeel komen. Hier is een golfslagbad, een klein peuterbad met een mini-glijbaan, een iets groter peuterbad met een iets grotere glijbaan, een waterspeeltuin en er zijn diverse glijbanen. Genoeg te ontdekken dus!

Het golfslagbad met daarachter één van de glijbaantorens.

 
Omdat het al wat later is (voor ons mannetje), houden we het bij de peuterbadjes en een snelle duik buiten door de stroomversnelling. Dit kost al flink wat tijd, dus we nemen ons voor morgen ruim de tijd te nemen voor het zwembad.
 
Nadat we omgekleed zijn, lopen we via het deel met de winkels en restaurantjes terug richting het huisje. We melden nog even bij het Welcome House (een soort receptie) dat we geen kinderstoel hebben en als we net een paar minuten in het appartement zijn, wordt er al aangeklopt en wordt de stoel gebracht.
 
We brengen snel ons slaapkoppie naar bed, die binnen een paar minuten slaapt. Wij ontspannen nog even na de vermoeiende dag en maken ons op voor wat een heerlijke week lijkt te worden!
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 2

Reisverslag Belgische Ardennen 2023 - dag 6

Donderdag 13 juli 2023
 
De dag start op het gebruikelijke vroege tijdstip. We volgen ons vaste ritueel van ontbijten en douchen en videobellen dan even met oma, die vandaag jarig is. Dit moet via ons eigen 4G netwerk, aangezien de WiFi - waar we voor betaald hebben - het al sinds gisteravond niet doet. Zodra de receptie open is, melden we het, maar bij de receptie doet de WiFi het wel. Bij de stacaravan echter nog steeds niet, dus gaat mijn man terug om te vragen of er iemand van de technische dienst kan komen. Dit wordt ons beloofd.
 
We pakken vervolgens onze spullen in en gaan naar de auto. Eerst rijden we naar een uitkijkpunt, dat we van ons reisbureau als tip hebben gekregen. Het blijkt een klein houten bouwwerkje te zijn met uitzicht op een strook groen onder elektriciteitsmasten. Het is best mooi, maar om dit nu als tip te noemen?

Het eerste uitkijkpunt

Het volgende uitkijkpunt is niet met de auto te bereiken. We moeten parkeren en dan nog een paar honderd meter lopen over een geasfalteerd weggetje met aan beide kanten bos en gras. Vooraan het pad wordt gewaarschuwd voor teken, dus we houden ons zoontje zo veel mogelijk in het midden van het pad.

Wandelen... maar oppassen voor teken!

Het eerste uitkijkpunt is bij een klein open stukje in het bos met uitzicht over de groene grasvelden verderop. Het tweede punt is een hoge uitkijktoren, waardoor je ver over de omgeving uit kan kijken. Ook dit is best mooi, maar nog steeds niet echt het hoogtepunt van de vakantie waar we voor om zouden willen rijden, vinden we.

Het tweede uitkijkpunt.

 
We gaan terug naar de camping, waar ik me omkleed in mijn sportkleding: om elf uur wordt er namelijk een bootcamp gegeven. Er is nog één andere vrouw van mijn leeftijd en samen werken we drie rondes met twaalf oefeningen af zonder warming up of cooling down te doen. Ook lijken wij beter dan de trainsters te weten hoe de oefeningen gaan. Maar goed, we zijn even lekker sportief bezig geweest en dat is het belangrijkste!
 
Terug bij de stacaravan lunchen we, waarna ons kleine slaapkoppie zijn bed in gaat. Terwijl hij slaapt, is het papa’s beurt om te sporten: hij gaat een rondje hardlopen. Het is natuurlijk een zwaar parcours met alle heuveltjes in de buurt en onderweg komt hij ook nog eens een boze buizerd tegen. Niet het meest succesvolle hardlooprondje dus!
 
Ik was de sportkleding even uit, aangezien ons kleine meneertje nog steeds slaapt. De WiFi doet het intussen nog steeds niet, dus ga ik ook nog een keer terug naar de receptie. Ze ‘zitten er bovenop’, wordt me verteld, maar de technische dienst die erover gaat, is er morgen pas… Dat betekent dus dat, van de drie dagen WiFi waar we voor betaald hebben, er anderhalve dag WiFi overblijft (als het morgen weer werkt)… Mooie service…
 
Ons slaapkoppie wordt uiteindelijk pas om half vier wakker. We eten wat fruit en gaan dan nog even met de auto naar Grupont, het plaatsje aan de voet van de camping. We parkeren de auto en verkennen het dorpje te voet. Als eerste gaan we naar de kerk, waarvan we de kerkklokken dagelijks kunnen horen luiden op de camping.

De kerk van Grupont.

 
Vervolgens gaan we naar het monument voor mensen die na de Tweede Wereldoorlog landmijnen opgeruimd hebben. Er staat ook een informatiebord bij, waarop te lezen valt dat Grupont in de Tweede Wereldoorlog een belangrijk dorp was voor de Duitsers en de Britten om het terug te veroveren in verband met de spoorverbinding naar Luxemburg.

Het monument ter nagedachtenis aan degenen die landmijnen opgeruimd hebben na de Tweede Wereldoorlog.

 
Iets terug is het ‘Maison Espagnol’, het Spaanse huis. Een informatiebord vertelt ons dat het in de zestiende eeuw het justitiehuis was. Het bord is ook onderdeel van een historische wandeling: op het bord staat een nummer en het volgende bord staat met een kaartje aangegeven. Zo kun je de hele wandeling in en rondom Grupont doen.

Het Maison Espagnol.

 
In verband met de tijd doen wij dit niet. Wel kijken we nog even bij het treinstation, aangezien er langs de camping zeer regelmatig (een paar keer per uur) treinen rijden. Helaas komen er nu geen treinen, maar we kunnen er wel een treinkaartje naar Nederland kopen…

Het station van Grupont...

... waarvandaan je zelfs naar Nederland kunt reizen (het aantal keren overstappen staat er niet bij...)!

We rijden terug naar de camping en lopen dan naar Doegie’s Diner, een pizzeria/snackbar. Hier bestellen we bij de balie pizza’s om in het restaurant op te eten. De pizza’s zijn best oké, al zijn ze hier en daar een beetje verbrand en in het midden niet helemaal gaar.
 
Helaas kunnen we geen ijsje als toetje nemen, want de ijsmachine is kapot… We lopen daarom maar met de lege pizzadozen terug naar de stacaravan, waar we de rest van ons afval ophalen en dit nog even naar de containerplaats brengen. Vervolgens brengen we ons zoontje naar bed, maar hij komt niet echt in slaap door de harde, dreunende muziek van het animatieteam. Pas als de muziek gestopt is, valt hij in slaap.
 
Wij zitten nog even buiten en bedenken dat het morgen alweer onze laatste dag op de camping is. Zaterdag reizen we verder, maar morgen willen we hier nog één dagje genieten. Eerst kunnen we echter nog ‘genieten’ van het avondentertainment: de musical van het entertainmentteam. We snappen wel dat het geen professionele productie is, maar het verhaal begint met een slapende jongen die aangevallen wordt door een man met een zwarte cape en een mes en die daarna zombies op zich af krijgt, onder begeleiding van Thriller van Michael Jackson. Als de zombies het publiek in gaan, gaan sommige kinderen er haastig vandoor.

Het openingsnummer van de musical: Thriller van Michael Jackson, inclusief zombies.

 
Het verhaal gaat verder: een jongen op zijn laatste schooldag bekogelt zijn wiskundelerares met toiletpapier en wil een meisje verkering vragen. Het taalgebruik is echter vrij grof en ook het enthousiasme en plezier straalt er niet echt bij iedereen vanaf. Bovendien kunnen we bij onze stacaravan alles letterlijk verstaan, zo hard staat de muziek. Het dreunt nog door tot na half elf, dan wordt het rustiger en kunnen we eindelijk gaan slapen.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 7

Reisverslag Luxemburg 2022: dag 2

Woensdag 13 juli 2022

De eerste nacht in Luxemburg zit erop! Het is een redelijke nacht geweest voor ons allemaal, ondanks het gammele, harde matrasje voor ons zoontje en vallende dennenappels op het dak.
 
Ik ben al vroeg wakker en ga lekker even buiten zitten om wat te lezen. Wat later wordt onze kleine uk wakker en is het ontbijt maken, hem aankleden en lekker op het terras met z’n allen ontbijten. Vervolgens mag hij lekker spelen, terwijl wij om de beurt douchen. Het is een… interessante douche, laten we het daar op houden. Het binnenste deel van de douchekop past net niet helemaal in de buitenkant, waardoor een deel van het water meteen langs de slang naar beneden loopt. Er blijft dus een heel zielig straaltje over. Verder begint de temperatuur van het water lauw, dan wordt het ineens heel warm, dan weer heel koud en dan weer lauw. Een heerlijk feest om te douchen dus!

De dag lekker buiten beginnen!

 
Als iedereen aangekleed is, Facetimen we even met mijn moeder in Nederland, die vandaag jarig is. Daarna ga ik lekker naar buiten met ons zoontje en zijn loopfiets. We beginnen het pad voor de stacaravans heuvelop te volgen, wat prima gaat. Aan het einde van het pad keren we om en gaan we heuvelaf. Dit gaat zo goed dat meneer onze stacaravan voorbij sjeest… en dus weer om mag keren en de heuvel op! Begrijpelijk is hij moe als we weer terug zijn en gaat hij lekker zijn bedje in.

Even racen op de loopfiets!

Lang slapen doet hij echter niet wegens een vieze luier. Een verschoning en een fruithapje later kunnen we even lekker gaan wandelen! Vlakbij moet een waterval met picknicktafel zijn. Met behulp van Google Maps komen we bij het begin van een bospad. Mijn man gaat vast vooruit, terwijl wij kijken hoe een schoolbus een groep leerlingen bij het sportcomplex naast de camping ophaalt van hun gymles.
 
De waterval wordt intussen ontdekt, maar manlief adviseert te lopen langs de weg in plaats van over het bospad met een steile trap. Dat doen we dus, waarbij we onderaan de heuvel nog een schoolbus tegenkomen, die rustig op de schuine helling blijft staan om een dalende auto voorrang te geven. Vervolgens stuurt hij rustig met één handje om ons heen de heuvel op alsof hij zoiets dagelijks doet (wat waarschijnlijk dus zo is!).
 
We komen uiteindelijk bij de waterval, of althans: het watervalletje. Het is prachtig om te zien - water dat langs de wortels en het mos van de bomen omlaag druppelt - maar of je het echt een waterval mag noemen? We nemen een aantal foto’s en besluiten dan toch maar via de steile trap en het bospad terug te gaan. Mocht je hier ooit met een kleine komen: neem alsjeblieft een draagzak mee en laat de buggy in de stacaravan!

Het watervalletje

Na wat geklim en geklauter zijn we weer veilig boven en kunnen we normaal teruglopen naar onze stacaravan. Daar zijn we lekker buiten tot het tijd wordt voor de lunch. We beginnen de lunch buiten, maar als er een wesp op bezoek komt, verhuizen we snel naar binnen.
 
Zodra de lunch voorbij is, gaat onze dreumes zijn bedje in. Al vrij snel is hij in diepe slaap. Mijn man besluit ‘even’ naar het dorp Larochette te lopen voor een fles bakolie, die we vergeten zijn. Een tijd later komt hij bezweet en uitgeput terug. Een prachtige wandeling, meldt hij, maar erg zwaar met veel klimmen.
 
Als ons zoontje weer wakker is en zijn fruithapje op heeft, besluiten we daarom om lekker te gaan zwemmen. Het duurt even voor alles en iedereen klaar, omgekleed en ingesmeerd is, maar dan kunnen we! We beginnen bij het pierenbadje buiten met koud water. Ons mannetje ziet echter een waterpistool in de vorm van een eenhoorn, die hij helemaal geweldig vindt. Het koude water lijkt hem nauwelijks wat te doen.

Het binnenbad met rechts (buiten de foto) het kinderbad met de glijbaan

 
Na een tijdje gaan we naar het binnenbad, waar het water iets warmer is. We doen wat liedjes van zijn zwemles en laten hem van de glijbaan af gaan, wat hij geweldig vindt. Vervolgens gaan we nog even naar buiten, maar omdat hij begint te klappertanden, pakken we hem in de handdoeken in en gaan we richting een warmer plekje. We willen eigenlijk een ijsje halen en dat op het terras opeten, maar als er in de bar de Tour op blijkt te staan, besluiten we toch terug naar de stacaravan te gaan. Verrassend genoeg hebben we gewoon NPO1 als zender en kunnen we de spannende en verrassende ontknoping van de etappe zien.

Ja, ja, ook hier de Tour!

 
Als de etappe voorbij is, is het tijd om te koken. We eten buiten en redden het om alles op te eten voor de wespen komen. We ruimen snel af en wandelen dan nog een stukje naar het uitkijkpunt dat mijn man eerder vandaag ontdekt heeft. Het is een prachtig punt, maar weer alleen bereikbaar via een hobbelig pad en een trap… Arme buggy!

Het uitkijkpunt over Larochette

 
We maken wat foto’s en gaan dan via de receptie (alleen voor een foldertje deze keer!) terug naar de stacaravan. Daar brengen we ons kleine mannetje naar bed. Buiten is het wat onrustig met mensen van de camping die naar het stroomkastje achter onze stacaravan kijken, maar blijkbaar wordt het probleem uiteindelijk opgelost. Wij zitten “lekker” nog even buiten in de rook van de barbecue van de overburen en bespreken wat we de komende dagen allemaal nog willen doen, ook in verband met de verwachte warme temperaturen. Morgen willen we in ieder geval nog wat meer de natuur in van het Müllertal.
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 3

Reisverslag Lanzarote 2022: dag 3

Dinsdag 3 mei
 
Opnieuw hebben we alle drie redelijk geslapen. Rond zeven uur zijn we (lees: is ons kleine mannetje) wakker en beginnen we aan het ochtendritueel met aankleden, ontbijten en nog even spelen. Ons mannetje is echter toch nog erg moe en ligt vrij snel weer in bed na maar heel even gehuild te hebben.

Heerlijk wakker worden met dit uitzicht vanaf het balkon!

 
Iets over tienen maken we meneer weer wakker en geven we hem zijn fruithapje, want we willen graag op pad! Vandaag willen we met de auto naar de noordkant van het eiland. We pakken onze spullen in, lopen naar de auto en gaan met behulp van Google Maps op pad naar onze eerste stop.
 
Dat is Ermita de las Nieves, een prachtig uitkijkpunt op enige hoogte. Door de laaghangende bewolking ziet het er erg mysterieus uit, maar het is daardoor ook erg koud. Ons mannetje laten we daarom even in de auto zitten, terwijl wij om de beurt kijken en foto’s maken.

Het prachtige en mysterieuze uitkijkpunt Ermita de las Nieves

 
Een aantal foto’s later vervolgen we onze weg. We rijden een stukje wat dichter langs de kust, maar we blijven ook een deel door de bergen rijden met regelmatig haarspeldbochten. Als we op een smal stuk een bus als tegenligger krijgen, kijk ik toch maar even de andere kant op…

Het 'veilige' deel van de route, langs de kust

 
We weten het stadje Haría veilig te bereiken, een plaats die bekend staat als Vallei van de Duizend Palmbomen. We houden een korte fotostop voor de palmbomen en rijden dan weer verder noordwaarts. De volgende stop is Mirador del Río, opnieuw een mooi uitzichtpunt.

Uitzicht over Haría, de Vallei van de Duizend Palmbomen

 

Volgende stop: het uitzichtpunt Mirador del Río

De auto parkeren we op een terrein met vulkaanzand en dan lopen we via een geasfalteerd pad naar het uitkijkpunt. Vanaf hier kunnen we het eiland La Graciosa zien, een prachtig vulkaaneilandje. We maken aardig wat foto’s voor we teruggaan naar de auto, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten.

Het eiland La Graciosa

Het wordt ook wel het 'Spiegelei'-eiland genoemd

 
Omdat we toch ook wel aan een sanitaire stop toe zijn, lopen we nog naar het restaurant dat naast het uitkijkpunt zit. Om hier naar binnen te mogen, moeten we vijf euro per persoon betalen (ons kleine mannetje is gratis), maar het uitzicht is wel echt prachtig. En de toiletten zijn prima!

Uitzicht op La Graciosa vanaf het restaurant

 
Als ons mannetje weer even zijn charmes losgelaten heeft op wat voorbij lopende toeristen, lopen we terug naar de auto. Via een weg langs de kust rijden we nog naar Jardin de Cactus, de cactustuin. De entree is €6,50. Omdat we al best veel gezien en gedaan hebben en ons kleine mannetje duidelijk moe begint te worden, maken we alleen even wat foto’s aan de buitenkant voor we terug naar het appartement gaan.

Zou deze in de koffer passen?

De Jardin de Cactus van buitenaf gezien

 
Onderweg rijden we weer door een prachtig vulkaanlandschap. Ook komen we langs de luchthaven, waar we twee dagen geleden 's avonds geland zijn. Vanaf daar is het niet ver meer naar het appartement. Het idee is dat ons mannetje nu even lekker zijn middagdutje gaat doen. Hij heeft echter andere plannen: lekker in bed staan en rondkijken is leuker! Uiteindelijk begrijpt hij toch wat de bedoeling is en gaat hij braaf slapen. Als hij weer wakker is, geven we hem zijn fruithapje en kleden we hem om voor het zwembad. We nemen hem vandaag mee naar het kinderbad, dat een diepte heeft van vijftig centimeter. Je zou verwachten dat het daardoor iets warmer water heeft, maar niets is minder waar. We begrijpen dat ons mannetje niet veel zin heeft om erin te gaan!

Het landschap op de weg terug naar het appartement

 
Als hij een bal vindt, begint hij het echter toch leuker te vinden en durft hij zelfs even het water in. Na een tijdje nemen we hem nog mee naar de waterspeeltuin, die hij al iets meer lijkt te herkennen. Echt uitgebreid op onderzoek uitgaan doet hij echter nog niet.
 
Uiteindelijk gaan we terug naar het appartement voor het avondeten. Dat duurt nog even, dus neem ik meneer in de draagzak mee voor een korte wandeling. We komen uit bij de minidisco, die bij het zwembad gehouden wordt voor kinderen. Dit vindt hij wel leuk, want hij houdt erg van muziek. Ook de kat die vlakbij ons appartement een dutje doet, vindt hij interessant.

"Ik slaap, maar ondertussen hou ik je wel in de gaten, hoor!"

 
Terug in het appartement eten we, waarna we nog even naar de supermarkt lopen voor een snelle boodschap. Vervolgens starten we het ritueel om meneer naar bed te brengen en ligt hij vrij snel te slapen. Wij zitten nog even buiten en genieten van een prachtige zonsondergang.

Morgen staat er weer een nieuwe uitdaging op het programma: dan gaan we naar Aqualava, het waterpark in Playa Blanca. We zijn benieuwd hoe ons kleine mannetje dat gaat vinden…
 
Tot morgen!

Lees verder: Dag 4

Reisverslag Limburg 2021: dag 5

Dinsdag 17 augustus 2021

Waarschijnlijk is ons kleine mannetje nog zo onder de indruk van alles wat hij gisteren gezien heeft dat hij uitslaapt tot half acht. Ook na zijn flesje slaapt hij nog even heerlijk, terwijl wij toch echt maar binnen ontbijten. Wat een verschil met afgelopen weekend qua temperatuur!

Na het douchen kleden we ons dan ook iets warmer aan voor we onze spullen pakken en op pad gaan. Vandaag willen we het Drielandenpunt bezoeken, dus rijden we met de auto naar Vaals. Onderweg komen we door een mooi heuvelachtig landschap dat ons een beetje aan het buitenland doet denken.

Bij het Drielandenpunt parkeren we de auto op het parkeerterrein. Na even gelezen te hebben waar we een parkeermunt kunnen kopen, lopen we verder. We komen langs het grote Labyrint, wat we niet aandurven met ons kleine mannetje. In plaats daarvan lopen we verder langs diverse etenstentjes naar het ‘echte’ Drielandenpunt.

Afstandenbordje bij het begin van het Drielandenpunt

Eerst komen we langs een pleintje met de vlaggen van Nederland, België en Duitsland en de wapens van de landen. Iets verderop wordt het hoogste punt van Nederland aangegeven. Nog iets verderop is het Drielandenpunt. Natuurlijk maken we hier foto’s, ook van ons mannetje. Zijn eerste ‘bezoek’ aan het buitenland!

Het pleintje met de wapenafbeeldingen en vlaggen van de drie landen

Het hoogste punt

Het Drielandenpunt

Voorbij het punt staat de Boudewijntoren. De toegang is een paar euro en je kunt met de lift omhoog. Mijn man besluit beneden te blijven, ik ga met ons kleine mannetje omhoog. De lift vindt hij prima, boven lijkt hij het heel even spannend te vinden. Al snel is hij echter weer aan het ‘zingen’ en duimen, dus kan ik nog wat foto’s maken van Nederland, België en Duitsland.

De Boudewijntoren

Nederland

Duitsland

België

Met de lift gaan we weer terug naar beneden, waar we zien dat het tijd is voor een flesje. Bij een etenstentje kijken we of de toiletten een verschoonmogelijkheid hebben, maar dit blijkt helaas niet zo te zijn. We weten het op te lossen en vinden ook nog een redelijk rustig plekje voor een flesje. Als we zelf ook nog iets gegeten hebben, lopen we nog wat rond, waarbij we een klein stukje het bos in gaan dat officieel Duitsland is. Vanwege de modderige paden keren we vrij snel weer om.

Na nog wat foto’s gaan we terug naar de auto. We rijden naar de Wilhelminatoren, die iets goedkoper blijkt te zijn dan de Boudewijntoren. Deze keer gaat mijn man wel mee naar boven, zodat ik de kans krijg het laatste stukje met de trap naar de top van de toren te lopen. Hier is een soort ‘skywalk’ van mat glas. Omdat je niet echt naar beneden kan kijken, vind ik het niet heel spannend. Het stukje open looppad ervoor is dan nog iets spannender.

De Wilhelminatoren

Bovenop de toren

Vanaf de toren kunnen we ook stukjes Duitsland en België zien. Ook zien we de Boudewijntoren. 

Het uitzicht met in de verte de Boudewijntoren

We gaan weer terug naar beneden en stappen de auto weer in. Omdat we toch (redelijk) in de buurt zijn, rijden we naar Landgraaf, waar normaal gesproken Pinkpop gehouden wordt. Het terrein is gemakkelijk te vinden: het wordt nu namelijk als teststraat gebruikt. Hierdoor is het festivalterrein niet echt te zien.

We keren de auto en gaan terug naar het huisje, terwijl het buiten begint te regenen. De buienradar laat zien dat het de rest van de middag zo blijft. We zitten daarom lekker binnen en ons kleine mannetje slaapt lekker in zijn bedje. Tot twee keer toe wordt hij echter huilend wakker alsof hij in paniek is en niet weet waar hij is. Gelukkig is hij snel weer vrolijk.

Hoewel de regen iets minder wordt, eten we toch binnen. Na het eten is het zo goed als droog en daarom lopen we nog een rondje over het park. We bezoeken de ‘kinderboerderij’ (vier schapen) en lopen nog een stukje door het bos richting de Brunsummerheide.

De 'kinderboerderij'

Na de wandeling gaan we terug naar de warmte van ons huisje. Morgen schijnt de temperatuur iets aangenamer te zijn en dat hopen we dan maar: we hebben morgen namelijk een bezoek aan Gaia Zoo gepland staan. Tot morgen!

Lees verder: Dag 6

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 10

Dinsdag 19 juli 2016: Moab

Vandaag hebben we geen reisdag: we blijven in Moab. We zullen echter wel een stukje rijden, want we willen een bezoek brengen aan Canyonlands.

Rond kwart voor vijf zijn we vandaag al wakker, omdat het door de airco in de kamer erg koud aanvoelt ineens. Nadat de airco uitgezet is, slapen we weer verder tot ongeveer zeven uur. We nemen snel een douche en kleden ons aan en gaan dan rond half negen ontbijten. Hierbij zijn we in één klap wakker: een kind aan een tafeltje naast ons begint ineens zo hard te huilen dat het net lijkt alsof er een sirene afgaat!

Als we bijgekomen zijn en ons ontbijt op hebben, halen we onze spullen op de kamer op en stappen we in de auto. We rijden eerst even naar de supermarkt om wat broodjes te kopen die we als lunch kunnen gebruiken. Op die manier kunnen we lang in Canyonlands blijven, aangezien het park zelf geen restaurant heeft.

Dan gaan we echt op weg. De ingang van het deel van Canyonlands dat wij willen bezoeken ligt op zo’n veertig minuten rijden vanaf het hotel. Onderweg komen we langs de ingang van Arches National Park, dat we morgen zullen bezoeken.

Na veertig minuten rijden, met daarbij een stuk flink klimmen voor de auto, komen we bij de ingang van Canyonlands. Uiteraard is onze eerste stop bij het Visitor Center, waarbij er aan de overkant meteen een prachtig uitzicht is over Canyonlands.

Het eerste uitzicht op Canyonlands

Canyonlands is eigenlijk een combinatie van verschillende parken. Sommige delen lijken op de Grand Canyon, er is een boog te vinden net als in Arches en natuurlijk zijn er bijzondere rotsen.

Een deel van het park doet denken aan de Grand Canyon

Bij het eerste uitkijkpunt zien we ook gelijk wat dieren: een chipmunk (een kleine eekhoorn) en een hagedisje.

Een chipmunk(je)

Een hagedis, één van de velen die we in het park zullen zien

We komen echter natuurlijk voor de mooie landschappen, dus stappen we de auto weer in en rijden we naar Mesa Arch. Dit is een rots die door de natuur in een boog veranderd is. Om de boog te kunnen zien, moeten we nog wel een flink stuk lopen met klimmen en dalen.

Mesa Arch (links) is nog even lopen...

Het uitzicht is het gelukkig meer dan waard. Onder de boog door kunnen we Buck Canyon, één van de vele canyons die samen Canyonlands vormen, prachtig zien.

Uitzicht op Buck Canyon onder de Arch door

Vanaf Mesa Arch lopen we terug naar de auto. We rijden verder en maken de volgende stop bij Upheaval Dome. Dit is een oude vulkaankrater, maar ook hiervoor moeten we een flink stuk lopen. Omdat we erg benieuwd zijn, beginnen we dapper aan de wandeling bergop. De afstand valt op zich mee, maar door het klimmen en de warmte is het een erg zware wandeling.

Via allerlei rotsen kom je boven

Boven op de berg hebben we echter een heel mooi uitzicht op de krater. Door de kleuren is dit ineens weer heel anders dan de rest van het park.

Uitzicht op de krater

Net als we beginnen aan de wandeling terug naar beneden, horen we in de verte gerommel van onweer. Zo snel mogelijk lopen we door, want we zijn liever niet bovenop een berg tijdens onweer! Gelukkig komen we veilig beneden, waar we andere mensen waarschuwen dat er onweer aankomt.

Je ziet de bui al aankomen...

We stappen in de veilige auto en rijden terug naar Green River Overlook. Hier zien we de rivier die door Canyonlands loopt, maar ook kunnen we de onweersbui goed zien hangen boven de canyon.

Green River Overlook met de rivier en het naderende onweer

Terwijl het in de verte al begint te regenen, rijden wij door naar Orange Cliffs Overlook waar een picknickplaats is. We besluiten straks terug te komen en daar onze broodjes op te eten. Uiteraard maken we wel eerst wat foto’s van de oranje gekleurde rotsen.

Orange Cliffs Overlook

Vanaf de Orange Cliffs rijden we eerst een stukje door naar Grand View Point Overlook, waar we heel bijzondere rotsen zien. Dit doet een klein beetje denken aan Bryce Canyon, een park dat we ook nog gaan bezoeken.

Rotsen bij Grand View Point Overlook

We zijn nog foto’s aan het maken als het begint te spetteren. Snel ruimen we de fototoestellen op en haasten we ons terug naar de auto. Nu barst de bui echt goed los. In de stromende regen rijden we terug naar het Visitor Center, waar we een sprintje trekken naar het afdakje ervoor. Hier eten we onze broodjes maar op, want van picknicken komt niks meer. In de verte zien we het regelmatig flitsen en aan de donder te horen, slaat de bliksem een paar keer ergens in.

Als we de broodjes op hebben, rennen we terug naar de auto en verlaten we Canyonlands. Onderweg wordt het langzaamaan iets droger en tegen de tijd dat we beneden zijn, is het bijna helemaal droog. We rijden via de 313 weg terug naar de 191 snelweg, waarbij we nog een nagebouwd parkje met dinosauriërs zien.

Tegen de tijd dat we terug zijn bij ons hotel in Moab, is de regen overgegaan in af en toe wat spetters. Dit schrikt ons niet af: we gaan gewoon afkoelen in het zwembad. Hoe droger het wordt, hoe meer mensen een duik durven te komen nemen. We praten nog even met een echtpaar uit Kentucky, dat ons ervan probeert te overtuigen dat we echt een keer naar hun staat moeten komen.

Na een lang en gezellig gesprek frissen we ons op de kamer even op voor we naar het centrum lopen om te eten. Voor de tweede keer kiezen we voor Zak’s, maar vanavond gaan we voor het soep/salade/pizzabuffet in plaats van voor een maaltijd van de kaart. Ook dit is meer dan prima!

We lopen terug naar het hotel, waar we nog even buiten zitten op het balkon en ons inlezen op morgen. Dan zullen we maar liefst twee parken bezoeken: Arches en Capitol Reef.

Tot morgen!

Lees verder: Dag 11 (Moab --> Capitol Reef)